bhāvanā 바탕 다지기와 묶임 벗어나기
භාවනා පසුතලය සකසාගැනීම- ඉරියව්, හීන දහම්, මධ්යම දහම්, ප්රනීත දහම්, සහ බන්ධනයන්ගෙන් නිදහස් වීමේ තීරණය
අර එක උපාසිකාවක් අහලා තියෙනවා මේ භාවනා කිරීමේදී වාඩීවී සිටීමට අපහසුන මා මෙන්ම නින්දයාමද මට සිදුව තිබෙන කරදරේකදී. දැන් මෙතන්දි අපි දකින මේකට උපදෙසක් ඉල්ලනවා.
한 upāsikā가 이렇게 물었습니다. bhāvanā를 할 때 앉아 있기가 힘들고, 잠까지 드는 것이 제게 생긴 어려움이라고요. 여기서 이에 대한 가르침을 청합니다.
භාවනා කිරීමට ඉරියව් හතරක් තියෙනවා. ඉඳගෙන පුළුවන්, හිටගෙන පුළුවන්, ගමන් කරමින් නිදාගෙන පුළුවන්. ඔයට කියනවා සතර ඉරියව්ව මේ සතර ඉරියව්වක් තියෙන්නේ අපිට ඉරියව් කිරීමේදී පහසු ඉරියව්වක් තෝරගන්නයි.
bhāvanā를 하는 데에는 네 가지 몸가짐(iriyāpatha)이 있습니다. 앉아서도, 서서도, 걸으면서도, 누워서도 할 수 있습니다. 이것을 네 가지 iriyāpatha라고 합니다. 이 네 가지가 있는 것은 bhāvanā를 할 때 우리에게 편한 몸가짐을 고르게 하려는 것입니다.
ඉඳගෙන ඉන්න අමාරු කෙනාට එක්කෝ හිටගෙන එක්කෝ ඇවිදිමින් එහෙම නැත්නම් නිදාගෙන ඔය කාරණා තුනෙන් එකක් ගන්න පුළුවන් ඉඳගෙන ඉන්න බැයිනම්.
앉아 있기 힘든 사람은, 앉아 있을 수 없다면, 서서 하든지 걸으며 하든지 아니면 누워서 하든지 이 셋 가운데 하나를 고를 수 있습니다.
හිටගෙන භාවනා කරන අමාර නම් ඉඳගන්නවා. ඉඳගෙන අමාර නම් හිටගන්නවා. එහෙමත් බැරිහනම් ගමන් කරනවා. තවත් අපහත නම් හාන්සි වෙනවා. ඔ කොයි ඉරියව්වෙන් හරි කමක් නෑහැ සතර ඉරියව්වෙන් එහකින් තමන්ට පහසු ඉරියව්ව තෝරගන්න ඕනේ.
서서 bhāvanā 하기가 힘들면 앉습니다. 앉기가 힘들면 섭니다. 그것도 안 되면 걷습니다. 그마저 힘들면 눕습니다. 어느 몸가짐이든 괜찮습니다. 네 가지 가운데 자기에게 편한 몸가짐을 골라야 합니다.
එක දිගටම එකම ඉරියව්ව ඉන්න බැයි නම් ඉරියව් මාරු කරන්න ඕනේ. ඉරියව් වෙනස් කිරීම භාවනාවට බාධකයක් නෙමෙයි.
한 몸가짐으로 줄곧 있을 수 없으면 몸가짐을 바꿔야 합니다. 몸가짐을 바꾸는 것은 bhāvanā에 걸림돌이 아닙니다.
ඒ සමාධියට පත් කරන්න හේතු වෙන්නේ සීලයයි, ප්රඥාවයි දෙක.
samādhi에 이르게 하는 까닭은 sīla와 paññā 두 가지입니다.
මූලික සීලයක් තියෙනවා. මූලික ප්රඥාවක් තියෙනවා. ඒ ප්රඥා සීල කියන දෙකත් ඇසුරෙන්ම තමයි ප්රඥාව යම් තැනකද සීලයත් එතනට එනවා. සීලය යම් තැනක ප්රඥාවත් එතනට සම්බන්ධ වෙනවා.
바탕이 되는 sīla가 있고 바탕이 되는 paññā가 있습니다. 이 둘은 서로 기대어 있어서, paññā가 있는 곳에 sīla도 오고 sīla가 있는 곳에 paññā도 이어집니다.
ප්රඥාවෙන් ගොඩනැගෙන සීලයත් සීලයෙන් ගොඩනැගෙන ප්රඥාවත් මේ දෙක අන්යූන්යයි සම්බන්ධතාවෙන් යුත්තයි.
paññā로 세워지는 sīla와 sīla로 세워지는 paññā, 이 둘은 서로 이어져 있습니다.
එතකොට යන කියන ආදී ක්රියා කලාපයක් සතර ඉරියාව පවත්වන්න ගන්නේ සීලයවත් ප්රඥාවත් නෙමෙයි. ඒක තවත් චෛතසිකයෙන් කරන වැඩක්.
그런데 가고 말하는 따위의 움직임, 곧 네 가지 몸가짐을 이어가게 하는 것은 sīla도 paññā도 아닙니다. 그것은 다른 cetasika가 하는 일입니다.
දැන් හුඟ දෙනෙක් ඕක පටලවා ගන්නවා. භාවනා කරන කෙනා අත පයවත් හොල්ලන්න හොඳ නැ. හෙල්ලෙන්න හොඳ නැහ. එතකොට භාවනාවට බාධකයි මේ ආදී වශයෙන් අදහස් හරගන්නවා. ඒවා මෑතකදී පස්සේ හදාගත්ත අදහත් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දේශනාවක එහෙම එකක් පෙලා නැහැ. සක්මන්
요즘 많은 이들이 이것을 헷갈립니다. bhāvanā 하는 사람은 손발도 움직여선 안 된다, 꿈틀대서도 안 된다, 그러면 bhāvanā에 걸림돌이 된다는 식의 생각을 품습니다. 그것은 근래에 뒤늦게 지어낸 생각이고, 부처님의 가르침 어디에도 그런 말은 나오지 않습니다.
දේශනාවක එහෙම එකක් පෙලා නැහැ. සක්මන් කරමින් භාවනා කරපු වෙලා අරිහත්ට පත් වෙච්ච අය බොහොම ඉන්නවා. මේ සක්මන් කරමින් භාවනා කරනකොට ඉරියව්ව හැමේම වෙනස් වෙනවා.
걸으면서(caṅkama) bhāvanā를 하다가 arahant가 된 이들이 아주 많습니다. 걸으며 bhāvanā를 할 때는 몸가짐이 늘 바뀝니다.
එතකොට කොහොමද භාවනාවකදී ඉරියව්ව බලපානවා නම් එහෙම ඉරියව් වෙනස් වෙනකොට භාවනාවට බාධක නම් සක්මන් කරලා භාවනාවක් පහළ වෙන්නත් බැහැ. ඒකින් ප්රතිඵලයක් ලබන්නත් බැහ. නැ ඉරියව්ව වෙන චෛතසිකයකින් කරන්නේ.
그러니 몸가짐이 bhāvanā에 영향을 준다면, 몸가짐이 바뀔 때 bhāvanā가 막힌다면, 걸으면서는 bhāvanā가 일어날 수도 없고 그것으로 열매를 얻을 수도 없을 것입니다. 아닙니다. 몸가짐은 다른 cetasika가 하는 일입니다.
භාවනාවට සිද්ධ කරන්නේ තවත් චෛතසිකයන්ගෙන්.
bhāvanā는 또 다른 cetasika들로 이루어집니다.
ප්රඥාව තුළින් ගොඩනැගිලා ප්රඥාවට ගෝචර වෙනවා නම් යම් අසාරත්වයක් ලෝකයේ. ලෝකය අසාරයි කිය හම් යම්කිසි කෙනෙක් දකිනවා නම්, අනාථයි කියලා දකිනවා නම් අල්ලන්න හරයක් නෑහ කියලා වැටහීමක් එනවා නම් ලෝකේ. අන්න ඒ කෙනාට ඒ හේතු කොටගෙන යම්කිසි සංවරත්වයක් ඇති වෙනවා.
paññā로 세워져서 paññā에 세상의 알맹이 없음이 비친다면—어떤 이가 세상은 알맹이가 없다고 보고, 기댈 데가 없다고 보고, 붙잡을 속심이 없다는 깨달음이 온다면—그 사람에게는 그 까닭으로 어떤 다스림(saṃvara)이 생깁니다.
මෙන්න මේ ඇතිවෙන සංවරත්වය තමයි සීලයට හේතුවෙන්නේ. සංවරට්ටේන සීලං කිව්වේ ඒකයි.
바로 이렇게 생겨나는 saṃvara가 sīla의 까닭이 됩니다. ‘saṃvaraṭṭhena sīlaṃ’이라 한 것이 그 뜻입니다.
සංවරත්වය ඇති කරගන්න අපිට පුළුවන් ක්රම දෙහකට එකක් උපක්රමය සංවරත්වයට පත් වෙන්න ඕන.
saṃvara를 이루는 데에는 두 가지 길이 있습니다. 하나는 방편으로 saṃvara에 이르는 것입니다.
හැබැයි උපක්රමය සංවරත්තය ඇති කරගත්ත එක ප්රඥාවෙන් ලැබූ සංවරත්වය නෙමෙයි. කාරණා දෙකක්.
그러나 방편으로 이룬 saṃvara는 paññā로 얻은 saṃvara가 아닙니다. 둘은 다른 것입니다.
ඒ උපක්රමයත් සම් ප්රයෝගයක් වශයෙන් භාවිතා කරන්න පුළුවන්. භාවනාවෙදී. හැබැයි ඒ වන උපක්රමයෙන් ලබා ඉන්න සංවරත්වය කියන එක වතා. යං සමාදානං තං වතං යම් සමාදානයක් ඇත්්ද ඒ වතකින්. සංවරට්ටේන සීරං සංවරත්තයේ පිහිටීමක් ඇත්්ද ඒ සීලයගි. එහෙනම් සීලයයි වතයි කියන්නේ දෙකක්.
그 방편도 bhāvanā에서 바른 애씀(sammappayoga)으로 쓸 수 있습니다. 다만 방편으로 얻은 다스림은 vata라고 합니다. ‘yaṃ samādānaṃ taṃ vataṃ’, 무엇이든 받아 지니는 것이 있으면 그것이 vata입니다. ‘saṃvaraṭṭhena sīlaṃ’, 다스림에 머묾이 있으면 그것이 sīla입니다. 그러니 sīla와 vata는 서로 다른 둘입니다.
අපිට පුළුවන් යම්කිසි දෙයක් වැරදි නම් මම ඒක කරන්නේ නෑහ කියලා අධිෂ්ඨාන කරගෙන ඒක නොකරඉන්න.
우리는 무엇이 잘못이라면 ‘나는 그것을 하지 않겠다’고 다짐(adhiṭṭhāna)하고 하지 않고 지낼 수 있습니다.
මම වැඩක් නැති දේවල් තියහැයි බලන්නේ නැ. ඒක මට අවැඩක්.
‘나는 쓸데없는 것들을 보지 않겠다. 그것은 내게 해롭다.’
ඒ නිසා මම සංවර කර මට හැබැයි බලන්න හිතෙනවා. මම බලන්නේ නැහ. අහන්න හිතෙනවා මම අහන්න ඇහුම්කම් දෙන්නේ නැහැ. ගඳ සුවඳා ආග්රහණය කරන්න හිතෙනවා. ඒ වුනාට මම උත්සාහයෙන් වීරියෙන් ගඳ සු ආග්රාණය කරන පැත්තට යන්නේ නැතුව ඉන්නවා. රහ බලන්න හිතෙනවා. ඒ වුනාට මම රස පස යන්නේ නැහැ. හික්මෙනවා. පහසලපන්න හිතෙනවා. මම ඒවා පස්සේ හිතන්න යන්නේ නෑහැ. බලන්න යන්නේ නැහැ. හැබැයි ඒවා බලන්න යන්නේ නැතකොට හිත ඇතුලේ ඒවා තියෙනවා. ආසාවල් තියෙනවා. අන්න ආසාවල් හිත ඇතුලේ තියෙනවා. නමුත් ඒවට ඉඩ දෙන්නේ නැතුව සැකගෙන ඉන්නවා නම් ඕකට කියනවා වතාව
그래서 나는 다스립니다. 그런데 보고 싶은 마음이 듭니다. 나는 보지 않습니다. 듣고 싶습니다. 나는 귀 기울이지 않습니다. 냄새를 맡고 싶습니다. 하지만 애써 힘을 내어 냄새 맡는 쪽으로 가지 않고 버팁니다. 맛보고 싶습니다. 하지만 맛을 좇아가지 않습니다. 길들입니다. 닿음을 느끼고 싶습니다. 그것들을 좇아 생각하러 가지 않고 보러 가지 않습니다. 그런데 보러 가지 않아도 마음속에는 그것들이 있습니다. 바람(욕망)이 있습니다. 바람은 마음속에 있습니다. 그러나 거기에 자리를 내주지 않고 몸을 사리며 지낸다면, 이것을 vata라고 합니다.
යම්කිසි දවසක ප්රඥාව පහළ වුණා නම් ඒවා අසාරයි කියලා වැටහෙනවා. අපි ආසාවෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ සාර දේවල් නෙමෙයි අසාර දේවල් කියලා. අසාර දේවල් පස්සේ මොකට යනවද කියලා හනම් ධර්මානුකූල නිගමනයක් එනවා. අන්න ඒ නිසා අත්හැරීමක් එනවා.
어느 날 paññā가 일어나면 그것들이 알맹이 없음을 깨닫습니다. ‘우리가 바람으로 기대하는 것은 알맹이 있는 것이 아니라 알맹이 없는 것이구나, 알맹이 없는 것을 왜 좇는가’ 하는, dhamma에 맞는 매듭이 옵니다. 그래서 놓아버림이 옵니다.
එතකොට ඒ දේවල් ඇහැට පේනකොට අසාර දෙයක්නේ පේන්නේ. කනට ඇහෙන අසාර දෙයක්නමේ ඇහෙන්නේ. වැඩක් නෑ ඒකෙන්. අන්න ඒ අදහසෙන ප්රඥාවෙන්. ප්රඥාව නිසා යම් සංවරත්තයක් ඇති වෙනවා නම් අන්න ඒකන සංවරට්ඨීන සීලං.
그러면 그것들이 눈에 보일 때 보이는 것은 알맹이 없는 것이고, 귀에 들릴 때 들리는 것도 알맹이 없는 것입니다. 그것으로 얻을 것이 없습니다. 그 생각으로, paññā로, paññā 때문에 어떤 saṃvara가 생긴다면 그것이 ‘saṃvaraṭṭhena sīlaṃ’입니다.
අන්න ඒක තමයි නියම සීලය. ඒක උදා කර ගැනීමට ආධාරකයක් වශයෙන් තමයි අපි උපක්රම සීලීව අර ඉන්ද්රියන් සංවර කරගෙන ඉන්නේ.
그것이 참된 sīla입니다. 그것을 이루는 데 받침으로 우리는 방편을 써서 감관(indriya)을 다스리며 지냅니다.
ඉන්ද්රියන් සංවර වෙන්න සද්දය නැතුව හිටියට බැ. ඒක උපනිසරයාවත් ආධාර කරගෙන ආර්ය මාර්ගය වඩමින් කොහොමහරි ප්රඥාව නගාගන්න ඕනේ. ඒ ප්රඥාව නගාගන්න අර වත උපනිසරය කරගන්න පුළුවන් ආධාර කරගන්න පුළුවන්. එහෙම කියන ප්රඥාව වැඩිච්ච
감관이 다스려지는 것은 소리 없이 지낸다고 되는 것이 아닙니다. 그것을 받침(upanissaya)으로 삼아 ariya magga를 닦으며 어떻게든 paññā를 길러야 합니다. 그 paññā를 기르는 데 vata를 받침으로, 도움으로 삼을 수 있습니다.
පුළුවන්. එහෙම කියන ප්රඥාව වැඩිච්ච වෙලාවට ඊට පස්සේ ආයේ බැලුවට ඒ ප්රශ්නය නැහ. ප්රඥා වැඩුනොත් නොබැ එහෙම ප්රඥාව වඩන්න නැතුව සංවර කර කොච්චර හිටියත් අවුරුදු 10යක් සංවර කර ප්රඥාව වඩන්න නැතුව එහෙනම් ආය බලනකොට ආය අරක ඇති වෙනවා. ආයු සැරයක් කැලඹිලා යනවා. අන්න එතකොට
그렇게 paññā가 자라고 나면, 그 뒤에 다시 보아도 그 문제는 없습니다. paññā가 자라면 말입니다. 그러나 paññā를 기르지 않고 아무리 다스리며 지내도, 십 년을 다스려도 paññā를 기르지 않았다면 다시 볼 때 그것이 다시 일어납니다. 또 한 번 흔들려 버립니다.
ආයු සැරයක් කැලඹිලා යනවා. අන්න එතකොට කැළඹීමක් නැති කරගන්න උපක්රමයක් වශයෙන් වතක් භාවිතා කරන්න පුළුවන්. හැබැයි වත රැකගෙන කොච්චර හරි හිටියත් ඒකෙන් පුළුවන් කමක් නැහැ ප්රඥාව. ඒ වත රැකගෙන හිටපු පලියෙන් ලබන්න.
그럴 때 흔들림을 없애는 방편으로 vata를 쓸 수 있습니다. 그러나 vata를 지키며 아무리 지내도, vata를 지킨 것만으로 paññā를 얻을 수는 없습니다.
දැන් එහෙම යම් කෙනෙක් හිතා ඉන්නවා නම් ඒක සීලපත පරාමාසයට වැටෙනවා. සිල් වෘතයා පරාපමර්ශනය කිරීමෙන් නිවන් දකින්න පුළුවන් කියන තැනට වැටෙනවා. ඒකයි සීලබ්බත පරාමාස කියන්නේ.
만약 누가 그렇게 여긴다면 그것은 sīlabbataparāmāsa에 빠지는 것입니다. sīla와 vata를 붙들고 매달리는 것으로 nibbāna를 볼 수 있다는 자리에 빠집니다. 그것이 sīlabbataparāmāsa입니다.
සිල් වෘතයක් පරාමර්ශනය කරගෙන හිටියට. ඒ කියන්නේ සිල් වෘතයක් තුළ හිටියාද ප්රඥා වැඩෙන්නේ නැ. ප්රඥාව වැඩෙන්න ප්රඥාව වැඩීමට අවශ්ය කරන දහම සිහි කරලා ඒක භාවනාවක් වශයෙන් ගන්න ඕනේ. ධර්ම ශ්රවණය කරලා ප්රඥා වැඩීමේ මූලරම්භය කරන්න ඕනේ.
sīla와 vata를 붙들고 지낸다고 해서, 곧 sīla와 vata 안에 머문다고 해서 paññā가 자라지는 않습니다. paññā가 자라려면 paññā를 기르는 데 필요한 dhamma를 떠올려 그것을 bhāvanā로 삼아야 합니다. dhamma를 듣고 paññā를 기르는 첫걸음을 떼야 합니다.
ධර්මත් ශ්රවණය කිරීමේ ලබාගත්ත නුවණ සුතමය ප්රඥා කියන එක. ඒ ගැන හිතන්න පටන් ගත්තහම මේක චින්තාමය ප්රඥා වෙනවා.
dhamma를 들어서 얻은 슬기가 sutamayā paññā입니다. 그것을 생각하기 시작하면 cintāmayā paññā가 됩니다.
දිගින් දිගට හිතාගෙන හිතාගෙන යනකොට ඒ පුද්ගලයාගේ මනස ඊට අනුකූලව ප්රඥාව තුළ වැඩිලා හම් ඒ වැඩුන ප්රඥාව තුළින් ඔහු සංවරත්වයක් ඇති කරවනවා. අනේ එතකොට භාවනාමය ප්රඥාවට වැඩෙනවා ඒක.
꾸준히 거듭 생각해 나가면 그 사람의 마음이 거기에 맞게 paññā 안에서 자라고, 그 자란 paññā로 그는 saṃvara를 이룹니다. 그러면 그것이 bhāvanāmayā paññā로 자랍니다.
දැන් සෘතමය ප්රඥාව ලබාගන්න ඕනේ බණ අහලා. අහපු ධර්මය ගැන නිතර හිතන්න පටන් ඉන්න සැක හැරෙන්න යළි යලි ආවර්ජනා කරලා හිතනකොට තමාගේ හිත හොඳට කවදින්න හිතාගෙන යන්න ඒ සිතුිවිලි පරම්පරාවක් යොමු කරලා ඉන්නකොට අන්න චින්තාම මේ ප්රඥාවට එනවා. ඒකෙන් ලෝකයේ යථාර්ථය වැටහිලා හරයක් නෑහ කියලා වැටහනොත් අන්න භාවනාව වැඩුණා. ඒ වැඩිච්ච හරියෙන් යම්කිසි ආකාර ප්රකාර දැකීමක් ඇද්ද ඒක භාවනාවමේ ප්රඥාව
sutamayā paññā는 가르침을 들어서 얻어야 합니다. 들은 dhamma를 늘 생각하기 시작해, 의심이 풀리도록 거듭거듭 되새기며 자기 마음에 잘 스며들도록 생각해 나가고 그 생각의 줄기를 거기로 기울이고 있으면, 그것이 cintāmayā paññā가 됩니다. 그것으로 세상의 참모습이 드러나 알맹이가 없다고 깨닫는다면 bhāvanā가 자란 것입니다. 그렇게 자란 만큼 어떤 모습으로든 보게 되는 것이 있다면 그것이 bhāvanāmayā paññā입니다.
ඔය ක්රමයට හුරු කරගන්න ඕනේ. සංවරත්වය මේකට ආධාර කරගන්න ඕනේ ඉස්සෙල්ලා. එතකොට සංවරත්වය ආධාර කරගෙන උපනිෂ්ඨය කරගෙන ඒ ටික කරෙන භාවනාව වැඩුනට පස්සේ. ආය
이런 방식에 익숙해져야 합니다. 먼저 saṃvara를 여기에 받침으로 삼아야 합니다. 그렇게 saṃvara를 받침, upanissaya로 삼아 그것을 해 나가 bhāvanā가 자란 뒤에는,
ඒ ටික කරෙන භාවනාව වැඩුනට පස්සේ. ආය සංවරත්යට මහන්සි වෙන්න ඕනේ.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
බැලුවට ඇදී හිටින්නේ නෑ ඒ හරා. කන්ට ඇහුනට ඒ කරරා යොමු කරන්නට හිතෙන්නේ නැහ. එහෙම එකක් එන්නේ නැහැ. එහෙම එකක් නැතුව යනවා. අභ්යන්තරය එන්නේ නැහ එහෙම දෙයක්. අන්න එහෙම ස්වභාවයක් එනවා.
보아도 그쪽으로 끌려가지 않습니다. 귀에 들려도 그쪽으로 마음을 돌리고 싶지 않습니다. 그런 것이 오지 않습니다. 그런 것 없이 지나갑니다. 안에서 그런 것이 일어나지 않습니다. 그런 성품이 옵니다.
දැන් කොහොල්ල ලාටුවක් අපි අතේ තියාගෙන ඉන්නවා නම් අපිට ඕන ඕන අතර අරගෙන අතින් අල්ලන්න එපැ අතේ කොහොල්ගාගෙන ඉඳලා මොකක් හරි ඇල්ලුවොත් එහෙම අල්ලපු ගමන් ඇලෙනවා. මේක අපිට වළක්වන්න බැහ. ඇයි ඒ කොහොල්ලාටුව ඇලෙන ස්වභාවය තියෙන එක වළක්කන්න බැහ. අපි තෙල් ටිකක් අරගෙන ඉවරලා හිටන් හතේ ගාගන්නවා.
우리가 손에 잭프루트 진액을 묻히고 있다면, 이것저것 손으로 잡아선 안 되겠지요. 손에 진액을 바르고 무엇이든 잡으면 잡는 대로 들러붙습니다. 이것을 우리가 막을 수 없습니다. 진액의 들러붙는 성질을 막을 수 없기 때문입니다. 그래서 우리는 기름을 조금 가져다 손에 바릅니다.
දැන් අපි ඉස්සෙල්ලා කල්පනා කරනවා මේ ලාටුව ඇලෙන ස්වභාවය මොනවටද නැති වෙන්නේ? මේකේ තෙල් ටිකක් ගෑවට නැති වෙනවා. අහගතක් කාගෙන් හරි. ඒක විශ්වාස කරනවා ඉස්සෙල්ලා. අ සෘතමය ප්රඥාව. ඊට පස්සේ අපි කල්පනා කරනවා දැන් ඉතින් මේක සකස් කරගන්න ඕනේ. කෙ තෙල් ටිකක් ගෙන හලා ගාගෙන බලන්න ඕනේ. හිතල්ලක් ගන්නවා. හින්තාම මේ ප්රඥාවෙන් ඒකට බැස ක්රියාවට බහින්න. ඊට පස්සේ අරගෙන
먼저 우리는 생각합니다. 이 진액의 들러붙는 성질은 무엇으로 없어질까? 기름을 조금 바르면 없어진다고 누군가에게서 들었습니다. 먼저 그것을 믿습니다. 그것이 sutamayā paññā입니다. 그다음 ‘이제 이것을 해 봐야겠다, 기름을 조금 가져다 발라 봐야겠다’ 하고 생각을 품습니다. 그것이 cintāmayā paññā이고, 그것으로 실행에 들어갑니다.
ඒකට බැස ක්රියාවට බහින්න. ඊට පස්සේ අරගෙන ගාගත්තා. ගාලා බලනකොට දැන් ඇලෙන්නේ නැ. අර සෙල දිය වෙලා තේලේ ස්වභාවය වෙනස් වෙලා. අර කොහොල්ලාටුවේ ලාටුවේ ස්වභාවය වෙනස් වෙලා. දැන් අල්ලලා බලපුවහම දැන් ඇරෙන්න දෙයක් නෑ. අන්න භාවනාවෙන් මේ ප්රඥාවට ආවා. මේ ක්රමයට එකෙන් එක තේරුම් අරගන්න ඕනේ ඒ ප්රඥාව වැඩෙන ආකාරයුවානේ
그다음 가져다 발랐습니다. 바르고 보니 이제 들러붙지 않습니다. 진액이 녹고 기름 때문에 성질이 바뀌었습니다. 진액의 성질이 바뀌었습니다. 이제 잡아 보아도 들러붙는 것이 없습니다. 바로 bhāvanāmayā paññā에 이른 것입니다. 이런 식으로 그 paññā가 자라는 모습을 하나하나 알아들어야 합니다.
[උගුර කෑරීම]
[목을 가다듬음]
ඉතින් එතකොට දැන් මෙතන මේ නින්දයාම කියන එකේදී කාරණා දෙකක් තියෙනවා.
그러면 여기서 이 졸음이라는 것에는 두 가지가 있습니다.
යම් කෙනෙකුට නින්ද යනවා නම් දැන් අපිට හි අපි කැමැත්තෙන් ඇසුරු කරන යමක් ඇට නම් අපේ චිත්ත ප්රබෝධය ඒකෙන් නැගිලා එනවා. අකැමැත්තෙන් යමක් ඇසුරු කරන්න ගියොත් චිත්තක් ප්රබෝධය නැගෙන්නේ නැ. යම් තැනක ප්රබෝධය නැගුන් නැත්නම් ඒකට ප්රතිචාර වශයෙන් එන්නේ නින්ද ඕක තමයි ස්වභාවය.
어떤 이에게 잠이 온다면—우리가 좋아서 가까이하는 것이 있으면 우리 마음의 깨어있음이 그것으로 솟아오릅니다. 싫은 것을 가까이하려 하면 마음의 깨어있음이 솟지 않습니다. 깨어있음이 솟지 않는 곳에서는 그 반응으로 잠이 옵니다. 그것이 본성입니다.
දැන් අපි හිතමු කවුරු හරි වැඩ මොනවාහරි කතාවක් කියන අපි හිත අල්ලන්නේ නෑ කතාවට. හොඳ කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. ධර්ම දේශනාවක් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඕනකම තියෙනවා මේක අහලා දැනගන්න. එහෙනම් හිතාල්ලන ස්වභාවය ආවේ නැ. දැන් අපිට නින්ද යනවා කියනකොට අපි කැමති නැහැ. නමුත් කැමති අතර ආසයි අර ටීවී එකේ වෙනායක් බලන්න ඕක වැඩක් නෑහ කියලා කොච්චර කියලා කිව්වත් බලනකොට ඒකට ආස්වාද ඉන්නවා. එතකොට ප්රබෝධය නැගෙනවා. එතකොට නිධිමත නැහ. දැන් අපිට පේනවා දැන් ඒක බලනකොටත් නිදිමත නම් ආශ්වාද දෙන දෙයක් තමන්ගේ හිතට එන එකක් බලනකොටත් ඒ නිදිමත එනවා නම් එක්කෝ එක රෝගාබාදයක් හෝ වෙන්න පුළුවන්.
누군가 무슨 이야기를 한다고 해 봅시다. 우리 마음이 그 이야기를 붙잡지 않습니다. 좋은 이야기일 수도 있고 dhamma 가르침일 수도 있습니다. 그런데 이걸 듣고 알고 싶은 마음이 있어야 합니다. 마음이 붙잡는 성질이 오지 않았습니다. 그래서 잠이 온다고 할 때 우리는 그것을 좋아하지 않는 것입니다. 그런데 좋아하는 것, 텔레비전에서 무엇을 보는 것은, 그건 쓸데없다고 아무리 말해도 볼 때 즐김(assāda)이 있습니다. 그러면 깨어있음이 솟습니다. 그러면 졸리지 않습니다. 그런데 그것을 볼 때조차, 자기 마음에 즐거움을 주는 것을 볼 때조차 졸음이 온다면 그것은 어떤 병일 수도 있습니다.
ඒක රෝගාබාධයක්ද නැද්ද කියලා හොයාගන්න හොඳම ක්රමය ඔය ක්රම දෙකක චිත්රපටියක් බලනකොට නැාත්යක් බලනකොට ඒ වෙලාවට නින්ද යනවද අපි කැමති වෙන අපි කැමති යම් දෙයක් බලනකොට නින්ද යනවද අන්න ඒක දකින්න ඕනේ.
그것이 병인지 아닌지 알아내는 가장 좋은 길은, 영화를 볼 때나 연극을 볼 때 그때 잠이 오는지, 우리가 좋아하는 것을 볼 때 잠이 오는지, 그것을 보아야 합니다.
ඒ කැමති දෙයක් බලනකොටත් නින්ද යනවා නම් ඒක කායික ආබාධයක් වෙන්න පුළුවන්. මේ කායික ආබාධ වලටත් නිධිමත වෙනවා.
좋아하는 것을 볼 때도 잠이 온다면 그것은 몸의 탈일 수 있습니다. 몸의 탈 때문에도 졸음이 옵니다.
දැන් හුඟාක් අපි නිදි මරලා නිදරලා ඉන්න වෙලාවක භාවනා කරන්න ගියොත් එහෙම කායකාබාදයක් වශයෙන් කයට නින්ද අවශ්ය වෙලාවක්. ඔය වෙලයේද භාවනා කරන්න ගිහිල්ලා කොච්චර පොදේනා ගන්න හැදුවත් බැහැ. අර කායක අවශ්යතාවයට අවශ්ය නින්ද නැති නිසා ඒ වෙලාවේ ආය නිදමත වෙනවා. දැන් මේකත් එක ක්රමයක්.
잠을 많이 설친 때 bhāvanā를 하려 하면, 그때는 몸의 탈로서 몸이 잠을 바라는 때입니다. 그때 bhāvanā를 하려고 아무리 깨어 있으려 해도 안 됩니다. 몸이 바라는 잠이 모자라서 그때 다시 졸음이 옵니다. 이것도 한 가지 경우입니다.
ඒම් අසනීපයක් හැදෙනවා. අසනීපයක් නිසා කය වෙහෙසයි. ඒ වෙහෙසටත් මේ අවදිව කල්පනා කරන්න පුළුවන් කමක් නැහැ මානසිකත්වය මොකද කායකත්වය දුර්වලකමන් නිසා. එහෙමනම් ඒකත් වෙනවා. හැබැයි ඒකෙදි හොඳ නරක කියලා දැක් නැහැ. කෝකටත් අර නිධිමත වෙනවා.
또 병이 납니다. 병 때문에 몸이 지칩니다. 그 지침 때문에도 깨어서 생각할 수가 없습니다. 몸이 약해서입니다. 그러면 그것도 일어납니다. 그러나 거기서는 좋고 나쁨을 가리지 않습니다. 어느 것에나 졸음이 옵니다.
අන්න ඒකෙදි අපි දකින්න මේ නිදමතට හේතුව කාමච්ඡන්දයද වෙන එකක්ද? කාමච්ඡන්දය කියන්නේ ලෝකයේ වෙන කාමස්තු පිළිබඳව දැඩි බැඳීමක් අපිට ඇතිවෙලා තිබුණා නම් ඒ ඇතිවෙච්ච ඒක ඒ අරමුණු වෙන්න පටන් ගත්තොත් අන්න ඒක අපිට බාධකයක් වෙනවා.
그러니 거기서 우리가 볼 것은, 이 졸음의 까닭이 kāmacchanda인가 다른 것인가입니다. kāmacchanda란, 세상의 다른 감각 대상에 대해 우리에게 강한 묶임이 생겨 있다가, 그 생긴 것이 대상이 되기 시작하면 그것이 우리에게 걸림돌이 되는 것입니다.
ව්යාපාදය යම් තැනක නැගෙනවා නම් අනුන් කෙරෙහි හිං හිංසා කරන චේතනාවක් එනවා නම් මට අවැඩ කළා මගේ හිතවතාට අවඩ මගේ හතුරාට යහපතක් කළා කරනවා කරයි ආදී වශයෙන්ම මේ නවවිධ ආකාර වස්තු කියන්න ඔවතන ඕවා පිළිබඳව හිත වික්ෂිප්ත වෙනවා නම් එයාට ද්වේශය නැගෙනවා. ඒ ව්යාපාද නැගෙනවා. ව්යාපාද නැගෙනවා නම් ඒක බාධාවක්.
vyāpāda가 어디서 일어난다면, 남을 해치려는 뜻(cetanā)이 온다면—‘나에게 해를 끼쳤다, 내 벗에게 해를 끼쳤다, 내 원수에게 좋은 일을 했다, 하고 있다, 할 것이다’ 하는 식의 아홉 가지 대상에 대해 마음이 흩어진다면—그에게 dosa가 일어납니다. vyāpāda가 일어납니다. vyāpāda가 일어나면 그것이 걸림돌입니다.
එතකොට ඒකත් අපිට බලපානවා ඒකට ද්වේශයට විරුද්ධ දහමක් ඇසුරු කරනකොට අර ද්වේශයට නැගෙන දහම හිටපු හිටපු කෙනාට ඒක අල්ලන්නේ නැ. අද්වේශීය අදහසක් ගන්න බැරුව යනවා.
그러면 그것도 우리에게 영향을 줍니다. dosa에 맞서는 dhamma를 가까이하려 할 때, dosa가 일어나는 dhamma에 머물던 사람에게는 그것이 붙지 않습니다. dosa 없는 생각을 품지 못하게 됩니다.
දැන් ලෝක සත්ත්වයන්ට අපිට ගැහුවත්, බැන්නත්, හිං කළත්, හිංසා කළත් ඒට විරුද්ධ වෙන්න එපා. ඒවා ගණන් ගන්න එපා. තමන්ගේ වැඩේ කරගන්න බාධාවක් ඒක ඔයා වශයෙන් කියනකොට ඒක කොහොම කිව්වා කොහොමද කරන්නේ මට මෙහෙම එකක් කරලා තියෙනවට ඕකමයි මතක් වෙන්නේ. අන්න එහෙම එකක්.
세상 중생이 우리를 때려도, 꾸짖어도, 괴롭혀도, 해쳐도 맞서지 말라, 마음에 두지 말라, 그것은 자기 일을 이루는 데 걸림돌이다—이렇게 말해 주면, ‘그걸 어떻게 그렇게 말하나, 어떻게 그렇게 하나, 나한테 이런 짓을 한 것만 떠오르는데’ 하는, 그런 식입니다.
ඉතින් එහෙම ආත් මොකද වෙන්නේ? අන්න අර ව්යාපාද කියන්නේ නීවරණය ඒක මතුවෙලා.
그렇게 되면 어떻게 됩니까? vyāpāda라는 nīvaraṇa가 떠오른 것입니다.
කාමච්ඡන්දය හෝ ව්යාපාදය කියන මේ ටික මතු වුනොත් ඒක ලෝක දහම් ලෝකය ගැටීමට හේතු වෙනවා ඇලීමට හේතු වෙනවා. ඇලීමට ගැටීමට හේතු වෙන දහමක් තුළ අපේ හිත පළවෙනි තරාන් ඉන්නවා නම්. අපිට පුළුවන්කමක් නෑ ඒකෙන් වෙන් කරන රාග අක්ෂය කරන ද්වේශක්ය කරන මෝහක්ය කරන පැත්තට ගෙනියන අලෝභ සහගත අද්දේශ සහගත අමෝහ සහගත දහම් මගක් ගන්න බැහැ. ලෝභ ද්වේශ මෝහයන්ට කොටු වෙලා ඉන්නකා.
kāmacchanda나 vyāpāda가 떠오르면 그것은 세상의 dhamma, 곧 세상에 부딪치고 들러붙는 까닭이 됩니다. 들러붙고 부딪치는 까닭이 되는 dhamma 속에 우리 마음이 첫자리로 머문다면, 거기서 떼어 내어 rāga를 다하고 dosa를 다하고 moha를 다하는 쪽으로 이끄는, alobha·adosa·amoha와 함께하는 dhamma의 길을 갈 수 없습니다. lobha·dosa·moha에 갇혀 있게 됩니다.
ඒ වගේ වෙලාවට හැම වෙලේම ඒ ලෝභයේ ද්වේශයේ මෝහයේ ආදීනව බලන්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ. කර්මස්ථාන ගැඹුරට තිබුණා කියලා ගැඹුරු කර්මස්ථානයක් රහත් වෙන්න කර්මස්ථානයක් ගන්න ගියාට බැහැ එහෙමයි.
그런 때에는 언제나 lobha·dosa·moha의 ādīnava를 보는 데 익숙해져야 합니다. 깊은 kammaṭṭhāna라고 해서, 깊은 kammaṭṭhāna, arahant가 되는 kammaṭṭhāna를 잡는다고 되는 것이 아닙니다.
එයා කර්මස්ථානයක් වශයෙන් වඩන්න ඕනේ එයාගේ තැනට ඔබපින කර්මස්ථානයක්.
그는 자기 자리에 맞는 kammaṭṭhāna를 닦아야 합니다.
එතකොට එයා දැනගන්න ඕනේ රාගයේ ආදීනව, ද්වේශයේ ආදීනව, මෝහයේ ආදීනව ඒවා ගැන පෙන්නන දේශනා ර්ම ධර්ම ශ්රවණ සාකච්ඡා ඒ වගේම ඒ බඳු සිතුවිලි ඒ ටික නගමින් එතන පුහුණු කරන්න ඕනේ.
그러면 그는 rāga의 ādīnava, dosa의 ādīnava, moha의 ādīnava를 알아야 합니다. 그것들을 보여 주는 가르침, dhamma 듣기, 이야기 나눔, 그리고 그런 생각들을 일으키며 거기서 익혀야 합니다.
රාගයේ ආදීනව ද්වේශයේ ආදීනව මෝහය ආදීනව දකින්නත් ඒකෙන් වෙන්වීමේ ආනිසංස දකින්නත් ගැලපෙන එකක් ගන්න ඕනේ. අන්න එතකොට ඒ ශක්තිය නැගිලා හිටෙනවා අන්න නැගිලා එනවා. අන්න ඒක එයාට කර්මස්ථානයක්.
rāga·dosa·moha의 ādīnava를 보고, 거기서 벗어남의 ānisaṃsa를 보는 데 맞는 것을 잡아야 합니다. 그러면 그 힘이 솟아 서고 솟아오릅니다. 그것이 그에게 kammaṭṭhāna입니다.
එහෙම නැතුව එයා මේ සියලු දේම අනිත්යයි, දුක්ඛයි, අනත්තයි කියලා ම හිතනවා කියලා එහෙම හිතන්න ගියා එතන යන්න බැහැ. ඒක වැටහෙන්නේ නෑ. නොවැටහෙන්න හේතුව අර කාමච්ඡන්ද ව්යාපාදියෙන් පීඩිත වෙලා ඉන්න තාක්කල් අර ගැඹුරු දහම අවබෝධය එන්නේ නෑ. ඉතින් එහෙම වුනහම අවුරුදු ගාන කර්මස්ථානය වැඩුවත් එතනමයි.
그렇지 않고 ‘모든 것은 anicca, dukkha, anatta’라고만 생각하려 하면 거기에 이를 수 없습니다. 깨닫지 못합니다. 깨닫지 못하는 까닭은, kāmacchanda와 vyāpāda에 시달리는 동안에는 그 깊은 dhamma의 깨달음이 오지 않기 때문입니다. 그렇게 되면 몇 해를 kammaṭṭhāna를 닦아도 제자리입니다.
එතන්ට ඕන දේ කරගත්තේ නෑ. දැන් අපි හිතමුකෝ මෙහෙම දෙයක්. ඔය පළවෙනි පන්තිය, දෙවෙනි පන්තිය, තුන්වෙනි පන්තියේ ඉන්න ළමයෙකුට උසස්ල විභාගයක ප්රශ්න පත්රයක් දෙනවා උත්තර ලියන්න.
거기에 필요한 것을 하지 않은 것입니다. 이런 것을 생각해 봅시다. 1학년, 2학년, 3학년 아이에게 높은 시험 문제지를 주며 답을 쓰라고 합니다.
දන්න නෑහ කිව්වහම ඔය පොත් බලලා බලලා ඔක්කොම කරලා ඉගෙනගන්න කියනවා. දැන් අර පළවෙනි, දෙවෙනි, තුන්වෙනි, කැලෑසියක ඉන්න මට්ටමේ ලැදරු මානසිකත්වයක් තියෙන මනුස්සයා අර ප්රශ්න වලට උත්තර ලියන්න අවශ්ය කරන ගැඹුරු පොත්පත් අරන් පරිශීලනය කරන්න ගියොත් පුළුවන්ද?
모른다고 하면 책을 보고 또 보고 다 해서 배우라고 합니다. 그런데 1·2·3학년 수준의 여린 마음을 가진 사람이 그 문제에 답하는 데 필요한 깊은 책들을 가져다 공부하려 하면 할 수 있겠습니까?
එයා ඒට ගැලපෙන්නේ නෑ ඒක. එයා අවුරුදු ගාන මහන්සි වුනොත් මනස වෙහෙසට පත් කරනවා මිසක්. එයා එතන් නගවන්න බැහැ. ඕක දැන් පැත්තකින් තියන්නකෝ. ඕක නෙමෙයි අඉන්නේ මොන කැලසියද? පළවෙනියෙන්. පළවෙනි කෑසතිය තියෙෙන ටික අරගන්න ඉස්සෙල්ලා. ඒක ප්රගුණ කරගන්න ප්රගුණයි. ආන්න දැන් පළවෙනි පන්තිය සමි. දැන් ඔය වැරදි තියෙන්නේ දෙවෙනි පන්තයේ අනුපූරව යන්න මේ අනුපූරව ක්රමයක් තියෙන්නේ. දෙවෙනි පැත්තිය පොත්පත් ප්රත්ත ටික ඊළඟට ගන්න. ඒ ඉගැනීම ඊළඟට කරන්න.
그것은 그에게 맞지 않습니다. 몇 해를 애써도 마음만 지칠 뿐 거기에 오를 수 없습니다. ‘그건 한쪽에 두어라. 그게 아니라, 너는 몇 학년이냐?’ ‘1학년입니다.’ ‘먼저 1학년에 있는 것을 가져라. 그것을 익혀라.’ 익혔습니다. 이제 1학년을 마쳤습니다. 이제 2학년으로 차례대로(anupubba) 갑니다. 이 차례의 길이 있는 것입니다. ‘다음엔 2학년 책들을 가져라. 그다음엔 그 공부를 해라.’
දැන් ඒත ඒක පුරුදු කරන්න පුළුවන්. ඒක දැන් ගෝචර වෙනවා. ඒ උත්සාහ සාර්ථක වෙනවා. ඒක දැන් පුළුවන්ද? දැන් ඒක ටික පුළුවන්. එහෙනම් ගන්න තුන්වෙනි පන්තිය පොත් පත්ත ටික ඒකට දවසේ දැනුම අරගන්න අනිකවරට බහින්න යන්න එපා. ඔහොම ඔහොම ගියාට පස්සේ අර විශේෂ උසස් පෙළට යන පොත්පත්ක බලන්න තැන්ට අනුක්රමයෙන් එන දසක් එනවා. දැන් ඒ ටික බලන්න. දැන් ප්රශ්න පත්රයට ගන්නකෝ. දැන් මොකද කියන්නේ? දැන්නම් අර කිසි ගානක් නැහැගේ උත්තර. අන්න පුළුවන් වුණා.
이제 그것을 익힐 수 있습니다. 이제 와닿습니다. 그 애씀이 이루어집니다. ‘이제 되느냐?’ ‘이제 그만큼은 됩니다.’ ‘그럼 3학년 책들을 가져라. 그날그날의 앎을 가져라. 다른 데로 뛰어들지 마라.’ 그렇게 그렇게 나아간 뒤에는 특별한 높은 단계의 책을 볼 자리에 차례대로 이르는 때가 옵니다. ‘이제 그것들을 보아라. 이제 문제지를 가져라. 이제 어떠냐?’ ‘이제는 답이 아무것도 아닙니다.’ 이제 해낸 것입니다.
ඉතින් මෙව් වගේ අපි දැනගන්න ඕනේ සෝවාන් ඵලයට පත්වෙන කෙනාට ගැලපෙන කර්මස්ථාන තියෙනවා. ඒ මට්ටමෙන් ඒ අය ටික කරගන්න ඕනේ.
이처럼 우리가 알아야 할 것은, sotāpatti phala에 이르는 이에게 맞는 kammaṭṭhāna가 있다는 것입니다. 그 수준에서 그들은 그것을 해내야 합니다.
සකෘදාගාමී ඵලයට ගැලපෙන කර්මස්ථාන තියෙනවා. ඊළඟට ඒ ටිකෙන් ඒ ටික යන්න ඕනේ. අනාගාමී ඵලයට ගැලපෙන ඒවා තියෙනවා. අරිහත් ඵලයට ගැලපෙන ඒවා තියෙනවා. ඒ ඒ අවස්ථාව තුළ ඒකට ගැලපෙන එක වඩලා ඒ ටික ප්රගුණ කරගන්න ඕනේ. ඒක අනුපූරව යන්න ඕනේ. අනුපූරව ශික්ෂා ඒ අනුව යන්න ඕනේ. එහෙම ගියාම ඔය ප්රශ්නය එන්නේ නැහැ. දැන් අපිට පුළුවන් කමක් නේ අර
sakadāgāmī phala에 맞는 kammaṭṭhāna가 있습니다. 그다음 그것을 거쳐 그다음으로 가야 합니다. anāgāmī phala에 맞는 것들이 있고, arahatta phala에 맞는 것들이 있습니다. 그때그때 거기에 맞는 것을 닦아 익혀야 합니다. 차례대로 가야 합니다. anupubba sikkhā에 따라 가야 합니다. 그렇게 가면 그 문제는 오지 않습니다.
එන්නේ නැහැ. දැන් අපිට පුළුවන් කමක් නේ අර ළමයෙක් ක්රිස්කෝල භාර දෙන්න ගියාට පස්සේ ොටුවක් ගෙනාවද කියලා ඇහුවලා පිනින් සිව්වල අර මට එපා වෙනටු පොඩි එකා කියනවා. ඇයි පුතා කොහෙන් හින්ද කරගන්නේ නැ මට ඔය පුටුව නැ කිව්වලු. අර ප්රන්සිපිල්ගේ පුටුව ඉල්ලා කෑ ගහනවලු එපා වෙන පුටුවක් කියලා. ඉතින් ඒ වගේ පිරිසක් අපි හතරක් ඉන්නවා.
어떤 아이가 학교에 맡겨지러 갔는데, 의자를 가져왔느냐고 물으니 그 꼬마가 ‘나 저 의자 싫어’라고 했답니다. ‘왜 그러니 얘야?’ ‘나는 그 의자 싫어.’ 교장 선생님의 의자를 달라고 떼를 썼다는 것입니다. 다른 의자는 싫다고요. 그런 무리가 우리 가운데에도 있습니다.
ඔන්න ඇහුවට පස්සේ අරිහතුන් වහන්සේ නමක් පහළ කරන්න හේතුකාරක වන්නා වූ මහා කර්මස්ථානයක් කිව්වහම තමන් ඉන්න තැන දන්නේ නැතුව ඒකම ඕනේ. මහත් ඒක කොහොමහරි වලාගන්න ඕනේ. ප්රන්සිපල් එකටුවල්ලපු පොඩි එකා වාගේ ඔය ගති ලක්ෂණය වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා
이렇게 물은 뒤 arahant를 일으키는 까닭이 되는 큰 kammaṭṭhāna를 말해 주면, 자기가 어디 서 있는지 모르고 그것만 원합니다. 그 큰 것을 어떻게든 휘감아 쥐려 합니다. 교장 의자를 달라던 꼬마 같은 성향일 수 있습니다.
වාගේ ඔය ගති ලක්ෂණය වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා හැම වෙලේම දැනගන්න තමන් ඉන්නේ කොතනද? තමන්ගේ මනසබඳු රාගයන් කරා ඇදලා යනවද? කෙබඳුබඳු කරුණු අනුව ද්වේශයන්ට ගෝචර වෙනවද? කෙබඳු කෙබඳු මුලාවන්ට පත් වෙනවද? ඉතින් තමා තමා ගැන විමර්ශනය කරන්න දක්ෂ නැති කෙනාද? මේ ආර්ය මාර්ගය වඩන්න බැහ. කොච්චර දැඟලුවත් එතනමයි. මේක හරිම අමාරු සෙනාක්.
그러니 언제나 알아야 합니다. 자기가 어디에 있는가? 자기 마음이 어떤 rāga 쪽으로 끌려가는가? 어떤 일들로 dosa에 걸리는가? 어떤 헷갈림에 빠지는가? 자기를 스스로 살피는 데 서툰 사람은 이 ariya magga를 닦을 수 없습니다. 아무리 버둥대도 제자리입니다. 이것은 참 어려운 일입니다.
ඕනම කෙනෙකුට පෘථග්ජන අයටනම් 100ීක්නේ. තමා තමා ගැන බලන්න කිව්වොත් තමාට තමා පේන්නේ ඉහළම තැනක හැටියට.
누구든 puthujjana라면 백이면 백입니다. 자기를 스스로 보라고 하면 자기가 가장 높은 자리에 있는 것처럼 보입니다.
ආය පොඩි තැනක් නෙමෙයි කවුරු හරි අතේ රේඛාවක් එහෙම බලන්න කිව්වොත් එහෙම ඉස්සෙල්ලාම දෙන්නේ මම රජ වෙනවද බලන්න. මම සිටු වෙනවද බලන්න මම කෝටිපතියෙක් වෙනවද බලන්න. ඉදිරිය මගේ කොහොමද බලන්න. හැබැයි ඉදිරිය බලනකොට උඹේ ඉදිරියෙ හින්න එනවා කිවොත් එහෙම එකක් කියලා දාත බලලා හිටියා. ඌදන්න සාතරේ කියලා උඩ බැැන බැන යනවා. ආ ඔහොම හිටියට අනාගතයේ ජනාධිපති වෙන්න රේඛාවක් තියෙනවා. හරියටම සතරනම් කිව්වා. එයාට නම් හොඳ දැනුමක් තියෙනවා. අර ශාස්තකාරයත් වර්ණා කරන්න කැමතියි. මෙන්න මේ වගේ එකක් තියෙනවා අපේ මනසේ ස්වභාවයක්.
작은 일만이 아닙니다. 누군가에게 손금을 봐 달라고 하면 맨 먼저 내미는 말은 ‘내가 임금이 되는지, 큰 부자(seṭṭhi)가 되는지, 억만장자가 되는지 봐 주시오, 내 앞날이 어떤지 봐 주시오’입니다. 그런데 앞날을 보고 ‘네 앞날엔 빌어먹게 된다’고 하면, 손을 보던 사람에게 엉터리라며 욕을 퍼붓고 갑니다. 그런데 ‘이렇게 지내도 앞으로 대통령이 될 손금이 있다’고 하면 ‘딱 맞혔다, 저 사람은 참 아는 게 많다’ 하며 그 점쟁이를 추어올리고 싶어 합니다. 우리 마음에는 이런 성품이 있습니다.
දැන් ඕන කියන කෙනෙක් අපි සාමාන්යයෙන් හිතට බලන්න අත බලලා ාසරයක් කියන්න කියන අත දුන්නොත් මොනවද අහන්න අපි බලාපොරොත්තු වෙන්න කියලා. බලන්නකෝ ඉදිරිය මයි කොහොම තත්ත්වයට පත් වෙනවද කියලා.
누구든 우리가 보통 손을 내밀며 점을 봐 달라고 할 때 무엇을 듣기를 바라는지 생각해 보십시오. ‘내 앞날이 어떤 처지가 될지 봐 주시오.’
ඉදිරිය මට හිඟා කන්න වෙනද බලන්න රේඛාවක් හෙම තියනවාද කියලා බලන්න කියලා එහෙම එකක් කියන්නේ නැහැ. මට කරදරයක් වෙන්න තියෙන එකක් තියෙනවද කියලා ඒක නෙමෙයි අහන්නේ. ඒවන් ජය අරගෙන විශේෂ වෙන්න එකක් තියෙනවද? වත ලකුණු ඇහුවත් අහන්නේ ඒකයි.
‘앞날에 내가 빌어먹게 될 손금이 있는지 봐 주시오’라고는 말하지 않습니다. 내게 닥칠 어려움이 있는지를 묻지 않습니다. 그것을 이겨 내고 특별해질 일이 있는지를 묻습니다. 몸의 표시(lakkhaṇa)를 물어도 묻는 것은 그것입니다.
හොරෙන් හරි මනම් තමන්ගේ ඉත්තේ කියන උසස් ලකුණ තියෙනවද? පහස් වගුණක් කිව්වොත් එහෙම ඒක බලන්නෙත් නැහැ. තියෙනවා කිව්වා පෙන්නන්නෙත් නැහැ. කැමතිත් නෑහ ඇසුරු කරන්න. මොනම දෙයක් හරි ශරීරය ගැන බැලුවත් ඒ වගේ. එයාගේ ඉගැනීම ගැන ඇහුවොත් එහෙම ඔයාට නම් මෙයාට තරම් බෑහ කිව්වොත් එහෙම කූදන්නට මැනිල්ල අර ගුරුවරක් බැනලා එනවා.
몰래라도 자기 몸에 높은 표시가 있는지 봅니다. 낮은 표시라고 하면 그것은 보지도 않습니다. 있다고 해도 보여 주지 않고, 가까이하기도 싫어합니다. 몸에 대해 무엇을 보든 그렇습니다. 공부에 대해 물었는데 ‘너는 저 아이만큼은 안 된다’고 하면 그 선생님을 욕하며 돌아옵니다.
ඉතින් අනි මම කොහොමද කරගන්නේ මට ගෙදරින් ඉල්ලා දෙනෙ අර වැඩේ කරන්න කියනවා මේ වැඩේ කරන්න එනවා හරියට යන්න කියනවා මට බැහැ අම්මලා තාත්ත කවු කරන්න කාල කර්මයක් මට පල දීලා තියෙන්නේ. මට ඉගෙන ගන්න බැරි ඒකයි. ඒ වුනාට බලපුවහම තමන්ගේ වැඩේ මොකක්ද බැලුවොත් එහෙම උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකන් සෙල්ලමට වැහලා වැඩක් නැති කර ඉන්නේ.
‘그러니 내가 어떻게 하겠어요. 집에서는 이 일 해라 저 일 해라, 제대로 하라고 하니 나는 못 해요. 부모가 무슨 kamma를 지었는지 그게 내게 열매를 맺은 거예요. 그래서 공부를 못하는 거예요.’ 그러나 자기가 하는 일을 보면 아침부터 밤까지 놀이에 빠져 쓸데없이 지냅니다.
නමුත් අන්තිමටයි ඉතින් අහපු හාහම කියන්නේ කොහොමද ඉගෙන ගන්නේ? මට ලියන්න වෙලාවක් දුන්නේ මට කඩේ යන්න කිව්වා. අහවල් වැඩේ කරන්න කිව්වා. එතකොට කියන්නේ ඒක අවංකව තමන් හිතලා බැලන් ඇත්ත වශයෙන්ම තමන්ට වෙලාව තිබුනේ ඒකට නැති හින්දාද වෙලාව නැති වුනේ. අනික් වෙලාවම මොකද කළේ බැලුවේ 75ක් තමන් වැරැක නැති ඒවා කරුණා. තමන්ගේ පළුවේ ඉන්න පුළුවන් කරගන්න තියෙන වෙලාවේ.
그러면서 마지막에 물으면 ‘어떻게 공부를 해요? 글 쓸 틈을 안 주고 가게에 다녀오라 했어요, 무슨 일을 하라 했어요’라고 합니다. 정직하게 생각해 보면, 정말 틈이 없어서 틈이 없었던 것인가? 나머지 시간에 무엇을 했나 보면, 75퍼센트는 쓸데없는 일을 했습니다. 자기 할 일을 할 수 있었던 그 시간에요.
ඒ වුනාට අපි ඒක මේ විස්තර කරලා බලනකොට අපිට දකින්නේ නැහ ඒ ටික අපි දකින්නේ අර අපිට අර අත්යාව අවශ්ය වැඩෙමාප පියන්නත් අවශ්ය වෙන්නේ දෙවපියන් කරදර නැතුව කරන්න තිබිච්ච වැඩක් තිබිච්ච කර හත දෙන්න වෙච්ච වෙලාවක් තින්නේ. එහෙනම් මට වෙච්ච කරදරේ මේකයි කියලා අපි හැම වෙලේම ගන්න හදන්නේ ඒ ටික මේක ලෝකේ හැටිය. ඉතින් අපි එතනදි අපි යථාර්ථයෙන් දැකලා නැහ ඒක.
그런데 이렇게 풀어서 볼 때 우리는 그것을 보지 못합니다. 우리가 보는 것은, 부모가 꼭 필요해서 시킨, 어려움 없이 할 수 있었던 일에 내줘야 했던 그 시간뿐입니다. ‘내게 닥친 어려움은 이것이다’ 하고 우리는 늘 그것만 붙잡으려 합니다. 이것이 세상 모습입니다. 거기서 우리는 그것을 있는 그대로 보지 못했습니다.
ඒ අන්න ඒ වගේ අපි දැනගන්න අපිට අත්යාවශ්යයෙන් කරන්න තියෙන්නේ යම් වැඩක් ඇත්්ද මේ පැවැත්මේදී ගිහි වේවා, පැවිදි වේවා ඒක කළ යුතුයි.
그처럼 우리가 알아야 할 것은, 이 삶에서 꼭 해야 할 일이 있다면 재가자든 출가자든 그것은 해야 한다는 것입니다.
හැබැයි අත්යාවශ්ය වැඩවලට සට 100ක් කාලේ යන්නේ නැ. ඒක නන්නේ බොහොම සුළු කාලයක්. නමුත් අපේ කාලයේ අපි 100ක් වෙන් කරගෙන තියෙන්නේ අනවශ්ය වැඩවල 0ක් වෙන් කරලා තියෙන්නේ අනවශ්ය වැඩවලට. ඉතින් අපි කැමතිනි අනවශ්ය වැඩිකාවේ ප්රියමනාප අත්යාවශ්ය වැඩටි කර අපිට අප්රියයි අමනාපයි. ඒක මහන්සි වෙලා.
그러나 꼭 필요한 일에 시간의 100퍼센트가 들지는 않습니다. 그것은 아주 적은 시간입니다. 그런데 우리는 시간의 거의 전부를 쓸데없는 일에 떼어 두었습니다. 우리는 쓸데없는 일을 좋아하고 그것이 즐겁습니다. 꼭 필요한 일은 싫고 못마땅합니다. 힘이 드니까요.
අනාගතයට යහපතක් වෙන වි වෙහෙතකාරී වැඩ. ඒ වගේ ටික අත්යාව හරියක් තියෙනවා. හැබැයි අත්යාව හරිය හරි අමාරුවෙන් කරන්න ඕනේ. සිය කටයුතු අනවශ්ය කටයුතු නමුත් ප්රියමනාපයි. ප්රියමනාප කටයුතු ටිකට කාලය වෙන් කරපු එක අයින් කරන්න අපි කැමති නැහ.
앞날에 이로운, 힘든 일들—그런 꼭 필요한 몫이 있습니다. 그러나 꼭 필요한 몫은 아주 힘들게 해야 합니다. 쓸데없는 일은 즐겁습니다. 즐거운 일에 떼어 둔 시간을 빼는 것은 우리가 싫어합니다.
හැබැයි කාලය වෙන් කරගන්න කිව්ව ගහම අපි හිත දුවන්නේ අර අත්යාවශ්යයෙන් කරන්න තියෙන ටික අයින් කරගන්න ක්රමයක් හොයන්න. මට බෑ දර හොහෙයන්න මට බෑ කඩ යන්න. මට බෑ උයන්න මට භාවනා කරන්නේ නැත්තේ ඒ ඕකයි. ඒකයි දකින්නේ.
그런데 시간을 내라고 하면 우리 마음은 꼭 해야 할 일을 빼낼 길부터 찾습니다. ‘장작을 구하러 못 가요, 가게에도 못 가요, 밥도 못 해요, 내가 bhāvanā를 못 하는 건 그 때문이에요.’ 그렇게만 봅니다.
දැන් ඔ මොකතෙන්ද වෙලා තියෙන්නේ බැලුව. කවුරු හරිදිය තමන්ගේ හිතලා කතා කරන්න බැලුවොත් දවස එනඑකම් දන්නේ නැහ කතා කර ඉන්නවා. ඔය වෙලාවේදී කිව්වොත් එහෙම ඕක අත්ල දශනාව භාවනා කරන්න දැන් ඔය වෙලාව තියෙන්නේ. ඔව් මම තමයි ඔබට පේන්නේ. මගේ ඒක විතරයි ඔබට පේන්නේ. ආන් ඒකටත් අපි විරුද්ධ වෙනවා. ඒ වචනය අහන්න කැමති නැහ. ඒ අවවාද අනුශාසනාවට කැමති නෑහ. දැන් මේ වගේ අපි මේ
무엇 때문에 그렇게 되었는지 보십시오. 누군가와 마음 가는 대로 이야기하다 보면 하루가 가는 줄도 모르고 이야기합니다. 그때 ‘그 시간에 가르침을 듣고 bhāvanā를 하시오, 지금 그 시간이 있지 않소’ 하면, ‘그래요, 당신 눈엔 내가 그렇게만 보이지요, 그것만 보이지요’ 합니다. 그것에도 우리는 맞섭니다. 그 말을 듣기 싫어합니다. 그 타이름과 가르침을 싫어합니다.
අනුශාසනාවට කැමති නෑහ. දැන් මේ වගේ අපි මේ 90වක් වැඩ කරන නැති අසාර වැඩ පිළිලා සාරායි කියලා හිතාගෙන අපි ජීවිතය හුඟාක් වෙන් කරලා තියෙන්නේ අසාර වැඩ වලට. සාරයි
이처럼 우리는 90퍼센트를 쓸데없는, 알맹이 없는 일들을 알맹이 있다고 여기며, 삶의 많은 부분을 알맹이 없는 일에 떼어 두었습니다.
වෙන් කරලා තියෙන්නේ අසාර වැඩ වලට. සාරයි කියන ජීවිතය අත්යාවශ්යයෙන් කරන්න තියෙන්නේ නිවන් දකින වැඩ නෙමෙයි. දැන් වැසිගිලිය යන්න ඕනේ. ඒක නිවන් දකින වැඩක් නෙමෙයි. නොකර බැරි වැඩක්. මුද්රා කරන්න යන්න ඕනේ. නොකර බැරි වැඩක් නිවන් දකින එකක් නෙමෙයි. කෑම කන්න ඕනේ. නොකර බැරි වැඩක්. කෑම කරන්න කවුරුහවත් කරන්න දෙන්න කෙනෙක් නැහැ. අනුට මේ තමන්ගේ බලය මේ තමන්ගේ වැඩපිල අණුට පවරලා තමන් නිකන් ඉන්නවා නම් අදර වෙනවා ඒ ගැලපුවෙන්නේ නැහැ.
알맹이 있다고 하는 삶에서 꼭 해야 할 일이라 해서 nibbāna를 보는 일인 것은 아닙니다. 뒷간에 가야 합니다. 그것은 nibbāna를 보는 일이 아니라 안 할 수 없는 일입니다. 또 다른 볼일을 보러 가야 합니다. 안 할 수 없는 일이지 nibbāna를 보는 일은 아닙니다. 밥을 먹어야 합니다. 안 할 수 없는 일입니다. 먹는 일을 대신해 줄 사람은 없습니다. 자기 힘, 자기 몫의 일을 남에게 떠넘기고 빈둥댄다면 남에게 짐이 되니 맞지 않습니다.
කම්මරිගිකමට ඒක මම හොයාගන්න ඕනේ. හැබැයි නිවන් දකින වැඩක් නෙමෙයි කෑම හොහන්න ජීවත් වෙන්න කෑම කන්න හොයාගන්න ඕන රස්සාවක හරි කරගන්න ඕනේ. රස්සාව කරන එක නිවන් දකින එකක් නෙමෙයි. හැබැයි අත්යාවශ්ය එකක්. අත්යාවශ්ය දේ ඒකන්තයෙක් කරන්න ඕනේ. ඒක නොකට මොනවා කරන්නත් බැහැ. නිවන් දකින්න බැග හැදෙන්නෙත් අත්යාවශ්ය ටිකෙන් අවස ටික සම්පූර්ණ කරගත්ත කෙනාට පසුතලය හදාගන්න.
게으름 피우지 말고 그것은 내가 구해야 합니다. 그러나 먹을 것을 구하는 것은 nibbāna를 보는 일이 아닙니다. 살기 위해, 먹을 것을 얻기 위해 일자리라도 가져야 합니다. 일하는 것은 nibbāna를 보는 일이 아니지만 꼭 필요한 일입니다. 꼭 필요한 일은 반드시 해야 합니다. 그것을 하지 않고는 아무것도 할 수 없습니다. nibbāna를 볼 수 있게 되는 것도, 꼭 필요한 몫을 다 채운 사람이 바탕을 다지고 난 뒤입니다.
එහෙම නැත්නම් තමන් අුතුකන් අසාධාරකම් කළා වෙනවා. තමන්ගේ වැඩපිළුල අනුට පැවරුව වෙනවා. එහෙම කළොත් එහෙම තමන් කරන්නේ අනුට අවැඩක්. ගැලපෙන්නේ නැහ. තමාගේ යුතුකම් කොටස අත්යාවසයෙන් ඉටු කරන්න නමුත් මේකට තියෙන්නේ හරියට හොයලා බැලුව අපි දවස ගානේ කරන කියන හිතන හැම වැඩක් ගැනම මේකෙන් වැඩක් ඇති වැඩේ මොකක්ද කියලා බැලුවොත්.
그렇지 않으면 자기가 남에게 부당한 일을 한 셈이 됩니다. 자기 몫의 일을 남에게 떠넘긴 셈입니다. 그러면 남에게 해를 끼치는 것이니 맞지 않습니다. 자기 도리는 꼭 다하되, 여기서 할 것은, 우리가 날마다 하고 말하고 생각하는 모든 일에 대해 ‘이것으로 얻을 것이 있는 일은 무엇인가’를 잘 찾아보는 것입니다.
ඔන්න ඔතනින් අපි දකිනවා අපි විසින් වැඩක් ඇති දේ මොකක්ද නැති දේ මොකක්ද මෙහෙම බලන්න පටන් ගත්තොත් දකින ක්රමයක් තියෙනවා. හීන දහම් කියලා කොටසක් දකිනවා ලෝකේ. මධ්යම දහම් කියලා කොටසක් දකිනවා. ප්රණීත දහම් කියලා කොටසක් දකිනවා.
바로 거기서 우리가 보게 됩니다. 우리에게 쓸모 있는 것은 무엇이고 없는 것은 무엇인가. 이렇게 보기 시작하면 보는 길이 생깁니다. 세상에서 hīna dhamma라는 몫을 봅니다. majjhima dhamma라는 몫을 봅니다. paṇīta dhamma라는 몫을 봅니다.
මෙන්න මේ කොටස් තුන දැකගන්න පුළුවන් වෙනවා කාල සතර සතිපට්ඨානයෙන් ඉන්නකොට පෙන්නනවා. සතර සතිපට්ඨානය වැඩූ බැවින්, බහුල කළවින් මම හීන දහම් හීන දහම් හැටියට දැක්කා. මධ්යම දහම් මධ්යම දහම් හැටියට දැක්කා. ප්රණීත දහම් ප්රණීත දහම් හැටියට දැක්කලා එක්තරා භික්ෂූන් වහන්සේ නම පිළිතුරක් දීලා තියෙනවා.
이 세 몫을 볼 수 있게 되는 것은 네 가지 satipaṭṭhāna에 머물 때라고 보여 줍니다. ‘네 가지 satipaṭṭhāna를 닦고 거듭 익혔기에 나는 hīna dhamma를 hīna dhamma로 보았고, majjhima dhamma를 majjhima dhamma로 보았고, paṇīta dhamma를 paṇīta dhamma로 보았다’고 어떤 bhikkhu 스님이 대답한 일이 있습니다.
සතර සතිපට්ඨානය වැඩූ බැවින් බහුල කළවින්. හීන දහම් හීන දහම් හැටියට දැක්කා. මොකද අපි ඕක දකින්න විදිහක් නැහැ. අපි සිහියෙන් නෙමෙයි ඉඳලා තියෙන්නේ. සතිපට්ඨානය කරලා නැහ.
네 가지 satipaṭṭhāna를 닦고 거듭 익혔기에 hīna dhamma를 hīna dhamma로 보았습니다. 우리가 그것을 볼 길이 없는 것은 우리가 sati를 지니고 지내지 않았기 때문입니다. satipaṭṭhāna를 하지 않았습니다.
නියම සිහියෙන් හිටියා නම් අපි කරන දේ කියන දේ, හිතන දේ පිළිබඳ අවධානයෙන් හිටියා නම් ඒකෙන් ඇති වැඩේ මොකක්ද ඒක කොයි තරම් සාර්ථක වැඩපිලද මගේ පරමාර්ථය නිවන සැනසුම තියෙන්නේ එතන ඒ ඒ හරහා ගමන් කරන එකයි මගේ පරමාර්ථය.
참된 sati로 지냈다면, 우리가 하고 말하고 생각하는 것을 살피며 지냈다면, 그것으로 얻는 것이 무엇인지, 그것이 얼마나 쓸모 있는 일인지 보았을 것입니다. 내 목표는 nibbāna이고 고요는 거기에 있습니다. 그쪽으로 걸어가는 것이 내 목표입니다.
එතකොට මම මේ කරන කියන හිතන දේ ඒ මොහොතේ හිතලා බලන්න ඕනේ. කොතෙක් දුරට ඊට සාර්ථකද ඒ වැඩේට සාර්ථකයක් වෙනවද? ඒව කෙතෙක් දුරට සත්ප්රාය වෙනවද? නිවනට කෙතෙක් ගෝචරද මම ඒ කරන වැඩේ. මුලාවෙන් තොරද? ඔන්න ඔය කාරණා හතරට අනුව සාර්ථක සම්පජඤ්ඤ, සප්පය සම්පජඤ්ඤ, ගෝචර සම්පජඤ්ඤ, අසම්මෝහය සම්පජඤ්ඤ කිව්වේ ඕකයි. චතු සම්පජඤ්ඤ වචනයක් කොට පෙලා තියෙනවා. ඔන්න ඔය හතර ආකාරයෙන් හිතන්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ තමන් කරන කියන හිතන හැම ක්රියාවක්ම.
그러니 내가 하고 말하고 생각하는 것을 그 순간에 따져 보아야 합니다. 그것이 거기에 얼마나 쓸모 있는가, 그 일에 보탬이 되는가? 얼마나 알맞은가(sappāya)? 내가 하는 그 일이 nibbāna에 얼마나 닿는가(gocara)? 헷갈림이 없는가? 이 네 가지에 따라 sātthaka sampajañña, sappāya sampajañña, gocara sampajañña, asammoha sampajañña라고 한 것이 이것입니다. 네 가지 sampajañña라는 말로 경에 나옵니다. 이 네 가지로 자기가 하고 말하고 생각하는 모든 일을 따져 보는 데 익숙해져야 합니다.
මෙන්න මේක සතර සතිපට්ඨානය වැඩෙන ක්රමය.
이것이 네 가지 satipaṭṭhāna가 자라는 길입니다.
දැන් අපි ඕක නෙමෙයි ගන්න සතර සතිපට්ඨානය වඩන්න කිව්වා. කායානුපස්සනාව වඩන්න ගන්න කොය දෙස් ගුණ කොට්ඨාසි දැන් ඉතින් ඒක වඩ වඩා ඉන්නවා. වේදනානුපස්සනාව වරන්න කිසි වේදනාවක් නවාීමක් රිමීමක් වේදනාවක් වේදනාවක් කියන්න ඕ කිය එක එක නම් එක එක විදිහට කියනවා. එහෙම එකක් අරගන්න චිත්තානුපස්සනාව කිව්වහමත් එහෙම මොන හිතක්ද පහළු වුණේ කියලා ආපු හිත ගැන හිතන්න කියනවා.
그런데 요즘은 이것을 잡지 않고, satipaṭṭhāna를 닦으라고 하면 kāyānupassanā를 닦는다며 서른두 가지 몸의 부분을 잡고 닦고 또 닦습니다. vedanānupassanā를 닦는다며 어떤 느낌이든, 저림이든 결림이든 ‘느낌, 느낌’ 하고 이름 붙이며 저마다 다르게 말합니다. 그런 것을 잡습니다. cittānupassanā라고 하면 어떤 마음이 일어났는지, 일어난 마음에 대해 생각하라고 합니다.
ධම්මානුපස්සනාව කියලත් ඉතින් ලෝක ධර්මතාවයන් ගැන හිතන්න කියලා ඉතින් ඔය විදිහට කියනවා. දැන් මේ අපි කරන කියන හිතන එක ගැන හිතන්න කියලා එක කියන්නේ. දැන්
dhammānupassanā라고 하면 세상의 dhamma 성질에 대해 생각하라는 식으로 말합니다. 그런데 이것은 우리가 하고 말하고 생각하는 것에 대해 따져 보라는 말입니다.
එක ගැන හිතන්න කියලා එක කියන්නේ. දැන් බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කරන්නේ තමන් යමක් කරනවද කියනවද හිතනවද ඒ මොහොතේ ඒ කරන ක්රියාව පිළිබඳව කියන කතාව පිළිබඳව හිතනවිල්ල පිළිබඳව අන්න ඒක බලන්න ඒ ක්රියාවක් ක්රියාවක් කියන්න නෙමෙයි. කිව්වේ. ඒ කරන ක්රියාව කෙතෙ දුරට නිවනට සාර්ථකද
부처님께서 가르치신 것은, 자기가 무엇을 하든 말하든 생각하든 그 순간 그 하는 일, 하는 말, 하는 생각을 보라는 것입니다. 그 행동을 ‘행동, 행동’ 하고 이름 붙이라는 것이 아닙니다. 그 하는 일이 nibbāna에 얼마나 쓸모 있는가를 보라는 것입니다.
සාර්ථක වැඩපිලක්ද මේ කරන්නේ? ඒකට අයිතිද? ගෝචරද? නිවන ගෝචර වෙනවද එහෙම කරගෙන යනකොට නිවනට සත්ප්රාය වෙනවද ආධාරක වෙනවද නුඹුලා සහගතව නිවන තේරුම් අරන් ඒකට අවශ්ය වැලද්ක්ද මම මේ කරන්නේ අත්යවශ්ය දෙයක්ද මෙන්න මෙහෙම කරගෙන යනකොට එයාට පේන්න පටන් ගන්නවා. ප්රාණඝාතත්තාන කාම මිත්යාචාර මුසාවාද පිසුනාවා පරුසාවාච සම්පලාප අභිජ්ජා ව්යාපාද මිච්ඡා දිට්ඨි කියන මෙන්න මේ දසා අකුසලයට වැටෙන ජාතියේ ක්රියාවක් නම් මම මේ කරන්න යන්නේ.
내가 하는 것이 쓸모 있는 일인가? 거기에 속하는가? 닿는가? 그렇게 해 나갈 때 nibbāna에 닿는가? nibbāna에 알맞은가, 받침이 되는가? 슬기와 함께 nibbāna를 알아들어 거기에 필요한 것을 하는가, 꼭 필요한 일을 하는가? 이렇게 해 나가면 그에게 보이기 시작합니다. ‘내가 하려는 것이 pāṇātipāta, adinnādāna, kāmesu micchācāra, musāvāda, pisuṇāvācā, pharusāvācā, samphappalāpa, abhijjhā, vyāpāda, micchādiṭṭhi라는 열 가지 akusala에 드는 종류의 일이구나.’
මේ ක්රියාව කොහොමවත් නිවනට සාර්ථක නෑ. සාර්ථක නිවන ලබා දෙන්න හේතු වෙන්නේ නෑ. ඒක අනිත් පැත්තමයි.
‘이 일은 결코 nibbāna에 쓸모가 없다. nibbāna를 얻게 하는 까닭이 되지 않는다. 바로 그 반대쪽이다.’
නිවනට කොහොමත් සත්රාය වෙන ක්රමයක් නෙමෙයි ඒ ටික. කොහොමත් නිවනට ගෝචර වෙන්නේ නෑ. නුඹුලා හිතකින් ගත්ත තීරණයකුත් නෙමෙයි. ඒ දස අකුසලයට කරන වැඩපිළිවිය. හිතෙන් කයෙන් වචනයෙන් කියන මේ ද්වාරේ ඉන්නවා. අපි බැස්සානම් දසාකුත්සලට අයිති වැඩ පිළිවෙලකට. ඒ ඒ ගැන ඒ ඒ මොහො දකිනකොට අර පොදු වචනය කිය කිය හිටියේ නෑ. මම මේ ප්රාණඝාතට අයිති මෙන්න මේ සත්ත්ව ශිංසාව කරනවද? තමා කරන එක තමන්ට මහු වෙනවා.
그것들은 결코 nibbāna에 알맞은 길이 아니고, 결코 nibbāna에 닿지 않습니다. 슬기로운 마음으로 내린 다짐도 아닙니다. 열 가지 akusala에 드는 일들입니다. 마음과 몸과 말이라는 문(dvāra)이 있습니다. 우리가 열 가지 akusala에 속하는 일로 들어섰다면, 그것을 그 순간그 순간 볼 때 저 뭉뚱그린 말만 되뇌며 있지 않습니다. ‘내가 지금 pāṇātipāta에 드는 중생 해침을 하고 있는가?’ 자기가 하는 것이 자기에게 드러납니다.
මෙන්න මේ නිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරපු උපමාවක් තියෙනවා. හරියට අ හරක් බලන ළමේෙක් ගොපලු දරුවෙක් ඒ හරක් අල්ලගන්න ඔන්නම්. කෑම කන්න කැලේට ලෙහෙලා හැටියට පස්සේ. හැමතැනම හරක් හොයන්න යන සිරිතක් නැහ. කැලේ හැම තැනම දුවන්නේ නැහැ මගේ හරට තිය කොහෙද කියලා හොයන්න.
그래서 부처님께서 가르치신 비유가 있습니다. 마치 소를 치는 아이, 목동이 소를 잡고 싶을 때, 소를 숲에 풀어 풀을 뜯게 한 뒤에는 아무 데나 소를 찾아다니는 법이 없습니다. ‘내 소가 어디 있나’ 하고 숲 곳곳을 뛰어다니지 않습니다.
එයා එකක් දකිනවා. ඒ ළමයා දක්ෂ ගොපලු දරුවා දකිනවා එක දෙයක්. මුන් කොහේ කන්න ගියාත් පිපාසයට වතුර බොන්න බැමි එතකොට ඒකෙන් වේවිල්ල ඉන්න බැහැ කැලේ කොහේ ගියා. උදේ කොච්චර කක හිටියත් අන්තිමට මුව් වෙනවානේ මෙතෙන්ට පිපාසය දරන්න බැරිනවා වතුර බොන්න එනවා. වතුර බොන්න එනකොට මම අල්ලගන්නවා. කිසි කරදරයක් නැතුව තමන්ගේ හරක අල්ලගන්න වතුර බොන්නන තෙන්නේ නැතුවට ඉන්න බැ.
그는 한 가지를 봅니다. 솜씨 좋은 목동은 한 가지를 압니다. ‘이놈들은 어디로 풀을 뜯으러 가든 목마르면 물을 마셔야 한다. 숲 어디로 갔든 그것 없이 견딜 수 없다. 아침에 아무리 먹고 있어도 결국엔 목마름을 못 견디고 여기로 물을 마시러 온다. 물 마시러 올 때 내가 잡는다.’ 아무 수고 없이 자기 소를 잡습니다. 물 마시는 곳에 오지 않고는 견딜 수 없으니까요.
මෙන්න මේ වගේ අපිටත් තියෙනවා රාග පිපාසයක්. ලෝක පිපාසයක්. මේ ලෝක ආශ්වාදය නැමති පිපාසය තියෙන නිසාම ඒ පිපාසය සංසිඳුවා ගන්න ඒ අරමුණ කරා එන්න ඕනේ. අරමුණ කරා එනකොට තමයි විපාසයේ තියෙනවා නම් ඒකාන්තයෙන් එනවා.
이처럼 우리에게도 rāga의 목마름이 있습니다. 세상의 목마름이 있습니다. 세상의 즐김이라는 목마름이 있기에, 그 목마름을 달래려고 그 대상으로 와야 합니다. 목마름이 있다면 반드시 대상으로 옵니다.
එහෙනම් මම හිතන්නේ මොකක්ද? කියන්නෙ මොකක්ද? කරන්නේ මොකක්ද? කියලා හටන් අවධානයෙන් ඉන්නකොට අන්න තොටු පොලේ ඉන්නවා. හිත ඇතුලටම තමයි හිතන්න එන්නේ. අරමුණු වශයෙන් කියන්න අරමුණු වෙන්නේ. කරන්න අරමුණු කරන්න මෙන්න මේ කියන කාරණා තුන අරමුණු කරනකොට අන්න තොටු පොළේ ඉන්නවා. අන්න සතිය පිහිටවාගෙන ඉඳ කිව්ව තැන.
그러니 ‘나는 무엇을 생각하는가? 무엇을 말하는가? 무엇을 하는가?’ 하고 살피며 지낼 때 물 마시는 나루에 있는 것입니다. 생각하러 오는 것은 바로 마음 안입니다. 말하는 것이 대상이 되고, 하는 것이 대상이 됩니다. 이 세 가지를 대상으로 삼을 때 나루에 있는 것입니다. 그것이 sati를 세우고 머물라고 한 자리입니다.
එතකොට අපි දකින්න ඕනේ ඔන්න ඔය ක්රමයට තොටු පොළ හඳුනාගන්න ඕනේ. තොටු පොළ අපි අපේ හිතට අපි හිත තියාගන්න ඕනේ. මේක බාහිරින් කරන දෙයක් නෙමෙයි. අනුන් ළඟ හිතටන තියෙන්නේ නෙමෙයි. තමා තුළ තමාගේ මනස ක්රියාත්මක වන ආකාරය ගැන බලන්න අවධානය යොමු කරන්න ඕනේ. එතකොට තියෙනවා මම හිතන හැටි. මම කියන හැටි. මම කරන හැටි. අන්න ඒ කරන ක්රියාවක් හිතන කියන කතාවක්, හිතන හිතුවිල්ලක් එනකොටම අන්න ඒක රාගයට, ද්වේශයට, මෝහයට හේතුකාරදට කියලා බලනකොට ඒක තමයි කිව්වේ දස අකුසලයට හේතු වෙනවාද කියලා බලනවා කියලා.
그러니 우리는 이런 식으로 나루를 알아보아야 합니다. 나루, 곧 우리 마음에 마음을 두어야 합니다. 이것은 밖에서 하는 일이 아닙니다. 남에게 마음을 두는 것이 아닙니다. 자기 안에서 자기 마음이 어떻게 움직이는지를 보는 데 마음을 기울여야 합니다. 그러면 내가 생각하는 모습, 말하는 모습, 하는 모습이 있습니다. 하는 일, 하는 말, 하는 생각이 올 때마다 그것이 rāga·dosa·moha의 까닭이 되는지 보는 것—그것이 열 가지 akusala의 까닭이 되는지 본다고 한 것입니다.
නැත්නම් නීවර්ණ පහ තව විදි කියනවා නම් ඒකට කියනවා දසා අකුසල් කියලා. එහෙනම් නීවරණයන්ට අයිතිද? දස අකුසලයන්ට අයිතිද? රාග, ද්වේශ, මෝහයන්ට අයිතිද කියලා. ලෝභ, ද්වේශ, මෝහයට අයිතිද කියලා. ඔන්න ඔය ටික බලාගන්න පුළුවන් ක්රමය තමයි අපි ඔය ටික ඔය ක්රමෙන් දැක්කේ.
또는 다섯 가지 nīvaraṇa, 달리 말하면 열 가지 akusala라고 합니다. 그러니 nīvaraṇa에 드는가? 열 가지 akusala에 드는가? rāga·dosa·moha에 드는가? lobha·dosa·moha에 드는가? 이것을 볼 수 있는 길이 우리가 이렇게 본 그 방식입니다.
එතකොට අපිට පුළුවන්කමක් ලැබෙනවා අන්න තොරුකොළේ ඉඳලා හිටම පිපාසයට අපි එක අල්ලගන්න. රාග පිපාසය, ද්වේශ පිපාසය, මෝහ පිපාසය කියන මේ පිපාස තුනකින් ලෝක සත්වයා පෙළෙනවා.
그러면 우리는 나루에 머물며 목마름에 오는 것을 잡을 수 있게 됩니다. rāga의 목마름, dosa의 목마름, moha의 목마름이라는 이 세 목마름으로 세상 중생은 시달립니다.
ඒ පිපාසයට වරොත් දෙන්න තමයි අරමුණු හොයාගෙන ඒ පස්සේ වැළඳගන්න යන්නේ.
그 목마름을 달래려고 대상을 찾아 좇아가 끌어안으려 합니다.
අන්න ඒ රාග පිපාසයෙන්, ද්වේශ පිපාසයෙන්, මෝහ පිපාසයෙන් පෙළෙන ලෝක සත්වයා. හිත නැමති තොටුපල කරා එනවා. ඒවා පිපාසයේ සංසිඳුවාගන්න රාග අරමුණු, ද්වේශ අරමුණු, මෝහ අරමුණු භුක්ති විඳින්නට අල්ලගන්න
rāga의 목마름, dosa의 목마름, moha의 목마름에 시달리는 세상 중생은 마음이라는 나루로 옵니다. 그 목마름을 달래려고 rāga의 대상, dosa의 대상, moha의 대상을 누리려 붙잡으러 옵니다.
ඒවා අල්ලගන්න ඇස, කන, දිව, නාසය, ශරීරය කියන මේ ඉන්ද්රිය පහ පොළොබෝනවා. යොමු කරඕන. මෙන්න මෙතන හිටපුහම හිත තුළ හිටපුහම හිතෙන් හිත දකිනකොට අපි දකින්න පටන් ගන්නවා මේ ආපු අදහස රාග අදහසක්.
그것들을 붙잡으라고 눈, 귀, 혀, 코, 몸이라는 다섯 감관이 꾀어집니다. 마음을 기울여야 합니다. 여기 머물 때, 마음 안에 머물 때, 마음으로 마음을 볼 때 우리는 보기 시작합니다. ‘지금 온 이 생각은 rāga의 생각이다.’
මේ කියන වචනය කරන ක්රියාව, හිතන සිතුවිල්ල රාගිකයි. නැත්නම් ද්වේශ සහගතයි. නැත්නම් මෝහ සහගතයි. මෙන්න මේ ටික කවදාවත් මට වැඩක් කර ඒවා නෙමෙයි සතර අපාගත උප්පත්තියකට හෝ ලෝකය උපනුපන් තැනක දුක් කරදර දෙන්න හේතු වෙන විපාකයක් උපද්ද වන දේවල්. මෙන්න මේක දකිනවා.
‘지금 하는 말, 하는 일, 하는 생각이 rāga에 물들었다, 또는 dosa와 함께한다, 또는 moha와 함께한다. 이것들은 결코 내게 이로운 것이 아니라, 네 가지 apāya에 태어나게 하거나 세상 어디에 태어나든 괴로움과 어려움을 주는 vipāka를 낳는 것들이다.’ 이것을 봅니다.
අන්න ඒ වෙලාවේ නිගමනය කරනවා ඒ ජාතියේ මම ළඟ තියෙන හීන දහම් ඒවා මම කිසි ඒවත් අනුගමනය නොකළ යුතු දහම්. මෙන්න මේක දකිනවා. අන්න එහෙම තේරුම් ගත්ත කෙනා එතන පනම් හීන දහම් හීන දහම් හැටියට තේරුම් අරගෙන ඒක පහ කරන්න බලනවා. ඒවට ඉඩ දෙන්නේ නැ. මගේ මනස මම ඒවට ඉඩ දෙන්නකම් නුවණින් අන්න සම්ා ප්රයෝගයකින් හරි මුලදි හික්මවා ගන්නවා. ඒවට ඉඩ දෙන්න ැතිට අධිෂ්ඨාන කරගන්නවා. අන්න හීන දහම් දැකලා අත්හරින්න දහම් කරගන්නවා.
그때 매듭을 짓습니다. ‘내게 있는 그런 종류의 hīna dhamma는 어느 것도 따라서는 안 될 dhamma다.’ 이것을 봅니다. 그렇게 알아들은 사람은 거기서 hīna dhamma를 hīna dhamma로 알아듣고 그것을 없애려 합니다. 그것들에 자리를 내주지 않습니다. 내 마음이 거기에 자리를 내주기 전에 슬기로, 바른 애씀으로라도 처음부터 길들입니다. 그것들에 자리를 내주지 않도록 다짐합니다. hīna dhamma를 보고 버리는 것을 자기 dhamma로 삼습니다.
ඉතින් මම නාන්න ඕනේ. කන්න බොන්න ඕනේ රස්සාවට යන්න ඕනේ. ඒවා දස අකුසලයට අයිතිවා නෙමෙයි. හැබැයි නිවන් දකින ඒවත් නෙමෙයි. මේ ජීවිතය පවත්වන්න ඕන ඒවා. ඒ දහම් ටික මම නොකර බැ. ඒවා පව් නොවුණත් ආර්ය මාර්ගය නොවුනත් ඒවා නොකර බැරි හරිය. ඒ නිසා ඒවට දිය යුතු තැන දිය යුතු මට්ටමට දෙන්න ඕනේ.
그런데 나는 씻어야 하고, 먹고 마셔야 하고, 일하러 가야 합니다. 그것들은 열 가지 akusala에 드는 것이 아닙니다. 그러나 nibbāna를 보는 것도 아닙니다. 이 삶을 이어가는 데 필요한 것들입니다. 그런 dhamma는 안 할 수 없습니다. pāpa도 아니고 ariya magga도 아니지만 안 할 수 없는 몫입니다. 그러니 그것들에는 줄 만한 자리를 줄 만한 만큼 주어야 합니다.
දැන් හම්බ කරන්නේ නැතුව ජීවත් වෙන්න බැහැ කියලා කෝටිපතියක් වෙන්න හිගෙන හිටියොත් එහෙම ඒක හරියන්නේ නැහැ. හම්බ කරන මටමට යමක් ඇහන්න නම් මට ඇති. එයා සෑ ඇහෙන්න ඕනේ ලද පමණ සතුට වීම කියන්නේ ඒකයි. ඒ මට්ටමක් නැත්නම් මට ජීවත් වෙන්න බැහැනේ. ඒ නිසා මම ඒ මට්ටමට මගේ මහන්සියමයි යොදවනවා.
벌지 않고는 살 수 없다며 억만장자가 되려고 하면 그것은 맞지 않습니다. ‘내가 버는 만큼으로 무엇을 살 만하면 그걸로 충분하다.’ 그것이 얻은 만큼에 만족함(santuṭṭhi)입니다. ‘그 정도가 없으면 살 수 없으니, 그 정도까지만 내 힘을 쏟는다.’
එතකොට එයා අලෝභී වෙලා අවශ්ය කරන කටයුත්තට දහම් මගට හොඳට හිත පැහැදිනවා. වැඩක් නැති කාලේ යවන්න යවපු කාලයේ දැන් ඉතුරු වෙනවා. දැන් මිනිහෙහේකට වෙලා තියෙන්නේ. අවශ්යතාවය එකක්ද? ඒ අත්යාවශ්යයි කියන ජීවත් වීමට අත්යාවශ්ය කටයුතු වලට
그러면 그는 alobha가 되어, 필요한 일과 dhamma의 길에 마음이 맑아집니다. 쓸데없는 데 보내던 시간이 이제 남습니다. 이제 그에게 있는 것은 하나의 필요, 곧 살아가는 데 꼭 필요한 일들입니다.
පෘථග්ජන ගති ලක්ෂණයන්ව බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඒ වගේ දහස් ගුණයක් එකතු කරගන්න. එක ගුණයක් මදි. ඇඳුමක් අඳින්න ඇති. හැබැයි ඇඳුම් 10ක්වත් නැත්නම් මදි. අනික්වා ඒනාට තියෙන්න එපැ. වැඩියෙන් තිබුනහම දැන් අඳින්නත් අපි හම්බ කරගන්න එපැහැ කියලා එයත් මහන්සි වෙන්න බලනවා තව තව රස්සාවල් කරන්න ඕනේ. කටයුතු කරන්න ඕනේ. ඇඳුම් එකයි නැත්නම් දෙකයි අත්යාවස එකක් අහ කරලා එකක් ගන්න
puthujjana의 성향은 그런 것을 천 배로 모으기를 바랍니다. 하나로는 모자랍니다. 옷 하나면 입기에 충분한데, 옷이 열 벌은 없으면 모자랍니다. 다른 것들도 있어야지요. 많이 있으면, 또 입으려면 벌어야 한다며 더 애써서 일을 더 하고 더 해야 합니다. 옷 하나나 둘이 꼭 필요한 것인데 말입니다.
බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරලා නෑහැනේ එපා කියලා රසාව කරන්න හරි හම්බ කරන්න එපා කියලා නැහැනේ. අපි තර්කවාදයක් අරෙනම් අර
부처님께서 일하지 말라, 벌지 말라고 가르치신 적은 없지요.
කියලා නැහැනේ. අපි තර්කවාදයක් අරෙනම් අර ඇඳුම් 10ක් ගන්න හරි හම්බගෙන වැඩපින්න බැහැර.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
කන්න බොන්න දේවලනින් එක්තරා මට්ටමෙන් සෑහෙන්න පුළුවන්. කෑම බීම තහනම් කරලා නැහැනේ. ඒවා හරි හම්බ කරගන්නත් අපි හම්බ කරගන්න එපැ. බෞද්ධයෝ කියන්නේ. ඒවා නොකළ ඉන්න. කෑමබීම ඕනේ එක මට්ටමයි. ඒ වගේ 10 පාලොස් මට්ටමක හම්බ කරලා ගොඩ ගහගන්නයි වැඩපිලා හදාන තියෙන්නේ. අන්න ඒවා අමතර හරියන්නේ.
먹고 마시는 것은 어느 정도면 넉넉할 수 있습니다. 먹고 마시는 것을 막은 것은 아니지요. ‘그것들을 구하려면 벌어야 하지 않느냐’고 불자들은 말합니다. 그것들을 하지 말고 지내라는 것이 아닙니다. 먹고 마실 것은 한 수준이면 됩니다. 그런데 열 배, 열다섯 배로 벌어 쌓아 두려고 일을 꾸며 놓았습니다. 그것이 덤으로 붙은 몫입니다.
බෞද්ධත්වයට පත්වෙන කෙනෙක්ගේ පරමාර්ථය නිවන නම් ඔහු මේ ලෝකයේ එයින් එහාට හිත තියෙන කෙනෙක් නෙමෙයි. ස්වභාවයෙන් ලැබුනොත් ලැබිච්ච ආවේ. ඒකට එපා කියන්නෙත් නැහ. හැබැයි තමන්ගේ හිත කය වචනය මෙහෙ යවන්න යන්නේ නැ. අත්යාවශ්ය වෙලා තියෙන බව දන්නවා ඊට වඩා. ඒ නිසා ඒකට අවශ්යදී එහෙම කරගන්නවා. අන්න ඒ නිසා ඒවා සීමා කරගන්නවා.
불자가 된 사람의 목표가 nibbāna라면, 그는 이 세상에서 그 이상에 마음을 두는 사람이 아닙니다. 저절로 얻어지면 얻은 것이고, 그것을 마다하지도 않습니다. 그러나 자기 마음과 몸과 말을 그쪽으로 몰아가지 않습니다. 꼭 필요한 것이 무엇인지 알고, 그 이상은 바라지 않습니다. 그래서 필요할 때 그만큼 합니다. 그래서 그것들을 줄여 둡니다.
ආහාර ඉන්න තැන් ලෙලට බෙහෙත් ඉන්න වස්ත කියන මේ සිව් පසේ තමයි අත්යාවශ්ය. ජීවත් වීමට ඒ සිව් පසේ තමන්ට හෝ තමන්ගේ සිය පවුලට අවශ්ය යම් මට්ටමක්ද ඒ මට්ටමකින් සෑහෙනවා. ඒ සෑහීමට පත් වුනාට පස්සේ එයාට ප්රශ්නයක් නැහැ. අනේ මට අර රසාවයි මේ රසාවේ දෙකම කරන්න තිබුණා හොඳ ගාණක් හම්බවෙනවා. ඒ ජාතිය ප්රශ්නය නෑහ එතකොට නෑ මගේ මට්ටමට මට තිබුනහම හොඳටම ඇති. අන්න එයාට විශාල කාලයක් ඉතුරු වෙනවා. අත්යාවශ්ය වැඩ.
먹을 것, 머물 곳, 아플 때의 약, 입을 옷, 이 네 가지 필수품(catupaccaya)이 꼭 필요한 것입니다. 살아가는 데 그 네 가지가 자기나 자기 식구에게 필요한 만큼이면 그것으로 넉넉합니다. 그만큼 넉넉해지고 나면 그에게는 문제가 없습니다. ‘아, 저 일과 이 일을 둘 다 했으면 돈을 꽤 벌었을 텐데’ 하는 그런 문제가 없습니다. ‘아니, 내 수준에 맞게 있으면 그것으로 아주 충분하다.’ 그러면 그에게는 많은 시간이 남습니다. 꼭 필요한 일만 하니까요.
එහෙනම් මධ්යම දහම් මධ්යම මට්ටමෙන් අත්යාවශ්ය ප්රමාණයට කරන්න වෙනවා. සිව් පසේ සඳහන් කණ්ඩ ආහාරයක්, ඉන්න තැනක්, ලෙඩ බෙහෙතක්, ඉණඩ වරයක් කියන මේ ටික. මේක අනික් අයක තරඟට කරන එකක් නෙමෙයි. තමන්ට අවශ්ය පස්සේ තාවෙට කරන එකක් වෙනවා.
그러니 majjhima dhamma는 가운데 수준으로, 꼭 필요한 만큼 하게 됩니다. 네 가지 필수품에 드는 먹을 것, 머물 곳, 약, 옷 같은 것들입니다. 이것은 남과 겨루며 하는 것이 아닙니다. 자기에게 필요한 만큼 하는 것이 됩니다.
නමුත් පෘථග්ජන ගති ලක්ෂණය මේවා ඔක්කොම තරඟිට කරලා අනික අභිභවවායන් හදාගන්න තැනටයි පත්වෙලා තියෙන්නේ. කන්න ආහාරයක් තමන්ට ඇති. නමුත් අනික් ගෙදර කන එක බලනකොට ගෙනහල්ල නම් ඒගොල්ලෝ පොඩින් කනවා කියලා හනම් ගෙනලා සමුත් යනවා ඒ ජාතියවා කන්න ආර ළමයා යෝගට් ගෙනක් දීලා අරක ගෙනත් දීලා ඒ ළමයාට එලියට කකා ඉන්නවා. ඉතින් අපේ නෑහැ කියලා ෙන්න හිතිේ. පලයා පුතේ උඹක් ගිහර
그러나 puthujjana의 성향은 이 모든 것을 겨루며 해서 남을 누르려는 데까지 와 있습니다. 먹을 것은 자기에게 충분합니다. 그런데 이웃집이 먹는 것을 보니 무엇을 사다 먹고 있으면, 우리도 그런 걸 사러 갑니다. 이웃 아이가 요구르트를 받아 밖에서 먹고 있으면 ‘우리 집엔 없네’ 하는 마음이 듭니다.
කියලා ෙන්න හිතිේ. පලයා පුතේ උඹක් ගිහර වහරෙන් නැද්ද බලන්න අපිට උඹ කාපහ කොතන්ට උන්න පේන්නේ ඔය තරඟට බැහැලා ඉන්නවා අද
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
උන්න පේන්නේ ඔය තරඟට බැහැලා ඉන්නවා අද පෘථග්ජන ලෝකය. හැබැයි ඕක නැත්නම් හරි වේදනාවයි.
이렇게 겨루기에 뛰어든 것이 오늘날 puthujjana의 세상입니다. 그런데 그것이 없으면 아주 괴롭습니다.
මේ කාල කනහා මේක හම්බ කරන්නවා කියලා ගිහින් ඉන්නවා ළමයට කන්න දෙන්නෙත් නැහැ. මුකුත් නැහැ. කියලා එහෙනම් කියනවා. දැන් මොකද ඇහුවොත් එහෙම දැන් කන්න තියෙන්නේ ගෙක් දුන්නේ නැද්ද බඩුමල්ලක්. බඩු මල්ලක් ගෙනක් දුන්නේ නැද? අර එහා හට පෙනි පෙනෝගට් කනවා අතෙන්න ගෙනහලා මෙදි කනවා. අපේ එක එකක්වත් නැහැ. දැන් මේ තියෙන්නේ තරඟය. ඕනකම නෙමෙයි මේ තියෙන්නේ. යෝගට මිදි නැහනම් ජීවිතය නැති වෙන්නේ නැහ. නමුත් අපි තරඟට බැහැලා තියෙන්නේ මෙහෙම තරඟට. මෙන්න
‘이걸 벌러 간다’며 나가 있고, 아이에게는 먹을 것도 주지 않는다, 아무것도 없다고 말합니다. 왜 그러냐고 물으면, ‘지금 먹을 게 있잖니, 장바구니 하나 가득 사다 주지 않았니?’ ‘저 옆집 아이는 요구르트를 손에 들고 와서 여기서 먹어요. 우리 집엔 하나도 없어요.’ 여기 있는 것은 겨루기이지 필요가 아닙니다. 요구르트나 포도가 없다고 목숨이 끊어지지는 않습니다. 그런데 우리는 이렇게 겨루기에 뛰어들었습니다.
තරඟට බැහැලා තියෙන්නේ මෙහෙම තරඟට. මෙන්න මේ ලෝක තරඟයෙන් අහක් වෙනවා බෞද්ධයෝ. බෞද්ධය ලෝකයා සමඟ තරඟ කරන්න යන්නේ නැ. ලෝකයා තමන්ට මොනවා කිව්වත් ඒ මත්තේ වටිනා දෙයක් වඑනවා කියලා යන්නෙත්නේ නැහැ. ඕවා නිකන් ම පුහු වැඩගියා දකිනවා. අනුන්ට පේන්න පෙන්නන සුන්දර ලෝකය බෞද්ධයෝ දකින පුහු දෙයක් හැටියට. එහෙම දැකිය යුතුයි. එහෙම දැක්ක නැත්නම් ප්රගුණ කරගත යුතුයි. ඒ යථාර්ථය පුහුව වැඩ අත්හැරලා අනුකරනවට
불자들은 이 세상의 겨루기에서 비켜섭니다. 불자는 세상 사람들과 겨루러 가지 않습니다. 세상 사람이 자기에게 무엇이라 하든 그 위에 값진 것이 있다며 좇지도 않습니다. 그것들이 그저 텅 빈 일임을 봅니다. 남에게 보이려고 꾸민 아름다운 세상을 불자는 텅 빈 것으로 봅니다. 그렇게 보아야 합니다. 그렇게 보지 못했다면 익혀야 합니다.
ඒ යථාර්ථය පුහුව වැඩ අත්හැරලා අනුකරනවට කරන්නේ නැතුව තරඟකාරී නොවී තමන්ට අවශ්ය දේ තමන්ට අත්යාවශ්ය දේ දැනගෙන කරන තත්ත්වයට හදාගන්න පසුතලය. දැන් මෙන්න මේ වෙලාවේදී විශාල සහනයක් එනවා. ඒ සහනය ඇති වුනාට පස්සේ හරි තමන්ටම දැෙනවා. ඔතන පටන් වූ නිවන තියෙනවා.
그 참모습을 알아, 텅 빈 일을 버리고 흉내 내지 않고 겨루지 않으며, 자기에게 필요한 것, 꼭 필요한 것을 알고 하는 데까지 바탕을 다지십시오. 이때 큰 홀가분함이 옵니다. 그 홀가분함이 생긴 뒤에는 자기 스스로 느낍니다. 거기서 시작된 nibbāna가 있습니다.
නිවන කියන්නේ අන්තිම කෙළවර දක්වා නෙමෙයි. මුල බැහැගත්ත සැනපටහම නිවන් දකිනවා.
nibbāna란 맨 끝에 가서야만 있는 것이 아닙니다. 뿌리가 내린 그 고요에서도 nibbāna를 봅니다.
දැන් මට ඕනකම තියෙන්නේ අරයත් එක්කලා මෙයත් එක්කලා හැපෙන තරඟ කරන්න අනිහරිට ලෝකක් පේනන්න නෙමෙයි. මගේ අදහසන් ඉවරයි අදින්නේ. අනික් අය ඕන එකක් ගියාගත්තා මට කමක් නැහැ මට වදිනේ. මම මට අත්යආවසේ දීනවා හරයක් තියෙන්නේ ඒ ටික. අනික්වා වැඩක් නැති වල් හරයක් නැති වේවා. හරයක් නැතිවා පළවෙනි කරගහ ඉන්න ලෝකයාට ඔන්නම් කොරගත්තා ආවේ. උන්ගේ හිතේ ඒවා ලොකු දේවල් කියලා. ඒ වුනාට මෝඩයින්ගේ මෝඩ වැඩනේ. අනුට ලොකම් පෙන්නන එක ඒ මෝඩ කිමේ මම නෑ. ඔතන්ට මනස වැඩනා නම් එහෙම වැඩෙන්න ඉස්සෙල්ලා තමන්ටත් තිබුණම් අර තරඟෙ. ඒ තරඟ නිසා ඒ තරඟ රැකගන්න බැර වෙච්ච දාහේ දැන් කෝකෝ ඒ දහ එතන නිබිලන්නේ. නිවන් දැකේ නැද්ද?
‘이제 내가 바라는 것은 저 사람, 이 사람과 부딪쳐 겨루며 남들에게 보이는 것이 아니다. 그런 생각은 끝났다. 남들이 무엇을 입든 나는 상관없다. 꼭 필요한 것에 알맹이가 있다. 나머지는 쓸데없고 알맹이가 없다. 알맹이 없는 것을 으뜸으로 치는 세상 사람들은 그것을 대단하게 여긴다. 그러나 그것은 어리석은 이들의 어리석은 짓이다. 남에게 잘난 체하는 그런 어리석음에 나는 없다.’ 거기까지 마음이 자랐다면, 그렇게 자라기 전에는 자기에게도 그 겨루기가 있었고, 그 겨루기 때문에, 겨루기를 지켜 내지 못해 타오르던 그 불길이 이제 거기서 꺼진 것입니다. nibbāna를 본 것이 아니겠습니까?
මේ ලෝකේ යමක් අත්හැරීමෙන් නිමීම දැක්කා නම් එයා නිවන් දැක්කන්න එතනත්. දැන් නිවන් දැකලා තියෙන්නේ නිවන් කියන්නේ ඕක දැන් ගිනි ගිනි දකින ගිනි වැඩක්නේ ඒ ලෝකේ අයන්නේ.
이 세상에서 무엇을 놓아 꺼짐을 보았다면 그는 거기서도 nibbāna를 본 것입니다. 지금 본 nibbāna, nibbāna란 바로 그것입니다. 그 세상 사람들이 하는 일은 불타고 또 불타는 일이지요.
අන්න බෞද්ධයෝ නිවන් හයාගන්න හැටි. දැන් මෙහෙම ගියේ අපි ආදී බෞද්ධයෝ ඔතන හිටපු නිසා. ආදි බෞද්ධය හිටපු තැනක අද කැනීම් කටාක් කරලා කෙනෙක් ඒවා ගෙදරක අත්තිවාරම ගල්ලා අත්තිවාරමක් හොයන්න නැ.
그것이 불자들이 nibbāna를 찾은 모습입니다. 옛 불자들이 그렇게 살았기에 그렇게 되었습니다. 옛 불자들이 살던 곳을 오늘 파 보아도 집터에서 돌 주춧돌을 찾을 수 없습니다.
අපේ බෞද්ධ රටේ දැන් තමයි තියෙන්නේ. ගල් අත්තිවාරමක් තිබුණා නම් දාරලා තියෙන්නේ එක්කෝ පන්සලක එක්කෝ රජමාලිගාවක සිටු මැදුරක ඒ කියන්නේ ගමේ අත්යාවශ්ය අනිත් පිරිසගේ එකතු කරන්න ස්ථිර ගොඩනැගිලා හදන්න ඕනේ අත්යාව වශයෙන් ගමකට එකයි දෙකයි. ගමකම දකින්නහම පෙන්නේ අත්ති වරහක් කො එච්චරයි. ගෙවල් වල බලපුහම මුකුත් නැහැ. පස් කඳු ටිකක් තියෙන්න පුළුවන්. කාර බල ඇතුලෙත් මුකුත් නැහැ.
우리 불교 나라에 지금 남은 모습이 그렇습니다. 돌 주춧돌이 있었다면 그것은 절이나 왕궁이나 부자의 저택—곧 마을에 꼭 필요한, 다른 이들을 모으는 튼튼한 건물로, 마을에 하나둘 꼭 필요했던 것들입니다. 마을마다 주춧돌이 보이는 것은 그 정도입니다. 살림집 터를 보면 아무것도 없습니다. 흙더미가 조금 있을 뿐, 안에도 아무것도 없습니다.
කටු මැටි ගහලා හරි කමක් නෑහැ හදාගත්ත වරිච්ච විදිු වනොත් අපිට ඇල්ලක් කෙවිල්ලා ගතත් අපිට ඉන්න ගයක්නේ ඕනේ. එදා බෞද්ධය හිටිය අන්න එහෙම මේ අවශ්යතාවයට ප්රමාණයෙන් මේ සෑහෙන තැනක. ඒ මොකද බෞද්ධත්වය හැටිය.
잔가지와 진흙으로 지었더라도 상관없습니다. 우리가 지낼 집이면 되었습니다. 그날의 불자들은 그렇게 필요한 만큼에 넉넉해하는 자리에 있었습니다. 그것이 불자다움의 모습이기 때문입니다.
ඒ බෞද්ධත්වය මනස හරියට නිමිලා තිබුණේ. නිමුණු මනසක්. ඒ නිමුණු මනස ඇති වුණේ වැඩක් නැති දේවල් අත්හැරීමෙන්. තරඟකාරී හිස් දේවල් අත්හැරීමෙන්. අන්න ඒක දැනගෙන කටයුතු කරපු නිසා තමයි ඒ අය ඒ තත්ත්වයට පත් වුනේ. අනික් අය ඕන එකක් ඇඳගත් ආවේ. මේ කුණු කාය සරලසාගෙන ලොකු කරගෙන මේක උජ්ජාට පෙන්නන්න යන්නේ මොට්ටකම මෝඩකම මිසක් වෙන මොකක්ද මට ඕනේ ලැජ්ජත් යන තැන් වැහෙන්නයි.
그 불자다움은 마음이 제대로 꺼져 있던 것입니다. 꺼진 마음입니다. 그 꺼진 마음은 쓸데없는 것을 버림으로써, 겨루는 헛된 것을 버림으로써 생겼습니다. 그것을 알고 살았기에 그들은 그 자리에 이르렀습니다. ‘다른 이들은 무엇을 입든 그만이다. 이 썩는 몸을 꾸미고 부풀려 뽐내는 것은 어리석음일 뿐이다. 내게 필요한 것은 부끄러운 곳을 가리는 것이다.’
ඒ වගේම සීත උෂ්ණ දුරු කරගන්නයි. මැසි මදුරු කරදර දුරු කරගන්නයි. මේකට අවශ්ය කරන ඇඳුමු කිව්ේ මට ඕනේ මේක ඉතින් අර ගඳ ගැහුවේ නැහ නම් අනික්ි මිනිස්සුට කරදර ගඳ ගහනවා නම් ඕක හෝදා ගන්න එකක් හඳ හෝද ගා මට ඒ හොඳටම ඇති. මට ඔය මිනිස්සුන්ගේන්ගේ ලොව්කම් ඕනේ නැහැ. මට ඒවා හරයක් හැදිවල පේනවා. දැන් මෙන්න මෙහෙම දහම් නුවණින් වැඩනට පස්සේ එයාගේ ඇඳුම චාම්ම වෙනවා. හැබැයි ගඳ ගහන්නෙත් නැහ. එයා දන්න ප්රයෝජන සකා අඳින්න ඕන හින්දා මේක හෝදන්න තව එකක් තියෙන්න ඕනේ. ගඳකා අඳින්න හෝද නිසා හෝදා ගන්න ඕනේ. දැන් ඒ ටිකක් තියෙනවා. ඉතින් එයාලය ළඟ අපිරිසිදු බවකුත් නැ.
‘또 추위와 더위를 막고, 파리와 모기의 괴롭힘을 막는 것이다. 여기에 필요한 옷이면 된다. 냄새가 나지 않으면 되고, 남에게 냄새로 괴롭힘을 준다면 빨아 입으면 그걸로 아주 충분하다. 사람들의 뽐냄은 내게 필요 없다. 그것은 알맹이 없이 보인다.’ 이렇게 dhamma의 슬기가 자란 뒤에는 그의 옷이 소박해집니다. 그러나 냄새가 나지도 않습니다. 그는 쓸모를 알아 입어야 하니, 빨려면 한 벌이 더 있어야 합니다. 냄새가 나니 빨아야 합니다. 그만큼은 있습니다. 그러니 그에게는 지저분함도 없습니다.
ඒ වගේම චාම්භාවක් තියෙනවා. අකම්පභාවයක් තියෙනවා. නිවීමත් සැනසීමත් එතන තියෙනවා. දැන් මෙන්න මේ වගේ අපේ ජීවිතයක් මොකද මේ කාලේ වෙනකොට මේ සමාජ සම්ප්රදායන් අනුව අපි පුරුදු වෙලා තියෙනවා මහා තරංගී ලෝකේ ඒකටම බැහැලා ඒකෙන්ම වැජමෙන්න. ඒකෙන් මෙගොඩ වෙන්න බැරි තරමට මේක දූෂ වෙලා තියෙන්නේ.
또 소박함이 있고 흔들림 없음이 있습니다. 꺼짐과 고요가 거기 있습니다. 그런데 요즘 우리의 삶은 사회의 관습에 따라 큰 겨루기의 세상에 뛰어들어 거기서 우쭐대도록 길들어 있습니다. 거기서 빠져나올 수 없을 만큼 물들어 있습니다.
නමුත් අපි අද උපක්රමශීලියව වහින්න ඕනේ හරි මගට එනකොට හැකි තරම් දුරට ඒ විප්ලවයෙන් අහක් වෙන්න ඕන. අහක් වෙලා චාම්බවට පත් වුනහම අපිටම සැනසුම තේරෙනවා. මේ මූලික සැනසු අන්න මධ්යම දහම් යථාර්ථවත් දැනගෙන ඉවෙරලා නිවනට උපනිශරය වෙන ගෝචර වෙන හැටි දැනගෙන පරිහරණය කිරීම.
그러나 오늘 우리는 바른 길로 올 때 방편을 써서 되도록 그 소용돌이에서 비켜서야 합니다. 비켜서서 소박해지면 고요가 스스로 느껴집니다. 이 바탕의 고요—그것이 majjhima dhamma를 있는 그대로 알고, 그것이 nibbāna에 받침이 되고 닿는 모습을 알아서 다루는 것입니다.
අන්න නිවනට සාර්ථකයි. මධ්යම දහම පරිහරණය කිරීම අවස්ථාවයට පරිහරණය කරනවා. නිවනට සත් අය වෙනවා. දැන් ඒ වගේ නිවන ගෝචර කරන්න අවශ්ය පසුතලය හදනවා. මුලාවෙන් තොර කරන්න පසුතලයක් හදලා දෙනවා. සාර්ථක සාර්ථක සප්රාය ඒ වගේම ගෝචර අසම්මෝහ කියන මේ හතරෙන්ම යුත්තන මධ්යම පරිසරය හදාගෙන පරිහරණය කරනවා ගැලපෙන විදිහට.
그것이 nibbāna에 쓸모 있습니다. majjhima dhamma를 필요한 만큼 다룹니다. nibbāna에 알맞게 됩니다. 그렇게 nibbāna에 닿는 데 필요한 바탕을 다집니다. 헷갈림이 없도록 바탕을 다져 줍니다. sātthaka, sappāya, gocara, asammoha, 이 넷을 모두 갖춘 가운데 둘레를 만들어 알맞게 다룹니다.
දැන් මගේ කාලයේ අත්යාවශ්යාවේ තියෙන්නේ. රාග අක්ෂය කරන්න, ද්වේශ අක්ෂය කරන්න. මෝහක්ෂය කරන්න එහවත් නිවනට මෙන්න මේ ටිකයි තුන් ලෝ සත්වයින්ගෙන් අභිවාගිය බෞද්ධයෙක් වෙන්න බුද්ධ ශ්රාවකයෙක් වෙනන්න මට අත්යාවශ්ය වටිනාම දේ ප්රණීතම දේ. ඒ සඳහා යම් මගක් වැඩිය යුතුද මම ඒක සෑ දවල් දෙකේ සිහි කරනවා ලැබෙන ලැබෙන අවස්ථාව දැන් අවස්ථාව ලැබිලා තියෙන්නේ 1775ක් වැඩක් නැතිවා කැපිලා ගිහිල්ලා. කාලයේ 175ක් විදර්ශනාව වඩන්න ධර්මානුකූලව අවසය කරන්න ඉතුරු වුණා.
‘내 시간에 꼭 필요한 것은 rāga를 다하고 dosa를 다하고 moha를 다하는 것, 그리하여 nibbāna에 이르는 것이다. 세 세계의 중생을 넘어선 불자가 되기 위해, 붓다의 sāvaka가 되기 위해 내게 꼭 필요한 가장 값지고 뛰어난(paṇīta) 것이 이것이다. 그것을 위해 닦아야 할 길이 있다면 나는 밤낮으로 그것을 떠올린다.’ 기회가 올 때마다요. 이제 기회가 생긴 것은, 쓸데없는 것 75퍼센트가 잘려 나가서 시간의 75퍼센트가 vipassanā를 닦고 dhamma에 맞게 쓰도록 남았기 때문입니다.
හැබැයි එයාගේ ගෙදරට ගිහි බලපුවහම ඉඳගන්න මට්ටමට පුරු ටිකක් තියෙනවා. ගිහි බලපුහම කන්න මටමට මොනවා හරි ගේ ඇතියෙත් තියෙනවා. මහළුකගේ ගේ බදවොරවලුත් නැහැ. ඇඳුම් පැඳුම් කියලා අමුත් දේවල් ලෝකයා හරවටන ඇඳුම් පැඳුනොත් නැහැ. වත්තේ මල් ගහස බලපුහම බටු ගහක් මිදිස් ගහක් එතන තියෙන්නේ. අර වැඩක් නැති ලස්සන කරපුවත් නැහැ. අන්තිට බලනකොට එයාගේ වත වටේ ගිහින් බලපුවහම සුමානයක් කන්න එලවලු ඔක්කොම හැදිලා. මොකද මල් ගහ හිටවන එක නෙලා තියෙන ඒකට එළවු ගහ හිටලා සාතු කරන එකෙන් එළු ගහට සාත්තු කරලා. එයාට ලස්සනයෙන් වැඩක් නැහැ. ලස්සන වෙලා හිටන් ඉන්න එයාට ඕන කමක් නැහැ. ඒ ජාතිය පෘථග්ජන ලෝකේ අදහස එයාගෙන ඉතින් මේ වෙන මහන්සිය මෙතන බටු ගහක හිටවලා මහන්සි වුනා නම් මිරිස් ගහකිටවලා මහන්සි වුණනම් ඒකෙන් අපිට ප්රයෝජනවත්
그런데 그의 집에 가 보면 앉을 만큼 의자가 조금 있습니다. 가 보면 먹을 만큼 무언가가 집에 있습니다. 화려한 집이나 큰 담도 없습니다. 옷가지라고 세상 사람들 눈을 끄는 희한한 옷도 없습니다. 뜰을 보면 가지 나무, 고추 나무가 있습니다. 쓸데없이 예쁘게 꾸민 것도 없습니다. 그런데 집 둘레를 돌아보면 한 주 먹을 채소가 다 자라 있습니다. 꽃나무를 심는 대신 채소를 심어 돌봤기 때문입니다. 그에게 아름다움은 쓸데가 없습니다. 예쁘게 지내는 데 마음이 없습니다. 그런 puthujjana 세상의 생각이 그에게는 없습니다. ‘같은 수고라면 가지 나무를 심어 애쓰고 고추 나무를 심어 애쓰면 그것이 우리에게 쓸모 있다.’
ඉතින් අපේ ආදී පැරන්නම්ගේ වත්තවට තිබුනේ ඔයගේ එලවලු. මල් ගස් තිබුනේ නෑ.
그래서 우리 옛 조상들의 뜰에 있던 것은 채소였습니다. 꽃나무는 없었습니다.
නමුත් අද තියෙන්නේ කටුක ජීවිතයට කටුගස්ම පුරාගෙන අලුත් මල් ජාති වහන්න මොනවද කියලා කටු නැති මල් ජාතියක් ඔය ඇතර තියෙනවද බලන්න පතෝක් ජාති, පොඩි ජාති, ලොකු ජාති ගෙනලා ගේ අරගෙන හිටවලා ඔක්කොම කටු ගොඩවල් ඔය බෝග නීලමයක් නැ ඔක්කොම කටු. රෝස කටුක්කොම කටුගත් ජාතිය තමයි ගිය වටේම තියෙන්නේ. පරිසරයෙන් අපිට එන්නේ මොනවද? පරිසරයට අපෙන් ගිය එක තමයි අපිට ආවපු ප්රතිචාර දෙන්නේ. කටුගහෙන් එන ප්රතිචාරයේ කටුක ප්රතිචාරයක්.
그러나 오늘 있는 것은, 쓰라린 삶에 가시나무를 가득 채운 모습입니다. 새 꽃 품종을 들이며 가시 없는 꽃이 그중에 있는지 보려고 크고 작은 선인장 품종을 가져다 심어 온통 가시 덤불입니다. 열매 맺는 작물은 없고 온통 가시입니다. 장미도 가시, 온통 가시 달린 종류가 집 둘레에 있습니다. 둘레에서 우리에게 무엇이 옵니까? 우리가 둘레에 보낸 것이 우리에게 돌아오는 반응입니다. 가시나무에서 오는 반응은 쓰라린 반응입니다.
අපි දන්නේ නැතුවට හැමෙලේම අපිට එන විශ්වයෙන් එන බාහිරෙන් එන ප්රතිචාරයේ කටුක විදිහට හැදෙනවා කටුක දේ තුළින්. නමුත් අපි ඕක දකින්නේ. ඒ වගේම ප්රතිච වට විශ්වය වටවිටාව අසාර දේවල් වල නම් පිරිලා තියෙන්නේ. හරයක් නැති ඵලයන්ගෙන් නම් ඒවා හැදිලා තියෙන්නේ. හරයක් නැති ඵලය තමයි අපිට ප්රතිතාර වශයෙන් එන්නේ. ඵලය හරයක් නෑ. ලස්සන කරලා තියෙනවා ගෙඩිඵල වලින් ප්රයෝජනයක් නෑ. ලස්සන ජීවිතයක් හදාගන්නවා. ඇතුලේ කිසිම හරවත් ප්රතිඵලයක් නෑ. අන්න පරිසරය අපිට බලපාන නැහැ හැ. දැන්
우리가 모르더라도 언제나 우주에서, 밖에서 우리에게 오는 반응은 쓰라린 것들로 말미암아 쓰라리게 됩니다. 그러나 우리는 그것을 보지 못합니다. 또 우리를 둘러싼 세계는 알맹이 없는 것들로 가득합니다. 알맹이 없는 열매들로 이루어져 있습니다. 알맹이 없는 열매가 반응으로 우리에게 옵니다. 열매에 알맹이가 없습니다. 예쁘게 꾸며 놓았지만 열매로는 쓸모가 없습니다. 예쁜 삶을 만듭니다. 안에는 알찬 결실이 아무것도 없습니다. 이렇게 둘레가 우리에게 영향을 주지 않습니까?
නෑ. අන්න පරිසරය අපිට බලපාන නැහැ හැ. දැන් මේ හැම දෙයක්ම පැරණි බෞද්ධය දැනගෙන හිටපු නිසා. ඒ කාලේ තිබුනේ නෑ වැඩක් නැති දේවල්. ඔය කැලේ තිබි වෙච්ච ග්ජාතියමයි අද ගෙදර ගන හිටවලා තියෙන්නේ. වල් කැලයමයි ගෙවල් වල තියෙන්නේ.
이 모든 것을 옛 불자들은 알고 있었기에 그때는 쓸데없는 것들이 없었습니다. 숲에 있던 그런 종류를 오늘은 집에 심어 놓았습니다. 집마다 있는 것은 잡목 숲입니다.
හොයලා බැලුවොත් දිය සෙවෙල් තියෙන තැන්වල බැඳෙන පාසි බැඳෙන තැන්වල හැදෙන ගස් එකයි. වල් කැලෑවල තියෙන කටුගස්ස ආදීවන්නාවූ හරයක් නැති ගස් එකයි. කිසිම ඵලයක් දරන්න නැති ලස්සන කරපු ගස් එකයි. ඔය ජාතිය ටික තමයි අපේ ගිය වටේ තියෙන්නේ. ඉතින් අපිට දැන් තියෙන පෘථග්ජන අදහසට ගෝචර වෙච්ච වටිනාය ඒවා.
찾아보면 물이끼가 끼는 곳, 이끼가 붙는 곳에 자라는 나무들, 거친 숲에 있는 가시나무 같은 알맹이 없는 나무들, 아무 열매도 맺지 않는 꾸밈 나무들—그런 것들이 우리 집 둘레에 있습니다. 지금 우리가 지닌 puthujjana 생각에 와닿은 값진 것들이 그것입니다.
දැන් නව නිර්මාණය කියලා ආවොත් එන්නේ ඔය ජාතිය එකක්මයි. වෙන කිසිම හරයක් නැ. මොකද පෘථග්ජන නවර්මාණ පෘථග්ජන ගතියේ මිත්යා ඥානයෙන් දෙන මිත්යා විමුක්තියකට හේතු කරන ඵලයක් හදා දෙන දෙයක්. ඒවයන් තමයි සැනසෙන්නේ.
새 창작이라며 나오는 것도 그런 것뿐입니다. 다른 알맹이는 없습니다. puthujjana의 창작은 puthujjana 성향의 그릇된 앎(micchā ñāṇa)에서 나와 그릇된 벗어남(micchā vimutti)으로 이끄는 열매를 만들어 주는 것이기 때문입니다. 그런 것들로 위안을 얻습니다.
දැන් ඒ නිසා ඒක දැනගන්න බෞද්ධයන් ආර්යයන් වෙනකොට ආර්ය ඥානයට අනුකූල වන්නා වූ දෙෙන් ඒවා වට කරගන්න ඕනේ. එතකොට ඒකේ ඵලයක් දරන හරයක් ඇති දේවල්මයි එකතු වෙන්නේ. අර සාමාන්ය ජීවිතය ගතන මධ්යම දහම් ගත කරන්න ඒ ජීවිතයට හැම පැත්තෙම පහසුවක් දෙන්න දේවල්. එතකොට ඒ ඇසුරු කරන අනිත් බාල පරම්පරාව හැදෙනෙ ඒ ජාතිය.
그러니 그것을 알아, 불자들이 ariya가 될 때는 ariya의 앎에 맞는 것들로 둘레를 채워야 합니다. 그러면 열매를 맺는, 알맹이 있는 것들만 모입니다. 보통 삶을 사는 데, majjhima dhamma로 사는 그 삶에 모든 면에서 편리함을 주는 것들입니다. 그러면 그것을 가까이하는 아랫세대도 그렇게 자랍니다.
මහීහරකා යන්නේ කොයි පැත්තටද පැටව් යන්නේ ඒ පැත්තට කිවලු ඒ වගේ ගෙදර ඉන්න නායකෝයෝ යම් පැත්තකද යන්නේ දරුවෝ යන්නේ ඒ පැත්තට රටාව ඒකයි. ඉතින් ඔය ක්රටමට ගන්න ඕනේ ඒක ඉතින්
‘어미 물소가 가는 쪽으로 새끼도 간다’고 하듯이, 집의 어른들이 가는 쪽으로 아이들이 갑니다. 그것이 틀입니다.
ඒකයි. ඉතින් ඔය ක්රටමට ගන්න ඕනේ ඒක ඉතින් එතකොට මේක ඇත්ත වශයෙන්ම බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මයට යන ආර්තිකය නිකන්ම ගොඩනැගිලා ජීවන විදම නිකම බැහැලන්න දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ තවත් දෙන්න බැ ක්රමයක් ජීවත් වෙන්න මිනිස්සුන්ට ආර්ථිකයක් නෑ බුදු බලණන කටයුතු කර බලලා ආර්ථිකය ගොන්න නැගෙනවා. ඇති බව හම්බ වෙනවා. භවභෝග සුඛයත් හම්බ වෙනවා. වැඩක් නැති අත්තරහම ණය වෙන්න ඕනෙත් නෑ.
그러니 그런 식으로 잡아야 합니다. 그러면 사실 부처님께서 가르치신 dhamma로 가는 살림이 저절로 세워지고, 삶의 방식이 저절로 자리 잡습니다. 부처님께서 사람들이 살아갈 다른 살림 방식을 따로 주실 필요가 없습니다. 부처님 말씀대로 살아 보면 살림이 일어섭니다. 가진 것이 있다는 즐거움(atthi sukha)을 얻습니다. 재물을 누리는 즐거움(bhoga sukha)도 얻습니다. 쓸데없는 것을 다 놓아 버리면 빚질 일도 없습니다.
ඉතින් වරදක් නෑ. ජීවිතයේ යහපත් නම් අනවධ්යයයි. සුඛ හතරම තියෙනවා. අත්ය සුඛ, භෝග සුඛ අනුඛ, අනවාදය සුඛ ඔක්කොම තියෙනවා.
그러니 허물이 없습니다. 삶이 좋으면 허물이 없습니다(anavajja). 네 가지 즐거움이 다 있습니다. atthi sukha, bhoga sukha, ānaṇya sukha, anavajja sukha가 모두 있습니다.
ඉතින් මේක අපි මේ අහපු ප්රශ්නයකුත්නම් මේ ණය ගැනත් අහපු එකක්. ඒකත් මෙතනම ගැලපෙන එකක්. ණය වෙන ක්රම තියෙනවා. දැන් අපි ඒකෙන් දන්නේ මේ ලෞකිකත්වය තුළ මේ ලෞකික සීමා මට්ටමක ඇතින අදහස තුළ. මේ මුදලකින් කාට හරි ණය වෙන එකක් තිබුනොත් ඕක තමයි මේ ණය කියලා ගන්නේ. මම කාටවත් ණය නෑහ කියනවා කාටවත් සල්ලි දෙන්න නැත්නම් කාගේවත් නයට අරන්න නැත්නම් මුදල් එහෙම
이것은 우리가 받은 질문, 빚에 관한 질문이기도 합니다. 그것도 여기에 딱 맞습니다. 빚지는 길들이 있습니다. 우리가 아는 것은 이 세속, 세속의 좁은 생각 안에서 돈으로 누군가에게 빚지는 것이 있으면 그것을 빚이라고 하는 것입니다. ‘나는 누구에게도 빚이 없다’는 말은, 누구에게도 갚을 돈이 없거나 남의 것을 빌린 것이 없다는 뜻이지요, 돈 같은 것을요.
අපි කාට හරි බැන්නු බැන් අහට ණයක් හදාගෙන අපි ණයකාරයෙක් වෙලා. ලෝකයෙන් අපිට බැනුන් වෙන්න හේතුවක් හදාගෙන කාට හරි හිංගියක් වළොත් අපි ණයකාරයෙක් වෙලා. හිංගී ලබන්න ණයකාරයෙක් වෙලා. අපි කොච්චර බැගිවත් හරියන්නේ නැහ කවෙන් හරි හිංගිය විපාකයක් එනවා. ඒවා අපි ලෝකයට ණය වෙච්ච.
우리가 누군가를 욕하면 욕먹을 빚을 만들어 빚쟁이가 됩니다. 세상에서 욕먹을 까닭을 만들어 누군가를 해치면 빚쟁이가 됩니다. 해침을 받을 빚쟁이가 됩니다. 아무리 피해도 안 됩니다. 언젠가 해침의 vipāka가 옵니다. 그것들이 우리가 세상에 진 빚입니다.
මොන විදිහකින් හෝ ලෝකයාට අවැඩක් අසාධාරණයක් කළොත් ඒ ජාතියෙන් අයයි. එහෙනම් බෞද්ධයෙක් වෙච්චහම දැනගන්නවා කෙලින්ම මම කිසිවෙකුට අවැඩක් අසාධාරණයක් කරන්නේ නැහ. මගෙන් වුනා වූ යම් අවැඩක් අසාධාරණයක් ඇත්්ද මම අද කරගත්තේ මේ සිත් ශාන්තිය මේ කරගත්ත පුණ්යආශිර්වාදය ඒ අයට පුණ්යානුමෝදනා කරනවා. පින්පෙත් පිහිටවනවා. මම ඒ වෙච්ච ණය ගෙවනවා. මතු අවැඩක් අසාධාරණයක් කිරීමෙන් ණය වෙන්නේ.
어떤 식으로든 세상 사람에게 해를 끼치거나 부당한 일을 하면 그런 빚을 집니다. 그러니 불자가 되면 곧바로 압니다. ‘나는 누구에게도 해를 끼치거나 부당한 일을 하지 않는다. 나로 인해 생긴 해나 부당함이 있다면, 내가 오늘 이룬 이 마음의 평안, 이 puñña의 축복을 그들과 함께 나눈다(anumodanā). puñña를 함께한다. 나는 그 진 빚을 갚는다.’ 빚은 앞으로 해와 부당함을 저지르는 데서 생깁니다.
එහෙනම් අනුන්ට අවැඩක් අසාධාරණයක් නොකරන තත්ත්වයට ගත්තහම ඒකෙන් 100 විතර එකක් විතරයි. සල්ලි කීක් හරි යනම් දෙන්නේ නැති ති. ඒකත් අසාධාරණයි. අර ගොඩේමයි තියෙන්නේ. හැබැයි අර ණය වෙන ඒවයෙන් බලපුවහමන් එකක් විතරයි සල්ලිලුවින් ණය වෙලා හිටන් ණය ණය නො දෙනෙක් තව නමසේ 99ක් තියෙනවා. ණය වෙනවා දන්නේ නැතුව.
그러니 남에게 해와 부당함을 끼치지 않는 데 이르면, 돈 빚은 그 가운데 백에 하나쯤일 뿐입니다. 돈 몇 푼이라도 갚지 않으면 그것도 부당함이고 그 무더기에 듭니다. 그러나 빚지는 것들을 보면 돈으로 지는 빚은 하나쯤이고, 나머지 아흔아홉이 있습니다. 모르는 사이에 빚을 집니다.
තමන්ට වැඩක් කරගන්න පුළුවන්කම තියෙද්දී තමන් අනුන්ගෙන් වැඩගන්න බොරු කම්මැරිකමට ඉන්නවා නම්. එයත් අනුන්ගෙන් වැඩගන්න ණය වෙච්ච කෙනෙක්. එයාටත් අනන්න සුඛයක් නෑ. මම ණය නෑ කියන වචනය කියන්න බැ.
자기가 일할 수 있는데도 남에게 일을 시키려고 거짓 게으름을 피운다면 그 사람도 남에게 일을 시켜 빚진 사람입니다. 그에게도 빚 없는 즐거움(ānaṇya sukha)이 없습니다. ‘나는 빚이 없다’는 말을 할 수 없습니다.
අපේ භික්ෂූන් වහන්සේලා පෙලා තියෙනවා මම මෙතෙක් කාලයක් තුළ එක්තරා භික්ෂුන් මම පැවිදි වෙලා දැන් කවුද අපේ මේ බක්කුල අතර කියලා බකුල හාමුදුරුවෝ දේශනා කරනවා. මම පැවිදි වෙලා දින හතයි ණයට කෑවේ ගිය.
우리 bhikkhu 스님들에 관해 경에 나옵니다. 어떤 bhikkhu, Bakkula 스님이 ‘나는 출가한 지 이만큼 되었는데’ 하시며 말씀하십니다. ‘나는 출가하여 이레 동안 빚으로 먹었다.’
ඊට පස්සේ ම ණයෙන් නිදහස් වෙලා ස්වාමී පරිභෝගයට පැත්තා. මොකද අරිහත්යට පත් වීම එහෙනම් ගන්න ආහාරය නමුත් අරගෙන භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වෙලා. ඒකෙන් කිව්ව වැඩේ නොකර වෙන වැඩ කළොත් අර දායකයාට ණය නයකාරය එහෙනම් සම්පූර්ණම අභ්යන්තර ණයෙන් නිදහස් වෙන්නේ අරිහත් වෙන්න. මොකද ඊට පස්සේ කිසිම ආකාරයෙන් රාග වැඩ, ද්වේශ වැඩ, මෝහ වැඩ වංසු මාත්රයක්වත් උන්වහන්සේගෙන් ලෝකයට වෙන්නේ නැති නිසා ගත්ත ආහාරයට නය නැති කෙනෙක් වෙනවා.
‘그 뒤로는 빚에서 벗어나 주인으로서 누림(sāmi paribhoga)에 이르렀다.’ arahatta에 이르렀기 때문입니다. bhikkhu가 되어 음식을 받고서도 해야 할 일을 하지 않고 다른 일을 하면 그 dāyaka에게 빚쟁이가 됩니다. 그러니 안으로의 빚에서 온전히 벗어나는 것은 arahant가 될 때입니다. 그 뒤로는 어떤 식으로도 rāga의 일, dosa의 일, moha의 일이 티끌만큼도 그분에게서 세상으로 가지 않으므로, 받은 음식에 빚이 없는 사람이 됩니다.
සම්පූර්ණ නෙදහස් ස්වාමී පරිභෝගය. එහෙනම් මෙතන්දි අපිට තියෙනවා අපි යමක් අරගෙන කෙනෙක්ගෙන් ගත්ත ආධාරයෙන් අවැඩ කරගත්තොත් අපි ඒවා ණය.
온전히 벗어난 주인의 누림입니다. 그러니 여기서 우리는, 누군가에게서 무엇을 받고 그 도움으로 해로운 일을 하면 그것이 빚이 된다는 것을 압니다.
එහෙනම් මේ තුළින් මහා ණයෙන් නිදහස් වෙන සතර අපාගත වීමට හේතුකාරක වන ණයෙන් නිදහස් වීම සෝවාන් වීමෙන් සිද්ධ වෙනවා. එයා ලෝකෙට ඒ ජාතිය නාය ඊට පස්සේ වෙන්නේ. ඒ වෙච්ච ණයට අසාධාරණ සතර අපා ගත කරන්න හේතු වෙන මට්ටම එකක් නම් ඒ මට්ටමේ ණයෙන් නිදහස් වෙනවා. කාම ලෝකයේ කාම දුක් විඳීමට සැරිසරණ මට්ටමට වැටෙන නයෙන් නිදහස් වෙනවා අනාගාමී වුනහම. අරිහත්වයට පත් වුනහම තුන් ලෝකයේම සතර පැවැත්ම ඇති වෙන්න අයෙන් නිදහස්.
그러니 이것을 통해 큰 빚에서 벗어나는 것, 네 가지 apāya에 떨어지게 하는 빚에서 벗어나는 것은 sotāpanna가 됨으로써 이루어집니다. 그 뒤로는 세상에 그런 종류의 빚을 지지 않습니다. 진 빚이 네 가지 apāya로 이끌 수준의 것이라면 그 수준의 빚에서 벗어납니다. anāgāmī가 되면 kāma 세계에서 감각의 괴로움을 겪으며 떠도는 수준에 떨어지게 하는 빚에서 벗어납니다. arahatta에 이르면 세 세계 모두에서 존재가 생기게 하는 빚에서 벗어납니다.
ඒක නු නිදහස් වෙනවා. එහෙනම් අනන සුඛය කියන එක ඔය සෝතාපන්න ඵලයදී ලබන්නා වූ සතර අපායෙන් නිදහස් වීමට හේතු වෙන්නේ ණය නැති ස්වභාවය ඉඳලා අපි දියුණු කරගන්න ඕනේ. අන්න එතකොට අනන සුඛයක් පවණය නැති සුඛය ලබන්න පුළුවන් එතන ඉඳලා. ණය නැති සම්පූර්ණ සුඛය ලබන්නේ අරිහතුන් වහන්සේ.
그렇게 벗어납니다. 그러니 ānaṇya sukha란, sotāpatti phala에서 얻는, 네 가지 apāya에서 벗어나게 하는 빚 없는 성품에서부터 키워 가야 하는 것입니다. 그러면 거기서부터 빚 없는 즐거움을 얻을 수 있습니다. 빚 없는 온전한 즐거움을 얻는 이는 arahant입니다.
නමුත් අපි අනන්න සුඛය කියන එකට අද පෙන්නන්න එහෙම නෙවෙයි. අනුන්ගය මොනවාහරි අරගෙන සල්ලි අරගෙන ඒක දෙන්නේ නැතුව ඉන්නවා නම් ණය වෙලා ඉන්නවා නම් ඒකෙන් නිදහස් වීම අනනසකේ නය නැති සුවේ කියලා. ඒක ලෞකික අදහසක් විතරයි.
그러나 오늘 우리가 ānaṇya sukha를 보여 주는 방식은 그렇지 않습니다. 남의 것을, 돈을 빌리고 갚지 않아 빚진 상태에서 벗어나는 것을 빚 없는 즐거움이라고 합니다. 그것은 세속의 생각일 뿐입니다.
නයට සම්බන්ධ යම් දහමක් ඇත්්ද හීන දහම් ඒවා කොහොමත් නොකළ යුතු අත්හැරලා දමන්නට බොහොම තරියේ හිතට ගත යුතු දහම් ලැබුණු ලැබුණු අවස්ථාවක ඉක්මනින් අත්හැරලා දැමිය යුතු දහම් එහෙම දැනගෙල්ලා හටම් ඒවට එන්න නොදී. ඇස කන දිවනාසය ශරීරය මන කියන මේවට ඇතුලත් වෙන්න නොදී. යන් තරමක් ආරක්ෂා කරෙන ඒවය ආදීනව දැකලා ඒකේ වෙන්වීමේ ආනිසංස දැකලා කටයුතු කරනවා නම් අන්න ඒ කටයුතු කිරීමෙන් ලබනවා ඔය කියන්නා වූ ආර්ය මාර්ගයට තැන පත්වෙන ධර්ම මාර්ගයේ හීන දහම් දැනෙන අත්හැරීමේ සුවය
빚과 이어진 dhamma가 있다면, 그런 hīna dhamma는 결코 해서는 안 되고 버려야 하며, 아주 단단히 마음에 새겨야 할 dhamma, 기회가 올 때마다 서둘러 버려야 할 dhamma입니다. 그렇게 알고서 그것이 오지 못하게, 눈·귀·혀·코·몸·마음에 들어오지 못하게 될 수 있는 만큼 지키며, 그 ādīnava를 보고 벗어남의 ānisaṃsa를 보며 살아간다면, 그렇게 사는 것으로 앞서 말한 ariya magga에 자리 잡는 dhamma의 길에서 hīna dhamma를 알아보고 놓아 버리는 즐거움을 얻습니다.
මධ්යම දහම් වල ප්රමාණය දැනගෙන මේවට ඕනටිය කාලය ගත කරන්න මට වෙලාවක් නෑහ. ඒවා නැතුව බැරි අත්යාවශ්ය තාවීය නිසා මම මේ කාලේ ඒවත් ඒකට ගත කරන්නේ කියලා. ඒකෙත් ආදීනව දැකලා. නොකර බැරි නිසා කරන බව තේරුම් අරගෙන අවශ්ය මට්ටමට කරන මට්ටමට ගත්තහම අන්න මධ්යම දහම් මධ්යම විදිහට දැකලා ඊට ගැලපෙන ආකාරයෙන් පරිහරණය කළා වෙනවා.
majjhima dhamma의 분량을 알고, ‘여기에 필요 이상으로 시간을 쓸 겨를이 없다. 그것 없이는 안 되는 꼭 필요한 것이라서 그만큼만 쓴다’고 합니다. 그것의 ādīnava도 보고, 안 할 수 없어서 한다는 것을 알아, 필요한 만큼만 하는 데 이르면, majjhima dhamma를 majjhima로 보고 거기에 맞게 다룬 것이 됩니다.
ඒ වගේම මොහොතක් නැර ලැබුණු හුස්මක් උඩටගෙන පහරන්න තරම් වෙලාවක් මට නිදහසක් ලැබුණා නම් මේ ටිකෙන් අහක් වෙන්න මොහොතක් ලැබුණ නම් ඒ මොහොත මම අපතේ අරින්නේ නැ. එහෙම තමා ධර්මාවබෝධය සඳහා අවශ්ය කරන දහම් සිතිවිලකට වෙන් කරනවා. දහම් ක්රියාවකට දහම් කතාවකට වෙන් කරනවා. මෙන්න මේ අදහසතින් ප්රගුණ කරගත්තොත් අප්රමාදයෙන් යුක්තව ප්රණීත දහම වඩන කෙනෙක් වෙනවා.
또 잠시도 빠짐없이, 숨 한 번 들이쉬고 내쉴 만한 겨를이라도 이것들에서 벗어날 한순간이 생기면 그 순간을 헛되이 보내지 않습니다. 그렇게 dhamma를 깨닫는 데 필요한 dhamma의 생각에 씁니다. dhamma의 행동, dhamma의 이야기에 씁니다. 이런 마음으로 익히면 appamāda를 갖추어 paṇīta dhamma를 닦는 사람이 됩니다.
මෙන්න භාවනා පසුතලය.
이것이 bhāvanā의 바탕입니다.
ඉතින් මේ භාවනා පසුතලය මනාසයේ තේරුම් අරගෙන ඕකට අවතීරණ වෙන්න කටයුතු නොකරන කෙනෙක්. යම්කිසි විදිහට ගත කරන නම් ඔහු සතිපට්ඨානයේ නෙමෙයි ඉන්නේ. ඔහු සම්මා දිට්ඨියෙන් නෙමෙයි කටයුතු කරන්න පටන් ගන්නේ. ආර්ය මාර්ගයෙන් පිටස්තරව.
이 bhāvanā의 바탕을 잘 알아듣고도 거기로 들어서려 하지 않는 사람이 어떤 식으로 지내든, 그는 satipaṭṭhāna에 있지 않습니다. 그는 sammā diṭṭhi로 살기 시작하는 것이 아닙니다. ariya magga 밖에 있습니다.
මෙන්න මේ විදිහ කටයුතු කරන කෙනෙක් තමාගේ කටයුතු හොඳට මනාසේ සිද්ධියෙන් හදාගත්තා නම් ඔහුට සතර සතිපට්ඨානය ඒ වෙලාවේ වැඩෙනවා. ඔහු කරන ක්රියාවක් තියෙනවා නම් මේ කය මෙහෙවලා කරන ක්රියාවක් තියෙනවා නම් ඒකෙන් අවැඩක් නිවනට ගෝචර නොවන දෙයක් සිද්ධ වෙන්නේ නැ. නිවනට උපනිශරය දහමක්මයි සිද්ධ වෙන්නේ.
이렇게 사는 사람이 자기 일을 sati로 잘 갖추었다면 그에게는 그때 네 가지 satipaṭṭhāna가 자랍니다. 그가 하는 일, 이 몸을 움직여 하는 일이 있다면 그것으로 해로운 것, nibbāna에 닿지 않는 것이 일어나지 않습니다. nibbāna에 받침이 되는 dhamma만 일어납니다.
සතියෙන් යුත්තවම කය ගැන ක්රියාවකලාපය ගැන ඉන්නකොට ඔහුට කායානුපස්සනාව වැඩෙනවා. හැබැයි ඔහු භාවනා කරන කෙනෙක් කියලා කවුරුවත් දන්න. එයාගේ ඒ චරියා රටාව මහා භාවනාවක්. ඒ සතර සතිපට්ඨාන භාවනාවේ එදිලා ඉන්නේ ඒ උත්තමයා. කොහොම භාවනා කරන කෙනෙක්ද කියලා. දකින්න ලෝකයාට බැ. එහෙම එකක් පේන්නේ නැති නිසා.
sati를 갖추고 몸과 그 움직임을 살필 때 그에게 kāyānupassanā가 자랍니다. 그러나 그가 bhāvanā를 하는 사람인 줄 아무도 모릅니다. 그의 살아가는 모습이 큰 bhāvanā입니다. 그 뛰어난 이는 네 가지 satipaṭṭhāna bhāvanā에 깃들어 있습니다. 어떤 bhāvanā를 하는 사람인지 세상은 볼 수 없습니다. 그런 것이 겉으로 보이지 않기 때문입니다.
අන්න තව සිද්ධියක්. ලෝකයාට ගෝචරෙන භාවනාවකුත් නෙමෙයි ඕ. මොකද හේතුව? බණ අහලා ධර්ම ශ්රවණය කරලා නිවන තේරුම් ගත්ත කෙනෙක් නිවන ගෝචර කරගත්තහම ඒ නිවනට අවශ්ය වෙන පසුතලය හැඩ ගහනවයි කියන එක. අනික් අයට ගෝචර නෑහ. මාර පාක්ෂිකයින්ට ගෝචර නෑහ. දැන් මාර පාක්ෂික භාවනා කියලා කිව්වා නම් නිවනට ගෝචර නොවන්න සසර පැවැත්මේ යම්කිසි පැවැත්මිය කොතන හරිහරි ඉන්න තැනකට ගෝචර එකක් කළොත් ඒකට ගැලපෙන පිරිසට ඒක ගෝචරයි. දෙවියන්ට හරි ඒක ගෝචරයි. හැබැයි ආර්යයන්ගේ මේ සතර සතිපට්ඨානය වැඩීම දෙවියන්ටවත් ගෝචර නැති නිසා.
또 한 가지가 있습니다. 이것은 세상에 드러나는 bhāvanā도 아닙니다. 왜냐하면, 가르침을 듣고 dhamma를 들어 nibbāna를 알아들은 사람이 nibbāna를 마음에 두고 nibbāna에 필요한 바탕을 다듬는다는 것—그것은 다른 이들에게 보이지 않습니다. Māra 편에게도 보이지 않습니다. Māra 편의 bhāvanā라는 것은, nibbāna에 닿지 않고 saṃsāra의 존재 어딘가 머물 곳에 닿는 것을 하면 거기에 맞는 무리에게 그것이 보인다는 것입니다. deva들에게도 보입니다. 그러나 ariya들의 네 가지 satipaṭṭhāna 닦음은 deva들에게도 보이지 않기 때문입니다.
ඉන්ද්ර වර්ණ ප්රජාපතිය ආදී දේවතාව ඈත පටන්ම නමස්කාර කරනවලු. අජානීය උත්තමය අජානීය ධ්යානලාභියේ ඔබට ධ්යාන ඇති බව අපට පෙනෙයි. මොකද ආලෝකයි ශීක්ෂණ නුවණයි සියල්ලම පේනවා. එහෙත් ඔබගේ ධ්යාන අරමුණාව අපට නොපෙනී ඒක අපිට පේන්නේ නැහ. කොහොමද ඔය අතන්ට ඇදිිල්ලා ඉන්නේ. අපිට ඒක තේරුම් ගන්න බැ. අරමුණ නොපෙනෙන්න. නමුත් මහා බලවත් ධ්යාන ඇති උත්තමය ආශ්චාර්යමවත් ඔබට අප මේ දුර පටන් කරන නමස්කාරය වේවා කියලා දුර පටන් යනකොටත් නමස්කාර කරලා යනවා.
Inda, Varuṇa, Pajāpati 같은 deva들이 멀리서부터 절을 한다고 합니다. ‘고귀한(ājānīya) 이여, jhāna를 얻은 고귀한 이여, 당신에게 jhāna가 있음을 우리는 봅니다. 빛과 닦음과 슬기, 모든 것이 보입니다. 그러나 당신 jhāna의 대상은 우리에게 보이지 않습니다. 어디에 마음을 두고 계신지 우리는 알 수 없습니다. 대상이 보이지 않습니다. 크고 힘센 jhāna를 지닌 뛰어난 이여, 놀랍습니다, 이 먼 곳에서 드리는 우리의 절을 받으소서.’ 하며 멀리서 지나가면서도 절을 하고 갑니다.
දැන් එතකොට මෙතන වෙනස පේනවනේ කොච්චර කියලා. අන්න ආර්ය භාවනාව කියන එක ප්රඥාව මුල් කරගෙන යන ක්රමයක්. බණ අහලා තේරුම් අරගෙන නිවන තේරුම් අරගෙන ඊට අනුකූලව ඊට අවශ්ය දේ මොනවද? අනවශ්ය දේ මොනවද? ඊට විරුද්ධ දේ මොනවද කියලා මේ තුන තේරුම් අරගෙන තමන් කරන කියන හිතන සියලුම මොහොතක් මොහොතක් පාසා කරන වැඩවලදී. අන්න ඒ දැනුත් වීමෙන් යුක්තව කරන්න පටන් ගත්තහම ඔහු වෙෙන ජීවත් වෙන සාමාන්ය පුද්ගලයෙක් හැටියට ලෝකයාට පේනවා මිසා. ඔහු තුළ භාවනාවක් ක්රියාත්මක වෙන බව ලෝකයා දන්න.
여기서 차이가 얼마나 큰지 보이지요. ariya bhāvanā란 paññā를 앞세워 가는 길입니다. 가르침을 듣고 알아들어 nibbāna를 이해하고, 거기에 맞게 필요한 것은 무엇인가, 필요 없는 것은 무엇인가, 거기에 거스르는 것은 무엇인가 이 셋을 알아, 자기가 하고 말하고 생각하는 모든 순간순간의 일을 그 깨어 있음으로 하기 시작하면, 그는 세상에는 그저 살아가는 보통 사람으로 보일 뿐입니다. 그 안에서 bhāvanā가 움직이고 있음을 세상은 모릅니다.
මේ සියලුම ලෝකයා දන්න ඇති. ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ ලෝකයට දේශනා කරපු නිවන් මග ඒ ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය ඔහු මොහොතක් පාසා භාවනාව වෙනවා. නමුත් මේක ලෝකෙහට නොපෙන නමුත් ආර්යයන්ගේ භාවනාවක්.
온 세상이 들어 알 만한, 세상을 넘어선 부처님께서 세상에 가르치신 nibbāna의 길, 그 ariya aṭṭhaṅgika magga가 그에게는 순간순간 bhāvanā가 됩니다. 그러나 이것은 세상에 보이지 않는 ariya들의 bhāvanā입니다.
මෙන්න ආර්යයන්ගේ සතර සතිපට්ඨානය.
이것이 ariya들의 네 가지 satipaṭṭhāna입니다.
දැන් මේක හරි වැදගත්. නමුත් අද කියන සතර සතිපට්ඨානය කියන්නේ ඕක නෙමෙයි. සති භාවනා කියලා සතියක් භාවනා කරන්න කොහරි ලහැති කරනවා. දවස් හතක් භාවනා කරන්න සති භාවනාවක්.
이것이 아주 중요합니다. 그러나 오늘 말하는 satipaṭṭhāna는 이것이 아닙니다. ‘sati bhāvanā’라며 한 주(싱할라어 ‘sati’는 ‘한 주’라는 뜻도 됨) 동안 bhāvanā를 하려고 어디선가 준비합니다. 이레 동안 bhāvanā를 하는 ‘주간 bhāvanā’입니다.
ඉතින් සති භාවනාවට යන්න සුමාන ගානක හිඳන් ලැහැ තියෙනවා. පන්ස පඩි පන්සන පඩි එහෙම
그래서 그 주간 bhāvanā에 가려고 몇 주 전부터 준비를 합니다.
ලැහැ තියෙනවා. පන්ස පඩි පන්සන පඩි එහෙම තියෙන අද මේ සැරි වැඩිය විදන් කරලා බැහැ.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
සති භාවනාට යන්න තියෙනවානේ. ඒකට තියාගන්න. අර සතියට කන්න බොන්න ඔක්කොම එක පැත්තකින් දායකය පොළොලා ඒ පැත්තෙන් ගෙන්න ඕනේ. අරගොල්ලන්ට කියන්නේ නැහ දායකය පොළොමු බව ඒගොල්ලන්ට කියන්නේ මොකක්ද සතියකට අවශ්ය කරන කෑම බිවට මෙන්න මෙච්චරට මුදලක් යනවා. ඒකත් දෙන්න. සතියකට ඉඩ දෙනවා.
‘주간 bhāvanā에 가야 하니 그걸 위해 남겨 두자.’ 그 주 동안 먹고 마실 것은 모두 한쪽에서 dāyaka를 모아 그쪽에서 들여와야 합니다. 그들에게는 dāyaka를 모은다고 말하지 않고, 한 주 동안 필요한 음식값이 이만큼 드니 그것도 내라고 합니다. 한 주 동안 자리를 내줍니다.
එන කට්ටියට කියනවා උපාසක අම්මලා මෙච්චර ඉන්නවා. උපාසක මහත්තුරු මෙච්චර ඉන්නවා. හාමුදුරුව මෙච්චර ඉන්නවා. දාන කියන කෙනාට ඒ ටික පවරනවා. දැන් කොහෙද සති භාවනා කරන්නේ කවුද නායකය මොකක්ද කරන්නේ? දැන් මෙහෙම රටාවක් ලෝකේ තියෙනවා.
오는 사람들에게 말합니다. upāsikā 어머니들이 몇 명, upāsaka 어르신들이 몇 명, 스님들이 몇 분 계신다고. dāna를 내는 사람에게 그것을 맡깁니다. 그러면 어디서 sati bhāvanā를 하는 것이고, 누가 이끌고, 무엇을 하는 것입니까? 세상에는 이런 틀이 있습니다.
අපිට අනු විවේචනය කරන්න නෙමෙයි. නමුත් අපි දැනගන්න ඕනේ ඒකද සති භාවනාව.
남을 헐뜯으려는 것이 아닙니다. 그러나 그것이 sati bhāvanā인지 우리는 알아야 합니다.
දැන් සතියෙන් යුක්තව මොහොතක් පාසා තමන්ගේ කටයුතු හිතන කියන කටයුතු කරන කටයුතු. මේවා හීන දහම් මේවා මධ්යම දහම් මේවා ප්රණිත්ත දහම් කියලා තේරුම් අරගෙන හීන දහම් නොකරන්න ඒ මොහොතේම අධිෂ්ඨාන කරන අත්හරින වැලි මිදී ඒවයින් වෙන් වෙන්නත් මධ්යම දහම් අත්යාවශ්යාවේ දැන හිටකූල ප්රමාණය දැනගෙන කරන්නත්. ප්රණීත දහම් හුස්මක් උඩටගෙන පහතන තරම් වෙලාවක්වත් අපට යන්නේ නැතුවෙන් වෙන්න වඩමින් ප්රගුණ කරන්නත්. මෙන්න මේ ක්රමය ප්රගුණ කරගත්තා නම් සතර සතිපට්ඨානයේ අප්රමාදව වඩන කෙනෙක් වෙනවා.
sati를 갖추고 순간순간 자기가 생각하고 말하고 하는 일을 ‘이것은 hīna dhamma, 이것은 majjhima dhamma, 이것은 paṇīta dhamma’라고 알아, hīna dhamma는 하지 않기로 그 순간 다짐하고 놓아 버리고 벗어나 그것과 떨어지며, majjhima dhamma는 꼭 필요한 만큼 그 분량을 알아 하고, paṇīta dhamma는 숨 한 번 들이쉬고 내쉴 겨를도 헛되이 보내지 않고 닦으며 익히는 것—이 길을 익혔다면 네 가지 satipaṭṭhāna를 appamāda로 닦는 사람이 됩니다.
මේ ජාතියෙන් සතර සතිපට්ඨානය වඩන කෙනෙකුට තමයි බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්නන්නේ ඒකාන්තයෙන් නිවනට ඇප වෙනවා කියලා. මහනේ හරියට මේ සතර සතිපට්ඨානය වඩනවා නම් මම නිවන කරා ඇප වෙනවා කියනවා. ඒකාන්තයෙන් ලැබෙනවා.
이런 식으로 네 가지 satipaṭṭhāna를 닦는 사람에게 부처님께서 반드시 nibbāna를 보증한다고 보여 주십니다. ‘비구들이여, 이 네 가지 satipaṭṭhāna를 제대로 닦으면 나는 nibbāna를 보증한다’고 하십니다. 반드시 얻습니다.
අන්තිම අවුරුදු හතේ පටන් පෙලා තියෙනවා. ඉන් පල්ලෙහාට දින හතටත්. දින හතක් මීටිය කළොත් අනාගාමී ඵලය හෝ අරිහත් ඵලය හෝ ය දෙකක් බලාපොරොත්තු විය යුතුයි කියලා. එච්චර වටිනා එකක්. නමුත් ප්රමාදය නිසා තමයි ඒ ඊටහා කල්ලන්නේ. නමුත් ප්රමාදයෙන් හෝ කරනවා නම් ඒ මට්ටමට අප්රමාණ වාසනාවක් කවදා හරි ලබාගන්න පුළුවන් මට්ටමක් හරි තියෙනවා. අප්රමාදු වුනොත් අති ඉහලා.
길게는 일곱 해부터 경에 나옵니다. 그보다 짧게는 이레까지 내려갑니다. 이레를 닦으면 anāgāmī phala나 arahatta phala, 둘 가운데 하나를 기대할 수 있다고 합니다. 그만큼 값진 것입니다. 그러나 게으름(pamāda) 때문에 늦어집니다. 그래도 게으르게나마 한다면 언젠가 그 수준의 헤아릴 수 없는 복을 얻을 수 있는 수준은 됩니다. 게으르지 않으면 아주 높이 오릅니다.
ඉතින් මෙන්න මේ භාවනා ක්රමය තේරුම් අරගත්තට පස්සේ පොඩ්ඩක් කල්පනා කරලා දිගටම කරගෙන යනකොට අන්න කායික වශයෙන් මානසික වශයෙන් අපි දවලා තවලා පීඩීඩනයට පත් කරලා හටන් තිබිච්ච අසාහනී සියලු ප්රශ්න බලාින් දැේ නැති නිසා ඒ ඵලය දුරු වෙලා යනවා. ඒවට හේතු නැ. හේතුවක් නැත්නම් ඵලයක් හටගන්නේ නෑ. නිදිමට හෝ කම්මැලිකමට හෝ හේතුව හිත වික්ෂිප්ත වීමට හෝ යම් හේතුවක් තිබුණ නම් ඔය එබඳ වූ සතර සතිපට්ඨානයෙන් සොරකම නිසා තමයි ඒකට හේතු හැදෙන්නේ. ඔය කියන සතර සතිපට්ඨානයෙන් යුත්තව කටයුතු කරන්න ප්රගුණ කළොත් අර කියන අකම්මැලිකම් වලට නිදත වලට ඒ වගේම නොදැනකමට වික්ෂිප්තභාවයට සියල්ලටම පිළිතුර එතන තියෙනවා. මොකද ඒවට ආහාර නෑහ. ඔය සතර සතිපට්ඨානය යුත්ත නම් අන්න ඒකයි ඉතින් ඔතන අපිට තේරුම් අරම් ප්රගුණ කරගන්න තියෙන්නේ.
이 bhāvanā 방식을 알아들은 뒤 조금 생각하며 꾸준히 해 나가면, 몸과 마음으로 우리를 달구고 볶고 짓누르던 온갖 불편한 문제들이 그 까닭이 없어져 그 결과가 사라집니다. 거기에 까닭이 없습니다. 까닭이 없으면 결과가 일어나지 않습니다. 졸음이나 게으름이나 마음이 흩어지는 데에 어떤 까닭이 있었다면, 그런 satipaṭṭhāna가 없었기에 그 까닭이 생기는 것입니다. 그 satipaṭṭhāna를 갖추어 살도록 익히면 게으름, 졸음, 모름, 흩어짐 모두에 대한 답이 거기에 있습니다. 그것들에 먹이가 없기 때문입니다. 그 satipaṭṭhāna를 갖추었다면요. 그것이 우리가 알아듣고 익혀야 할 것입니다.
ඉතින් භාවනා කරන අවස්ථාවල මේ ආලෝක පහළ වෙන ඒවා දැන් මේ වගේ දේවල් බොහෝකොට තියෙනවා. ඒක නානා ප්රකාර ක්රමවලින් එනවා. එකම ක්රමයක් නෙමෙයි.
그리고 bhāvanā를 할 때 빛이 나타나는 일들, 이런 것들이 흔히 있습니다. 그것은 여러 방식으로 옵니다. 한 가지 방식이 아닙니다.
ඔය භාවනා කරන අවස්ථාවල මේ උපචාර අවස්ථාව කියලා එකක් තියෙනවා. උග්ග නිවිති අවස්ථාව කියලා. උග්ගහනය විත කියන එක හරිම පරිස්සං වෙන්න ඕන තැනක්.
bhāvanā를 할 때 upacāra 단계라는 것이 있습니다. uggaha nimitta 단계라고도 합니다. uggaha nimitta는 아주 조심해야 할 자리입니다.
කොයි පැත්තකට හරි මේ හිත යම් විදිහට පුද්ගලයා පාලනය කරන්න පටන් ගන්නකොට මේ හිතේ පාල පාලනය කරන හිත පාලනය කරන ක්රමයක් තියෙනවා. ඒකට මේ බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් බුද්ධ ශාසනය විතරයක් නෙමෙයි ඒ ක්රමය තියෙන්නේ.
이 마음이 어떤 쪽으로든 어떤 식으로 사람을 다스리기 시작할 때, 마음을 다스리는 방법이 있습니다. 그 방법은 부처님의 sāsana에만 있는 것이 아닙니다.
ඕනම කෙනෙක් යම්කිසි හොඳ හෝ නරක ක්රියාකලාපයක් තුළ දිගටම හිත ගෙනිච්චොත්තු වෙනෙහෙක ගෙනියන්න නැතුව පුළුවන් තරම් අවධානය යොමු කර ඒ ජාතිය හුරු පුහුරුවක් ලබනවා. හුරු පුරුද්දක් ලබනවා.
누구든 좋든 나쁘든 어떤 일에 마음을 꾸준히, 다른 데로 가지 않게 할 수 있는 만큼 기울이면 그런 쪽의 익숙함을 얻습니다. 버릇을 얻습니다.
හිතකට හුරු පුරුදු වුනාට පස්සේ එයා බෞද්ධයෙක් වෙන්නම ඕනේ නැ. යමෙක් යමකට පුහුණු කළා නම් හිත ක්රමක්රමී අවධානය ඒකට යොමු කරෙන හුරු වුණා නම් මොන දේකට හරි. ඒ ජාති ඒවට අවධානය යොමු කරන මානසිකත්වය හැඩතලයක් ලබනවා. මානසික හැකියාවක් ලබනවා. ඊට පස්සේ එයා මොනවාහරි ඊට අනුරූප දේකට හිත යොමු කළොත් එහෙම පස්සේ සිහින මව මව යන්න පුළුවන් හැකියාවක් ලබනවා. මනෝ සිහින මවන්න පුළුවන් හැකියාවක් එනවා.
마음이 익숙해진 뒤에는 그가 불자일 필요도 없습니다. 누가 무엇에 익혔다면, 마음이 차츰 거기에 기울도록 익숙해졌다면, 무엇에든 그런 것에 마음을 기울이는 마음가짐이 틀을 얻습니다. 마음의 힘을 얻습니다. 그 뒤 그가 거기에 맞는 무엇에 마음을 두면 꿈같은 것을 지어 나갈 수 있는 힘을 얻습니다. 마음의 꿈을 지어낼 수 있는 힘이 옵니다.
දැන් අපි හිතමුකෝ සර්කස් කණ්ඩායමක සර්කස් කරුවීවේ කියන්නේ බෞද්ධයෙක් නෙමෙයි. සාමාන්ය කෙනෙක්නේ. එයාට බෞද්ධ මොනාගම වුණක් කමක් නෑහ. සම්මතාගම මොකක් වුනක් කමක් නැහැ. එහට විශේෂ බෞද්ධ ඉගැනීමකුත් නෑහ. දැනීමකුත් නැහැ. හැබැයි එයා සර්කස් පෙන්නීම ගැන ඉගෙන ගන්නවා.
서커스단의 곡예사를 생각해 봅시다. 그는 불자가 아니라 보통 사람입니다. 그의 종교가 무엇이든 상관없습니다. 그에게는 특별한 불교 공부도 앎도 없습니다. 그러나 그는 서커스 보이는 법을 배웁니다.
එයා හිතක් උඩ ඉඳගෙන නොයෙක් විදිහ කරණන් ගහන්න පුළුවන් විදිහේ ක්රමයක් ඉගෙන ගන්නවා. හැබැයි මේ හිත තුළ ඉන්නකොට පොඩ්ඩ එහාම මෙහා වුනොත් එහෙම බැලන්ස් එක වෙනස් වුනොත් එහෙම පුද්ගලයා වැටෙනවා. නමුත් කොච්චර අවධානයකින් ප්රගුණ කරලා තියෙන්න ඕනද ඒකෙකුට නොවැටී ඉඳගෙන තව සෙල්ලමකුත් කරන්න. නමුත් මේකත් ප්රගුණ කළ හැකි බෞද්ධ නොවුනාට
그는 줄 위에 앉아 여러 가지 재주를 부릴 수 있는 방법을 배웁니다. 그런데 그 위에 있을 때 조금만 이쪽저쪽으로 기울어 균형이 바뀌면 사람이 떨어집니다. 그러니 거기서 떨어지지 않고 앉아 또 놀이까지 하려면 얼마나 마음을 기울여 익혀야 하겠습니까. 그런데 이것도 불자가 아니어도 익힐 수 있습니다.
දැන් බයිසිකල එහා පදින්න අපි ගත්තහම පුඩ් බයිසිකලයක් නැ ඔය පාගලයන් බයිසිකලයක් අරගෙන පදින්න ගත්තහම ඉස්සෙල්ලාම පදින්න ගත්තොත් පදින්න බැහැ රෝද දෙකේ යන්න බැහැ බැලන්ස් කරගන්න බැහැ වැටෙනවා. නමුත් එයා දවස් ගානක් පැදලා පුරුදු වුනහම අපූරුවට ගිය හැ. දැන් මහන්සියෙන් පාලනය කරගන්න අවශ්යතාවයක් නෑහ. පාලනය වෙනවා. සයම් පාලනයක් හැදෙනවා.
자전거 타는 것을 생각해 봅시다. 발로 밟는 자전거를 처음 타려 하면 탈 수가 없습니다. 두 바퀴로 갈 수 없고, 균형을 잡지 못해 넘어집니다. 그러나 며칠 타서 익숙해지면 멋지게 갑니다. 이제 애써 다스릴 필요가 없습니다. 저절로 다스려집니다. 스스로 다스림이 생깁니다.
මෙන්න මේ වගේ මේ භාවනා ක්රමවලදී එක එක්කෙනා නානා ප්රකාර ගන්නවා ක්රම. එක එක්කෙනා කියාපු දේවල් අරගන්නවා. පඨවි ධාතුව අරගන්නවා කියලා මැටිගුලි අක්නේ මැටිකු දිහා බලා ඉඳලා ඒකට හිත එක කරනවා ඒ දිහා බලාගෙන ඉස්සර තිබිච්ච ක්රම ඒවා. ජල බඳුරත් තියායෙන ආපෝ ආපෝ කියා ඉතින් මේ ආපෝ කසින සංඥාව ගන්නවා කියලා. එහෙම ගන්නවා. මේ වායුවක් බලාගෙන වායුවක් හැඳිලාගෙන වායුවරට හිත තියන්නේ වායු සංඥාව ගන්නවා. ගිනි සංඥාව ගන්නවා ගින්දර දිහා බලා ඉඳලා දැන් මෙහෙම ක්රම තිබුණේ.
이처럼 bhāvanā 방법에서 사람마다 여러 방법을 잡습니다. 저마다 들은 것을 잡습니다. pathavī dhātu를 잡는다며 흙덩이를 놓고 그것을 바라보며 마음을 하나로 모읍니다. 바라보면서요—옛날에 있던 방법들입니다. 물그릇을 놓고 ‘āpo, āpo’ 하며 āpo kasiṇa의 saññā를 잡는다고 합니다. 바람을 보며, 바람을 느끼며 바람에 마음을 두어 vāyo saññā를 잡습니다. 불을 바라보며 tejo saññā를 잡습니다. 이런 방법들이 있었습니다.
දැන් ඔය ක්රමයට අද කාලේ තියෙනවා සමහර භාවනා ටිකක් ඈත යම්කිසි එක්තරා විදිහක සුදු පාට හෝ ගාපු එක්තරා තලයක පසු තලයක පොලි සිතක් තියාගෙන ඒ තෙත දිහ අවධානයෙන් බලාගෙන ඉන්න වෙන කොහෙවත් හිත යමක් කරන්න. දැන් තවත් ක්රම ඒවා තියෙනවා. මේක එක යෝගී ක්රම. දැන් මේ මොන දෙගින් හරි පුරුදු කරනවා අවධානය අවධානය යමකට එල්ල කරලා හටම් වෙනකට නොයන්න පුරුදු කරන එකෙ මේ මානසික වශයෙන් කරන්න පුළුවන් මානසික ඒක ව්යායාමයක්. මනස පුහුරු කරන ක්රමයක්. හැබැයි මේකට බෞද්ධ වෙන්නම අවශ්ය නැ. මෙන්න මෙහෙම ක්රමයක් තියෙනවා මේ ලෝකේ සාමාන්ය දෙයක්.
그런 식으로 오늘날에도 어떤 bhāvanā들이 있습니다. 멀리 흰색 따위를 칠한 바탕 위에 점을 하나 찍어 두고 그것을 마음 기울여 바라보며 마음이 다른 데로 가지 않게 합니다. 또 다른 방법들도 있습니다. 이것은 요가 방법입니다. 무엇으로든 마음 기울임을 익힙니다. 마음을 한곳에 두고 다른 데로 가지 않도록 익히는 것은 마음으로 할 수 있는 마음 운동입니다. 마음을 길들이는 방법입니다. 그러나 이것을 하려고 꼭 불자일 필요는 없습니다. 이런 방법은 세상에 흔한 것입니다.
මෙන්න මේ ක්රමයට මනස ප්රගුණ කර ගැනීමේ සිරිත. මේ ආර්ය මාර්ගය යනකොට වුනත් ඒ මට්ටම් වලදී එක විදිහට තියෙනවා. ඔය ප්රගුණාව අවස්ථාවක් තියෙනවා. ඔන්න ඔය අවස්ථාවට මනසට මොනවා හරි අරමුණක් ගත්තොත් ඒ අරමුණ පස්සේම බාහිරියට හිතේ නොයෙදවා. මෙහෙ යවන්න හැකියාවක් ලැබෙනවා.
이렇게 마음을 익히는 관습입니다. ariya magga를 갈 때에도 그 단계들에서 한 가지로 나타납니다. 그렇게 익혀진 단계가 있습니다. 그 단계에서 마음에 어떤 대상을 잡으면 그 대상만 좇아 마음을 밖으로 보내지 않고 움직일 수 있는 힘이 생깁니다.
මෙන්න මේ වෙලාවේදී අපි ආලෝක සංඥාවක් එහෙම හිතට අර තිබුණම් එහෙම ආලෝකයක් මතක් වුනා නම් ඒක ඇති සේම පේන අවස්ථාවකුත් තියෙනවා. මේකත් එක රටාවක්.
이때 빛의 saññā를 마음에 두었다면, 빛이 떠올랐다면 그것이 실제 있는 것처럼 보이는 단계도 있습니다. 이것도 한 가지 틀입니다.
අනිත් කාරණය තමයි ඔය වගේ රටාවකදී අවස්ථාවක ඔය උද්ගහනය පිමිට කියන අවස්ථාවේදී මේ මනසින් යමක් මවලා දකින්න පුළුවන් අවස්ථාවක්. ඔය තියෙන්නේ. ඔය අවස්ථාවෙනුත් බෞද්ධය ප්රයෝජනයට ගත්තා. බෞද්ධ වැඩවලට. හැබැයි ඕක බෞද්ධයන්ට විතර සසීමාව වෙච්ච එකක් නෙමෙයි. සාමාන්යයෙන් ඔය අවධානය යොමු කරන්න හුරු පුරුදු කරනවත් අරන් පිරිසකට කරන්න පුළුවන් වැඩක්. කරනවානම්.
또 한 가지는, 그런 틀에서 uggaha nimitta 단계에 마음으로 무엇을 지어 볼 수 있는 단계가 있다는 것입니다. 그 단계도 불자들이 불교 일에 썼습니다. 그러나 그것은 불자에게만 한정된 것이 아닙니다. 마음 기울이기를 익힌 사람이면 누구나 할 수 있는 일입니다. 한다면요.
අන්න ඒ නිසා එපදු හුරු පුරුදු කරගත්තහම විජ්ජා කරන එක ඉන්ද්ර ජාල මහේ ඉන්ද්ර ජාල වැනි ඒ වගේ සකස් කරපු කට්ටිය ඔය වගේ ක්රම ප්රගුණ කරනවා. හිතෙන් මවලා ගන්නවා.
그래서 그것을 익히면, 마술을 부리는 이들, indajāla 같은 것을 꾸미는 무리가 이런 방법을 익힙니다. 마음으로 지어냅니다.
දැන් ඔහොම එක්තරා අවස්ථාවක් තිබුණා. මම දන්න එක්තරා පුද්ගලයන් වශයෙන් කියන්නේ නැහැ. ඒ පුද්ගලය ප්රගුණ කරපු එකක් තිබුණා.
이런 일이 한 번 있었습니다. 내가 아는 어떤 사람이라고 이름을 밝히지는 않겠습니다. 그 사람이 익힌 것이 있었습니다.
දැන් එයාට දියාලා තියෙන මොනවාහරි ගත්තහක තිබුණ එකක් හරි එයා හිතෙන් ගෝචර කර ගත්ත එකක් හරි මොනවා හරි දැන් එයා ඉස්සෙල්ලා මොකද කරන්නේ? ඇනයක් ගහලා බිත්ියෙද ඔය බයිසිකල් රින් එකක් අරගෙන අර මේ ඔක්කොම මි ස්පොක් හම්බියෙහෙම ඇතුව ඒ රින් එක පටලවලා හිටම මේක කරකෝනවා. කරකොලා මේක දිහා බලා ඉන්නවා. මේක කැරකෙන ආකාරය හොඳට හිතට ගන්නවා.
그는 무엇이든 마음에 담기 위해 먼저 무엇을 하느냐면, 벽에 못을 박고 자전거 바퀴 테를 바큇살까지 다 달린 채로 걸어 두고 돌립니다. 돌려 놓고 그것을 바라봅니다. 그것이 도는 모양을 마음에 잘 담습니다.
අරන් ඉවරලා හටන් හොඳට දැන් මතකය කියපුව තාවක සෑහෙන කාලයක් සීමාව කරලා. ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ අරක හිමීසිරෝ කැරකෙන ආකාරයෙන් විතර තියාගෙන කාට හරි කියනවා අරකතනින් අයින් කරන්න. අර කැරකෙන බය ත්රාටෙ මේක ටක් ගාලා අහක ගන්න. දැන් මෙයා කැරකිච්ච ආකාරය හිතට අරගෙන ඒක දිහා එහෙම බලා ඉන්නේ. අන්තිලා බලනකොට බයස කාලෙ මේක අරගෙනවා ඇහැට පේනවා. දැන් මේ මනස උරු කරගත්ත සත් ක්රමයක්. ඒක එක්කෙනා ගන්න උපක්රමය තියෙන්නේ. දැන් එතන බයිසිකල කික් නැහ. ඒක පේනවා.
그렇게 해서 기억에 잘 담기도록 꽤 오래 익힙니다. 그다음 무엇을 하느냐면, 그것이 천천히 돌고 있을 때 누군가에게 그것을 떼어 내라고 합니다. 돌고 있는 바퀴를 탁 떼어 냅니다. 그는 돌던 모양을 마음에 담고 그쪽을 그대로 바라봅니다. 나중에 보면 바퀴가 그대로 도는 것이 눈에 보입니다. 마음을 길들인 한 방법입니다. 저마다 잡는 방편입니다. 거기엔 자전거 바퀴가 없는데도 보입니다.
දැන් ඊට පස්සේ මේ මනුස්සයා මේක අනිත් අයට පේන්න හිතුවා. දැන් එයාට පේන එක අනිත් අයට පෙනවා කියලා. ඔය විදිහට හිත පුරුදු කර පුරුදු කරලා ඉවලයි හටම මොකද කරන්නේ බලපුවහම අනික් අය දන්නේ නැත. මෙයාගේ හිතල්ල පරිදි අතන බයිතිකල් රෝධයක් ඇරගෙන හිම එකක් නිකට පේනවා. එතන එහෙම හිම් එකක් නෑහ.
그 뒤 이 사람은 이것을 남들에게도 보이게 하려 했습니다. 자기에게 보이는 것이 남들에게도 보이도록요. 그렇게 마음을 익히고 또 익혀서, 무엇을 했느냐면, 남들은 모르는데 그가 생각하는 대로 저기 자전거 바퀴 테가 보입니다. 거기엔 그런 테가 없는데도요.
දැන් මේ මනස හුරු කරපු එක්තරා ලෞකික ක්රමයක් එක මනුස්සයට ඉතිහින් එයා ඒ ක්රමය තුළින් නානා ප්රකාර වැඩ කළා. ඉතින් ඔය මොක ඒකෙන් ගත්තා එයා ලෞකික උපක්රමයා සඳහා.
이것은 그 사람이 마음을 길들인 한 세속적 방법입니다. 그는 그 방법으로 여러 일을 했습니다. 그것을 세속의 방편으로 썼습니다.
සමහර ඇන ඔය ජෝතිස කටයුතු කරනවා හ ඔය ගුප්ත කටයුතු මේ මොනවා හරි කරන හූණියන් කපනවා කියන ඒවා ඔය දේවල් කරනවා. දැන් මෙයා හිතනවා පූලයක් කපන ලේවයක් කෙන්න. දැන් අර පොරගුණ කරපු ප්රගුණාවේ මතකය අරගෙන හරියට මේ ගන්න පුළුවන්. දැන් පුහුලේ කපනකොට මෙයා හිතනවා පුහුලෙන් ම ලේ ගලාගෙන යනවා මෙයා හිතලා කපනවා. අනි පි කෑ ගහෙන් දුුනා පුලෙන් ලේ යනවා. බලහම ලේ නැහ පූහලේ එහෙම ඕත් තර වෙලාවත් හීත තියෙනකම් අනික් අය දකිනවා එහින් ඔය වගේ දේවල්.
어떤 이들은 점성술 일을 하거나 비밀스러운 일을 하거나, 주술(hūniyam)을 끊는다는 따위의 일을 합니다. 이 사람은 동아를 자르면 피가 나게 하려고 생각합니다. 익힌 그 기억을 가지고 그대로 할 수 있습니다. 동아를 자를 때 그는 동아에서 피가 흐른다고 생각하며 자릅니다. 남들은 ‘동아에서 피가 난다’고 소리칩니다. 보면 피는 없습니다. 그가 마음에 품고 있는 동안 남들은 그렇게 봅니다. 그런 것들입니다.
ඊට පස්සේ මිනිහා දෙකට කැපිලා යනවා. විප කෑලි දෙක දෙපැත්ත ිනා හිතර නපන මිනිහා කෑලි දෙපැත විනවා. පේනවා. වටේනසු කෑ ගහගෙන යටිගිරියෙන් කෑ ගහ දෙනවා මිනික්හ කැපිලා ගියා කියලා. වල්ලවට මිනිහාම දැන් මෙහෙම ක්රමයක් මිනිහා ප්රගුණ කළා. හැබැයි ප්රගුණතාවයෙන් පස්සේ මිනිහා එකින් අිතු ප්රේජන ගත්තා. ඔය වගේ දේවල් කරන්න පටන් ගෙන්න නැ මිනිසුන්ට මුලාට පත් වෙන කටයුතු
그다음엔 사람이 두 동강 납니다. 그가 두 조각이 양쪽으로 갈라진다고 생각하면 사람이 두 동강으로 보입니다. 둘레 사람들이 비명을 지르며 사람이 잘렸다고 목청껏 소리칩니다. 그러나 사람은 멀쩡합니다. 이런 방법을 그 사람은 익혔습니다. 그러나 익힌 뒤에 그는 그것을 엉뚱하게 썼습니다. 그런 짓, 사람들을 헷갈리게 하는 일을 시작했습니다.
අන්තිමට විනිම කියන්නේ ඒ උපක්රමය සීලිය තව තවත් නානා ප්රකාර විදිහ වැඩ කටයුතු කරන්න පටන් ගෙන. ඉතින් මේ අරින්න බැරි භූතය ඉන්නවා කිව් මිනිහා ඉතින් භූතයට රැවටිලා නැහ. මිනිහා ගිහිල්ලා හොයනවා බලනවා මොනවද මේ කෙරෙන්නේ කොහොමද වෙන්නේ? මොන විදියේ දේවල්ද කියලා.
결국 그는 그 방편으로 여러 가지 일을 하기 시작했습니다. 어떤 집에 떠나지 않는 bhūta가 있다고 하면 그는 bhūta에 속지 않았습니다. 가서 무엇이 벌어지는지, 어떻게 일어나는지, 어떤 일인지 찾아봅니다.
ඉතින් ඊට පස්සේ මන එක අවස්ථාවක එක්කෙනෙකුට ගෑණු කෙනෙක්ගේ කොඩේ කපනවා. කතුරින් කැපු ගවා කපලා දාලා. කෑලි ටිකත් නෑ. ගස් තැන් තැන වැටිලත් තියෙනවා. මේ භූතයෙක් කරන වැඩක් කියලා මේකට නොයේකු උපක්රම කරනවා බෑ කරන්න. වයසක උන්දැගෙනුන්දගේ කොඩේ කපලා දැනි තැන.
한번은 어떤 집에서 한 여인의 머리카락이 잘렸습니다. 가위로 자른 듯 잘려 있었고, 조각들도 여기저기 떨어져 있었습니다. bhūta 짓이라며 온갖 방편을 써 봤지만 막을 수 없었습니다. 나이 든 여인의 머리카락까지 잘렸습니다.
ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ? මේකට උපක්රම බැලුවා බලපු හාමන් වහන්සේ මෙහෙම භූතයෙක්ග
그다음 어떻게 했느냐면, 그는 이 일의 방편을 찾아보았습니다.
වැඩ කියලා කියන එක කිව් අර ඔක්කොම කරුව න තියෙන්න එපැහැරියන්න ප්රතිඵල විනා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ගිහිල්ලා වඩපිට බැලුවා මිනිහා දැක්කම මොනවා හරි යමක්. හේතුවක් දැක්කා.
가서 둘레를 살펴본 그는 무언가를, 그 까닭을 보았습니다.
දැකලා වෙනක මම තොයික් ලැහැති කරන්න. කාරක් කියන්න අවශ්ය නැහ. මේක ගුත්ත විදිහට මම කරන්නම්. ඔක්කොම ඒ ගෙහයින් අහක් වෙන්න ඒ වෙලාවට අයින් වෙලා හටම් මේ දොරවල් ටික ඔක්කොම බහ දන්න මම විතරයි ඇතුලේ ඉන්නේ.
보고 나서 말했습니다. ‘다른 준비는 하지 마시오. 누구에게 말할 필요도 없소. 이것은 비밀스럽게 내가 하겠소. 그때 모두 집에서 비켜 있으시오. 문을 다 닫고 나만 안에 있겠소.’
මිනිහදිලා නම් යම්කිසි වැඩක් කරලා ගියා. ඒන් පස්සේ කොණඩේ කපන්න.
그는 무언가 일을 해 놓고 갔습니다. 그 뒤로 머리카락이 잘리는 일은 없었습니다.
මිනිහා කිව්වා වැඩේ සාර්ථක නම් ඒ කාලේ හුඟාක් ඉස්සර කාලය රුපියල් 750ක් ගැනද 7500ක් නෙවෙයි ඊට අතර හුඟාක් වටින කාලයක්. රුපනක් ධාර එළිය වටිනවා. වැඩේ සාර්ථකනම් මයි ගුරුපන්න රුප 750යි. ඒක දෙන්න ලැහැති කරලා තියන්න. සාර්ථක වුනොත් තමයි මම සල්ලි ගන්නේ නැත්නම් ගන්නේ නැහැ. ඒක හින්දා සාර්ථක
그는 말했습니다. 일이 잘되면—그때는 아주 옛날이라 750루피가 7,500루피 이상으로 값진 때였습니다, 1루피가 큰돈이었지요—‘일이 잘되면 내 품삯은 750루피니 그것을 마련해 두시오. 잘되면 돈을 받고, 아니면 받지 않겠소.’
නැත්නම් ගන්නේ නැහැ. ඒක හින්දා සාර්ථක වුනත් සල්ලි ගන්නවා. එදා අර සාර්ථක නම් මෙන්න මේ පහන මෙන්න මෙතනින් මේ මල් පැලේ පත්තු කරන්න කියලා පාහනක් තියලා ගියා. ඊට එහා ඈත සැනක් තියෙනවා තැන ඉඳන් බලනකොට පානක් පත්තු කරලා තියෙනවා මිනිහාට පේනවා. වැඩේ සාර්ථකන්නේ පත්තු කරන්නේ. මිනිහා උපක්රමයක්. උපක්රමය වැරදුනා නම් මන් සද්ද යන්න යනවා එන්නේ නෑහැ සල්ලිගන්න මේ අර කිව් විතෙ මිනිස පාන පත්තු කරලා තිබුණා.
그러니 잘되면 돈을 받습니다. 그날 그는 ‘잘되면 이 등잔을 여기 이 꽃단에 켜 두시오’ 하고 등잔을 놓고 갔습니다. 저 멀리 떨어진 곳에서 보면 등잔이 켜진 것이 그에게 보입니다. 일이 잘되었으면 켜는 것입니다. 그의 방편이었습니다. 방편이 틀렸으면 그는 조용히 가 버리고 돈 받으러 오지 않습니다. 그런데 말한 대로 등잔이 켜져 있었습니다.
ඊට පස්සේ මේ අයදින් බැලවා බලාපුවහම හරි මුල්ලත් හෙප්පුකට තියලා සූත්ර මෙයාගෙන් ලේන්ස් වලකින් එවාලා රුපියල් 350 අර පූජා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
කළා. අරන් ගියා. දැන් මෙයා මොකක්ද කළේ?
(돈을) 바쳤고 그는 받아 갔습니다. 그러면 그는 무엇을 했을까요?
මෙයා බලපු හාම මේ ගේ එක තැනක තියෙනවා මීගුලා. මිනිහා බලනකොට දන්නවා මේ මීය කූඩු කූඩු හදන්න මේක පැත්ත වැලා ඉන්න ගෑනේ. උන්ට දඟල කෙනෙක් නෙමෙයි. මුන් මේකට මේ කෙස් කපාගෙන ඇදගෙන යනවා. මේ බලපුහම පේනවා මේ සත්තු කපලා තියෙන ලකුණ පේනවා. මී බෙටිත් කොහරි මිනිහැ දැකලා තියෙනවද තැනින් තැන දැනගත්තා මේක මීග වැඩක් කියා දැනගත්තා මී අයට තියෙන ගොල වාහන විතරයි මට තියෙන්නේ කියලා මිනිහා බෝතල්ගඩු කෑල් ටිකකුයි. මැටි ටික කරලා හදාගෙන මේක හංගන්න ගිහිල්ලා ගෙයි ඉන්න කට්ටිය ඔක්කොමයින් කරලා අර හහිලා වැහුවේ වහල දාලා ඇතුලට කොඩලා හටන් ආවා. ඔන්න මිනිහා කරපු තෝත්තග වැඩේ හරි. ඊට පස්සේ නෑ එන්නේ. එන්න දෙනක් නැහැනේ මියා කොහෙන් එන්නද?
그가 보니 이 집 한쪽에 쥐들이 있었습니다. 그는 보고 알았습니다. ‘이 쥐들이 둥지를 지으려고 이쪽에 있다. 이놈들은 bhūta 같은 것이 아니다. 이놈들이 둥지에 쓰려고 머리카락을 잘라 끌고 간다.’ 보니 짐승이 자른 자국이 보입니다. 쥐똥도 여기저기서 보았습니다. 이것이 쥐 짓임을 알았고, 쥐가 다니는 구멍만 막으면 된다고 하여 깨진 병 조각과 진흙을 조금 개어 그것을 막으러 갔습니다. 집안 사람들을 다 내보내고 문을 닫고 안에 들어가 막고 나왔습니다. 그가 한 수작은 그것이었습니다. 일은 해결되었습니다. 그 뒤로 쥐가 오지 않습니다. 들어올 구멍이 없으니 쥐가 어디로 오겠습니까?
මෙන්න මේ වගේ දේවල් එයා කළා ඉතින් ඔයින් මෙහෙන් පස්සේ මොකද කරන්නේ එයාගේ අර මානසික ගොඩක් බලේ පිරිහිලා ගියා.
그는 이런 일들을 했는데, 그 뒤 어떻게 되었느냐면 그의 마음의 힘이 많이 시들어 버렸습니다.
ඉතින් මෙන්න මෙහෙම දේවල් මග කිව්වේ මොකද පෙන්නවෙ උද්ගහ නිමිති කියන අවස්ථාවේ හැටි පෙන්නන්න. මේවා නානා ප්රකාර විදිහට මේ මනුස්සය තුළ ගොන්නගන්න පුළුවන්. මේ භාවනාවක් කරගෙන යන කෙනෙකුට මේ අවධානය යොමු කරෙන්න යොමු කරගෙන යනකොට බොහොම අවස්ථාවක් එනවා. ඔය අවස්ථාවේදී මනසින් යමක් මවලා හිතුව හිතපු දේ මැවිලා පේන අවස්ථාවක් එනවා.
이런 이야기를 한 것은 uggaha nimitta 단계의 모습을 보여 주려는 것입니다. 이것들은 사람 안에서 여러 방식으로 일어날 수 있습니다. bhāvanā를 해 나가는 사람이 마음을 기울여 나가면 그런 단계가 아주 흔히 옵니다. 그 단계에서 마음으로 무엇을 지어, 생각한 것이 지어져 보이는 때가 옵니다.
ඔය අවස්ථාවම ඒ මට්ටමේ මානසිකත්වය ඔය භූත ලෝකේ ඉන්න පිරිස් වලටත් ඇසුරු කරන්න සුදුසු මානසිකත්වයක් එන වෙලාවක්. තමන් මවලා බලන්න පුළුවන් මානසිකත්ව එනකොට ඒගොල්ලන්ට මැවිලා පේන්න පුළුවන් මානසිකත්වයට ඇතුල් වෙන්න පුළුවන්. ඔය ක්රියා ක්රම දෙකම ඔය වෙලාවේ ක්රියාත්මක වෙනවා. මේ මෙන්න ඔය වෙලාව තමයි බොහෝකොටම අමනුස්සයෝ අපිට බැඳෙන වෙලාව භාවනා කරන අයට අමනුස්සයෝ අරගන්න වෙලාවක්. තමන්ගේ මනස තමන් මුලා කරන වෙලාවක්.
바로 그 단계, 그 수준의 마음가짐은 bhūta 세계에 있는 무리와도 어울리기 알맞은 마음가짐이 오는 때입니다. 자기가 지어서 볼 수 있는 마음가짐이 오면, 그들이 지어 보여 줄 수 있는 마음가짐에도 들어갈 수 있습니다. 그 두 작용이 그때 함께 일어납니다. 바로 이때가 사람 아닌 것들(amanussa)이 우리에게 달라붙는 때가 가장 많습니다. bhāvanā 하는 이들을 amanussa가 붙잡는 때입니다. 자기 마음이 자기를 속이는 때입니다.
ඔන්න ඔය නිසා හොඳට ප්රවේශ වෙන්න ඕනේ භාවනා කරගෙන යන අය ඔය එඩි පේන්න පටන් ගත්තහම දර්ශන පේන්න පටන් ගත්තහම බොහොම පරිස්සෙන්න ඕනේ වෙලාවක්. ඒ වෙලාවේදී ඒවාට යන්නේ නෑ. ඒවා අපිට අයිති දේවල් නෙමෙයි. භාවනාවට අයිති වෙන්නා වූ යම්කිසි ධ්යානංගයක් ඇතනම්. සවිතක්ක, සවිචාර, ප්රීති, සුඛ, ඒකග්ගතා කියන මෙන්න මේ ටිකයි අපිට අවශ්ය වෙන්නේ. භාවනාවේදී ආලෝකයක් නෑහ කියනවා
그러니 bhāvanā를 해 나가는 이들은, 그런 것들이 보이기 시작하고 환영이 보이기 시작하면 아주 조심해야 하는 때입니다. 그때 그것들을 좇아가지 않습니다. 그것들은 우리 것이 아닙니다. bhāvanā에 속하는 jhānaṅga가 있다면 savitakka, savicāra, pīti, sukha, ekaggatā, 이것들만 우리에게 필요합니다.
වෙන්නේ. භාවනාවේදී ආලෝකයක් නෑහ කියනවා එහෙම නෙමෙයි. ආලෝක තියන එක සම්පූර්ණ නැත්නම්. ඒ භාවනාවේදී ලබන ආලෝකයයි. අර පිටින් පේන එළිය කාරණා දෙකක්. ඒ පිටින් පේන එළි භාවනාවේ තිබෙන ධ්යානංගයක් වන ආලෝකය නෙමෙයි. ඒක අධ්යාත්මයට තියෙන දෙයක්. තමා තුළ නැගෙන ආලෝකයක්. ඒක පිටින් අපි බලාගෙන හොයාගෙන ජාතිය එකක් නෙමෙයි. කාරණා දෙකක් ඔතන තියෙනවා.
bhāvanā에 빛이 없다는 말이 아닙니다. 빛이 아예 없다는 것이 아닙니다. bhāvanā에서 얻는 빛과 밖에서 보이는 빛은 다른 둘입니다. 밖에서 보이는 빛은 bhāvanā에 있는 jhānaṅga인 빛이 아닙니다. 그것은 안(ajjhatta)에 있는 것입니다. 자기 안에서 솟는 빛입니다. 밖에서 바라보며 찾는 그런 것이 아닙니다. 여기에는 두 가지가 있습니다.
දැන් අපි හිතමු මෙහෙම දෙයක් යම්කිසි වීදුරු හෝ එසේ නැත්නම් යම්කිසි පාර දෘෂ්ටිය ස්වභාවය පෙන්නන යමකින් හදපු ප්රතිමාවක්. ඇතුලට අපි බල්බෙයක් දාලා. අපි ඒ බල්බෙක පත්තු කරනවා. දැන් පිළිමේ ආලෝකව පේනවා. පිටින් ගහපු එළියෙකුත් ඒකට නෑ. ඒ පිළිබඳම ආලෝකව පේනවා. පිටින් එන එළියකුත් නෑ. සමහර වෙලාට ඒ ආලෝකය තව බලවත් කළොත් එහෙම ඒ පිළිමෙන් විහිදෙන ආලෝකයෙන් ආවටත් බැලිය හැකි. හැබැයි පි ඒ ඒ මට්ටමට බලවත් කළත් පිටින් ගහන එළියක් පිළිමෙට නෑ. ඒක ක්රමයක්. අපිට
이런 것을 생각해 봅시다. 유리나 투명한 무언가로 만든 불상 안에 전구를 넣습니다. 그 전구를 켭니다. 이제 불상이 빛나 보입니다. 밖에서 비춘 빛은 없습니다. 그 불상 자체가 빛나 보입니다. 밖에서 오는 빛은 없습니다. 때로 그 빛을 더 세게 하면 불상에서 퍼지는 빛으로 둘레까지 볼 수 있습니다. 그러나 그만큼 세게 해도 불상에 밖에서 비추는 빛은 없습니다. 이것이 한 방식입니다.
ගහන එළියක් පිළිමෙට නෑ. ඒක ක්රමයක්. අපිට තව ක්රමයක් පුළුවන්. ඔන්නම් ඒ ඇතුලට පල්පක් දාලන් ඒක පත්තු කරනවා වෙනුවට පිටින් ආලෝ කරලා ඒකත් පේන්න සලසන්න පුළුවන්. තෝච්චයක් ගහන්න පුළුවන් පුල්ලියක් පේන්න. ඒ පිටින් ඒ කර ගහන එකක්. මේ ක්රම දෙකෙමෙම ආලෝකිනේ.
다른 방식도 됩니다. 안에 전구를 넣어 켜는 대신 밖에서 비추어 보이게 할 수도 있습니다. 불상이 보이도록 손전등을 비출 수 있습니다. 그것은 밖에서 비추는 것입니다. 두 방식 모두 빛이지요.
අභ්යන්තරයෙන් අර බල්බයක් දාලා ආලෝක කළා වාගේ ආලෝකයක් තමයි ධ්යානයේ ආලෝකය කියන්නේ. ඒක අභ්යන්තරයි. අර පිටින් එන ආලෝක කියනවා බාහිර ඒවා. ඒ බාහිරින් එන ආලෝක අර උද්ගහ නිවිති කියන අවස්ථාවේදී තමන්ට මැවෙන ඒවා හරි. එහෙම නැත්නම් අන්ය වූ ඒ ඒ පුද්ගලයෝ දර්ශනය කරන ඒවා හරි. ඔය කොයික හරි එන්න පුළුවන්. ඒකයි කාරණය.
안에 전구를 넣어 빛을 낸 것 같은 빛이 jhāna의 빛입니다. 그것은 안의 것입니다. 밖에서 오는 빛은 바깥 것입니다. 밖에서 오는 빛은 uggaha nimitta 단계에서 자기에게 지어지는 것이거나, 아니면 다른 존재들이 보여 주는 것입니다. 어느 쪽이든 올 수 있습니다. 그것이 요점입니다.
ඉතින් ඕක අපි තේරුම් අරගන්න ඕනේ ඔය ක්රමයට ඒක ඇතිවෙන ආකාරය ගැන. ඉතින් පිටින් එන එලියා ඕකට අයිති නැ. අභ්යන්තරයෙන් ඇති කරන ආලෝකයක් තමයි ධ්යාන ආලෝකය.
그것이 생기는 모습을 그렇게 알아들어야 합니다. 밖에서 오는 빛은 거기에 속하지 않습니다. 안에서 생기는 빛이 jhāna의 빛입니다.
ඉතින් ඒක අර ඉගෙනගන්න ගියොත් මොකද වෙන්නේ? පිට කියන ඒවා බාහිර ඒවා අපේ මනසට ඇවිදිල්ලා. ඒවත් එකට අපි බොද වෙන්න පටන් ගන්නවා. අනුගෙන් අහගත්ත ඒවා.
그런데 그것을 배우러 가면 어떻게 됩니까? 바깥 것들이 우리 마음에 들어옵니다. 그것들과 함께 우리가 헷갈리기 시작합니다. 남에게서 들은 것들 말입니다.
කතය අඩු කළොත් [උගුර කෑරීම][කැස්ස] වෙනවද
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
එතකොට පිටින් එන ආලෝකයි අභ්යන්තරයෙන් නැගෙන ආලෝකයි දෙක තේරගන්න ඕනේ. වෙන එ වෙනම අභ්යන්තරයේ නැගෙන ආලෝකයට අනුගයෙන් ඉගෙනගන්න දෙයක් නෙමෙයි. ඒක ධ්යානයේ හැටි. ධ්යානය තුළින් නැගෙන එකක් ආවට පස්සේ දැනගන්නවා.
그러니 밖에서 오는 빛과 안에서 솟는 빛, 둘을 가려내야 합니다. 따로따로입니다. 안에서 솟는 빛은 남에게서 배우는 것이 아닙니다. 그것은 jhāna의 모습입니다. jhāna를 통해 솟는 것이 오면 그때 압니다.
අපි අර ඉගරගෙන තියෙන ආලෝක කතාව නිසා තමයි මේ හැමතනම පිටින් පේන ඒවා අල්ලන්න යන්නේ. ඉතින් පේන ඒවා පේනවා නැත්තේ නැහැ. නමුත් ඒවා අපිට අල්ලන්න මේ ධ්යානයට අවශ්ය කොටසක් නෙමෙයි කියලා දැනගන්න ඕනේ. ඒවට අපි අල්ලන්න ගියොත් මොකද වෙන්නේ? සමාධිය ඒ පැත්තට යොමු වෙනවා. එන වුනත් ඒවම පේන්න වෙනවා.
우리가 들어 배운 빛 이야기 때문에 사방에서 밖으로 보이는 것을 붙잡으려 합니다. 보이는 것이 안 보이는 것은 아닙니다. 그러나 그것들은 우리가 붙잡을, jhāna에 필요한 몫이 아님을 알아야 합니다. 그것들을 붙잡으려 하면 어떻게 됩니까? samādhi가 그쪽으로 기웁니다. 그러면 그런 것만 보이게 됩니다.
ඊට පස්සේ අන්න අර මාර පාක්ෂික බලවේගයන්ට ඕනකම තියෙන ඔය අවස්ථාව පන්නවන්න නොදී බේරා ඔතනින් තමයි කඩන්න තැන. මාර්ගයක් වඩාගෙන යනකොට මාර පාක්ෂික බලවේගයින්ට අහුවෙන හොඳම මම කඩුල්ලක් තමයි. ඔය උද්ගහනමිති අවස්ථාව ඔය අවස්ථාව පන්න දෙන්නේ නෑ. බොහොමාරුවෝ පන්නගන්න.
그 뒤로는 Māra 편 힘들이 바라는 그 기회를 놓치지 않고 거기서 무너뜨리려 합니다. 길을 닦아 갈 때 Māra 편 힘들에게 붙잡히는 가장 좋은 틈이 바로 이 uggaha nimitta 단계입니다. 그들은 이 기회를 놓치지 않습니다. 쫓아내기가 아주 어렵습니다.
ඔය අවස්ථාවේදී ඒගොල්ලෝ දන්න ධෛර්ය ඔක්කොම දාලා මිනිහා නගලා තියෙනවා මහා ධ්යානලාභිය කරන්න. නොයෙක් විදිහෙන් ඒගොල්ලෝ එක එක දේවල් ගෙනක් දෙනවා, පෙන්නනවා, ඇහෙන්න සලසනවා, පේන්න සලසනවා. කවුරු කිව්වත් මොන උපදෙසක්වත් ගන්න බැරිෙන අවස්ථාවක්. පිළිගන්නේ නැ. නෑ නෑ ඔයගොල්ලෝ ඔක්කොම කරන්නේ මේ ක්රමය තමයි. දැන් ඒ මාත්තයන්ට එයි කියලා දැන් ඔය ඉරිසියාටයි ඔව කියන්නේ. කමක් නෑ මම කරන එක හඋඳන්න ඔහොම හිතාගෙන තමන් තනිය වඩනවා අර එපා කිව්වෙ අන්තිට බලනකොට ලොකු පිස්සෙක් වෙලා තමයි නතර කරන්නේ.
그때 그들은 아는 기세를 다 쏟아 그 사람을 큰 jhāna를 얻은 이로 치켜세웁니다. 여러 방식으로 갖가지를 가져다주고, 보여 주고, 들리게 하고, 보이게 합니다. 누가 말해도 어떤 충고도 받아들일 수 없는 때입니다. 받아들이지 않습니다. ‘아니, 아니, 당신들은 다 이 방식만 하잖소. 이제 내가 그 경지에 오른다니 시샘해서 하는 말이지. 상관없소, 내가 하는 대로 하겠소.’ 그렇게 생각하며 하지 말라고 한 것을 혼자 닦습니다. 결국 보면 큰 미치광이가 되어서야 멈춥니다.
මනස පාලනය කරන්න බැරි තත්ත්වයට පත් කරලයි එතනින් අර තත්ත්වය වෙනස් කරන්න. එතකන්ම තමන්ගේ හොඳම යාළුවෝ වෙන්නේ. යාළු මිත්රකම් පෙන්නලා, හිතවත්කම් පෙන්නලා එයාගේ ගුණය කියලා වඳින්න ආවා පුදන්න ආවා. ඔබ අහවල් කාලේ නම් එන මෙහෙම කෙනෙක්. අහවල් කාලේත් හාමුදුරුව කෙනෙක්, අහවල් කේත් මෑණි කෙනෙක්. ඒ කාලේ කට ප්රගුණ සාවිද අපි ඒ කාලෙත් හිටියා ළඟ වැන්ද අපි දුවවා සාත්කව කරා. ආයෙත් මේ සැහැරෙත් එතන් එනකන් තමයි අපි මේ බලාගෙන හිටියේ. දැන් ඉතින් ඔබතුමා මාර්ග ඵලත් ලබලා ඉතින් කොච්චර හොඳද ඔය ජාතිය තමයි කියනවා ඇහෙන්නේ.
마음을 다스릴 수 없는 처지로 만들어 놓고서야 그 상태를 바꿉니다. 그때까지는 그들이 자기의 가장 좋은 벗이 됩니다. 벗인 척, 다정한 척하며 그의 덕을 기린다며 절하러 오고 공양하러 옵니다. ‘당신은 어느 시대에 이런 분이셨습니다. 어느 시대에는 스님이셨고, 어느 시대에는 어머니셨습니다. 그때도 저희는 곁에 있으며 절하고 돌보아 드렸습니다. 이번 생에 다시 그 자리에 오실 때까지 저희는 기다리고 있었습니다. 이제 당신은 magga phala도 얻으셨으니 얼마나 좋습니까.’ 그런 말이 들립니다.
හැබැයි එතකොට අපි මොකනේ මාන්කාරය අපි දන්නේ නැහ අර සියුම් මාන්යයක් නිසා ඕක හැඟිලා ඇත්තම තමයි කවුරු කිව්වත් මම පිළිගන්නේ නැහැ මට ඒක ලැබිලම තමයි තියෙන්නේ කියලා. අර පැත්තට හොඳට අවධානය යොමු කරලා යොමු කරලා ගියාට පස්සේ. අපේ මනස ඒගොල්ලන්ගේ ලෝකයෙන් අහක් කරන්න බැරි මට්ටමට ඒ පැත්තට නම්ය දකින අවස්ථාවක් එනවා.
그런데 그때 우리는 자만(māna)을 알아채지 못합니다. 그 미묘한 자만 때문에 그것이 참말로 느껴져, ‘누가 뭐라 해도 나는 받아들이지 않는다, 나는 정말 그것을 얻었다’고 합니다. 그쪽으로 마음을 깊이 기울이고 또 기울여 간 뒤에는, 우리 마음을 그들의 세계에서 떼어 낼 수 없을 만큼 그쪽으로 기우는 때가 옵니다.
මෙන්න මේ අවස්ථාව ආවට පස්සේ පටන් ගන්නවා. වැදපු එකනත් දැන් රෙද්ද උසලා පෙන්නනවා. ඒ ලෝකේ සාධු කිව්ව කියන හොඳ පදය කියලා බයිනවා. ඉතින් තෝ තොට හෙනගහපිය කියනවා. තෝ මැරිය කියනවා. තෝ අපිට සාප කළා කියනවා. බලාපිය එතකොට කොරන වැඩියි. එතකොට හෙට මරනවා කියනවා. දැන් අපිට හිතක් කරගන්න බැහ එතන. දැන් මොකද වෙන්නේ? ඇත්තටම මරයි දැන් ලේ උණු වෙවී වතුර වෙවි වික්ෂිප්තතාවයට පත් වෙනවා. අන්තිමට බලනකොට මොකද තියෙන්නේ ඔරොතු දෙන්නේ නැහැ. ඒ ලෝකෙන් දෙවනේ ඒවල් වලදී වහබීපිය මැරිය ඔය ජාතිය අදහත් වඑෙනවා. බෙල්ල වැල් දාගන්නවා.
이때가 오면 시작합니다. 절하던 이들이 이제 옷을 들쳐 보이며 모욕합니다. 그 세계에서 ‘sādhu’라 하던 좋은 말 대신 욕을 합니다. ‘벼락 맞아라’, ‘죽어라’ 합니다. ‘네가 우리를 저주했다’고 합니다. ‘두고 봐라, 내일 죽인다’고 합니다. 이제 거기서 마음을 가눌 수 없습니다. 어떻게 됩니까? ‘정말 죽이겠구나’ 하며 피가 끓고 물이 되듯 흩어짐에 빠집니다. 결국 보면 견디지 못합니다. 그 세계에서 ‘독을 마셔라, 죽어라’ 하는 생각까지 일어납니다. 목을 맵니다.
ඊට පස්සේ මනුස්සයාට තමා පාලනය කරගන්න බැරි තත්ත්වයට ගියාට පස්සේ මනුස්සයාගේ හිත දෙවෙනි වෙච්ච ගම මොකද වෙන්නේ? අරුන්ගේ පාලනයට ගත්තට පස්සේ උන් ටක්් ගල් ලඟට ඇවිදිලා නවනවා. ඊට පස්සේ විකල්ප පුද්ගලයෙක් කරනවා. ආය බේරෙන්න දෙන්නේ නැහ.
그 뒤 사람이 자기를 다스릴 수 없는 처지가 되어 마음이 둘째로 밀려나면 어떻게 됩니까? 그들의 손아귀에 들어간 뒤 그들이 딱 곁에 와서 자리 잡습니다. 그다음엔 정신 나간 사람으로 만듭니다. 다시는 벗어나지 못하게 합니다.
ඉතින් හරිම භයානක අවස්ථාවක් නිසා තමයි කියන්නේ ඔය අවස්ථාව හරි භයානකයි. බාහිර පේන දේවල් පිළිබඳ අපිට පෙනුනට පේන එක ස්වභාවයක් පටන් ගන්නකොට ඒවා පස්සේ යන්නේ නැහ. ඒවා අපිට අයිති ඒවා නෙමෙයි. ඒ දෙවියන්ගෙන් අපිට ඇති වැඩකුත් නැහැ. ඒ කියන කියමලින් අපිට ඇති වැඩකුත් නැහැ. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මය හේතුඵල නැතුව තේරුම් ගත්තා අපිට ඒකට මාර්ගයක් හම්බ වුණා නම් ආය කාගෙවත් මොකක්ද දැන් අහන්න තියෙන්නේ?
아주 위험한 때이기에 이 단계가 아주 위험하다고 말하는 것입니다. 바깥 것들이 보이더라도, 보이는 성질이 시작될 때 그것을 좇아가지 않습니다. 그것들은 우리 것이 아닙니다. 그 deva들에게서 우리가 얻을 것도 없습니다. 그들의 말에서 얻을 것도 없습니다. 부처님께서 가르치신 dhamma를 까닭과 결과로 알아듣고 길을 얻었다면, 이제 누구에게 무엇을 물을 것이 있습니까?
අරමුණා අන්න ඒකයි කියන්නේ. ඒ හවට ගියාට පස්සේ සිද්ධ වෙන දෙයක් ඔය ඉතින් ආර්ය මාර්ගය ප්රගුණ කරෙන්න එක පැත්තට හිතේ යොමු කරෙන යන කට්ටියටත් [උගුර කෑරීම] එක හුරු පුරුදු ඔහොම ලැබෙනවා.
대상(ārammaṇa)… 그래서 하는 말입니다. 그쪽으로 간 뒤에 일어나는 일입니다. ariya magga를 익히려고 한쪽으로 마음을 기울여 가는 이들에게도 [목을 가다듬음] 그런 익숙함이 그렇게 생깁니다.
උද්ගම ආර්ය දන තියෙන්න
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
උද්ගහ නිවිත කියන එකදී ආර්ය දෑනකට තියෙන්නේ නිවනනේ. නිවන රූපත් නෙමෙයි, වේදනත් නෙමෙයි, සංඥාත් නෙමෙයි, සංඛාරත් නෙමෙයි, විඤ්ඤාණත් නෙමෙයි මොකක්ද වෙන්නේ? බැ
uggaha nimitta에서 ariya의 앎에 있는 것은 nibbāna입니다. nibbāna는 rūpa도 아니고 vedanā도 아니고 saññā도 아니고 saṅkhāra도 아니고 viññāṇa도 아닙니다. 그러면 무엇이 됩니까? 잡을 수가 없습니다.
ගන්න බෑනේ. න් නිවනෙන් එහාට හිත තිබ්බ කෙනාට තමයි ඔය ප්රශ්නේ වෙන්නේ. නිවන මිහා ලෝකයට හිතිලා භාවනා කරන්න යන අයට ින් නිවන මුල් කරගෙන භාවනා කරන්න යන අය වුනාට මේ පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ මේ අහලා තියෙන්නේ. මේ බාහිරේ ඒවා අල්ලගෙන භාවනා කරන්නයි ප්රගුණ වෙලා තියෙන්නේ. කොච්චර කියන්න ගියත් මේ නිවන කියන එක ඉස්සෙල්ලා තේරුම් අරන්න නම් නෙමෙයි මේක මගට බහින්නේ. තේරුම් ගන්න තිය හරි තේරුනා කියලා යනවා. තේරිලා තියෙන්නේ ඒගොල්ලන්ගේ දෘෂ්ටියට ඕන එකක්. නිවන නෙමෙයි තෝරගත්තේ.
잡을 수 없지요. nibbāna 바깥에 마음을 둔 사람에게 그 문제가 생깁니다. nibbāna 이쪽의 세계를 생각하며 bhāvanā 하러 가는 이들, 아니 nibbāna를 앞세워 bhāvanā 하러 가는 이라 해도, 익숙해진 것, 들어 온 것은 바깥 것을 붙잡고 bhāvanā 하는 데 익혀져 있습니다. 아무리 말해도 nibbāna를 먼저 알아듣고서 이 길에 들어서는 것이 아닙니다. 알아듣지 못하고도 알아들었다며 갑니다. 알아들었다는 것은 자기들 diṭṭhi에 맞는 것입니다. nibbāna를 고른 것이 아닙니다.
ඊටලා වෙන මොකක් හරි එහෙට බහිනවා. පැවැත්ම කොටසකට බැහැලා ඒ පැත්ත කොටසක් නිවන කියලා අල්ලගන්නවා. මෙන්න මේ වගේ වරද්දාගන්නවා. ඒ නිසා තමයි බොහෝකටම හඟ දෙනෙක් කැවටින්නේ.
그 대신 다른 무엇으로 들어섭니다. 존재(bhava)의 한 몫으로 들어가 그쪽의 한 몫을 nibbāna라고 붙잡습니다. 이렇게 그르칩니다. 그래서 많은 이들이 속습니다.
අන්න ඒ මුල යහපත් වෙන්න ඕනේ. එතකොට මැඳි අයි ඔක්කොම යහපත් මුල පටන් ගන්නවා හරි ගියා. මේ ඕක තේරුම් ගන්න ඕනේ. මෙතන දික
그러니 그 시작이 좋아야 합니다. 그러면 가운데도 모두 좋습니다. 시작이 바르면 바르게 갑니다. 이것을 알아들어야 합니다.
ගියා. මේ ඕක තේරුම් ගන්න ඕනේ. මෙතන දික දෙතවයගේ ආර්ථාව සම්මා දිට්ඨි දෙවිදවයන්ගේ ආරාව දැන් සම්මා දිට්ඨිය සම්මා දිට්ඨික දෙවි දේව ආරක්ෂා කළත් එකයි මට නොකළත් එකයි උන්නත් එකයි මලත් එකයි මම යන මාර්ගය දෙවියොත් ගියා. දෙවියෝ සම්මා දිට්ඨික වෙලා එතෙන්ට ගියා නම් මේ කාගෙන්වත් උදව් අරන් නෙමෙයි. බුද්ධ රත්නය, ධර්ම රත්නය, සංඝ රත්නය කියන ත්රිවිධ රත්නයෙන් මෙපිට උදව්වක් අරන් නෙමෙයි.
여기서 sammā diṭṭhi를 지닌 deva들의 보호라는 것—sammā diṭṭhi를 지닌 deva들이 나를 지키든 지키지 않든, 살든 죽든 마찬가지입니다. 내가 가는 길을 deva들도 갔습니다. deva들이 sammā diṭṭhi를 지니고 거기 갔다면 누구의 도움을 받아서가 아닙니다. Buddha ratana, Dhamma ratana, Saṅgha ratana라는 세 보배(tiratana) 말고 다른 도움을 받아서가 아닙니다.
ඔතනට ගන්න ඕනේ. එක අවස්ථාවේ තමයි චතුරාර්ක්ෂ භාවනා ක්රම කියලා ඔව් ඒක පුගුණ කරලා ඉවර වෙලා තමන් ධර්මතාවය භාවනා කරන
거기에 마음을 두어야 합니다. 한 단계에서 네 가지 지킴(caturārakkha) bhāvanā라는 것이 있습니다. (청중: 예.) 그것을 익히고 나서 dhamma의 성품을 bhāvanā 하는 것—
ඒ කියන්නෙත් ඒකයි බුද්ධානුස්සති මෙත්තාච අසුභං මරණාසති දැන් බුද්ධානුස්සතිය ගත්තහම බුදුපියාණන් වහන්සේගේ තිබෙන්නා වූ ගුණය සිහි කරින්නේ බුදු ගුණ සිහි කරන එක විතරයි. බුදු ගුණ වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී නිසා. ඒකට අරක් වෙනස් අදහසක් ඇති කරන පිරිසකට සම්බන්ධ වෙන්න බැහ.
그것이 바로 그 뜻입니다. Buddhānussati, mettā, asubha, maraṇasati. Buddhānussati를 잡으면 부처님께 있는 덕을 떠올리는 것, 부처님의 덕을 떠올리는 것일 뿐입니다. 부처님의 덕은 rāga를 여의고 dosa를 여의고 moha를 여의셨다는 것이기 때문입니다. 그러니 그와 다른 생각을 일으키는 무리와 이어질 수 없습니다.
මිත්තානුස්සතිය කියන එකත් වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහි කියන ගුණයට සම්බන්ධ වීත දෝෂී ප්රධාන වශයෙන් ඒ ගුණය නිසා ඒකට විරුද්ධතාවයන් ඇති කරන්න බාහිරින් ගන්න එකක් නෙමෙයි. අනුන්ගේ ආධාරය කිහිල්ලන එකක් නෙමෙ මෙත්තානුස්සතිය තමන් ලෝකයට මෙත් වළනවා.
mettānussati도 rāga·dosa·moha를 여읜 덕, 주로 dosa를 여읜 덕과 이어져 있으니, 거기에 거스르는 것을 일으키려 밖에서 가져오는 것이 아닙니다. 남의 도움을 받는 것이 아닙니다. mettānussati는 자기가 세상에 mettā를 닦는 것입니다.
අසුභානුස්සතිය කියන්නේ සුභ දෙයක් නෑහ කියලා ගන්න පිළිකුල් කරන්න අද පටන් ගින්න තියෙන්නේ. ලෝකේ සුභ දෙයක් නැත්නම් අල්ලන්න දෙයක් නැහැ. එහෙනම් ලෝකේ හිත විදෙන එකක් නෑහ එතනත් මරණානුස්සතිය කියන්නේ තමන්ට වෙන එක බලනවා. ඒ නිසා අප්රමාදයෙන් යුත්තොත් මාර්ගය වදාගන්න ඕනෑ කියලා අදහස ගන්නවා. ඒ තමයි හරි
asubhānussati는 아름다운 것이 없다고 보고 싫어함을 일으키기 시작하는 것입니다. 세상에 아름다운 것이 없다면 붙잡을 것이 없습니다. 그러니 세상에 마음이 꽂힐 것이 없습니다. maraṇānussati는 자기에게 일어날 일을 보는 것입니다. 그래서 appamāda를 갖추어 길을 닦아야겠다는 생각을 일으킵니다. 그것이 맞습니다.
ඒ ඒක හතරම හරි. ඒ හතර ප්රශ්නයක් නැහැ. ඒ හතර කරන ධර්ම කර්මස්ථාන තැන තැන තියෙන ඒක හරි. නමුත් ඒ හතර නුත් ඉතින් අද ඔය හතරම වරද්දලා තියෙන එකක් තියන නැ දෙන්නේ. ඔය හතරෙන්ම භාග භාගය තියෙන්නේ. බුද්ධානුස්සතියෙන් භාගයයි මෙත්තානුස්සතියෙන් භාගයයි අසුභානුස්සතියෙන් භාගයයි මරණානුස්සතියෙන් භාගයයි. භාගය භාගය වැඩුවට සම්පූර්ණ කර්මස්ථානයක් වෙන්නේ නැහ. චතුරාර්ය විදිට තවකින් හරි. ඒක හරි.
그 넷 모두 맞습니다. 그 넷에는 문제가 없습니다. 그 넷을 담은 dhamma kammaṭṭhāna가 곳곳에 있고, 그것은 맞습니다. 그러나 오늘은 그 넷을 모두 그르쳐 놓아 온전히 주지 않습니다. 넷 모두 절반씩만 있습니다. Buddhānussati 절반, mettānussati 절반, asubhānussati 절반, maraṇānussati 절반. 절반씩 닦아서는 온전한 kammaṭṭhāna가 되지 않습니다. 네 가지 지킴 방식으로라도요. (청중: 맞습니다.)
ඉතින් එතකොට ඒ නිසා ඒක චතුරාරක්ෂාව කියන එක තමන්ට එතකොට අර මාර පක්ෂය බලවේගයන් ක්රියාත්මක කියන්නේ බැරි තත්ත්වයක් උදා වෙනවා. එහෙම සාර්ථක වෙන ක්රමයක් තියෙනවා.
그러니 그 caturārakkha는 자기에게 Māra 편 힘들이 작용할 수 없는 처지를 만듭니다. 그렇게 이루어지는 길이 있습니다.
ඔව් ඉතින් අනි කාරණය බුද්ධානුස්සති මෙත්තානුස්සතිය ආදී වශයෙන් කියන ඒවාත් ඔක්කොම නිවන් මග ඕවා බලලා හන්න නිවන් මගක් වෙනම බලන්න දෙයක් නෙමෙ හැම එහෙකම තියෙනවා නිවනට මග බුද්ධානුස්සතිය තුළක් තියෙනවා කෙළවර නිවන. මෙත්තානුස්සතිය කෙළවර නිවන. අසුභානුස්සතිය මරණානුසය කියලා වලත් නිවන. ආර්ය මාත්රයු සම්පූර්ණ වෙන්නේ ඒකයි. ඉතින් ඒ නිසා ඒ නිසා නිවන් මගම තමයි එතන වැඩෙන්නේ. අන්තිමට අල්ලගත්තහම යථාර්ථය දැක්කහම අතහැරීම හැර නොයල්ම හැර මිදීම හැර අල්ලන්න කිසිම දෙයක් නෑහ කියලා නිගමනයක් කෙරෙනවා. ඒකයි අන්තිමට වෙන්නේ. ආ එතන හිත පිහිටනවා.
예, 그리고 또 한 가지는, Buddhānussati, mettānussati 같은 것들도 모두 nibbāna의 길이라는 것입니다. nibbāna의 길을 따로 볼 것이 아니라 모든 것에 있습니다. Buddhānussati 안에 nibbāna로 가는 길이 있어, 그 끝이 nibbāna입니다. mettānussati의 끝도 nibbāna입니다. asubhānussati, maraṇānussati에도 nibbāna입니다. ariya magga가 온전해지는 것은 그래서입니다. 그러니 거기서 자라는 것은 nibbāna의 길입니다. 마지막에 잡고 보면, 참모습을 보면, 놓음과 들러붙지 않음과 벗어남 말고는 붙잡을 것이 아무것도 없다는 매듭이 지어집니다. 마지막에 그렇게 됩니다. 그러면 거기에 마음이 자리 잡습니다.
ඔය ටික භාවනා කිරීමේදී මූල පසුතලය හදාගෙන හදාගෙන යනකොට නිරාය ආසයෙන්ම මුකුත් අල්ලන්නේ නැති භාවනාව තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ලෝකය සාර ධර්මයයි ලෝකය අල්ලන්න කිසිම හරයක් නෑ කියලා දැනගත්තහම අපි දකින ක්රමයක් එනවා.
bhāvanā를 할 때 그렇게 뿌리의 바탕을 다지고 다져 가면 nirāmisa로, 아무것도 붙잡지 않는 bhāvanā를 알아들을 수 있습니다. 세상은 알맹이 없는 것이라, 세상에 붙잡을 알맹이가 없다고 알면 우리가 보는 길이 생깁니다.
අන්න ඒ ක්රමය තුළින් ආර්ය මාර්ගය වැඩෙනවා. දැන් නොයේ ආකරික පාප බන්ධන අමනුෂ බන්ධන ඒ වගේම ලොයෙක් කරන් පුද්ගලයෝ කරපු කොඩි විනානි විනාදී බන්ධන මේවත් පුද්ගලින්ට බලපානවා අර බලය වෙනස් නගාගන්න බැරි වෙන්න.
그 길을 통해 ariya magga가 자랍니다. 여러 가지 pāpa의 묶임(bandhana), amanussa의 묶임, 또 여러 사람이 걸어 둔 주술 따위의 묶임도 사람에게 영향을 주어 힘을 기르지 못하게 합니다.
ඒ වගේම ප්රධාන බන්ධන තුනක් තියෙනවා රාගයේ බන්ධනයක්, ද්වේශයේ බන්ධනයක්, මෝහය බන්ධනයක්. මෙන්න මේක තමයි ප්රධාන ලෝක බන්ධන තුන. අභ්යන්තරයම නැගෙන ලොකුම බන්ධන තුන. රාග බන්ධනයයි, ද්වේශ බන්ධනයයි, මෝහ බන්ධනයයි. ඔය රාග, ද්වේශ, මෝහ කියන බන්ධන තුන සමග අන්යන්ය සම්බන්ධතාවයෙන් සම්බන්ධ වෙලා ගිහිල්ලා. ඒකෙන් නිකාහ කරන පොඩි වුණත් ඉනාභේතාදී රාග බන්ධ. වසී ගුරුකන් රාග බන්ධ කොලීන විනාශ කරන ඒවා ද්වේශ බන්ධන ඒ වාගේම මිනිහ ඉගෙනගන්න බැරි වෙන්න යන්න එන්න බැරි වෙන්න කරන්නා වූ මොට වැඩ කරවන්න විදිහට අජඥාන බවට පත් කරනවා මෝහ බන්ධ ඔය දෙපැත්තෙම පරිහරණයක් ද්රව්ය වස්තු වශයෙන් සම්බන්ධ කරලා මේ ලෞකික වශයෙන් ූ කරනවා. අභ්යංස වශයෙන් ඔය සියල්ලටම වැඩිය ලොකු බන්ධ තමයි රාග බන්ධන ද්වේශ බන්ධන බොහොම රාග ද්වේශ මෝහ තම තුළ නැගෙන ඒවා. දැන් මේවා ඔක්කොම ගත්තහම කෙටි කරලා. මේ ඔක්කොම ලෝකේ තියෙන බන්ධ.
또 세 가지 큰 묶임이 있습니다. rāga의 묶임, dosa의 묶임, moha의 묶임. 이것이 세상의 세 가지 큰 묶임입니다. 안에서 솟는 가장 큰 세 묶임입니다. rāga의 묶임, dosa의 묶임, moha의 묶임. 이 세 묶임과 서로 이어져서, 사람을 끌어들이는 주술 같은 rāga의 묶임, 집안을 망치는 dosa의 묶임, 또 사람이 배우지 못하고 오가지 못하게, 바보짓을 하게 만들어 어리석게 하는 moha의 묶임이 있습니다. 양쪽 모두 물건을 이어서 세속적으로 합니다. 안으로는 그 모든 것보다 큰 묶임이 rāga·dosa·moha, 자기 안에서 솟는 것들입니다. 이것들을 다 줄여서 말하면 세상에 있는 묶임들입니다.
එතකොට දැන් අපි ගන්නවා දැන් මේ මේ සියලු ලෝක තියෙන බන්ධන වලට අහුවෙලා ඉන්නකන් තමයි මේකෙන් මිදෙන්න බැරි. ඔය සියලු ලෝක බන්ධන වලට අහුවෙලා ඉන්නකන් ඕකෙන් මිදෙන්න ක්රමයක් නෑ. නැත්නම් නිවන් දකින්න ක්රමයක් නෑ. ඔය සියලු ලෝක බන්ධන වලින් මිදිච්ච දාට නිවැරතිච්ච පාදක ඔක්කොම ඉවරයි. අන්න එතකොට ඒක එවෙලේ මිදුනා නම් එවෙලෙම ඒ සුවේ නිවන් සුවයයි.
그러면 이제 우리는 압니다. 세상의 모든 묶임에 걸려 있는 동안은 거기서 벗어날 수 없습니다. 세상의 모든 묶임에 걸려 있는 동안 벗어날 길이 없습니다. nibbāna를 볼 길이 없습니다. 세상의 모든 묶임에서 벗어난 날 모든 짐이 끝납니다. 그때 벗어났다면 그 즉시 그 즐거움이 nibbāna의 즐거움입니다.
දැන් මේක දැනගත්තා නම් දැන් මේ අපේ පුද්ගලික මාර්ගය වියතේ ඕකයි. ඒක ක්රමයකින් කියනවා නම් 8හාද ක්රම වලින් විග්රහ කරන්න නිවන් මග ඕකත් ඒක ක්රමයක්. දැන් ඔතන් අපි දැනගන්න තැනට ඔබන විදිහට ඒ කර්මස්ථානය හදාගන්න.
이것을 알았다면 우리 각자의 길은 바로 이것입니다. 방식으로 말하면 여덟 갈래로 풀어 낸 nibbāna의 길, 그것도 한 방식입니다. 이제 거기서 우리가 아는 자리에 맞게 그 kammaṭṭhāna를 세웁니다.
දැන් මේ කාල හුඟා තුරට ළමයි ඉන්න පවා එබඳු බන්ධන කිරීම් මේ මොකද මේ ගුප්ත ක්රම වලින් ඔහොම දේවල් වලින් වෙලා තියෙනවා. ගෙවල් වලට ඒ කෙනෙක් අර කෝඩියන කරගෙන අරවමයා කරගෙන වික්ෂිප්ත කරලා අමනුස්ස බන්ධන කියන ඒවා ඇති කරවලා. ඒ වගේ එහෙම ක්රමයකුයි ක්රියාත්මකයි.
요즘은 많은 경우 아이들에게까지 그런 묶임을 비밀스러운 방법으로 걸어 둡니다. 누군가 집에 주술을 걸어 마음을 흩뜨리고 amanussa 묶임 같은 것을 일으킵니다. 그런 방법이 작용합니다.
දැන් සියලු දැන් බෞද්ධත්වයට පත්වුන කෙනා මෛත්රී හිත ගන්නවා ධර්මය අවබෝධයත් එක්කලා. දැන් අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් ලෝකය තේරුම් ගත්ත කෙනා මේ ලෝකය අසාරයි කියන මූල ධර්මය දැකලා තීරණයකට බැහැල්ල ඉවරයි කටයුහුවමේ ඇලීම, ගැටීම මුලාව දුරු කරලා කෙළවර කරලා දාන විතරයි මට දැන් ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ. අවබෝධය ලැබිලා තියෙන්නේ. අන්න මූලික ධර්මය අවබෝධ කරගත්ත කෙනාට ඉතුරු වෙලා තියෙන ප්රශ්න ටික. දැන් මට කෙසේ හෝ රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි සමග තියෙන මේ සම්බන්ධතාවයෙන් ලෝකයට තියෙන බැඳීම, ඉවත් කර ගැනීම තමයි මට දැන් තන කරන්න තියෙන පපි. තීරණය ලැබිලා ඉවරයි මට දෙකක් තීරණ දෙකක් ලැබෙන්න දෙයක් නැහ. ලැබිය යුතු සත්යයේ තියෙන්නේ අනිච්ච වූ, දුක්ඛ වූ, අනත්ත වූ, අසාර ලෝකය තුළ මට අල්ලන්න දෙයක් නැහැ. අතහැරීම හැර නොයල්ම හැර මිදීම හැර නිවන හැර තව සැනසුමක් නෑහ.
이제 불자가 된 사람은 dhamma의 깨달음과 함께 mettā의 마음을 잡습니다. anicca, dukkha, anatta로 세상을 알아들은 사람은 이 세상이 알맹이 없다는 뿌리 dhamma를 보고 다짐을 내렸습니다. ‘이제 남은 것은 들러붙음, 부딪침, 헷갈림을 없애 끝내는 일뿐이다. 깨달음은 얻었다.’ 그것이 뿌리 dhamma를 깨달은 사람에게 남은 문제들입니다. ‘이제 나는 어떻게든 rāga·dosa·moha와의 이어짐으로 세상에 묶인 것을 걷어 내는 것이 할 일이다. 다짐은 이미 내렸다. 두 번째 다짐이 있을 수 없다. 얻어야 할 진리는, anicca하고 dukkha하고 anatta한 알맹이 없는 세상에서 내가 붙잡을 것이 없다는 것이다. 놓음과 들러붙지 않음과 벗어남, nibbāna 말고 다른 고요는 없다.’
ඒකට දැන් තියෙන බාධකය මොකක්ද ධර්මය දැනගන්න එක නෙමෙයි දැන් තියෙන බාධකය. මෙච්චර කල් සසර ආප පුරුද්දට අනුව ඇලෙනවා, ගැටෙනවා මුලා වෙනවා කියලා මේ තුනක් තියෙනවා. ඔන්න ඕකත් එක්ක බැඳිච්ච ලෝකයක් තියෙනවා. ඔන්න ඔය බන්ධනයට මම තව අහුවෙලා ඉන්නේ. දැන් ඕකෙන් ඔය බන්දනය මිදුනොත් මටත් තියෙන සැනසිමයි. ලෝකේ හරි තියෙන සැනසුම ඒත් ඒකමයි. එහෙනම් මමයි හරි ලෝකය හරි සියල්ලෝම ඔය කියන බන්ධනය මිදෙන්න ඕනේ. සියලු ලෝක බන්ධනය දැන් ඔය ටික තේරුම් ගත්ත නන්න කර්මස්ථානයක් එනවා.
‘거기에 지금 걸림돌은 무엇인가? dhamma를 아는 것이 지금의 걸림돌이 아니다. 이토록 오래 saṃsāra에서 들인 버릇대로 들러붙고 부딪치고 헷갈린다, 이 셋이 있다. 그것과 묶인 세상이 있다. 그 묶임에 나는 아직 걸려 있다. 이 묶임에서 벗어나면 그것이 내 고요이고, 세상의 고요도 바로 그것이다. 그러니 나든 세상이든 모두가 이 묶임에서, 세상의 모든 묶임에서 벗어나야 한다.’ 이것을 알아들으면 kammaṭṭhāna가 옵니다.
එතකොට සියල්ලෝ දැන් මේ මෙයාට තමයි හිර වෙලා මේ බන්ධන වල හිර වෙලා ඉන්නේ අපි. දැන් හිරෙන් නිදහස් වෙන්න ඕනේ. මම විතරක් නෙමෙයි ලෝක සත්වයටත් මේත් වැඩීමත් කියලා යනකොට තමන්ට සහ ලෝකයාට අන්න මෛත්රිය වැඩීමත් දැකලා අර මාර්ගය වැඩ කර්මස්ථානයක් වෙනවා. මොකක්ද ලෝකේ ආදීනව දැකීමත් එක පැත්තෙන් ඉන්න ඕනේ. නිවනි ආනිසංස දැකීමත් අනිත් පැත්තෙන් ඉන්න ඕනේ.
모두가 이렇게 갇혀, 이 묶임에 갇혀 있습니다, 우리도. 이제 감옥에서 벗어나야 합니다. 나만이 아니라 세상 중생에게도 mettā를 닦으며 나아가면, 자기와 세상에 대한 mettā 닦음을 보며 그 길을 닦는 kammaṭṭhāna가 됩니다. 한쪽에는 세상의 ādīnava를 보는 것이, 다른 쪽에는 nibbāna의 ānisaṃsa를 보는 것이 있어야 합니다.
සියල්ලෝ සියලු ලෝක හිරබන්ධනයෙන් නිදහස් වෙත්වා නිදහස් වෙත්වා, නිදහස් වෙත්වා, නිදහස් වෙත්වා හතාවක් විතර කියනවා. ගණක් නැ තමන්ට කැලපෙන ගානක් කියනවා. නිවන් සුවයෙන් සුවපත් සුවපත් සුවපත් වෙත්වා කියලා ආයෙත් තියෙනවා. දැන් මෙහෙ එක වතාවක් ගන්නවා. සියල්ලෝ සියලු ලෝක හිරබන්ධනයෙන් නිදහස් වෙත්වා නිවන් සුවයෙන් සුවපත් වෙත්වා. ඒක කර්මස්ථානයක් කරගන්නවා. දැන් ඕක බලන්න පුළුවන්. සියල්ලෝ සියලු ලෝක හිර බන්ධනයෙන් නිදහස් වෙත්වා නිවන් සුවයෙන් සුවපත් වෙත්වා.
‘모두가 세상의 모든 감옥과 묶임에서 벗어나기를, 벗어나기를, 벗어나기를, 벗어나기를’ 하고 일곱 번쯤 말합니다. 횟수는 상관없이 자기에게 맞는 만큼 말합니다. ‘nibbāna의 즐거움으로 즐겁기를, 즐겁기를, 즐겁기를’ 하는 것도 있습니다. 여기서는 한 번에 잡습니다. ‘모두가 세상의 모든 감옥과 묶임에서 벗어나기를, nibbāna의 즐거움으로 즐겁기를.’ 그것을 kammaṭṭhāna로 삼습니다. 이것을 해 볼 수 있습니다. ‘모두가 세상의 모든 감옥과 묶임에서 벗어나기를, nibbāna의 즐거움으로 즐겁기를.’
අන්න මෙත් වැඩීම් සහිත ඇලීම් ගැටීම් මුලාවලින් දුරු කරලා නිදහස් කරන කර්මස්ථානයක් ඕක වදාගෙන යනකොට බැඳලා තිබි වෙච්ච හිර බන්ධන බඳගෙන පුපුරගෙන යනවා. අමනුෂ හිර කිරීම් තියෙන ඔක්කොම බිදිලා යනවා. මොන විදිහරි ශාප කරලා තිබුනම් ඇසවාහ කටහ කියන එකක් තියෙනවා ඔක්කොම බිදිලා යනවා. ඔක්කගෙම නිදහස් වෙලා නිවන් මගත් ලැබෙනවා. සියල්ලෝ සියලු හිර බන්ධනයෙන් නිදහස් වෙත්වා, නිවන් සුවයෙන් සුවපත් වෙත්වා.
mettā 닦음과 함께 들러붙음·부딪침·헷갈림에서 떼어 내어 풀어 주는 이 kammaṭṭhāna를 닦아 가면, 묶여 있던 감옥과 묶임이 터져 나갑니다. amanussa가 가둔 것들도 모두 부서집니다. 어떤 식으로든 저주를 걸었더라도, 눈의 독기 입의 독기라는 것이 있는데, 모두 부서집니다. 모든 것에서 벗어나 nibbāna의 길도 얻습니다. ‘모두가 모든 감옥과 묶임에서 벗어나기를, nibbāna의 즐거움으로 즐겁기를.’
දැන් හිර බන්ධන කියනකොට අපි දැනගෙන කළොත් තමයි ඒ කර්මස්ථානය ඔක්කොටම හම හරියන්නේ නැහද මේ බණ අහලා තේරුම් ගත්ත කෙනාටයි ඔය කර්මස්ථානය දැන් තව කෙනෙක් ඕක වචනයෙන් කිය හිදිහට ඕක වැඩෙන්නේ නැහැ. දැන් හිර බන්ධන කියන්නේ මොනවද කියලා බණ අහලා මූලික ධර්මයෙන් ධර්මශ්රවණයෙන් අහගත්තට පස්සේ අන්න ඒ අදහත එනවා. ඉතින් බණ අහපු නැති කෙනෙක් ඔය කර්මස්ථානය හොරකම් කරගෙන බලන්න ගිහිල්ලාම කවදාව ඵලයක් ලබන්න බැහැ.
감옥과 묶임이라고 할 때 그것을 알고 해야 그 kammaṭṭhāna가 제대로 맞습니다. 모두에게 맞는 것은 아니지요. 이 가르침을 듣고 알아들은 사람에게 그 kammaṭṭhāna가 맞습니다. 다른 사람이 말로만 되뇌어서는 자라지 않습니다. 감옥과 묶임이 무엇인지 가르침을 듣고 뿌리 dhamma에서, dhamma 듣기에서 들은 뒤에야 그 뜻이 옵니다. 그러니 가르침을 듣지 않은 사람이 이 kammaṭṭhāna를 훔쳐다 해 보아도 결코 열매를 얻을 수 없습니다.
අන්න ක්රමය. දැන් මේ අහපු කට්ටිය දන්නවා මොනවද දැන් හිර බන්ධන කියලා කියා කිව්වේ. රාගයේ හිර බන්ධනයක්, ද්වේශය හිරබන්ධනයක් මෝහය හිර බන්ධනයක් මොකෙටද හිර වෙන්නේ? ලෝකෙට හිර වෙනවා. ඊට පස්සේ බැඳෙනවා රාගය නිසා බැඳෙනවා, ද්වේශය නිසා බැඳෙනවා. මෝහය නිසා බැඳෙනවා. අන්න ඒකයි හිරබන්ධ ප්රධාන හිරබන්ධන තුන. ඉතින් ඕක අල්ලගෙන ගිය ලෝකය ඔය ටිකෙන් රාග ද්වේශ මෝහයෙන් පරිහරණය කරපු ලෝකය එකින එකා අන්යෝන්ය වශයෙන් නොයෙක් උපක්රමශ සීලීව සිර බන්ධන හදාගන්න ින් මෙන්න මේ හදාගන්නේ නෙමෙයි අපි නිදහස් වුනට ධර්මාවබෝධය මුලින් ලබලා තිබිච්ච නිසා අපිට ඇලීමයි ගැටිමයි මුලා පය තුනෙන් නිදහස් වෙන්න ඕනකම තිබුනේ. ඒ ටික සිද්ධ වෙනවා.
그것이 길입니다. 이 가르침을 들은 이들은 감옥과 묶임이 무엇을 말하는지 압니다. rāga의 감옥과 묶임, dosa의 감옥과 묶임, moha의 감옥과 묶임. 무엇에 갇히는가? 세상에 갇힙니다. 그 뒤 묶입니다. rāga 때문에 묶이고, dosa 때문에 묶이고, moha 때문에 묶입니다. 그것이 세 가지 큰 감옥과 묶임입니다. 그것을 붙잡고 간 세상, rāga·dosa·moha로 다뤄 온 세상은 서로서로 여러 방편으로 감옥과 묶임을 만듭니다. 우리는 그것을 만드는 것이 아니라 벗어나려는 것이니, 먼저 dhamma의 깨달음을 얻었기에 들러붙음과 부딪침과 헷갈림 이 셋에서 벗어나고 싶었던 것입니다. 그것이 이루어집니다.
ඉතින් මෙන්න මේ ටික ගත්තහම දැන් ඔන්න කර්මස්ථානයක් එනවා. ඔය අපි දැන් අහපු හරියෙන් නිවන් දකින කර්මස්ථානකුත් එක්කලා අර වික්ෂිප්තතාවයක් නැති වෙලා ඇයි ඕක වඩනකොට නිදිව මතෙන ගති නැතිවෙයි. ඒ වගේම අර වික්ෂිප්ත කරන ගති හතිරවෙන ගති ඔක්කොම කැපි කැපි යයි. සියල්ලෝ සියලු හිරබන්ධනයෙන් සියලු ලෝක හිරබන්ධනයෙන් නිදහස් වෙත්වා නිවන් සුවයෙන් සුවපත් වෙත්වා.
이것을 잡으면 kammaṭṭhāna가 옵니다. 지금 들은 만큼 nibbāna를 보는 kammaṭṭhāna와 함께 흩어짐이 없어지고, 이것을 닦으면 졸리는 버릇도 없어질 것입니다. 또 흩어지게 하는 버릇, 지치게 하는 버릇도 모두 잘려 나갈 것입니다. ‘모두가 모든 감옥과 묶임에서, 세상의 모든 감옥과 묶임에서 벗어나기를, nibbāna의 즐거움으로 즐겁기를.’
අය මේ අර අනන සුඛය කියන්නේ මොකක්ද කියන එකත් අපි විග්රහ කළානේ දැන් තවත් ඒ මුකු ප්රශ්න එහෙම තියෙනවා නම් විග්රහ කරනේ තියෙනවා ඔව්
그리고 ānaṇya sukha가 무엇인지도 지금 풀어 말했지요. 또 무슨 질문이 있다면 풀어 말할 것이 있습니다. (청중: 예.)
අවස්ථාව දැනගෙන එතෙන් පස්සේ දයාගේ සවාවේ විස්තා කර තියෙනවා මේ ආපෝත ධාතු රෝග ධාසය ස්වාසය පදකාරය දවතයි හ් වෙනසක් [උගුර කෑරීම] හිතු හතර වෙනස් වීම ඔව් ඒකයි [උගුර කෑරීම]
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒක ඉතින් ඔය මේ පෙළ දහම් පොත් වල විග්රහ කරලා නෑ. නමුත් ධර්ම න්යායට එකඟයි.
그것은 Pāli 경전 책에는 풀이되어 있지 않습니다. 그러나 dhamma의 이치에 맞습니다.
හතරාගත වෙන්න තියෙන හේතු දෙක ඇති වෙලා යන ඔව් ඒක කියලා. දැන් හතර අපා ගත වෙන හේතු නැති වෙන එක වෙනම අංශයක්.
(청중: 네 가지 apāya로 가게 할 까닭들이 없어진다는 것—) 예, 그것을 말한 것입니다. 네 가지 apāya로 가는 까닭이 없어지는 것은 따로 된 영역입니다.
යම්කිසි ශරීරයක ඒකට සෝතාපන්න වෙන්න අවශ්ය නැහැ.
어떤 몸에서 그런 바뀜이 일어나는 데에는 sotāpanna가 될 필요가 없습니다.
දැන් අපි හිතමු දැන් යම්කිසි කෙනෙක් ඉරිලාභීව අභිඥා ලැබුවොත් එහරි මේ ශරීරය විසුරු අහරින්න පුළුවන් ශක්තියක් ලැබෙනවානේ සතර මහත්තයන්ගේ වෙනස් කිරීමක් කරන්න බැයිද ආපෝ ධාතුවෙන්, තේජෝ ධාතුවෙන්, වායෝ ධාතුවෙන්, පඨයෝ ධාතුවෙන් හැදිච්ච මේ ශරීරය ඒ පරමාණුක ශක්තියෙන් ප්රසාරණය කරලා ඉවත් කරන්න පුළුවන් අර අභිඥාලාභීන්ට දැන් දේවදත්ත සෝතාපන්න ඵලයට පත් වෙලා හිටපු කෙනෙක් නෙමෙයි. අජාස රජ්ජුරුවෝ මෙල්ල කරගන්න ගිහිල්ලා
예컨대 누가 iddhi를 얻어 abhiññā를 얻으면 이 몸을 흩어 없앨 수 있는 힘을 얻지요. 네 가지 mahābhūta를 바꾸지 못하겠습니까? āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, pathavī dhātu로 된 이 몸을, abhiññā를 얻은 이들은 그 아주 작은 알갱이의 힘으로 펼쳐 없앨 수 있습니다. Devadatta는 sotāpatti phala에 이른 사람이 아니었습니다. 그가 Ajātasattu 임금을 길들이러 가서—
නොපෙනි ගිහින් කතා කළා. පුංචි ළමයගේ වෙස්මාව වාගෙන ඇඟේ නයි වෙලා නය වඩා ඉන්න පුංචි ළමයෙක් ගැනිහ උකුලේ පහළ වුණා. ඉතින් මහරජ බය වෙන්න එපා. මම යස්සයෙක් නෙවෙයි. මම දේවදත්ත මම දේවදත්ත සිත වෙනර. මෙහෙම කියන පුංචි ළමයාගේ වෙෂයෙන් ඉඳලා. දැන් පාතරයි සිවුරුියේ ඔක්කොමත් ඇැඳෙන එතෙන්ට ගියේ.
보이지 않게 가서 말했습니다. 어린아이의 모습을 하고 몸에 뱀을 감고, 뱀을 두른 어린아이로 임금의 무릎 위에 나타났습니다. ‘대왕이여, 두려워 마십시오. 나는 yakkha가 아닙니다. 나는 Devadatta입니다.’ 어린아이 모습으로 이렇게 말했습니다. 발우와 가사까지 다 갖추고 거기 간 것입니다.
තන්තිට බලනකොට රජ්ජුරුවෝ හොඳටම පය වුණා කරන්න දේකුත් නැහැ. අල්ලන්න විදිහ වු නැ හැම තැනම වනා. වෙල්ලෙත් වෙලලා අත් වලත් වෙලා පෙන පුගෙන ඉන්නවා. නැන් රජ්ජුරන්ට කර කියාන්න දෙයක් නෑහ. ඉඳගත් ෙන්න නැගිටින්න බය ඒ පාර බයලා කිව්වා ඇත්ත එහෙනම් මම බය ගන්න නැතුව අහක්කලා මට ඒ විසින් පෙන්නන්න කිව්වා. අර වෙස අතුර දහන් ගලා ගිහිල්ලා ආය සැරයක් පාත රසුරු වැඳගෙන හිටි වෙසින් හිටියා. දැන් එතකොට මේ ඔක්කොම පෙන්නනවා දැන් මේ ශරීරයට මොකද වුනේ? කොහොමද නොපෙනී ගියේ? කොහොමද පරිවර්තන වුනේ? එක එක ආකාරය ගියේ කෝ පාතවලට මොකද වුනේ? නයි කොයින්ද එතකොට ඕවා කොම මොකක්ද වෙනස් වුනේ? කිව්වාර සිවුරු කොච්චර පරිවර්තනයක් එතන තිබිච්ච පස්සේ තලය වුණාද
결국 임금은 몹시 두려워졌습니다. 할 수 있는 것도 없고 잡을 방법도 없었습니다. 사방이 뱀이었습니다. 목에도 감기고 팔에도 감겨 목을 부풀리고 있었습니다. 임금은 어쩔 도리가 없었습니다. 앉았다 일어나기도 두려워, 그러자 ‘정말 그렇다면 두렵지 않도록 비켜서서 제 모습을 보여 주시오’라고 했습니다. 그 모습이 사라지고 다시 발우와 가사를 걸친 모습으로 있었습니다. 이 모두가 보여 주는 것은, 이 몸에 무슨 일이 일어났느냐는 것입니다. 어떻게 보이지 않게 되었나? 어떻게 바뀌었나? 여러 모습으로 바뀔 때 발우는 어떻게 되었나? 뱀은 어디서 왔나? 그 모든 것에서 무엇이 바뀌었나? 가사는 얼마나 바뀌었다가 그 뒤 제자리로 돌아왔나?
එහෙනම් මේ ආපෝ ධාතු වාදී ධාතු හතරේ පරිවර්තනයෙන් නානා ප්රකාර දේවල් කරන්න අභිඥා අවින්ටත් පුළුවන්. ඒ මට්ටමනත් ඒක වැඩෙන එකක්. හැබැයි අභිඥා විදිලා ගිය ගමන් ආයේ තිබිච්ච ආකාරයෙමයි. හරි කවක් කරන්න බැ. ඒ රටාව ඕකයි.
그러니 āpo dhātu 따위 네 원소의 바뀜으로 여러 가지를 하는 것은 abhiññā를 얻은 이들도 할 수 있습니다. 그 수준에서 자라는 것입니다. 그러나 abhiññā가 풀리는 순간 다시 본래 모습 그대로입니다. 그것을 붙들어 둘 수는 없습니다. 그 틀이 그렇습니다.
ඒ සෝතාපන්න අවස්ථාවට පත්වෙච්ච කෙනාගේ මාර්සිකත්වය ස්ථිර වශයෙන්ම ලෝකය අත්හැරීමේ නොවැල්ම විදීමේ පැත්තට යොමු වුණා. ඊට පස්සේ නිවීම සැනසීම ඉස්ත්ර වශයෙන්ම ළඟා වීමේ මූලලා අරම්භය පහළ වුණා. ඒ මනස නිමි සැනසිලා තියෙන්නේ. ඒ නිමුණු සැනස මානසිකත්වයට අනුකූලව ඒ ඇසුරු කරන කායිකත්වයක් නිමීමට සැනසීමට අවශ්ය කරන පරිසරයක් ගොඩන්නවා. ඒ මානසික පරිසරයෙන් යුක්ත තමයි ඒ ඇසුරු කරන කය සකස් වෙන්නේ.
sotāpanna 단계에 이른 사람의 마음은 확고하게 세상을 놓고 들러붙지 않고 벗어나는 쪽으로 기울었습니다. 그 뒤 꺼짐과 고요에 확고하게 다가가는 첫 시작이 일어났습니다. 그 마음은 꺼지고 고요해져 있습니다. 그 꺼지고 고요한 마음에 맞게, 그 마음이 깃든 몸도 꺼짐과 고요에 필요한 둘레를 이룹니다. 그 마음의 둘레를 갖추어 그 깃든 몸이 다듬어집니다.
ඉින් කොයි පැත්තෙනුත් එහෙම වගේ. දැන් අපි කතාම ධාතු රජ්ජුරුවෝ මේ මිනිස් මස්ලේ කයකින් හිටපු එකනේ. සක්රවයන්දුර ඇවිදිලා හිටන් එයාව එක ගියා සක්රපුරයට එයාගේ වටිනාකමක් දැකලා. ඒ කියන්නේ ඒ තරම් සත්ය තේජස දැකලා. ශක්රපුරෙන් භාගයක රජකම දුන්නා. ඉතින් අවුරුදු ගණආවා මෙහෙ පරම්පරාව හතක් යනකනොත් එහේ.
어느 쪽에서 보아도 그렇습니다. Mandhātu 임금 이야기를 하면, 그는 사람의 살과 피의 몸으로 있었습니다. Sakka가 내려와 그의 값어치를, 곧 그만한 참된 위엄을 보고 그를 Sakka의 도성으로 데려갔습니다. Sakka 도성의 절반을 다스리게 했습니다. 그래서 여기 세상의 일곱 세대가 지나도록 그곳에 있었습니다.
කයට මොකදේ? මිනිස් කය දේව කයට පරිවර්තනය වුණා. අර තිබිච්ච කයමයි. පොඩි වෙනසක් වුණා ඉතින් ඒක මොකද පුණ්ය විදී වෙනස් වෙන හැටි.
몸은 어떻게 되었습니까? 사람의 몸이 deva의 몸으로 바뀌었습니다. 원래 있던 그 몸입니다. 조금 바뀐 것은 puñña에 따라 바뀌는 모습입니다.
ඊට පස්සේ එහේ රජකම් කරලා අන්තිට මුළු රාජ්යයම ගන්න තණ්හාවක් ඇති වුනාට පස්සේ අර තිබි ශක්තිය ඔක්කොම නැති වෙලා ගියා. ආය හිටියා වාහගෙම ඇවිදිලා හිටම් මේ මනුස්ස ලෝකයට තටුදාච්ච පක්තියටාවක වැටුනවලු.
그 뒤 거기서 다스리다가 결국 온 나라를 차지하려는 taṇhā가 생기자 있던 힘이 모두 사라졌습니다. 다시 본래대로 이 사람 세상으로 내려와 날개 꺾인 새처럼 떨어졌다고 합니다.
ඊට පස්සේ අර තිබිච්ච මස්ලේක අයමයි. ආයේ තිබිච්ච ගන්ට ආවා. දැන් මෙහෙ ඉන්න මනුස්සයෙක්වත් දැකලා නැලු මතකෙවත් නැල්ලු මේ මහත් ධාතුගේ හද කෙනෙක් හිටියා කියලා කතාවක් මිසා මෙයා එයි කියලා. අන්තිමවට කිසි කෙනෙක් පිළිගන මේ වහලගේ එක මොකක්ද කිසි කෙනෙක් ආතා පාතක් නැහැ. නෑ දෑ ඒකක් නෑහ ඔරුමයක් නැහැ. පිස්සු හැදිලාද කොහෙද මේ දොලවනවා අපගේ පරම්පරාව හජ පරම්පරාව කියනවා. මේ හිඟක් ඔ පිස්සු ඇද්ද හිඟ එක්ක ඔය වගේ හ කියන මිනිස්සු කොළොප්පන් කරන්න පටන් ගන්නවා. ඉතින් අන්ති වට මහම මග හිඟා කරන්න සිද්ධ වුනාළු අයිතිකාරියෙක් නැතුව
그 뒤 원래의 살과 피의 몸으로 다시 돌아왔습니다. 이제 여기 있는 사람 누구도 그를 본 적도 기억하는 이도 없었습니다. Mandhātu라는 이가 있었다는 이야기만 있을 뿐, 그가 돌아오리라고는 아무도 몰랐습니다. 결국 아무도 그를 받아들이지 않았습니다. 그의 집도 무엇도, 아는 이도 없었습니다. 친척도 의지할 데도 없었습니다. ‘미쳤나, 어디서 와서 우리 조상, 임금의 혈통이라고 지껄이나’ 하며 사람들이 이 거지를 놀리기 시작했습니다. 결국 주인도 없이 길에서 빌어먹어야 했다고 합니다.
දැන් ඒ කතාවෙන් ඔ අපිට ඔතන එච්චර දුර වස්තාවයක් නැහැ. නමුත් දැන් මෙතන තියෙන්නේ මේ කය පරිවර්තන වෙන හැටි. ඉතින් ඒක එහෙම ක්රමයක් තියෙනවා. ඒක මහා ලොකු දෙයක් නෙමෙයි. නමුත් අභිඥා බල ශක්තියත් එක්කලා ඒක එහෙම්ම වෙන්නේ. දැන් අභිඥා බලය ලබලා ඒ ශක්තිය මතු කරපු කෙනෙකුට එහෙම ශක්තියක් නැති මේ සාමාන්ය පුද්ගලයෙකුත් ඒ ශක්තියට ගෝචර කරන්න පුළුවන්. ඒ ශරීරය නම අතුරු දහම් කරලා දාන්න පුළුවන්. ඔන්නම් පරිවර්තනය කරලා ගෙනියන්න පුළුවන්.
그 이야기에서 그렇게 멀리 갈 필요는 없습니다. 여기서 보는 것은 이 몸이 바뀌는 모습입니다. 그런 방식이 있습니다. 그것은 대단한 것이 아닙니다. 그러나 abhiññā의 힘과 함께해야 그렇게 됩니다. abhiññā의 힘을 얻어 그 힘을 일으킨 사람은, 그런 힘이 없는 보통 사람도 그 힘에 닿게 할 수 있습니다. 그 몸을 사라지게 할 수도 있고, 바꾸어 데려갈 수도 있습니다.
දැන් නන්ද හාමුදුරුවෝ ජනපද කල්යාණි ගැන හිත හිතා අඬ ඉන්නවා මේ කාම හිතකින් හිටියේ මොනද දැහැන්නද? එතන බුදුරජාණන් වහන්සේ තවුරු සදීවට එක්ක ගියා. අර මස්ලේකයි. දැන් මස්ලේ කයි මස්ලේ කයික් වශයෙන් තිබුනේ නැහැ. ඉතින් දැන ඒ දියට පරිවර්තනා. ආපහු වෙන්නට ආයත් මස්ලේකට පරිවර්තනයි. මොකද වෙන්නේ පරමානුක ශක්තියකනා වූ මේ චක්රානුසාරයෙන් වෙන භ්රමණ ක්රියාවලියක් නිසයි. මේ මස්ලිය වශයෙන් පේන්නේ ද්රව්ය වස්තු වශයෙන් පේන්නේ එක විදිහට මේ වස්තු පේන්නේ. මේකේ මූල ධර්මය සුද්ධාෂ්ටකය.
Nanda 스님이 Janapadakalyāṇī를 생각하며 울고 있었습니다. 감각의 욕망에 찬 마음으로 있던 그에게 무슨 jhāna가 있었겠습니까? 그때 부처님께서 그를 Tāvatiṃsa로 데려가셨습니다. 살과 피의 몸으로요. 거기서 살과 피의 몸은 살과 피의 몸으로 있지 않았습니다. 그 deva 세계에 맞게 바뀌었고, 돌아올 때 다시 살과 피의 몸으로 바뀌었습니다. 왜 그렇게 됩니까? 아주 작은 알갱이의 힘으로 된, 바퀴처럼 도는 움직임 때문입니다. 살과 피로, 물질로 한 가지 모습으로 보이는 것입니다. 그 뿌리는 suddhaṭṭhaka입니다.
ඒ සුද්ධාෂ්ට්රක පාලනය කරලා ක්රියාත්ම ගැන භ්රමණ චක්ර හැකියාවක් මනසික වශයෙන් ලැබුවයි කියන්නේ අන්න අභිඥාවක්. ඒ ලැබූ කෙනාට සෝතාපන්න අවස්ථාව පස්සේ නැ ඒ සෝතාපන්න අවස්ථාවේ තියෙන්නේ ඒ රටාව තුළම එක්තරා ක්රමයක් විතරයි.
그 suddhaṭṭhaka를 다스려 움직이는, 도는 바퀴 같은 힘을 마음으로 얻은 것이 abhiññā입니다. (청중: 그것을 얻은 사람에게 sotāpanna 단계 뒤에—) 아닙니다. sotāpanna 단계에 있는 것은 그 틀 안의 한 방식일 뿐입니다.
ඒකට ඒකට සෝතාපන්න වෙන්න ඕනේ නෑ. නමුත් ඔතන සිද්ධ වෙන්නේ මේකයි. හිත යම් යම් ආකාරයකට පරිවර්තනය වෙනකොට ඒ රූප සතර මහා භූතයන්ගෙන් හටගත්ත රූප කලාපත් ඒ අනුව පරිවර්තන වෙනවා. යහපත් නම් යහපත් විදිහට අයහපත් නම් අයහපත් විදිහට ඕකේ විශේෂ විපරයාසයන් දකින්න හම්බවෙන්නේ අභිඥාදී ඒකයි වෙනස. අභිච්චා මට්ටමේ මෙහා මේ දැන් හැම කෙනෙකුටම මේ වෙනස තියෙනවා. දැන් පොඩ්ඩක් ඉන්න මොනවටයි තරහ ආවොත් ඇගේ ඒ වෙනස් වෙන්නේ නැද්ද? පරිවර්තන වෙනවා. ඒ පරිවර්තනයන්ගේ එක්තර අමට්මක විශේෂ පරිවර්තනයක් කරන්න පුළුවන් අභිඥාවලදී
그러려고 sotāpanna가 될 필요는 없습니다. 그러나 거기서 일어나는 것은 이것입니다. 마음이 어떤 모습으로 바뀔 때, 네 가지 mahābhūta에서 생긴 rūpa kalāpa도 그에 따라 바뀝니다. 좋으면 좋게, 나쁘면 나쁘게. 그 특별한 뒤바뀜(vipariyāsa)을 볼 수 있는 것이 abhiññā에서이고, 그것이 차이입니다. abhiññā 수준 아래에서도 누구에게나 이런 바뀜이 있습니다. 무엇 때문에 조금 화가 나면 몸이 바뀌지 않습니까? 바뀝니다. 그 바뀜 가운데 어떤 높은 수준의 특별한 바뀜을 abhiññā에서는 할 수 있습니다.
දැන් දෙවුලෝ ගිය කෙනාගේ ඔලු කට්ටට තට්ටු කරලා බලලා මෙයා දෙවුල කෙනෙක් කියලා කිව්වේ ඔලු කට්ටේ තිබුණනේදි ශක්තියක්. එහෙනම් ඔලුට දැන් එයා මැරෙන මොහොත වෙනකොට යම් මනුස්සයෙක් දිව්ය ලෝකේ යන මානසිකත්වයක් උදා කරගෙන ඒ මොහොතේ මලා. දැන් ආයු පරිවර්තනය කරලා ඒවිල අන්තිම පරිවර්තනය දිව්යමය පරිවර්තනයට යන මානසිකත්වය ඒ මානසිකත්වයෙන් එතෙන් චුත වුනාට පස්සේ එයා දිව්ය කියලා පරිසන්ධිය ලබනකොට දැන් එතෙක් වෙනකන් අර මානසික වශයෙන් ගොන්න ගලා පරිවර්තනය කරලා තිබිච්ච කය දැන් ආයේ වෙනස් හද පරිවර්තනය කරන්න තව මනසක් එතෙරන. දැන් ඒ නිසා ඒකේ ඒ තත්ත්වය රසායනික විපරයාසේ එසේෙන්ම තැන්පත් වෙනවා. ඊට පස්සේ මොකද වෙන්නේ? එයාගේ කට්ටක ඉන්න තට්ටු කරලා බලලා අර මේ වංගීස කියන බ්රාහ්මණයා තට්ටු කර මෙයා දේව මේ දේවත්තය උපන්නේ. හොරු කට්ට තටු කරර බල්ලා කියනවා.
deva 세계에 간 사람의 머리뼈를 두드려 보고 그가 deva가 되었다고 말한 것은, 머리뼈에 어떤 힘이 남아 있었기 때문입니다. 어떤 사람이 죽는 순간에 deva 세계로 가는 마음가짐을 이루고 그 순간 죽었다면, 마지막 바뀜, 곧 deva 세계로 가는 바뀜의 마음가짐으로 거기서 떠난 뒤 deva로 다시 태어날 때(paṭisandhi), 그때까지 마음으로 바꾸어 놓은 몸을 다시 바꿀 다른 마음이 거기에는 없습니다. 그래서 그 상태, 그 화학적 뒤바뀜이 그대로 남습니다. 그 뒤 어떻게 되느냐면, Vaṅgīsa라는 brāhmaṇa가 그의 머리뼈를 두드려 보고 ‘이 사람은 deva로 태어났다’고 말합니다.
දැන් මෙහෙම ශාස්ත්රයක් තිබාස්තරය හරිය එකක්. දුක්ඛිත විදිහට ඉඳලා අපාගත වෙන දුගති මානසිකත්වයක් උදා වෙලා ඉඳලා ඒකෙන් මලුවොත් ඒ මොහොතේ වෙනකොට ඒ පුද්ගලයාගේ මානසික දුගතියට අනුව කයෙත් ඒ විකාරයාස ඇති වෙනවා. එතනින් චුත වුනොත් එහෙම ආයුසරයක් මානසිකත්වය එතන නොතිබවිච්ච නිසා. නැවත යලි ප්රකෘති තත්ත්වයට ගන්න බැහැ. ඒ තත්යෙන්ම ඒක දිරනවා. ඒ දිරාගිනන්නනට ඔලු කට්ට අරගෙන ඒක තටු කරපුවහම අපාය ගිය කෙනාගේ සද්දය වෙනයි. ඒකට අනුව පරිවර්ත වෙලා තිබුනේ. අර වංගීස බ්රාහ්මණයට තට්ටු කුල කියනවා මෙයා අපාගත වුණා. සතර අපායෙන් ඉන්න මෙන්න මේ අපායේ මෙයා තිරිසන්. මෙයා ප්රේත ඔක්කොම කීය හැකි.
이런 학문이 있었고, 맞는 것이었습니다. 괴롭게 지내다가 apāya로 갈 나쁜 마음가짐이 일어나 그대로 죽으면, 그 순간 그 사람의 마음의 나쁨에 따라 몸에도 그 뒤틀림이 생깁니다. 거기서 떠나면 그 마음이 더는 거기 없으니 다시 본래대로 되돌릴 수 없습니다. 그 상태 그대로 썩습니다. 그 썩어 가는 머리뼈를 두드리면 apāya에 간 사람의 소리는 다릅니다. 그에 따라 바뀌어 있었기 때문입니다. Vaṅgīsa brāhmaṇa는 두드려 보고 ‘이 사람은 apāya에 갔다, 네 가지 apāya 가운데 이 apāya다, 이 사람은 tiracchāna, 이 사람은 peta’라고 다 말할 수 있었습니다.
මේන් ඔය ශාස්ත්රය කියාගෙන ආපුවහම බුදුරජාණන් වහන්සේ හම්බෙන්නා ගියා මෙයාගේ ශාස්ත්රය හැටි කියන්නේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔලු කටු හතක් එකතු කරලා තිබ්බා කියලා ගෙන හල්ල මෙන් මේක මේ කට්ටක් තියන්න කියලා වෙන් කරලා සෝලා තිබ්බා. ඉතින් මෙයාගේ දක්ෂතාවය කියනවා මම ඔලු කට්ටු දෙන්න නැන් කියන්නකෝ එක දුන්නා.
그 학문을 내세우며 다니다가 자기 학문을 자랑하려고 부처님을 뵈러 갔습니다. 부처님께서는 머리뼈 일곱 개를 모아 두셨다가 가져와 ‘이것을 두드려 보라’며 하나씩 나누어 두셨습니다. 그러고는 그의 솜씨를 말해 보라며 머리뼈 하나를 주셨습니다.
ස්වාමීන් මෙයා ගත වෙච්ච කෙනෙක්. බොහොම හොඳයි. ඒක ඇත්ත. ඔබේ ශාස්ත්රය බොහොම වටිනවා. ඔබට ඒක කියන්න පුළුවන් බව මාත්වි පිළිගන්නවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ තනුම අද කරනවා. මේක ඒකක් දෙනවා. එයා මනුස්ස ලෝකය උපන් කෙනෙක්. මෙයා මැරිලා ගිහින් ඉහපතෙටනේ මනුස්සයෙක් වෙලා. බොහොම හොඳයි ඇත්ත කාරණය. බුදුරජාණන් වහන්සේත් තනු මත කරනවා. මෙයා දෙවියෙක් කියලා අවපන් කෙනෙ. ඔහොම එක එක්කෙනා ඔලු කටු දුන්නා. අන්තිමට දුනා තවලු කට්ටා කේරතොට කලට මට හොයාගන්න බැහැ. මෙච්චර කාලයක් මෙහෙම ඔලු කට්ටක් හම්බවෙලා නැහැ. මේ කට්ටට තට්ටු කරලා බලලා මෙයා උපන් තෙන කියන්න බැහැනේ.
‘스님, 이 사람은 apāya로 간 사람입니다.’ ‘아주 좋다, 그것이 맞다. 그대의 학문은 아주 값지다. 그대가 그것을 말할 수 있음을 나도 인정한다.’ 부처님께서 기뻐하셨습니다(anumodanā). 또 하나를 주셨습니다. ‘이 사람은 사람 세상에 태어난 사람입니다. 죽어서 다시 사람이 되었습니다.’ ‘아주 좋다, 맞는 말이다.’ 부처님께서 또 기뻐하셨습니다. ‘이 사람은 deva로 태어난 사람입니다.’ 그렇게 하나씩 머리뼈를 주셨습니다. 마지막으로 주신 머리뼈를 두드려 보고는 ‘저는 알아낼 수 없습니다. 이렇게 오랫동안 이런 머리뼈를 만난 적이 없습니다. 이 뼈를 두드려 보고 이 사람이 어디 태어났는지 말할 수 없습니다.’
ස්වාමීන් මෙයාට මොකද වුනේ? මේ කාගේ කට්ටක්ද? මෙන්න මෙයාට වෙච්ච එක මම දන්නවා. ඔබට ඒ ශාස්ත්රය දැනගන්න ඕනද ස්වාමීනි මේ ශාස්ත්රය නොදන්න එකම ටික ඔච්චරයි. මට ඒක කොහොමහරි දැනගන්න ඕනේ. මට ඒක කියා දෙන්නවා. ඒක කියා දෙන්න බැහැ ඔය විදිහට භුනයි ඉදගෙන මේ ශාසනයේ පැවිදි වුනොත් ක්රමයක් තියෙනවා පිළිතක් තියෙනවා. ඒක අනුගමනය කරන ගියාම ඕක ඔන්න ඔය උත්තරේ එනවා. මට අනික් එකක්වත් එහැ මම පැවිදිලා මට ඒක දැනගන්න එහ පැවිදි වුණා. අන්තිවට
‘스님, 이 사람은 어떻게 되었습니까? 누구의 머리뼈입니까?’ ‘이 사람에게 일어난 일을 나는 안다. 그 학문을 알고 싶은가?’ ‘스님, 제 학문이 모르는 것은 그것뿐입니다. 어떻게든 알아야겠습니다. 가르쳐 주십시오.’ ‘그렇게는 가르쳐 줄 수 없다. 이 sāsana에 출가하면 길이 있고 닦음이 있다. 그것을 따라가면 그 답이 온다.’ ‘다른 무엇도 아니고, 저는 출가해서라도 그것을 알아야겠습니다.’ 그래서 출가했습니다.
මට ඒක දැනගන්න එහ පැවිදි වුණා. අන්තිවට මගන්න
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)