와하라까 코리아
CD012-09

CD012 · 9번째 · 1시간 11분 · 원문 녹음

hetu-phala 풀이

හේතු ඵල විග්‍රහය.

ඉතින් බුද්ධ ධම්ම සංඝ කියන්නේ මෙන්න මේ ටිකටයි. ඉතින් අපි අපිට අවශ්‍ය කරන්නේ සං එකතුවෙන් මිදීමට මේ බුද්ධ ධම්ම සංඝ ප්‍රේතනයට ගන්න ඒකයි.

그러니 buddha, dhamma, saṅgha라는 것은 바로 이만큼입니다. 우리가 바라는 것은 이 모임에서 벗어나는 것이고, 그러려고 buddha, dhamma, saṅgha를 쓰는 것입니다.

එතකොට බුද්ධ කියලා කිව්වේ එදා හිටපු අර පුද්ගලෙන් හිටපු බුදුරජාණන් වහන්සේ නෙමෙයි ඔය කියන්නේ. උන්වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මය තුළින් අවබෝධය ලබාගන්නවා නම් යම් අවබෝධයක් ඇයිද ඒක බුද්ධ.

여기서 buddha라고 한 것은 그때 한 사람으로 살았던 부처님을 말하는 것이 아닙니다. 그분이 가르친 dhamma를 통해 깨달음을 얻는다면, 그 깨달음이 바로 buddha입니다.

භවය උදුරා දමන්නේ භව උද්ධ කරන්නේ බුද්ධයි. භවය උදුරා දමනින් බුද්ධ කියනවා. ඉතින් භවය උදුරා දමන තන්ට අපි පත් වුනොත් අපි බුද්ධත්වයට පත්වුණා.

bhava를 뿌리째 뽑아 버리는 것, bhava를 뽑아내는 것이 buddha입니다. bhava를 뽑아 버리기 때문에 buddha라고 합니다. 우리가 bhava를 뽑아 버리는 자리에 이르면 우리는 buddha가 된 것입니다.

ලෝකේ අර ධර්ම දේශනා කරන්න ඒ හැකියාවල සර්වච සත්ඥානය හිටියොත් සර්ව බුද්ධය ආශ්‍රයන් ක්ෂය කරන මට්ටමට අවබෝධි ලැබුවොත් ශ්‍රාවක බුද්ධයෝ ඔය පැමින දැනගන්න ඕනේ.

세상에 dhamma를 가르칠 힘과 sabbaññutañāṇa를 갖추면 sammāsambuddha이고, āsava를 다 없애는 데까지 깨달음을 얻으면 sāvaka buddha입니다. 이것을 알아야 합니다.

තමන්ට මිසක් ලෝකයාට දේශනා කරන්න බැි. නමුත් තමන්ට චතුරාග සත්ය අවබෝධ කරන තත්වයට පත් වුනොත් ඒට ප්‍රත්‍යක බුද්ධ. බුද්ධ කියන වනීම තමයි පලේමේදිලා තියෙන්නේ. ඉතින්

자기 자신 말고는 세상에 가르칠 수 없지만, 스스로 네 가지 ariya sacca를 깨닫는 데 이르면 그것이 paccekabuddha입니다. buddha라는 말의 뜻이 pāḷi에 그렇게 나와 있습니다.

කියන වනීම තමයි පලේමේදිලා තියෙන්නේ. ඉතින් අපිත් බුද්ධ වෙන්න ඕනේ මොන බුද්ධද ලොව්තුරා බුද්ධ වෙන්න බැරි නිසා අපි ශ්‍රාවක බුද්ධ වෙනවා. ලොව්තුරා බුද්ධ වෙන්න පාරමිතා පුරලලා ඒ ක්‍රමයට යන්න ඕනේ. ඉතින් අපිට ලේසීයන් නිවන්න බලගන්න අපි ශ්‍රාවයන් ආශ්‍රවයන් සය කරලා බුද්ධ වෙන්න ඕනේ. අන්න බුද්ධ කියන දේට පත් වුණා නම්

그러니 우리도 buddha가 되어야 합니다. 어떤 buddha일까요? 세상을 넘어선 으뜸 buddha는 될 수 없으니 우리는 sāvaka buddha가 됩니다. 으뜸 buddha가 되려면 pāramī를 채워 그 길로 가야 합니다. 그러니 우리가 쉽게 nibbāna에 이르려면 āsava를 없애 buddha가 되어야 합니다.

ඕනේ. අන්න බුද්ධ කියන දේට පත් වුණා නම් ඔහු දකිනවා මේ දුකයි. මේ දුකටේ හේතුවයි. මේ දුකට හේතුව නැති කළු කළොත් මේ දුක නිරෝධ වෙනවා. එහෙනම් හේතුව ක්‍රියාත්මක කරලා මම දුකෙන් මිදෙනවා. අන්න ඒ ක්‍රියාත්මක කරපු කෙනාට දුකෙන් මිදීමේ ප්‍රතිඵලය හම්බ වෙනවා. අනක බුද්ධ වුණා.

buddha라는 것에 이르렀다면 그는 봅니다. 이것이 dukkha이고, 이것이 dukkha의 까닭이다. 이 까닭을 없애면 이 dukkha가 사라진다. 그러니 그 까닭에 맞게 행하여 나는 dukkha에서 벗어난다. 그렇게 행한 사람은 dukkha에서 벗어나는 열매를 얻습니다. 그렇게 buddha가 된 것입니다.

අන්න ඒ බුද්ධත්වය අපිට පිරිසරණයි. භවය උදුරා දැම්මහම දුකෙන් නිදහස්. ඒ නිසා බුදු පිරිසරණ කියන්නේ.

바로 그 buddha됨이 우리의 의지처입니다. bhava를 뽑아 버리면 dukkha에서 풀려납니다. 그래서 buddha를 의지처라고 하는 것입니다.

ලෝකේ පුද්ගලය පිරිසරණ වුනොත් එහෙම කොහොමද අපි දුකෙන් මිදෙන්නේ?

세상의 한 사람이 의지처라면 우리가 어떻게 dukkha에서 벗어나겠습니까?

එහෙම පුළුවන් නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ එනවා මාව මේ මේ මස්ලේ කයක් ඇති මාව බරහපල්ලා උඹුලට දුකෙන්ම දෙන්න පුළුවන්. එහෙම දේශනා කරනවද

그럴 수 있다면 부처님께서 ‘와서 살덩이 몸을 가진 나를 붙잡아라, 너희를 dukkha에서 건져 줄 수 있다’고 하셨겠지요. 그렇게 가르치십니까?

කුම්හේහි පිච්චං ආතප්පං මම මොනවා කරන්නද උඹලා විසින් කරගතිය ඔබලා කරන ආකාතහා සදාගතා තථාගතයන් වහන්සේ එතර කරන්නේ නැහ. මග පෙන්නවා දෙනවා. උඹලයි ඉතින්ගේ වැඩි කරගන්න ඕනේ කියලා පෙන්නවා.

‘tumhehi kiccaṃ ātappaṃ’ — 내가 무엇을 해 주겠느냐, 너희가 스스로 해야 한다. ‘akkhātāro tathāgatā’ — tathāgata는 건네주지 않는다. 길을 보여 줄 뿐이다. 너희가 스스로 일을 해내야 한다고 보여 주십니다.

එහෙම පෙන්නද්දි මොකද කරන්නේ? ඔබ වහන්සේ අපිට පි සරණයි ඔබ වහන්සේම අපිට පිරිස සරයි

그렇게 보여 주시는데 사람들은 어떻게 합니까? ‘당신이 우리의 의지처입니다, 당신만이 우리의 의지처입니다’라고 합니다.

කියලා කිය අපි පස්සෙන් හිටපු මොන මොලකම කියලා න් වහන්සේම අහන

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මම පිළි සරණ කර ගත්තට ඔබලත් පුළුවන්ද බේරෙන්න මම පිළි සරණ කරගන්නවා කියන්නේ මෙන්න මේ ධර්මය පිළි සරණ කරගන්න එකක් ධර්මය පරණ කර ගත්තොත් ුනාට මම පිළි සරණ කරගත්ත වෙන්නේ එතකොට එහෙම කියලා පැහැදිලිව පෙලා තියෙනවා.

‘나를 의지처로 삼는다고 너희가 구원받을 수 있겠느냐? 나를 의지처로 삼는다는 것은 바로 이 dhamma를 의지처로 삼는 것이다. dhamma를 의지처로 삼으면 그것이 나를 의지처로 삼은 것이다.’ 경전에 이렇게 분명히 나와 있습니다.

ඉතින් එතකොට අපි දකිනවා මොකක්ද දැන් සියලු මමද සියලු ලෝක සියලු සත්වයෝ දැන් මේ අපිට මේ ප්‍රශ්නයේ තියෙන මුල දැන් අපි දැනගන්නවා එක දෙයක් මේ දුකෙන් මම මිදුනොත් මමයයි යන සංඥාවෙන් යම්කිසි දුකක් වඉඳගෙන ආපු වැලපිල්ලලා තිබුණද ඒකෙන් ඒ තත්ත්වය නිදහ

그러면 우리는 봅니다. 나도, 모든 세상도, 모든 중생도 — 이 물음의 뿌리를 이제 압니다. 한 가지를 압니다. 내가 이 dukkha에서 벗어나면, ‘나’라는 saññā로 겪어 온 dukkha와 울부짖음이 무엇이든 그 처지에서 풀려납니다.

අන ඒ වුනා තවත් ලෝක සත්වය ඉන්නවනේ ඒ සත්වය ඉන්න මොකද කරන්නේ ඒ අයත් අනි මේ ශාන්ති ලැබුනා කොච්චරද

그렇게 되었습니다. 그런데 세상에는 다른 중생들이 있지요. 그 중생들은 어떻게 됩니까? 그들도 이 평온을 얻는다면 얼마나 좋을까.

මෙන්න මේකට කියනවා ආර්ය මෛත්‍රිය ආර්යයන්ට එනවා මෛත්‍රී හිතා

이것을 ariya mettā라고 합니다. ariya에게는 mettā의 마음이 일어납니다.

මේ ලෝක සත්වය අප්‍රමාණ දුක් විඳිනවා. අනේ මේ අන්‍ය අප්‍රමාණ දුක් පඳින ලෝක සත්‍යන් මේ යථාබෝධය ලැබුණානම් ඒ සත්‍යයොත් මේකෙන් මිදෙනවා.

세상의 중생은 헤아릴 수 없는 dukkha를 겪습니다. 아, 헤아릴 수 없는 dukkha를 겪는 이 다른 중생들도 이 참된 깨달음을 얻는다면 그들도 여기서 벗어날 텐데.

කොච්චර ශාන්ත දේක අනේ ඒ ශාන්තිය ලෝක සත්වයාට ලැබෙනවා නම් කොච්චර හොඳ ඔන්න ඔය මානසිකත්වය උදා වෙනවා. අන්න එතකොට ලෝක සත්‍යයක්දී අප්‍රමාණ මෛත්‍රියක් නෙනවා.

얼마나 평온한 일인가, 아, 그 평온을 세상 중생이 얻는다면 얼마나 좋을까 — 바로 그런 마음이 일어납니다. 그러면 세상 중생에게 헤아릴 수 없는 mettā가 일어납니다.

මේකට කියනවා ආර්යන් විසින් වඩින අප්‍රමාණ මෛත්‍රිය ලෝක සත්වයා

이것을 ariya가 세상 중생에게 키우는 헤아릴 수 없는 mettā라고 합니다.

ඉතින් එතකොට අපි දකිනවා එක දෙයක්. සියලු ලෝක සියලු සත්වයෝ අපි දෙකටම කියනවා. මොකද හේතුව? මේ ලෝකේ හටගෙන තියෙන්නේ රාග, ද්වේශ, මෝහ කියන මේ තුනේ සම්පිඩනයන්ගේ මනසේ හටගන්න සම්පිඩනයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් වන්න.

그러면 우리는 한 가지를 봅니다. 우리는 ‘모든 세상, 모든 중생’ 두 가지를 다 말합니다. 왜일까요? 이 세상은 rāga, dosa, moha 셋이 뭉친 것, 마음에서 일어나는 뭉침의 열매로 생겨났기 때문입니다.

න් මේකේ ලෝභ, ද්වේශ, මෝහ දෙකෙන් හටගත්ත මේවා විකෘති වෙලා තියෙනවා.

lobha, dosa, moha로 생겨난 이것들은 비틀어져 있습니다.

එතකොට ස්වභාවිකව මේ ලෝක සත්‍යයාට එන්න තියෙන්නේ යහපතක් එන්න තියෙනවා නම් ඒ කියන්නේ දුකක් අරද එයක් යම් තරමකින් ඇරගන්න පුළුවන් නම්. ඒක ඇරගන්න බැරි වෙච්ච ලෝකයක් බිහිවෙලා තියෙනවා. ලෝකයම ගොඩුනකාපු ලෝභ, ද්වේශ, මෝහ නිසා.

본디 세상 중생에게 좋은 것이 오려면, 곧 dukkha를 얼마쯤이라도 덜어 낼 수 있어야 합니다. 그런데 그것을 덜어 낼 수 없는 세상이 생겨났습니다. lobha, dosa, moha로 세상 자체를 쌓았기 때문입니다.

ඒවය සංකල්යක් වශයෙන් හටගත්ත ලෝකේ ආපහු ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ දුප ප්‍රතිචාර එහෙනම් මේ ලෝක සත්වයන්ට මේ දුක් ප්‍රතිචසාරියෙන් මිදෙන්නා. ඒවා නිකන් හටගත්ත නෙමෙයි ලෝභ, ද්වේශ, මෝහයන්ගේ විසිරෙන් හටගත්ත නිකන්. අපි ශාන්තිය පතුරවන්න ඕනේ ඒ වට.

그것들이 뭉쳐 생겨난 세상은 다시 dukkha로 되받아칩니다. 그러니 세상 중생이 이 dukkha의 되받아침에서 벗어나기를. 그것들은 그냥 생겨난 것이 아니라 lobha, dosa, moha가 흩뿌려져 생겨난 것입니다. 우리는 거기에 평온을 퍼뜨려야 합니다.

එතකොට මොකද වෙන්නේ? දැන් යම් තැනක යමක් ගිනියන් කරලා තිබ්බොත් අල්ලපු අල්ලපු එක කෙනාට කතවිච්චවා. ගිනන් කරපු නිසා ඒක වෙන්නේ. දැන් කරන්එකේ දාලා තියෙනවා දැලකට හරි කම්බියකට අසත්පුරතයෝ මෙහෙම කරන්න පුළුවන්. අල්ලප මැල්ල වැටෙනවා.

그러면 어떻게 될까요? 어디엔가 무언가에 전기를 흘려 두면 거기 닿는 사람마다 해를 입습니다. 전기를 흘려 두었기 때문에 그렇게 됩니다. 그물이나 철사에 전기를 걸어 두는 일, 못된 사람들은 이런 짓을 할 수 있습니다. 닿는 이는 쓰러집니다.

දැන් එයා හැදුවා එයා ගනෙන් යන්න ගියා. හැබැයි භෞතික වස්තුවක් දැන් මහා විනාශයට පත් වෙලා. ලෝකයාට විනාශය කර භෞතික වස්තුව ගොඩනැගිලා. ඉබේ ගොඩන නැගුනේනේ. පුද්ගලය ලෝභයෙන්, ද්වේශය, මෝහයෙන් කරපු වැඩක් නිසා අර වගේ විනාශ කරාරි දේවල ගොඩ නැගි.

그 사람은 만들어 놓고 제 갈 길로 갔습니다. 하지만 물질 하나가 이제 큰 해를 끼치는 것이 되었습니다. 세상에 해를 끼치는 물질이 세워진 것입니다. 저절로 세워진 것이 아니지요. 사람이 lobha, dosa, moha로 한 일 때문에 그런 해로운 것이 세워졌습니다.

දැන් වළක් කපලා හනම් උලිවලා තියෙනවා. දැන් මොකද වෙන්නේ? උල්ල හිට පස්සේ මිනිහාගේ වැඩපිල්ල ඉවරයි. හැබැයි ලෝකේ හදපු වැඩපිල්ල තියෙනවා. ඒක කරයි විනයක් විනාශයක් කරන්න. පොඩි විනයක් කරනවා. පිරෙව මිනිහා කරලා පැත්තකින් තිබ්බා. ඒකෙන් එන විහ කියන කෙනෙ මිනිහාට විනාශයක් කරනවා.

구덩이를 파고 꼬챙이를 박아 두었다고 합시다. 어떻게 될까요? 꼬챙이를 박고 나면 그 사람의 일은 끝납니다. 하지만 그가 세상에 만들어 놓은 장치는 남아 있습니다. 그것이 해를 끼치고 망가뜨립니다. 사람이 만들어 한쪽에 두었는데, 그 길로 오는 사람을 해칩니다.

සුවක් හැදුවා, ටීපනසයක් හැදුවා, බෝම්බයක් හැදුවා. ලෝකයා විනාත වෙන්නේ යමක් නිර්මාණය කරා. නිර්මාණය කරපු එක ලෝකේ දව්‍ය පස් ඒ දව්‍යත්වය මිනකලා දෙන්න විනාශයක්. අන්න ඒ

총을 만들고, 폭약을 만들고, 폭탄을 만들었습니다. 세상이 망가지는 것은 무언가를 만들었기 때문입니다. 만들어진 것이 세상에 물질로 남아 해를 줍니다.

දව්‍යත්වය මිනකලා දෙන්න විනාශයක්. අන්න ඒ නිසා අපි දකිනවා මේ ලෝභ, ද්වේශ, මෝහයෙන් ගොඩනගපු ලෝකය මේ මහා අපරාධයක් වෙනවා ලෝක සත්වයා. මෙන්න මේ ලෝකය ගොඩොඩනැගුවන. ඒකනි

그래서 우리는 lobha, dosa, moha로 쌓아 올린 세상이 세상 중생에게 큰 잘못이 된다는 것을 봅니다. 이 세상은 그렇게 세워졌습니다.

නිබ මණ යහම ශක්තියක් පැත. ඒ පතුරම ශක්තියන් ඒකත් නෙමෙෙනවා. ඒකත් ලෝකේ අර

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දහන්නේ. සියලු ලෝක සියලු සත්වයෝ කියලා ගන්නේ යන්නේ ඒකයි.

‘모든 세상, 모든 중생’이라고 하는 까닭이 그것입니다.

සියලු එතකොට සියලු ලෝක සියලු සත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා. දැන් නිදුක් වෙනවා කියනකොට මේකෙ ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා. එකක් ලෞකික නිදුක් වීම. අනික සදහටම නිදුක් වෙලා යන එක.

그러니 ‘모든 세상 모든 중생이 dukkha에서 벗어나기를.’ 그런데 dukkha에서 벗어난다고 할 때 두 길이 있습니다. 하나는 세간에서 dukkha를 벗어나는 것이고, 다른 하나는 영원히 dukkha에서 벗어나는 것입니다.

දැන් ආර්ය ධර්මය තුළ ආර්ය මෛත්‍රිය තුළ [උගුර කෑරීම] ඔය දෙකම අඩංගු වෙන්න ඕනේ. නිදුක් වෙත්වා කියනකොට ඔය කියන මේ දෞකික වශයෙන් බිඳිලා තියෙන දුකෙන් නිදහස් වෙන්න. ලෝභයෙන්, ද්වේශයෙන්, මෝහයෙන් ගොඩනගු ලෝභය අප්‍රමාණ දුකක් ගොඩ නගලා තියෙනවා.

ariya dhamma 안에서, ariya mettā 안에서는 그 둘이 다 들어 있어야 합니다. ‘dukkha에서 벗어나기를’이라고 할 때, 세간에서 터져 나온 dukkha에서 풀려나기를 바라는 것입니다. lobha, dosa, moha로 쌓은 세상은 헤아릴 수 없는 dukkha를 쌓아 놓았습니다.

අලෝභයෙන්, අද්වේශයෙන්, අමෝහයෙන් ශාන්තිය පතුරනකොට අන්න ඒකට පාරක් වතිනවා. ලෝභයෙන්, ද්වේශයෙන්, මෝහයෙන් නඉපදවපු විසලෝභයෙන් අද්වේශයෙන් අමෝහයෙන් ශාන්තිය පතුර වනකොට අර ඇතිනවා. එතකොට මිනිහට බාහිර ලෝකයෙන් එන්නේ ශාන්තියක්. යාය හිතටම ගෙදර යම්කිසි

alobha, adosa, amoha로 평온을 퍼뜨리면 거기에 길이 열립니다. lobha, dosa, moha에서 나오지 않은 alobha, adosa, amoha로 평온을 퍼뜨리면 그것이 깨집니다. 그러면 사람에게 바깥 세상에서 오는 것은 평온입니다.

එන්නේ ශාන්තියක්. යාය හිතටම ගෙදර යම්කිසි ස්ථානයට කොඩි විනයක් කරනවා. මේවා නැතුවනේ මේ ඔහම විද්‍යාවක් ලෝකේ තියෙනවා. අනුර වින කරන්න. දැන් ඒගොල්ලෝ මතුරලා සාප කරලා හනම් එකක් මේක ආකාරිය අහවල් එකක් කාපිය කැපු අහවල් ටිකක් ගන් යකායදී මෙතන හිටපිය මෙහෙම කියෙම මේක මේ මතුලා තියන්නේ. දැන් තිබ්බට පස්සේම ඉතින් ඒක විශාකර්ෂණය බැඳිලා තියෙනවා. දැන් අපි මොකද කරන්නේ? ලෝක

앙심을 품고 남의 집 어느 곳에 kodivina(주술)를 걸기도 합니다. 남을 해치는 그런 기술이 세상에 있습니다. 그들은 주문을 외고 저주하며 ‘이것을 먹어라, 저것을 잘라라, 이만큼을 가져가라, yakkha여 여기 머물러라’ 하고 외워서 묻어 둡니다. 묻어 둔 뒤로는 거기에 독한 끌림이 묶여 있습니다.

තියෙනවා. දැන් අපි මොකද කරන්නේ? ලෝක සත්‍යයාට මේ ලෝකයෙන් කිසි තැනකින් දුකක් නොවවා කියලා පතුරවනිය ඒ ශාන්ති අරකට වැදුනම් මින්න ඒක පිත්්චින්න.

그러면 우리는 어떻게 합니까? 세상 중생에게 이 세상 어디에서도 dukkha가 오지 않기를 하고 퍼뜨립니다. 그 평온이 그것에 닿으면 그것이 타 버립니다.

ඊට පස්සේ ඒක තියෙන කනට ගෙදර ඉන්න ිසුට කරදර තේ. දැන් මොකද ශාන්තිය පතුරුවන්ට අරක විෂ බිදුනාට පස්සේ අර මේ තුනට භෞතික ලෝකන් ඉන්න කරදරත් අඩු වෙනවා. මෙහෙම ධර්ම කාර්යක් තියන්නේනේ හේතු ඵලය දකින්න ඕනේ.

그 뒤로는 그것이 묻힌 집에 사는 사람들의 괴로움이 사라집니다. 평온을 퍼뜨려 그 독이 깨진 뒤에는 물질 세계에서 오는 괴로움도 줄어듭니다. 이런 dhamma의 일에서는 hetu와 phala를 보아야 합니다.

එතකොට නිදුක් වෙනවා කියනකොට ඒක නිදුක් වීම අනික තමයි ධර්මයේ යථාබෝධය ලැබූ කෙනා සදහටම සතර අපායෙන් නිදහස් වෙනවා. එයාට සතර අපා දුකින් සදහටම නිදහස් වීමක් තියෙන නිසා. ඒක මුල් කරගෙන තමයි ඒක අත්හැරලා නෙමෙයි නිදුක් වෙත්වා කියන්නේ. ඒක ප්‍රධාන කරගෙන.

그러니 ‘dukkha에서 벗어나기를’이라고 할 때, 그것이 한 가지 벗어남이고, 다른 하나는 dhamma를 참되게 깨달은 사람이 네 apāya에서 영원히 풀려나는 것입니다. 그에게는 네 apāya의 dukkha에서 영원히 풀려남이 있기 때문입니다. 그것을 뿌리로 삼아, 그것을 버리지 않고, 그것을 으뜸으로 삼아 ‘dukkha에서 벗어나기를’이라고 하는 것입니다.

ඒකත් ප්‍රධානයි අප්‍රධාන දෙවෙනියා තමයි මේ භෞතික දුක් හර. ඒ භෞතික දුක් හරදන්න නිරුක් වෙන්න ඒ වගේම සදාතනික සතර අපා දුකෙන් නිදහස් වෙමේ නිදුකන්න කියන එක අදහස අරන් තමයි නිදුක් වෙත්වා කියන්න ඕනේ.

그것이 으뜸이고, 버금은 몸의 괴로움을 덜어 내는 것입니다. 몸의 괴로움을 덜어 dukkha에서 벗어나고, 또 영원한 네 apāya의 dukkha에서 벗어난다는 뜻을 담아 ‘dukkha에서 벗어나기를’이라고 해야 합니다.

දැන් රෝක හැදෙනවා. මේ භෞතික ලෝකේ හත්වෙන්න අඩු පාඩුවා කරදරකයක් බාධකයා ැන් ඒකත් මේකේ එක් කොටසක් නිරෝගී වෙච්චවා කියනකොට ඒ වගේම දකින්න ඕනේ මේ කාමය මහා රෝගයක් ඔයා ගැලෙනවා, ගැටෙනවා, දෑසයට පත් වෙනවා කාමය නිසා. මේ කාමේ නමති රෝගය දුරු වුනොත්. ඒක තමයි මහා නිරෝගී තත්ත්වය.

병이 납니다. 이 물질 세계에서 생기는 모자람, 괴로움, 걸림돌, 그것도 ‘병 없기를’이라고 할 때의 한 부분입니다. 그와 함께 이 kāma가 큰 병이라는 것을 보아야 합니다. kāma 때문에 들러붙고, 부딪히고, 괴로움에 빠집니다. kāma라는 이 병이 사라지면 그것이 크게 병 없는 상태입니다.

ඒක ලබාගන්න නම් ධර්මාවබෝධය තුළින් ඇලීම් ගැටීම් දෙක තුන තුනී කරගන්න. සකෘදාගාමී මාර්ගයට පත් වුනහම ඇලීම රෝගයයි ගැටීම රෝගයයි ඉවරයි. මේක තමා මහරෝගය.

그것을 얻으려면 dhamma의 깨달음을 통해 들러붙음과 부딪힘 둘을 엷게 해야 합니다. sakadāgāmī의 길에 이르면 들러붙는 병, 부딪히는 병이 끝나 갑니다. 이것이 큰 병입니다.

නිරෝගී වෙච්චවා කියන අදහත් ෙන්න ඕනේ. ලෝක සත්‍ය එයා කවද ධර්මාවබෝධයෙන් මේ ඇලීමට, ගැටීමට හේතු වෙන රෝ ද්වේශනී කරලා ඒ දෙකෙන් ශාන්තියට පත්වෙලා සදාකාලිකම කාම රෝගයෙන් නිදහස් වෙත්වා. ඒක ප්‍රධාන වෙන්න ඕන.

‘병 없기를’이라는 뜻도 그렇게 와야 합니다. 세상 중생이 언젠가 dhamma의 깨달음으로 들러붙음과 부딪힘의 까닭인 rāga와 dosa를 엷게 하여 그 둘에서 평온에 이르고, 영원히 kāma의 병에서 벗어나기를. 그것이 으뜸이 되어야 합니다.

ඒකට අමතරව මේ ලෝකේ හැදෙන අට අනුවාක් රෝ නවනුවක් ව්‍යාධි ආදී වශයෙන් රෝග ආබාධයත් ඒකන නිදහස් වෙත්්වා. ඒ ශාන්තියක් වතුරා. ඔය දෙකේම සම්පිණඩනයක් තමයි නිරෝගී වෙවා කියනට ගන්නේ.

그 밖에 이 세상에서 생기는 아흔여덟 가지 병과 갖가지 탈 같은 병과 아픔에서도 벗어나기를. 그런 평온을 퍼뜨립니다. 그 둘을 함께 묶은 것을 ‘병 없기를’이라고 하는 것입니다.

ලෝක සත්වයෙන්නට අසාහනයක් නැතුව මානසික දුකක් නැතුව කායික දුකක් නැතුව සැනමක් තියෙනවා නම් මේකත් සුවයක්. මේ පැවැත්මේ සුවය. හැබැයි එක්තරා සුවයක් විතරයි.

세상 중생에게 불편 없이, 마음의 괴로움 없이, 몸의 괴로움 없이 편안함이 있다면 그것도 sukha입니다. 이 삶의 sukha입니다. 하지만 그것은 한 가지 sukha일 뿐입니다.

හැබැයි අනාගාමී බවට පත් වෙස නිසා ඇලීම් ගැතින් සහමුලින් දුරු කරොත් එයාට කවදාත්මක මේ මානසික වශයෙන් දුකක් ඉන්නවා. ඒක තමයි පරමාර්ථ සුවය. අන්න ඒ සුව දෙකම ගැප් කර තමයි සුව පත් වෙත්වා කියන්න ඕනේ.

하지만 anāgāmī가 되어 들러붙음과 부딪힘을 뿌리째 없애면, 그에게는 다시는 마음의 괴로움이 없습니다. 그것이 paramattha sukha입니다. 그 두 sukha를 다 담아서 ‘행복하기를’이라고 해야 합니다.

එතනින් ඔක්කොම වෙර වුණා. පංචස්කන්ධ සංඛ්‍යාත් දුකින් බ්‍රහ්මයාට වේරෙන්නත් නැහැ. අනාගාමීලා අනාගාමීලා සුද්ධාශය උපදනා රූප, වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ කියන ස්කන්ධ පහක් නිසා හටගන්න දුක එයාටත් තියෙනවා.

거기서 다 끝났을까요? 다섯 khandha라는 dukkha에서는 brahmā도 벗어나지 못합니다. suddhāvāsa에 태어나는 anāgāmī에게도 rūpa, vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa라는 다섯 khandha 때문에 생기는 dukkha가 있습니다.

එතකොට ඒකෙන් අහක් වුනා තමයි නිබ්බාන පරම සුඛයෙන් සුඛිත සරවෙත්වා කියන්නේ ඇලීම් ඡන්දර රාගය තහාමින් දුරු කරපුවහම බැඳීම විවරයි. බැඳීම නික්මීමෙන් ලබන යම් සුවයක් ඇත්ත. ඒක තමා උපරිම නිවන් සුවය. අරිහත් ඵල සුවය. ඒ සුවයත් ප්‍රධාන කිරීම තමයි ලෝක සත්‍යයාට නිබ්බාන පරම සුඛයෙන් සුඛිත තර වෙච්චවා කියන අන්තිම සුවය පෙන්නන්නේ.

그러니 거기서도 벗어난 것이 ‘nibbāna paramaṃ sukhaṃ, sukhitattā hontu’입니다. 들러붙음, chandarāga를 뿌리째 없애면 묶임이 풀립니다. 묶임에서 빠져나와 얻는 sukha는 참됩니다. 그것이 가장 높은 nibbāna의 sukha, arahattaphala의 sukha입니다. 그 sukha를 으뜸으로 삼는 것이 ‘세상 중생이 가장 높은 행복인 nibbāna로 행복하기를’이라는 마지막 sukha를 보여 줍니다.

ඉතින් ඔය ආර්ය මත්තිය වඩනකොට ඔය දෙපැත්තම ඉන්න ඕනේ. එක පැත්තක් අරගත්තහම ආර්ය මත්ත්‍රිය සම්පූර්ණ වෙන්නේ නැහැ. ලෞකික පැත්ත විතරක් ගත්තොත් ඒක ලෞකික මෙත් වැඩීමක් වෙනවා. ලෝකෝසතර ධර්මයත් එක්ක ගත්තහම ආර්ය මෛත්‍රියක් වෙනවා. ආර්ය මෛත්‍රිය සියල්ලෙන් පූර්ණයි. ඒ නිසා බෞද්ධයෙක් මෛත්‍රී භාවනාව වඩනකොට ඔය ආර්ය මෛත්‍රිය තෝරාගන්න ඕනේ.

그러니 ariya mettā를 키울 때는 두 쪽이 다 있어야 합니다. 한쪽만 잡으면 ariya mettā가 온전해지지 않습니다. 세간 쪽만 잡으면 세간의 mettā 키우기가 됩니다. lokuttara dhamma와 함께 잡으면 ariya mettā가 됩니다. ariya mettā는 모든 면에서 온전합니다. 그러니 불자가 mettā bhāvanā를 할 때는 이 ariya mettā를 골라야 합니다.

සතර අපා දුකෙන් නිදහස් වීමේ ලබන නිදුක් වීම කාම රෝගයෙන් නිදහස් වීමේ ලබන නිරෝගී වීමත් ඒ වගේම ඒකෙන් නිකුත් වන චිත්ත ශාන්තියෙන් ලබන මේ අනාගාමී ඵලය ලබන සුවපත් වීමක් සියලුම සංසාර උපාදානයන්ගෙන් මිදිලා ලබන්නා වූ සියලුම දුක් අර නිදහස වෙලා ලබන්නා වූ සදහට දුකින් නිදහස් වෙලා විමුක්තියක්. ඔය කියන කාරණා හතර අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රධාන කාරණා හතර. ඔය අතරතුර

네 apāya의 dukkha에서 풀려나 얻는 dukkha 없음, kāma의 병에서 풀려나 얻는 병 없음, 그리고 거기서 나오는 마음의 평온으로 anāgāmī의 열매를 얻는 행복, 모든 saṃsāra의 upādāna에서 벗어나 모든 dukkha에서 영원히 풀려나 얻는 vimutti. 이 네 가지가 꼭 있어야 할 으뜸 네 가지입니다.

අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රධාන කාරණා හතර. ඔය අතරතුර යන සත්වයාට නොයෙත් දුක් හරදැෙනවා. එතකොට ඒවයෙන් දුක් හරදන ඇතිවීම ලෞකික නිදුක් වීමක්. ඒකත් මේකට අවශ්‍යයි. ඒ වගේම කයට

그 사이 길을 가는 중생에게는 갖가지 괴로움이 일어납니다. 그것들을 덜어 내는 것은 세간의 dukkha 없음입니다. 그것도 여기에 필요합니다.

වීමක්. ඒකත් මේකට අවශ්‍යයි. ඒ වගේම කයට ලෙඩ හැදෙනවා නම් දුක් කරදරයක් තියෙනවා නම් හිතට ලෙඩ හැදෙනවා ඒකත් කරදරයක්. ඒක පැවැත්ම තියෙන දුක් කරදර ඒකත් බාධකයක්. ඒ ලෝක සත්‍යට ඒකෙනු නිදහස් වේවා. ඒ වගේම කායික මානසිකව වන්නා වූ දුද්දාහයන්ගේ නිදහසම සුව තැනසුමක් තියෙනවා. ඒකත් හොඳයි. හැබැයි ඒක ලෞකිකයි. ඒ සුවයත් ලැබෙන්න ඕනේ.

또 몸에 병이 나서 괴로움이 있다면, 마음에 병이 나면 그것도 괴로움입니다. 삶에 있는 괴로움, 그것도 걸림돌입니다. 세상 중생이 거기서도 벗어나기를. 또 몸과 마음의 시달림에서 풀려난 편안함이 있습니다. 그것도 좋습니다. 하지만 그것은 세간의 것입니다. 그 sukha도 얻어야 합니다.

ඒක ලබා ගැනීමට හේතුකාරක වන අවිද්‍යා තෘෂ්ණා දුරු කරනවා නම් යම්කිසි ධර්මානුකූලව දැකලා කාමච්ඡන්ද ව්‍යාපාදක දුරු කරනවා නම් ඒ ධර්මාවබෝධයෙන් ලබන්නා වූ සදහටම මතුු දුකේ නැති සත්වයට පත්වීමේ. ඒක විශේෂයි.

그것을 얻게 하는 까닭인 avijjā와 taṇhā를 없앤다면, dhamma에 맞게 보아 kāmacchanda와 vyāpāda를 없앤다면, 그 dhamma의 깨달음으로 얻는, 다시는 dukkha가 없는 중생이 되는 것 — 그것은 특별합니다.

ඒ වගේම සැනසුමෙන් ඉන්නවා කියලා කිව්වා. සුකෙන් ඉඳලා හිටියා. පංචස්කන්ධ සංඛ්‍යා දුකෙන් බෙදෙන්න බැහැ. චඡන්දර රාගය සහමරින් දුරු කරලා හන අරිහත් ඵලයට පත් වුනොත් ඒකෙන් නිදුක්මෙන් තත්ත්වයට එනවා. ඒ අන්තිම දායහේ කෙළවරෙච්චරට සදාහත් නිදහස් වෙනවා. අන්න ඒක තමා පූර්ණ සුවය.

또 편안히 지낸다고 했습니다. sukha 속에 지냈습니다. 그래도 다섯 khandha라는 dukkha에서는 벗어나지 못합니다. chandarāga를 뿌리째 없애 arahattaphala에 이르면 그로써 dukkha 없는 상태에 이릅니다. 그 마지막 몸이 끝나는 때 영원히 풀려납니다. 그것이 온전한 sukha입니다.

ඒකෙන් නිබ්බාන පරම සුවය කියන්නේ ඒකයි. ඉතින් නිබ්බාන පරම කියන්නේ සුඛිත තර වෙත්වා. සුඛිත තර කියන වචනයෙන් පෙන්නන්නේ ඒක විඳින සුවේ නෙමෙයි. මෙච්චර කල් විධ දුක කෙලවල ලබන නිදහස ඒක තමයි සුඛිත තර කියලා කියන්නේ ඒකයි. සුඛයයි සුඛිත තරයි දෙක

그래서 nibbāna paramaṃ sukhaṃ이라고 하는 것입니다. 그러니 ‘nibbāna paramaṃ … sukhitattā hontu’. sukhitattā라는 말이 보여 주는 것은 누리는 sukha가 아닙니다. 그토록 오래 겪은 dukkha의 끝에서 얻는 풀려남, 그것을 sukhitattā라고 합니다.

කියන්නේ ඒකයි. සුඛයයි සුඛිත තරයි දෙක තෝරගන්න ඕනේ. ඕක තෝරගත්තහම ඔය භාවනාව කරන හැර. ඉතින් ඔය ක්‍රමයට හිත තියාගෙන ඉවෙරලා හිටම් ඔය භාවනාව වඩන්න ඕනේ.

sukha와 sukhitattā 둘을 가려내야 합니다. 그것을 가려낸 다음 이 bhāvanā를 합니다. 그러니 마음을 이렇게 두고 이 bhāvanā를 키워야 합니다.

එතකොට යථාර්ථය දකිනවා. නිවන ආනිසංස දකිනවා ලෝකේ ආදීනව දකිනවා. ලෝකේ ආදීනව දකින්න බැහැ නිවන ආනිසංස දකින්න බැහැ. මේකයි ආර්ය මාර්ගය.

그러면 있는 그대로를 봅니다. nibbāna의 ānisaṃsa를 보고, 세상의 ādīnava를 봅니다. 세상의 ādīnava를 보지 못하면 nibbāna의 ānisaṃsa도 보지 못합니다. 이것이 ariya의 길입니다.

ආර්ය මාර්ගයක හැමෙලීම තිබිය යුතු ලෝකයේ ආදීනවත් නිවනේ ආනිසංස මේ දෙක සිහි වෙනකොට තමයි ආර්ය මාර්ගය වැඩෙන්නේ. ඔය දෙක දකින්න ඕනේ.

ariya의 길에는 늘 세상의 ādīnava와 nibbāna의 ānisaṃsa가 있어야 하며, 이 둘을 떠올릴 때 ariya의 길이 자랍니다. 이 둘을 보아야 합니다.

මේ ලෝකය ලෝකය හැටියට දැක්කේ නැත්නම්. අමතක කරලා දැවොත් එහෙම බලන්නේ නැතුව ලෝකේ ආදීනව පේන්නේ නැතුව යනවා. බලන්න විදිහක් නැතුව යනවා. නිවනේ වටිනාකම සිහි කළේ නැත්නම්. නිවන ආනිශාසය නැත්නම් පිහිටන්න දෙක් නැතුව යනවා. ලෝකේ ආදීනව දැක්කහම මිදෙනවා නිවන ආනිසංස දැක්කහම පිහිටනවා නිවන. එතකොටයි නිවන් දකින්නේ.

이 세상을 세상 그대로 보지 않으면, 잊어버리고 보지 않으면, 세상의 ādīnava가 보이지 않게 됩니다. 볼 길이 없어집니다. nibbāna의 값어치를 떠올리지 않으면, nibbāna의 ānisaṃsa가 없으면 머물 곳이 없어집니다. 세상의 ādīnava를 보면 벗어나고, nibbāna의 ānisaṃsa를 보면 nibbāna에 머뭅니다. 그때 nibbāna를 봅니다.

ඔය කරම දෙක තියෙන්න ඕන.

그 두 가지 길이 있어야 합니다.

එතකොට කාගෙන්වත් අහන්න දෙයක් නැහැ මම දැන් කොච්චර දුර ඇවිදිලද කියලා. තමන්ටම තේරුනේ තමන් හේතුව දැකලා නම් හේතුව අයින් කළේ. මගෙන් මෙච්චර මේ හේතුකාරය අයින් වෙලා. එහෙනම් ඒ මට්ටමට තමගේ ඒකෙන් හරගන්න ඵලයත් අයින් වෙලා. ඒක දෙයක් ඇහැ. හේතු නිරෝධ මට්ටවන ඵල නිරෝධ

그러면 내가 지금 얼마나 멀리 왔는지 누구에게 물을 것이 없습니다. 스스로 압니다. 까닭을 보고 까닭을 치웠다면, 나에게서 이만큼 까닭이 치워졌다, 그러니 그만큼 그로써 받을 열매도 치워졌다. 그것이 한 가지입니다. 까닭이 사라진 만큼 열매가 사라집니다.

සතර අපා ගත වීමට හේතුකාර කියන්නේ පාප දූෂිතාවයක් මගේ මනසේ නැගෙන්නේ නැත්නම්. කුමක් නිසාද? අනිච්ච නිසා, දුක්ඛ නිසා, අසාර ලෝකය තුළ දැක්කහම මම මොනවට මේ සටන් කරන්නද? මොනවට අසාධාරණකම් කරන්නද කියලා. අසාධාරණය දුරුවෙලා ගියාම යථාබෝධයෙන්. ඔහු දන්නවා මගින් මේ දූෂිතතාවයට පත් වෙන්න හිටෙන මානසිකත්වයක් උදා වෙන්නේ නැහ.

네 apāya로 가는 까닭은 악한 더러움입니다. 그것이 내 마음에 일어나지 않는다면 — 왜일까요? anicca이고 dukkha이며 알맹이 없는 세상을 보았으니, 내가 무엇 때문에 싸우고 무엇 때문에 부당한 짓을 하겠느냐 하는 것입니다. 참된 깨달음으로 부당함이 사라지면, 그는 자기에게 그런 더러움에 빠질 마음이 일어나지 않는다는 것을 압니다.

එහෙනම් සතර අපාගත වෙන්න යම් හේතුක් තියෙනවා ඒ හේතුවම අල්ලන්නේ නැහැ. ඒ නිසා මට කියන්න පුළුවන් සේ කළ නිරත්තෙන්, සේල ප්‍රේතශය ඇත්තෙන්, සේල තිරිසන්න ඇත්තෙක්ෂ අසුල නිකා ඇත්තෙ. මට ඒවා නෑහැ කියලා මේ හේතු මම දන්නවා කියලා කියන්න පුළුවන්. ඕක

그러니 네 apāya에 떨어질 까닭이 무엇이든 그 까닭을 붙잡지 않습니다. 그래서 ‘나에게 niraya가 다했다, peta의 세계가 다했다, tiracchāna가 다했다, apāya가 다했다, 나에게 그런 것은 없다, 그 까닭을 나는 안다’고 말할 수 있습니다.

හේතු මම දන්නවා කියලා කියන්න පුළුවන්. ඕක හාමුදුරුවන්ගෙන් අහගත්තා ම සෝවාන් වෙලාවද කියලා ම දන්නනවා සහතිකයක් දුන්න සාතිකේ අරන් ගි ගිහිල්ලා. කවුද කිව්වේ? හාමුදුරුවෝ කිව්වා හරි. කෝ සන්දිට්ඨිය කෝ අකාලිකෝ එහි පස්සේ කෝ පච්චතාභීතබ් බොන්නේ එකක්වත් තියෙනවද?

스님께 ‘제가 sotāpanna가 되었습니까’ 하고 여쭈어 증명서를 받아 들고 가는 것이 아닙니다. 누가 말했습니까? 스님이 말했다, 좋습니다. 그렇다면 sandiṭṭhiko는 어디 있고 akāliko는 어디 있으며, paccattaṃ veditabbo는 어디 있습니까? 하나라도 있습니까?

කාගෙන් වටහන දෙයක් නෑහැ. මාගඵලය ලැබුණ

누구에게서 알아낼 것이 아닙니다.

තියඵල ධර්මය දෙයක්.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

තමන් තමන්ට දකින්න පුළුවන්. තමන් කොයි තරම් දුරට අවිද්‍යා තෘෂ්ණාටකින් ඡන්දර රාගයෙන් බිදුනාද කියලා. ඉවරටම මිදුනා දැක්ක හැරි ඉවටම බමිදුනා. ඉතින් එහාට මට මිදෙන්න දෙයක් නැහ. සහමුලින් පූර්ණයි කියලා.

자기가 avijjā와 taṇhā, chandarāga에서 얼마나 멀리 벗어났는지는 스스로 볼 수 있습니다. 끝까지 벗어났음을 보았다면 끝까지 벗어난 것입니다. 이제 더 벗어날 것이 없다, 뿌리째 온전하다고 압니다.

අරයා කිව්වට මෙයා කිව්වට මම සෝවන් මම සුද්ධාගමී මං අනාගානී මම හරික් තියට අයහල් එක්කෙනා කිව්වා කිව්වට මට සැකයක්වත් ඇරලා නැහැ.

이 사람이 말하고 저 사람이 말해서, ‘나는 sotāpanna다, sakadāgāmī다, anāgāmī다, arahant다’라고 누가 말해 준다고 해서 내 의심 하나라도 걷히지 않습니다.

කොහොමද යසක් විදින්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අපි නියතයේම සම්බෝධි පරායනය සෝතාපන්න වීමේ හිතම කැමතිනම් ප්‍රකාශ කරන්න.

‘우리는 niyato sambodhiparāyano, sotāpanna가 되었다’고, 원한다면 스스로 밝히십시오.

යට ඔන්නනම් කියන්න පුළුවන්. ධර්මය දැකලා තියෙනවද ධර්මය දැකේ නැති කෙනෙකුට අනුගන මට මෙහෙම කිව්වා ඒකයි මම කියන්න කියනවා මෙතන කාගේවත් අහන්නේ නැතුව මටම කියන්න පුළුවන් කියලා කියන්න පුළුවන්.

그렇다면 말할 수 있습니다. dhamma를 보았습니까? dhamma를 보지 못한 사람에게는 남이 나에게 이렇게 말했다는 것뿐입니다. 그래서 나는 여기서 누구에게도 묻지 않고 스스로 말할 수 있어야 한다고 말하는 것입니다.

කියන්න බැහ

말할 수 없습니다.

ධර්මය යථා ඵලය අක්කහසින් හැදිලා තියෙන්නේ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඒ නිසා මම යම් තැනට පත් වුනා නම් ඒ තත්ත්වයන් මගේ සංඛාර නෑහ දැන්. ඒ සංඛාර නැහ නම් ඒ ජාතියේ විඤ්ඤාණත් මට නෑහ. ඒ ජාතියේ නාම රූප වශයෙන් මයින්නෙත් නැහැ. එබඳන් බැඳුන සලායතනය මට ඇත්තෙත් නැහැ. එබඳු ස්පර්ශයක් මම ලබන්නෙත් නැහ. එපදු වින්දනයක් මම විදින්නෙත් නැහ. ඒඳු බැඳීමක් ඇත්තෙත් නැ. එන හාවීමකුත් නැහැ. එතන බැඳීමකුත් නැහැ. තණ්හා උපාදානක් නැහැ. එවඳු බවක් මගේ දැනේ නැහැ. ඒවඳු බවකම මන්නේ නැහැ. එහෙනම් මට එවන් ජාතියක් ඉන්නේ. එව පංචාතියට හේතු අල්ලගන. අන්න ධර්මානුකූලවද පටිච්ච සමුප්පාදය දැනගන්නා

그러니 내가 어떤 자리에 이르렀다면, 그 처지에서는 이제 나에게 saṅkhāra가 없습니다. saṅkhāra가 없으면 그 태어남의 viññāṇa도 나에게 없습니다. 그 태어남의 nāmarūpa로 일어나지도 않습니다. 그렇게 묶인 saḷāyatana도 나에게 없습니다. 그런 phassa를 받지도 않고, 그런 vedanā를 겪지도 않습니다. 그런 들러붙음도 없고, 붙잡음도 없고, 묶임도 없습니다. taṇhā도 upādāna도 없습니다. 그런 bhava를 나는 느끼지 않습니다. 그러니 나에게 그런 jāti는 없습니다. 그런 jāti의 까닭을 붙잡지 않습니다. 이것이 dhamma에 맞게 paṭicca samuppāda를 아는 것입니다.

මේ යෝ පටිච්ච සමුප්පාදං පස්සති සෝ ධම්මං පස්සති කිව්වේ ඔන්න ඔකයි. යමේ පටිච්ච සමුප්පාද දකිනකොට ධර්මය දකින්නවා. ධර්මය ඔහොම දකින්න ඕන.

‘yo paṭiccasamuppādaṃ passati so dhammaṃ passati’라고 한 것이 바로 이것입니다. paṭicca samuppāda를 볼 때 dhamma를 봅니다. dhamma는 그렇게 보아야 합니다.

මේ පටිච්ච සමහම පාලයෙන් ධර්මය තෝරගත්තේ නැත්නම් අපි ඉන්නේ කොතනද අපිවත් දන්නේ නැහ.

paṭicca samuppāda로 dhamma를 가려내지 않으면 우리가 어디에 있는지 우리 자신도 모릅니다.

අනුන්ගෙන් අහලා මේක හරියන්නේ නැහ. මේ හේතුඵල න්‍යායමයක් තියෙනවා. න් ඒක අපි තර්ක වාද කරන්න දෙයක් නෑහැ. ඒක ඇත්ත බවෙනවා.

남에게 물어서는 이것이 되지 않습니다. 여기에는 hetu-phala의 법칙이 있습니다. 그것은 우리가 따지고 다툴 일이 아닙니다. 그것이 참임이 드러납니다.

සත්වයෙක් පුද්ගලයෙක් පෙන්නන්න නෙමෙයි පටිච්ච සමුප්පාදය පෙන්නලා තියෙන්නේ. මේ ලෝකයේ හේතුඵල න්‍යායක් පෙන්නන්නයි. ඒ හේතුඵල න්‍යාය ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රමය අපි දකින්න ඕනේ.

paṭicca samuppāda는 중생이나 사람을 보여 주려고 설한 것이 아닙니다. 이 세상의 hetu-phala 법칙을 보여 주려는 것입니다. 그 hetu-phala 법칙이 움직이는 방식을 우리는 보아야 합니다.

සත්වේට්ඨිය කියලා ගන්න ඇතුව හේතුඵල න්‍යාය දකින්නයි පටිච්ච සමුප්පාදය තියෙන්නේ. එතකොට සත්ව පුද්ගල ක්‍රියාවලියක් නෙමෙයි එතන පෙන්නන්නේ. හේතුඵල ක්‍රියාවලියක්.

중생이라는 견해로 잡지 말고 hetu-phala 법칙을 보라고 paṭicca samuppāda가 있는 것입니다. 거기서 보여 주는 것은 중생이나 사람의 과정이 아니라 hetu-phala의 과정입니다.

ි ඒකෙදි තියෙන වචන වලට දීලා තියෙන අර්ථ අපි හොඳට තෝරාගන්න ඕනේ. නැත්නම් ඕක තෝරාගන්න බැහැ.

거기 나오는 낱말들에 주어진 뜻을 우리는 잘 가려야 합니다. 그렇지 않으면 그것을 가려낼 수 없습니다.

දැන් ජාති කියනකොට මේ ජාති කියන්නේ මේ මිනිස්සු විතරයි කියලා එහෙම ගත්තොත් එහෙම අපිට ඕක තෝරාගන්න බැහැ. ඇයි ගස් මන්න ගස් ජාති නෙමෙයි තියෙන්න. ගල් ජාති නෙමෙයි. ගාති, ගල් ජාති, පස් ජාති, ගිරි ජාති, කොළ ජාති, මල් ජාති ඒ ඔක්කොම ජාතිවා. මිනිස් ජාති, පති පතිරිසං ජාති ඒවත් ජාතිය. හත්ත පුද්ගල සංඥාව අයින් කරලා ජාති හඳුනගන්න ඕනේ ඉස්සෙල්ලා පොදු.

jāti라고 할 때, 이 jāti가 사람만을 말한다고 잡으면 우리는 그것을 가려낼 수 없습니다. 나무의 jāti도 있지 않습니까? 돌의 jāti도요. 바위의 jāti, 흙의 jāti, 산의 jāti, 잎의 jāti, 꽃의 jāti, 그것이 다 jāti입니다. 사람의 jāti, 짐승의 jāti, 그것도 jāti입니다. 중생과 사람이라는 saññā를 치우고 먼저 jāti를 두루 알아보아야 합니다.

අන්න ඉස්සෙල්ලා අපි එන්න ඕනේ තැන ජාති හටගත්තා නම් ජාති හටගත්ත හේතුඵල නියාමය මොකක්ද? පතන යාමයක් නෙමෙයි. හේතුඵල යාමයක් භව පච්චයා ජාති යම් නිර්මානාත්මක බවක් ඇතනම් ඒ හේතු ජාති පහළ වෙන්නේ.

우리가 먼저 와야 할 자리는 이것입니다. jāti가 생겼다면 jāti가 생긴 hetu-phala의 법칙은 무엇인가? 바람으로 이루어지는 과정이 아니라 hetu-phala의 과정입니다. bhava paccayā jāti. 무언가를 지어내는 됨이 있다면 그 까닭으로 jāti가 나타납니다.

අඹගහ කියන ජාතිය නිර්මාණය වෙන්න ආපෝ, තේජෝ, වායෝ පඨින ධාතු හතර යම් ශක්තියකන් ඇදිලා ඉදිल्ලා. ඊට අනුකූලව ක්‍රියාත්මක වුණා, නිර්මාණය වුණා නම් නිර්මාණය වීමේ ක්‍රියාවලිය නිසා දළු ජාති පේනවා, කොළ ජාති පේනවා, ගිලි ජාති පේනවා, මල් ජාති පේනවා, අතු ජාති පේනවා, කඳ ජාති පේනවා, පොතු ජාති පේනවා, මුල් ජාති පේනවා. අඹහකියා ජාතියක් පේනවා. අන්න භව ප්‍රතින් ජාති වුණා කිව්වේ ඔන්න ඕකයි.

망고나무라는 jāti가 지어지려면 āpo, tejo, vāyo, paṭhavī 네 dhātu가 어떤 힘으로 끌려와 그에 맞게 움직여 지어져야 합니다. 그 지어지는 과정 때문에 새순의 jāti가 보이고, 잎의 jāti, 열매의 jāti, 꽃의 jāti, 가지의 jāti, 줄기의 jāti, 껍질의 jāti, 뿌리의 jāti가 보입니다. 망고나무라는 jāti가 보입니다. bhava paccayā jāti라고 한 것이 바로 이것입니다.

ඒක සත්වන්ට ඉදලා සම්බන්ධ කරලා සීමා කරන්න නැතුව බලන්න ඕනේ මුළු ලෝකෙම හටගෙන තියෙන්නේ ඔය ක්‍රමයයි. මුළු ලෝකෙම පටිච්ච සමුපන්නයි කිව්වේ ඕකයි.

그것을 중생에게만 매어 가두지 말고 보아야 합니다. 온 세상이 이렇게 생겨났습니다. 온 세상이 paṭiccasamuppanna라고 한 것이 이것입니다.

උපාදාන පත්වියා භව එහෙනම් මේ යමක් නිර්මාණය වෙන්නේ ඒකට අවශ්‍ය කරන දේවල් ආසනයට ඇදිලා. උපාදානය කියන්නේ ආසනයට හැදෙනවා කියන එකයි. උප කියන්නේ ආසන්න. ආදානය කියන්නේ ඇදිලා එනවා.

upādāna paccayā bhava. 그러니 무언가가 지어지는 것은 그에 필요한 것들이 가까이 끌려오기 때문입니다. upādāna란 가까이 끌려온다는 뜻입니다. upa는 가까이, ādāna는 끌려온다는 뜻입니다.

දැන් ගහ හටගත්තේ මොනවද? මූල දවය ආපෝ ධාතුවයි, තේජෝ ධාතුවයි, වායෝ ධාතුවයි, පඨයෝ ධාතුවයි කියන මේ ධාතු හතර මූල ත්‍රව්‍ය වෙලා. මේවායේ ගහ තියන්නේ යම් තැනක් හටගන්න තැනට ඒ ආසනයට හැදෙන්න ඕනේ.ඔ ආය පෝර දානවා වතුර දානවා කියන ක දැන් මට ඇදෙන්නේ නැහැනේ. ආසන්නට ඇදුනොත් තමයි ගහරය ඇදලා ගන්නේ උපාදාන. එතකොට තමයි නිර්මානාත්මක බව වෙන්නේ. දැන් මේ විද්‍යාවක්. යමක් හටගන්න විද්‍යාව මේ පෙන්නන්න අන්න උපාදාන වෙච්ච හැටි.

나무는 무엇으로 생겼습니까? 밑바탕 물질인 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavī dhātu, 이 네 dhātu가 밑바탕 물질이 됩니다. 나무가 서려면 이것들이 생겨날 자리로 가까이 끌려와야 합니다. ‘거름을 주고 물을 준다’고 해도 그것이 저절로 끌려오지는 않습니다. 가까이 끌려와야 나무가 그것을 빨아들입니다. 그것이 upādāna입니다. 그때 지어냄이 일어납니다. 이것은 과학입니다. 무언가가 생겨나는 과학, upādāna가 된 모습을 보여 줍니다.

එතකොට තණ්හා පච්චයා උපාදාන තණ්හා කියන්නේ ආසාව කියලා කඇත්තට හරියන්නේ නැ. තණ්හේ හා වෙන නිසා තණ්හා කියලා. ආසන්නයට ඇදි නිසා උපාදාන කියලා.

그러면 taṇhā paccayā upādāna. taṇhā를 바람이라고만 하면 참뜻에 맞지 않습니다. 한 자리에 들러붙기 때문에 taṇhā라고 하고, 가까이 끌려오기 때문에 upādāna라고 합니다.

එහෙනම් ආපෝ ධාතුවයි, තේජෝ ධාතුවයි, වායෝ ධාතුවයි, පඨවි ධාතුවයි පෝර හැටියට මුලෙන් උරාගත්තා අන්න උපාදාන වුණා. ආසනයට ඇදුනා.

그러니 āpo, tejo, vāyo, paṭhavī dhātu를 거름으로 뿌리가 빨아들였습니다. 그것이 upādāna가 된 것, 가까이 끌려온 것입니다.

ඔය මුල කියන තැන හවෙලා තිබුනහෙනම් අර පෝර ටික සීය හා වුණේ නැත්නම් අදිනවා.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මුල කොහෙවත් පර කොහෙවත් තිබුනොත් එහෙම අදින්නේ.

뿌리는 어딘가에 있고 거름은 다른 어딘가에 있다면 끌어당기겠습니까?

තණ්හා පත්යා උපාදාන අනිසිද්ධාන්තය. එහෙනම් ඒ ධාතු හතර මුල කියන තණන් හා වුනොත් මොකද වෙන්නේ? ආසන්න ඇදලා ගන්නවා. මුලින් ඇදලා ගන්නවා ගහට උපාදාන වෙනවා. අන්න සිද්ධාන්තය.

taṇhā paccayā upādāna, 이것이 원리입니다. 그러니 그 네 dhātu가 뿌리라는 자리에 들러붙으면 어떻게 됩니까? 가까이 끌어당깁니다. 뿌리로 끌어당겨 나무의 upādāna가 됩니다. 그것이 원리입니다.

තන්නේ හාවෙච්ච නිසයි ආසන්න හැදුනේ. මුල කියන තන ලං කරලා පෝ ටික අතුර ටික දුන්නේ නැත්නම්. ඒක ඇදෙන විදිහක් නැහ. අන්න තණ්හා පච්ච අවපාදනම් කියන්නේ සිද්ධාන්තය.

자리에 들러붙었기 때문에 가까이 끌려온 것입니다. 거름과 물을 뿌리라는 자리에 가까이 대 주지 않으면 끌려올 길이 없습니다. 그것이 taṇhā paccayā upādāna라는 원리입니다.

ඒ වතුර වතුර හැටියට තිබුණා නම් පෝර පෝර හැටිය නැ පඨවි පඨවි හැටියටත් තිබුණා. ඒ වගේම උෂ්ණ උෂ්ය හැටියටත් තිබුණා වායුව වාය හැටියට පැත්තක අක්‍රියව තිබුණ නම් අපිට කවදාවත් පෝර සංඛරණයක් දකින්න හම්බ වෙන්නේ නැවත් අර උපාදාන වෙන්න සනිහ වෙන්න විදිහක් නැහ. මොනවද තනිහා වෙන්නේ

물은 물대로, 거름은 거름대로, paṭhavī는 paṭhavī대로, 열은 열대로, 바람은 바람대로 한쪽에 움직이지 않고 있었다면, 우리는 거름이 어우러진 것을 결코 볼 수 없고 upādāna도 일어날 수 없으며 들러붙을 길도 없습니다. 무엇이 들러붙습니까?

වීමක් දනවන්න වේදනා වීමක් එකතු වෙනකොට වීමක් සිද්ධ වෙනකොට තමයි වේදනා කියන්නේ. පිදෙනවට නෙමෙයි. ආසාවට ආශ්වාදයට විදික් නෙමෙයි වේදනා කියන්නේ. වීමක් දනවන්න ඕනේ.

vedanā는 ‘됨’을 일으키는 것입니다. 무언가가 어우러져 하나의 됨이 일어날 때 그것을 vedanā라고 합니다. 겪는 것이 아닙니다. 바람과 즐거움을 겪는 것이 vedanā가 아닙니다. 됨을 일으켜야 합니다.

මොනවද වෙන්නේ? ජලයත් එකතු වෙන්න ඕන. ද්‍රව්‍යයත් එකතු වෙන්න ඕන. වායුවත් එකතු වෙන්න ඕන උෂ්යත් එකතු වෙන්න ඕන. මෙන්න මේ වීමක් එකතු වුනාට පස්සේ තමයි අවශ්‍යද සංකල් වුනේ. වීමක් වියමක් දැනග තමයි පෝර කියන එක හැදිලා නම් අර අවශ්‍ය කරන රස් ධාතුව මුල කියන තන්ත හා වුනේ තණ්හා වුනේ.

무엇이 일어나야 합니까? 물도 어우러져야 하고, 물질도 어우러져야 하고, 바람도, 열도 어우러져야 합니다. 이 됨이 어우러진 뒤에야 필요한 것이 뭉쳤습니다. 됨이 일어나 거름이라는 것이 생기면, 그 필요한 rasa dhātu가 뿌리라는 자리에 들러붙습니다. 그것이 taṇhā가 된 것입니다.

වේදනාපත්හා සංඥා එතකොට මේ එකින් එක වෙන් වෙලා තියෙනවා ස්පර්ශ වෙන්නේ නැතුව මේක එකතු වෙන්න පුළුවන්ද? අර පෝර කියන රසායන රස ධාතුව නිර්මාණය වෙන්න පුළුවන්ද?

vedanā paccayā taṇhā. 그러면 이것들이 하나하나 따로 떨어져 있어서 서로 닿지 않고도 어우러질 수 있습니까? 거름이라는 rasa dhātu가 지어질 수 있습니까?

ස්පර්ශ වෙන්න ඕනේ. ජලය ජලය ද්‍රව්‍යවලට ස්පර්ශ වෙන්න ඕනේ වායුවය ස්පර්ශ වෙන්න ඕනේ. උෂ්ණත්වය ස්පර්ශ වෙන්න නැ. මේ ස්පර්ශය නිසා තමයි අර වීම නිර්මාණය වුනේ වීම දැනෙන්නේ. දැන් වීමක් දනවන්න ස්පර්ශයක් ඕනේ ඔන්න පස පච්චා වේදනා අන සිද්ධ ස්පර්ශ වුන නිසා තමයි මේ සකස් වුන්නේ.

닿아야 합니다. 물이 물질에 닿아야 하고, 바람이 닿아야 하고, 열이 닿아야 합니다. 이 닿음 때문에 그 됨이 지어졌고 됨이 느껴지는 것입니다. 됨을 일으키려면 닿음이 있어야 합니다. 그래서 phassa paccayā vedanā, 이것이 원리입니다. 닿았기 때문에 이것이 갖추어진 것입니다.

දැන් අපි ගහක් කර නැීමේ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතකොට පස වුනේ සලායතන පත් එයා පස්වා අනේ ස්පර්ශ වෙන්නේ ඒකට තැනක් ඕනේ. ආයතනයක් ඕනේ. ඒකට බිමක් ඕනේ. මොනවාහරි මේ අවශ්‍ය ඉඩ ප්‍රමාණයක් ඕනේ. ඒවා සංකල්පනය වෙන්නද? ඒ සංකල්පනය වෙන්නේ ඉර පදාසයක් ඉර ප්‍රදේශයක් ඇතුලේ. ඒ සීමාවක් ඇතුලේ තමයි. ඒවා ආයස්ථානයක්වත් එකතු කරන ස්ථානය බවට පත් කරන්න. යම්කතක ජලය හඳා හිටින්නේ නැත්නම්. පෝර හඳා හිටින්නේ නැත්නම්. වායුව හඳා හිටින්නේ නැත්නම්. උෂ්ණ හදා හිටින්නේ නැත්නම් යම් තැනක එතකොට ආයතනයක්.

그러면 phassa는 saḷāyatana paccayā phassa입니다. 닿으려면 자리가 있어야 합니다. āyatana가 있어야 합니다. 바탕이 있어야 합니다. 어떤 필요한 넓이가 있어야 합니다. 그것들이 어우러지려면? 어우러지는 것은 한 구역 안, 어떤 테두리 안에서입니다. 그곳을 모이는 자리로 만들어야 합니다. 어떤 곳에 물, 거름, 바람, 열이 머물러 있어야 합니다. 그런 곳이 āyatana입니다.

ආයතනයක් කිව්වේ මොකක්ද? ඔය ජාතිය හතර යම් තැනක හදා හිටිනවා නම් අන්න ඒ පරිසරයට කියනවා ආයතන

āyatana란 무엇입니까? 그 네 dhātu가 어떤 곳에 머물러 있다면 그 둘레를 āyatana라고 합니다.

මේ සලායතන පත්‍යා පස්සව කියන්නේ. දැන් ඔය ඇහැ හටගන්න කන හටගන්න නාසය හටගන්න දිව හටගන්න කය හටගන්න මන හටගන්න එහෙනම් රූප හටගන්න ශබ්ද හටගන්න ගන්ධ හටගන්න රස හටගන්න ස්පර්ශ හටගන්න ධර්ම හටගන්න ආයතන හයක් හටගන්න තේක් තියෙන්න ඕනේ. අන්න ආයස්ථාන කියන්නේ අන්න ඒ හටගන්න ස්ථාන

이것이 saḷāyatana paccayā phassa입니다. 눈, 귀, 코, 혀, 몸, 마음이 생기려면, 그리고 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma가 생기려면 여섯 āyatana가 생길 자리가 있어야 합니다. āyatana란 바로 그 생겨나는 자리입니다.

මම කියන මේ ශරීරය නම් ඇස කන දිවනාසය ශරීරය මන හටගන්න ස්ථානයක් ඕන බාහිර ලෝකය නම් රූප ශබ්ද ගන්ධ රස විශ්පස ධර්ම හටගන්න ස්ථානයක්.

내가 ‘나’라고 하는 이 몸이라면 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음이 생길 자리가 있어야 하고, 바깥 세상이라면 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma가 생길 자리가 있어야 합니다.

ඒ බාහිර සලායතනය නෙමෙයි අභ්‍යන්තර සලායතනය අන්න බාහිර සලායතනයක් ගැනයි අපි මේ දැන් කතා කරන්න ගහක් ගැන අන්න ඒකට අවශ්‍ය සලායතන රූප හටගන්න ශබ්ද හටගන්න ගන්ධ හටගන්න රස හටගන්න ස්පර්ශ හටගන්න ධර්ම හටගන්න ආසේ පරිසරයක් මේ ලෝකය ඇතුිලින් නිෂ්පාදනය වෙච්ච. අන්න ඒ ආයතන හය සකස් වෙන්න එකතු වෙන ස්ථාන හය හටගත්තා නම් යම් තැනක අපි ඒ ටික පොළොව ඒ ගහට ගන්න ගැලපෙනවා. අන්න සලායතන නිසා මේ ස්පර්ශය එකතු වීම හටගත්තේ. අර ජලය ස්පර්ශනේ වායුවය ස්පර්ශනේ සතර ස්පර්ශ කරලා එකට ගන්න.

안의 saḷāyatana가 아니라 바깥의 saḷāyatana, 우리는 지금 나무에 대해 바깥의 saḷāyatana를 말하고 있습니다. 그것에 필요한 saḷāyatana, 곧 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma가 생겨날 둘레가 이 세상 안에서 만들어졌습니다. 여섯 āyatana가 갖추어지도록 모이는 여섯 자리가 어떤 곳에 생겼다면, 그 땅이 그 나무에 맞습니다. saḷāyatana 때문에 이 닿음, 어우러짐이 생겼습니다. 물이 닿고 바람이 닿고, 넷이 닿아 하나로 어우러집니다.

කලායතන පත්‍යා ප නාම රූප පත්‍යා සලායතන ඔන්න වැදගත්ම තේරෙනාම.

saḷāyatana paccayā phassa, nāmarūpa paccayā saḷāyatana. 이제 가장 중요한 알아차림입니다.

ඒ ඒ පරිසරය කොහොමද හටගත්තේ? ඒක නිකන් හටගන්නේ. අන්න නාම රූපයක් නිසා හටගන්නවා. අන්න මනුස්ස මිරිසිට

그 둘레는 어떻게 생겼습니까? 그냥 생긴 것이 아닙니다. nāmarūpa 때문에 생깁니다.

හටගන්නවා. අන්න මනුස්ස මිරිසිට වැහැගන්නවා. මිනිස්ක් තුළින් ඉඟට නගාගන්නවා. අවස්සේ පරිසර මානසිකත්වයක්.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඒ පාරිසිකත්වය නමයතාවයකින් හැඩලය රූපරණය කරනවා මනසින් මෙහෙම පරිසරයක් ඇත්නම් අන්න අදහස ගත්තා. මෙහෙම පරිසරයාගේ පරිසර ආකාරය මනසෙන් ගත්තා. ඒකට නම් නිතාගේ දැක්කුලා මනසෙන්. අන්න ශක්තියක් හටගත්තා පරිසරය ගොඩනැගෙන්න. අන්න අර ආයතන පරිසරය ගොඩනැගෙන නාම රූපයා සලායතනින්

마음으로 그 둘레에 이름을 붙이고 모양을 그립니다. ‘이런 둘레가 있다면’ 하는 생각을 가졌습니다. 이런 둘레의 모습을 마음으로 잡았습니다. 마음으로 그것을 보았습니다. 그러자 그 둘레가 세워지도록 힘이 생겼습니다. 그것이 āyatana의 둘레를 세우는 nāmarūpa, 곧 nāmarūpa paccayā saḷāyatana입니다.

මනස තුළ ඔය විදිහේ පරිසරයක් ගොන්න නැගෙන්න බැහැ. අනුකූල විඤ්ඤාණයක් තිබුණා.

마음속에 그런 둘레가 그냥 세워질 수는 없습니다. 그것에 맞는 viññāṇa가 있었던 것입니다.

අන්නතින් බාහිර ලෝකයේ විඤ්ඤාණයට බැහැගත්ත හැ සත්වයාට බැහැගත්ත හැ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

විඤ්ඤාණයක් යම් තැනක නිෂ්පාදනය වුණා අපි මේ දැනෙනවා කියන මට ඉක්මවාගේ මෙහෙම දෙයක් ඇන්නම් කියන හැඟීමට එන්න ඕනේ. එතකොට මේ ලෝකේ පවතින දෙයක් ගැන මානසිකත්වයක් මනසට ආවා. පැවැත්ම හොඳයි කියන මානසිකත්වයක් ආවා. ඒ පැවැත්ම මෙහෙම එකක් තියෙන මානසිකත්වයක් ගොඩනැ.

어떤 곳에 viññāṇa가 만들어졌다는 것은, 우리가 ‘이런 것이 있으면 좋겠다’는 느낌에 이르렀다는 것입니다. 그러면 이 세상에 있는 무언가에 대한 마음가짐이 마음에 왔습니다. ‘있음은 좋다’는 마음가짐이 왔습니다. 그런 있음이 있어야 한다는 마음가짐이 세워졌습니다.

අන්න මානසිකත්වය කිළුටු වුණා. චන්ධරාගයෙන් යුක්ත වුණා.

그러자 마음가짐이 더럽혀졌습니다. chandarāga와 함께하게 되었습니다.

අන්න ප්‍රභාස්සවර චිත්ත කියන එකෙන් තියෙන්නේ නැත්තේ. ප්‍රභාස්සවර චිත්තයේ ආගන්තකන්ධ රාගය උපක් ලේස ගත්ත නිසා. ඒක විඤ්ඤාණ ගුණා. අන්න චිත්තයි විඤ්ඤාණයයි දෙකක් කිව්වේ ඕකයි. අන්න විඤ්ඤාණ පහළ

그래서 그것을 pabhassara citta라고 하지 않습니다. pabhassara citta에 chandarāga가 손님 같은 upakkilesa로 들어왔기 때문에 그것이 viññāṇa의 성질이 되었습니다. citta와 viññāṇa를 둘로 말한 것이 이것입니다.

දෙකක් කිව්වේ ඕකයි. අන්න විඤ්ඤාණ පහළ වෙන්න මොකද අවිද්‍යා සහගතව හිතන්න ඕන කියන්න ඕනැ කරන්න ඕනේ ලෝක සත්ය හිතනකොට කියනකොට අවිද්‍යාවෙන්ම හිතපු නිසා කිව්ව නිසා කරපු නිසා. අවිද්‍යා සහගත මානසිකත්වයක් ගොඩන්න නැගුණ එබඳු පරිසරයක් හොඳයි කියලා.

viññāṇa가 나타나려면 어떻게 해야 합니까? avijjā와 함께 생각하고 말하고 행해야 합니다. 세상 중생이 생각하고 말할 때 avijjā로 생각하고 말하고 행했기 때문입니다. avijjā가 깃든 마음가짐, 곧 ‘그런 둘레가 좋다’는 마음가짐이 세워졌습니다.

අන්න විඤ්ඤාණයක් ගොනගි සංඛාර හේතු සංඛාර මචයා විඤ්ඤාණ ඇත්ත ඇති ආකාරයෙන් දැක්කනම් ඕක හොඳයි කියන නිගමනයක් කරන්නේ නැහ.

그렇게 viññāṇa가 세워졌습니다. 그 까닭은 saṅkhāra, saṅkhāra paccayā viññāṇa입니다. 있는 그대로를 보았다면 그것이 좋다는 결론을 내리지 않았을 것입니다.

එහෙනම් හිතෙන් කයින් වචනය එහෙම හික් ගොඩනගන්න කටයුතු කරන්න. හිතෙන් කයි වචනය සංඛාර ගොඩක් නැගුවේ මොකද ඇත්ත පේනැති අවිද්‍යාවෙන් ඒක හොඳ සාරා කියලා අපි හපුනේම ඉතින් අවිද්‍යාව මුල් වුනා අන්තිට පලව මේ පැවැත්න අන්න ගහේ පටිච්ච සමුප්පාදය

그러고는 마음과 몸과 말로 그것을 세우려고 움직입니다. 왜 마음과 몸과 말로 saṅkhāra를 쌓아 올렸습니까? 참을 보지 못하는 avijjā로 우리가 그것을 좋고 알맹이 있다고 여겼기 때문입니다. 그러니 avijjā가 뿌리가 되었고, 마지막 열매로 이 있음이 생겼습니다. 이것이 나무의 paṭicca samuppāda입니다.

මේ ඔය ගහකක් පටිච්ච සමුප්පාදයක් තියෙනවා. ගහේ පටිච්ච සමුප්පාදයන්නේ

나무 하나에도 paṭicca samuppāda가 있습니다. 나무의 paṭicca samuppāda입니다.

දැන් මිනිහා කියන එකත් ඒත් පටිච්ච සමුප්පාදය අර ක්‍රමයට මයන්න ඕනේ. දැන් මිනිස් ජාතිය දැන් අපිට තියෙනවා. දැන් මේ කොහොමද මේ ජාතිය හැදුනේ? සිද්ධන්තය මොකක්ද භව පච්චයා ජාතිය මයි සිද්ධන්තය. අර ගහට වාගේම තමයි මෙනෙහ භව පච්චයා ජාති නිර්මාණත්මක ක්‍රියාවලිය නිසයි මේ ජාති ගොඩන හැන්නේ.

이제 사람이라는 것도 그 방식으로 paṭicca samuppāda를 보아야 합니다. 우리에게는 지금 사람의 jāti가 있습니다. 이 jāti는 어떻게 생겼습니까? 원리는 무엇입니까? bhava paccayā jāti가 원리입니다. 그 나무와 똑같이 여기서도 bhava paccayā jāti입니다. 지어내는 과정 때문에 이 jāti가 세워집니다.

කෙස් ලොම් නියදස් සම්මස් නහර ඇට ඇට මිදු මේ ආදී මළයෙ කොටස් ටිකක් තියෙනවනේ. මේ කොටස් ටික නිර්මාණය වෙන්න ඕනේ අවශ්‍ය කරන නිර්මාණ ක්‍රියාකාරීත්වයක් නොතිබුණා නම් කෙස් ගහක් නිර්මාණය වෙන්න බැහැ. නැ කෙස් ජාතියක් දකින්න බැහ. ලොම් ගහක් නිර්මාණය නොවනා ලොම් ජාතියක් දකින්න බැහැ. නියපොත්ත නිර්මාණය නොවුනම් නියපොතු ජාතියක් දකින්න බැහ. නිර්මාණය වෙච්ච නිසා මේ මිනිස් නියපතුි මේ මිනිස් කෙස් මේ මිනිස් ලොම් මිනිස් නියපු මිනිස් සං, මිනිස් ම, මිනිස් නහර ඔවුන් ගොඩනැගෙනවා ඔක්කොම ඒවා ගොඩනැගෙන නිර්මානාත්මක ක්‍රියාවලියක් තිබුණ නිසා තමයි ඒවා ලෝකෙට නිර්මාණය වුනේ. අන්න භවජ්ජාධ ජාලති

머리털, 몸털, 손발톱, 이, 살갗, 살, 힘줄, 뼈, 골수 같은 몸의 부분들이 있지요. 이 부분들을 지어내는 데 필요한 지어냄의 움직임이 없었다면 머리털 한 올도 지어질 수 없습니다. 머리털의 jāti를 볼 수 없습니다. 몸털이 지어지지 않으면 몸털의 jāti를 볼 수 없습니다. 손톱이 지어지지 않으면 손톱의 jāti를 볼 수 없습니다. 지어졌기 때문에 사람의 손톱, 사람의 머리털, 사람의 몸털, 사람의 이, 살갗, 살, 힘줄이 세워집니다. 그 모두를 세우는 지어냄의 과정이 있었기 때문에 그것들이 세상에 지어진 것입니다. 그것이 bhava paccayā jāti입니다.

මේ ශරීරය ශරීරයේ පටිච්ච සමහ පාදය ඔය කියන්නේ. ශරීරය නිර්මාණය වෙච්ච. නිර්මාණත්මක ක්‍රියාවලියා ක්‍රියාත්මක වෙච්ච නිසා තමයි. ඒක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඒ මොහොතේ ඒ ජාති ගොන්නැගෙන්නේ. ගොන්නැගිච්ච නිසා තමයි මේ මේ මිනිස් ජාතියක් කියලා මිනිස් කයක් දැකේ.

이것이 이 몸, 몸의 paṭicca samuppāda입니다. 몸은 지어냄의 과정이 움직였기 때문에 지어졌습니다. 그 열매로 그 순간 jāti가 세워집니다. 세워졌기 때문에 사람의 jāti, 사람의 몸이 보이는 것입니다.

ජරාවක් මරණය අත්දකින්නේ මොකද මිනිස් කයක් ගොන්න නැති නිසා තමයි කය ජරාවට පත්වීමක් දකින්නේ කය මරණයට පත්වීමක් දකින්නේ. මිනිස් කයක් ගොඩන නැගුණේ නැත්නම්. ජරාවක් මරණයක් විද්‍යාමානය වෙන්නේ නැහ.

늙음과 죽음을 왜 겪습니까? 사람의 몸이 세워졌기 때문에 몸이 늙고 몸이 죽는 것을 봅니다. 사람의 몸이 세워지지 않았다면 늙음도 죽음도 드러나지 않습니다.

එයාසා කියනවා ජාති පච්චයා ජරාමරණං ජාති නිරෝධා ජරාමරණ නිරෝධා මිනිස්කය නිර්මාණය වෙච්ච නිසා තමයි ජරාමරණ විද්‍යාමානේ. මිනිස් විද්‍යාමාන ඕන නම් ජරාමරණ විද්‍යාමාන වෙන්නේ නැහ. අන්න සිද්ධාන්තය

그래서 ‘jāti paccayā jarāmaraṇaṃ, jāti nirodhā jarāmaraṇa nirodho’라고 합니다. 사람의 몸이 지어졌기 때문에 늙음과 죽음이 드러납니다. 사람이 드러나지 않으면 늙음과 죽음도 드러나지 않습니다.

විද්‍යාමාන වෙන්නේ නැහ. අන්න සිද්ධාන්තය සත්ව පුද්ගල සම්බන්ධයක් නැහ. සත්ව පුද්ගලය ගත්තොත් එහෙම ලෝකේ ඇත්ත දකින්න බැ. එහම් සත්ව පුද්ගල දෘෂ්ටිය අයින් කරන්න කිව්ේ ඔන්න ඕකට අයින් කරලා යථා හේතුඵල න්‍යාය දකින්න. එතකොට දකිනවා කරන්නේ නෑ.

이것이 원리입니다. 중생이나 사람과는 아무 상관이 없습니다. 중생과 사람으로 잡으면 세상의 참을 볼 수 없습니다. 그래서 중생과 사람이라는 diṭṭhi를 치우라고 한 것입니다. 치우고 참된 hetu-phala 법칙을 보라는 것입니다. 그러면 하는 자가 없다는 것을 봅니다.

ක්‍රියාවක් වේවා. ක්‍රියාවක් විද්‍යාවය කරන්නේ කොතන නැ. අන්න ඒකයි දකින්න කිව්ේ. කරන්නෙන්න තාක්කාල තමයි ආත්ම දෘෂ්ටිය තියෙන්නේ. එයා ආත්ම සංඥාව ඇරෙන්නේ. මම කියා කරන කෙනෙක් ඉන්නවා කියන දෘෂ්ටිය.

행위는 있습니다. 그러나 행하는 자는 어디에도 드러나지 않습니다. 그것을 보라고 한 것입니다. 하는 자가 있는 한 atta diṭṭhi가 있습니다. 그에게는 atta saññā가 남아 있습니다. 행하는 ‘나’라는 누군가가 있다는 diṭṭhi입니다.

අන්න මම කියන දෘෂ්ටිය අරගන්න නම් මේ හේතුඵලයක් බව දකින්න ඕන. ක්‍රියාකලාපයක් බව දකින්න ඕන. හේතුඵල ක්‍රියාවලියක් බව එතකොට මම ඒක හදනවා නෙමෙයි හේතුඵල ක්‍රියාවලිය හැදි ඔහොම තමයි. මෙහෙමයි ඒ හේතුඵලය එන්නේ. අන්න එතොට දන්න යමක් ගොඩනැගෙන්නේ කොහොමද භව පච්චයා ජාති කියන සිද්ධා.

‘나’라는 diṭṭhi를 걷어 내려면 이것이 hetu-phala임을, 하나의 움직임임을, hetu-phala의 과정임을 보아야 합니다. 그러면 내가 그것을 만드는 것이 아니라 hetu-phala 과정이 그렇게 만든다, 이렇게 hetu-phala가 온다는 것을 압니다. 그때 무언가가 어떻게 세워지는지, bhava paccayā jāti라는 원리를 압니다.

මිනිස් කය නිර්මාණය කරන යම් බවක් ඇති. ඒ බව ක්‍රියාත්මක වීම නිසා එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මිනිජ්ජා නිෂ්පාදන වුණා. ඒකෙන් මිනිස් කයක් විද්‍යාමාන. අන්න පළවෙනි මිනිස් කය හැදි පටිච්ච සමවාදය ඔය කියන්නේ.

사람의 몸을 지어내는 어떤 bhava가 있습니다. 그 bhava가 움직였기 때문에 그 열매로 사람의 jāti가 만들어졌습니다. 그로써 사람의 몸이 드러납니다. 사람의 몸이 생긴 첫 paṭicca samuppāda가 이것입니다.

එතකොට භව හදාගන්නේ කොහොමද උපාදාන පත්ියා බව දැන් මිනිස්යේ මොනවද තියෙන්නේ? ආපෝ ධාතුවයි, තේජෝ ධාතුවයි, වායෝ ධාතුවයි, පඨයේ ධාතුවයි මිනිස්. මේකේ තියෙන්නෙත් ඔය ටික අර ගහේ තිබුණා වාගේ.

그러면 bhava는 어떻게 생깁니까? upādāna paccayā bhava. 사람에게는 무엇이 있습니까? āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavī dhātu입니다. 여기에도 그 나무에 있던 것과 똑같이 그것들이 있습니다.

එහෙනම් මොනවද උපාදානය වෙන්න? ආපෝ ධාතුව තේජෝ ධාතුව වායෝ ධාතුව පඨවි ධාතුව කියන එක ඒක එකට සංකල් වෙච්ච ධාතු සසර ධාතුවක් හැදිලා. ඒක අර මස් හැදෙන තෙන්ට, ලේ හැදෙන තෙන්න, ඇට හැදෙන තෙන්ට, ඇටමිදු හැදෙන තෙන්ට, මේ මුළු ශරීරය ඒ හැදෙන තෙන්ට ඒක ආසනයට ඇදිලා යන්න ඕනේ.

그러면 무엇이 upādāna가 됩니까? āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavī dhātu가 하나로 어우러져 rasa dhātu가 생겼습니다. 그것이 살이 생기는 곳, 피가 생기는 곳, 뼈가 생기는 곳, 골수가 생기는 곳, 온몸이 생기는 곳으로 가까이 끌려가야 합니다.

ඒ රස ධාතුුව ඒ ආසනයට ඇදුනොත් තමයි ඒකෙන් නිර්මාණය කරන්නේ ඒ ජාතිය. ඉතින් කෙච්ච்கාඥ නිර්මාණය කරන්න කෙස් හදන කස ධාතුව කෙස් වෙලකට ඇදලා යන්න ඕනේ. ලොම් හදන කස ධාතුව ලොම් විතර ඇදලා යන්න ඕනේ. ලොම් මූල නිය පොත්තේ මූලයට නියමතු හැදෙන රස ධාතුව හැදින්න ඕනේ. දත හැදෙන මූලයට දතේ රස ධාතුව හැදින්න ඕනේ. හම හැදෙන මූලයට හමේ රස ධාතුව හැදෙන්නවා. හම හදෙනට රස ධාතුව හැදින්න ඕනේ. රස ධාතුව කිව්වේ මොකක්ද? ආපෝ ධාතු, තේජෝ ධාතු, වාය ධාතු, පඨවි ධාතු කිව් ධාතු හතරේ සංකලය අන්න ඒක එතෙන්ට හැදින්න ඕනේ. එතකොට තමයි උපාදාන වුනේ අන්න හැදිච්චි.

그 rasa dhātu가 가까이 끌려가야 그것으로 그 jāti를 지어냅니다. 그러니 머리털을 지으려면 머리털을 만드는 rasa dhātu가 머리털 뿌리로 끌려가야 합니다. 몸털을 만드는 rasa dhātu는 몸털로 끌려가야 합니다. 손톱 뿌리로는 손톱을 만드는 rasa dhātu가, 이 뿌리로는 이의 rasa dhātu가, 살갗 뿌리로는 살갗의 rasa dhātu가 끌려가야 합니다. rasa dhātu란 무엇입니까? āpo, tejo, vāyo, paṭhavī 네 dhātu가 어우러진 것, 그것이 거기로 끌려가야 합니다. 그때 upādāna가 된 것, 끌려간 것입니다.

ආසනයට හැදුනා. මොකක්ද ආසනයට හැදුනේ මොනවද ඒ රස ධාතු එහෙනම් මොකෙද හැදුනේ? තණ්හා පටච්චා උපාදාන තණ්හාව වුණේ නැත්නම් ආසානයට ඇදෙන එක හැදෙන්න විදිහක් නැහැ. නැහ රස ධාතුව හැදෙන්න විදිහක් නැහ. මොනවද ඒ තන් වූ ආපෝ ධාතුවයි, තේජෝ ධාතුවයි, වායෝ ධාතුවයි, පඨවි ධාතුවයි. ඒ ධාතු හතරම එක තැනක විදිහට හා වුන. සස ධාතු නැමි තනි හා වුනේ. තනි හා වෙච්ච නිසා සමුද වුනේ? උපාදානයවත් ආසන්න ඇති. අන්න තණ්හා පච්චයා උපාදාන

가까이 끌려갔습니다. 무엇이 끌려갔습니까? 그 rasa dhātu입니다. 그러면 어떻게 끌려갔습니까? taṇhā paccayā upādāna. taṇhā가 없었다면 가까이 끌려갈 길이 없습니다. rasa dhātu가 생길 길도 없습니다. 무엇이 들러붙었습니까? āpo, tejo, vāyo, paṭhavī dhātu, 그 네 dhātu가 한 곳에 들러붙었습니다. rasa dhātu가 그 자리에 들러붙었습니다. 들러붙었기 때문에 upādāna, 가까이 끌려간 것입니다. 이것이 taṇhā paccayā upādāna입니다.

වේදනා පච්චයා තණ්හා ඊළඟ සිද්ධ ආප ධාතු කොහින්ද ආපෝ ධාතුව කොහෙන්ද අපිට තේජෝ ධාතුව වාය ධාතුව පටේ ධාතුව කොයිද කන බොබන ආහාර ගන්නවා. මේ ආහාර ගත්තහම මේකේ තමයි මේ ටික ඔක්කොම තියෙන්නේ. තිබුනේ බාහිර ද්‍රව්‍ය වශයෙන්නේ. මිනිත් ද්‍රව්‍ය වසෙන්නේ නෙමෙයි. බාහිර ද්‍රව්‍ය වලින් තිබුණා. ඉතින් බාහිරව මිනිත් ද්‍රව්‍යයක් බවට පරිවර්තනය කළතන ඉන්නේ. අන්න සන්න හාවෙන්න තැනක් තියෙනවා.

vedanā paccayā taṇhā, 다음 원리입니다. āpo dhātu는 어디서 옵니까? 우리에게 tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavī dhātu는 어디서 옵니까? 먹고 마시는 음식에서 옵니다. 음식을 먹으면 거기에 이것들이 다 들어 있습니다. 그것들은 바깥 물질로 있었지 사람의 물질로 있던 것이 아닙니다. 그러니 바깥의 것을 사람의 물질로 바꾸어야 합니다. 들러붙을 자리가 있어야 합니다.

ආපෝ ධාතුව, තේජෝ ධාතුව, වායෝ ධාතුව, පඨි ධාතුව කියන ධාතු හත්ව වෙන ආකාරයෙන් හාවෙලා තිබුණේ. ඒවා සත්වනා කන බොුණ ආහාර බත් ඇට ඔය ආදි වශයෙන් හාවෙලා තිබිච්ච එකක්. දැන් මේ පරිවර්තනයක් කරගන්න කොහොමද මිනිස් කයට අවශ්‍ය වෙන රස ධාතුව නැසි සන්නිහා කරන්න දැන් ක්‍රියාත්මක වෙන්න ඕන.

네 dhātu는 다른 모습으로 들러붙어 있었습니다. 중생이 먹는 음식, 쌀알 같은 것으로 들러붙어 있었습니다. 이제 이것을 바꾸어야 합니다. 사람의 몸에 필요한 rasa dhātu를 들러붙게 하려면 이제 무엇이 움직여야 합니까?

අන්න එතකොට තමයි අර රස ධාතු නිෂ්පාද එතකොට තමයි උපාදානයත් ආසන්න ැඩිලා කියලා අර වැඩි කරන්නේ භව කරලා ජාති පහළ කරන්න ඔය සිද්ධාන්තය ඒ ඕකයි.

그때 rasa dhātu가 만들어지고, 그때 upādāna로 가까이 끌려가며, 그렇게 bhava가 되어 jāti가 나타납니다. 그 원리가 이것입니다.

එතකොට මොකද කරන්නේ? වේදනා පජා තණ්හා වීමක් දනවන්න ඕනේ. ආපෝ ධාතුව තේජෝ ධාතුව මිනිස් මිනිස් දෙයක් මිනිස් රස ධාතුවක් බවට පත් කරන්න. ඒකට අවශ්‍ය වීම දනවන්න ඕනේ. අර එහෙම තිබුනොත් තියෙන්නේ. තාවු පත් ආව පත් හැටියට තිබුනොත්. ඕජ නිසා බවට පත් වෙන්නේ නැ. අන්න වීමක් ගනවනකොට මොකද වෙන්නේ? අන්න අවශ්‍ය ඕජස නිෂ්පාදනය වෙනවා. වීම දරනවා.

그러면 무엇을 합니까? vedanā paccayā taṇhā, 됨을 일으켜야 합니다. āpo dhātu, tejo dhātu를 사람의 rasa dhātu로 바꾸려면 그에 필요한 됨을 일으켜야 합니다. 밥이 밥 그대로 있으면 ojā가 되지 않습니다. 됨을 일으키면 어떻게 됩니까? 필요한 ojā가 만들어집니다. 됨이 일어납니다.

එතකොට වේදනාවට හේතු වෙනවා. පස්ස පච්චාය වේදනාව ඉතින් ආහාර පැත්තක තිබුනොත්, කය පැත්තක තිබුනොත් මේකට ස්පර්ශ වෙන්න විදිහක් නැහ ඒක දනවන්න. එයා වීමක් දනවන්න නම් ඒකට ස්පර්ශ කරවන්න ඕනේ. ඉතින් කටෙන් ආහාර තාපමහම පට යන්න ඕනේ. එතකොට තමයි ස්පර්ශයට අවශ්‍ය ලං කරලා තියෙන්නේ.

그러면 vedanā의 까닭이 됩니다. phassa paccayā vedanā. 음식이 한쪽에 있고 몸이 다른 쪽에 있으면 닿아서 그것을 일으킬 길이 없습니다. 됨을 일으키려면 닿게 해야 합니다. 그러니 입으로 먹은 음식이 배 속으로 가야 합니다. 그래야 닿음에 필요하게 가까이 놓인 것입니다.

ඒ ස්පර්ශය කොහෙද පිහිටන්නේ? ඒක තවත් ඒ ආයතනය වට නැවති ආයතනයක් ඒකත් තියෙන්න ඕනේ. කය නැවති ආයතනය තියෙන්න ඕනේ. ඒ ආයතනය දැමට ප තමයි අම්ම තරායතන පත්තා පස් වෙන්නේ. ඇස ඇසට කනට නාසයට දිවට කයට ඕජ හදලා දෙන්න ඒ ආයතන තිය. ඒ ආයතනය කරා ගියාමන්න සරලායතනය ඒවයිෙන් තමයි ස්පර්ශය ලබා.

그 닿음은 어디에 자리 잡습니까? 또 그 āyatana, 그것도 있어야 합니다. 몸이라는 āyatana가 있어야 합니다. 그것이 saḷāyatana paccayā phassa입니다. 눈, 귀, 코, 혀, 몸에 ojā를 만들어 주는 그 āyatana들이 있습니다. 그 āyatana에 이르면 saḷāyatana, 그것들로 닿음을 얻습니다.

සලායතනයක් කොයි දකින්නේ හටගත්ත නාම රූපච්චයා සලායතන අන්න පැලින් නාම රූපය.

saḷāyatana는 어디서 생겼습니까? nāmarūpa paccayā saḷāyatana. 그러니 그 앞에 nāmarūpa가 있습니다.

පෙර භවයේදී මිනිසත් බව හොඳයි කියන මානසිකත්වය ගොඩගපුවහම ඒකේ හටගත්ත මානසික මිනිස් ආකාරය මිනිස්සු ආකාරය තිබුනම්ය මෙන්න මේ දෙක ක්‍රියාත්මක වෙන් නාම රූපයක් ගොඩන්නැගව කන තෙ. ගොන්නැගමු නිසා මොකද වෙන්නේ? අවශ්‍ය ආයතනයට හවශන ප්‍රදේශය හටගත්තා.

앞선 bhava에서 사람됨이 좋다는 마음가짐을 세웠을 때 거기서 생긴 마음의 사람 모습, 사람의 꼴이 있었고, 이 둘이 움직여 nāmarūpa가 세워졌습니다. 세워졌기 때문에 어떻게 됩니까? āyatana에 필요한 구역이 생겼습니다.

ශක්ති විශේෂය හටගත්තා ආයතනයක් හටගන්න. අන්න ඒ මිනිහෙක් බවට පත් කරන්න යමක් එකතු කළ යුතු ඒකට අවස්ථාවේ ඒ කියියේම විශ්වයෙන් හටගත්තා. එකතු කරලා. අන්න සලායතනය හටගත්තා නාම රූපයක්. නාම රූප වලට මුල මොකක්ද? අන්න

āyatana가 생기도록 특별한 힘이 생겼습니다. 사람이 되게 하려면 모아야 할 것이 있는데, 그 기회가 온 우주에서 생겼습니다. 모아졌습니다. 그렇게 saḷāyatana가 생겼습니다, nāmarūpa로부터.

නාම රූපයක්. නාම රූප වලට මුල මොකක්ද? අන්න විඤ්ඤාණයක් තිබුණේ. මිනිස් බව හොඳයි කියන මානසිකත්වයක් ගොඩිනගපු නිසයි. මිනිස් බව පිළිබඳ චන්ද රාගයෙන් බැඳිච්ච සිතගති ගතියක් ඇති කරපු නිසයි. අන්න ඒ විඤ්ඤාණයක් හටගත්ත මිනිස්සු විඤ්ඤාණය. මිනිස්සු විඤ්ඤාණය ගොඩගමු නිසයි අනුකූල නාම රූප ගොඩන්නගලා හනම් අර ළමයතාවේ හැද තලය ගොඩන්න නැති. ශක්තිය ගොඩනැපි. දැන් විඤ්ඤාණයයි ගොඩන්න හැපිේ.

nāmarūpa의 뿌리는 무엇입니까? viññāṇa가 있었던 것입니다. 사람됨이 좋다는 마음가짐을 세웠기 때문입니다. 사람됨에 대한 chandarāga에 묶인 마음 버릇을 만들었기 때문입니다. 그렇게 생긴 viññāṇa가 사람의 viññāṇa입니다. 사람의 viññāṇa가 세워졌기 때문에 그에 맞는 nāmarūpa가 세워지고, 그 바탕이 세워지고 힘이 세워졌습니다. 이제 viññāṇa가 세워졌습니다.

මිනිස් මිනිස් විදිහට හිතපු කියපු කරපු නිසා. ඒකෙන් ගොඩනැගාගත් මිනිස් මාසිකත්වය. අන්න සංඛාර පට්චා විඤ්ඤාණ.

사람으로서 사람답게 생각하고 말하고 행했기 때문입니다. 그로써 세운 사람의 마음가짐입니다. 그것이 saṅkhāra paccayā viññāṇa입니다.

ඇයි සංඛාර කොන්න නැගි? මිනිහත් බව හොඳයි කියන දෘෂ්ටිය මේක හොඳ වෙන්නේ කොහොමද? අපි මුලාවේ හොඳයි කිව්වේ. අන්න අවිද්‍යාව මිනෙහක් වෙන එක හොඳයි මනුස්සයෙක් වෙලා උපදින එක හොඳයි කියන අවිද්‍යාව නිසා. මේ කුණු ගොඩ ගොඩ වහගත් අයිසාර. ඔය අවිද්‍යාව නොතිබුණා නම් එහෙම මිනිහෙ කෙනෙක් කොහොමද හොඳ වෙන්නේ?

왜 saṅkhāra가 쌓였습니까? 사람됨이 좋다는 diṭṭhi, 이것이 어떻게 좋습니까? 우리는 홀려서 좋다고 했습니다. 그것이 avijjā입니다. ‘사람이 되는 것이 좋다, 사람으로 태어나는 것이 좋다’는 avijjā 때문입니다. 이 썩은 무더기를 덮어 놓고 알맹이 있다고 여겼습니다. 그 avijjā가 없었다면 사람이 되는 것이 어떻게 좋겠습니까?

ඈ

그렇지 않습니까?

අන්න ඒකයි කිව්වේ ඒකයි එතනයි මුල ගිය එතන්ට එන්නේ. අන්තිම අවිද්‍යාව තමයි මේ කොටු වෙලා තියෙන්නේ. චන්ද රාගය බැඳෙන ඉතින් ඕක අන්න මුලට ගියා. ඔය අවිද්‍යාව නිසා ඕක කවුරුවක් රොපු එකක් නෙමෙයි. අපිම කොරගත්. ඉතින් අපිටම කයින් කරගන්න පුළුවන්

그래서 거기, 뿌리까지 간다고 한 것입니다. 끝내 avijjā가 여기 몰려 있습니다. chandarāga가 묶이니, 그렇게 뿌리까지 갔습니다. 그 avijjā는 누가 심어 준 것이 아닙니다. 우리가 스스로 만든 것입니다.

කොරගත්. ඉතින් අපිටම කයින් කරගන්න පුළුවන් අවිද්‍යාව දුරු කරගන්න අවිද්‍යාව දුරු කරගට අස මොකද වෙන්නේ අන්න හිටෙන් කයෙන් වචනයෙන් ඒ දේ ගොඩනගන්න අවශ්‍ය වැඩපිලිය කරන්න බැහැ. අවිද්‍යාව නැති නිසා හැඩක් නැ. අ සංඛාර නිරෝධ එහෙමනම් මොකද වෙන්නේ?

그러니 우리가 스스로 avijjā를 없앨 수 있습니다. avijjā를 없애면 어떻게 됩니까? 마음과 몸과 말로 그것을 세우는 데 필요한 일을 할 수 없습니다. avijjā가 없으니 꼴이 없습니다. saṅkhāra nirodha입니다.

නැ. අ සංඛාර නිරෝධ එහෙමනම් මොකද වෙන්නේ? අර චිත්ත කියන එක කිරිටි වෙලා මානසිකත්වයෙන් අර ඡන්දරාගයෙන් බැඳිලා කිරිටි මානසිකත්වයෙන් විඤ්ඤාණ පාට පත් වෙන එක එතනම ඉවරයි. න් මිනිස්සු විඤ්ඤාණය පහළ

그러면 어떻게 됩니까? citta가 더럽혀져 chandarāga에 묶이고, 그 더러운 마음가짐으로 viññāṇa의 빛깔이 되는 일이 거기서 끝납니다.

එක එතනම ඉවරයි. න් මිනිස්සු විඤ්ඤාණය පහළ කරන්නේ නැහ. එහෙනම් අනේ වරට මනුස ආකාරය කොච්චර හොඳ හැඳීමක් එන්නේ නැහැ. නාම රූපේන්නේ නැහ. එහෙමනම් ආයුසරයක් ශක්තියක් පන්ගන්න නැහ නැවත මිනිහෙ හටගන්න මනුස්ස කයක් හටනක් සරලායතනය හටගන්න සරලායතන නිරෝධ

사람의 viññāṇa를 일으키지 않습니다. 그러니 다시 사람의 꼴이 얼마나 좋은가 하는 느낌이 오지 않습니다. nāmarūpa가 없습니다. 그러니 다시 한 번 사람이 생겨나도록, 사람의 몸, saḷāyatana가 생기도록 하는 힘이 세워지지 않습니다. saḷāyatana nirodha입니다.

එහෙම නම් එතන්දි ස්පර්ශ වෙන්න දෙයක් නැ. ධාතු හතර හතර පැත්තේ තිබුනට ස්පර්ශ වෙන්න තියෙන දෙයක්. විශ්පස නිරෝධයි. එහෙමනම් එතන වීමක් දනවන්න විදිහක් නැහැ. මිනිහෙක් විපායක් හටගන්න ධාතු වතරය කරලා රස ධාතුව හටගන්න විදිහක් නැහැ. අන්න වේදනා නිරෝධයි.

그러면 거기서 닿을 것이 없습니다. 네 dhātu가 사방에 있어도 닿을 것이 없습니다. phassa nirodha입니다. 그러면 거기서 됨을 일으킬 길이 없습니다. 사람을 이루도록 네 dhātu를 어울러 rasa dhātu를 일으킬 길이 없습니다. vedanā nirodha입니다.

එතකොට කොතනක වහා වෙන්නේ තෙනක් නැහ. දැන් තැනක් නෑහැ මූල ධර්මයක් නැහ. තණ්හා නිරෝධයි. ආසාන තැද තැනක් නෑහැ දැන්. උපාදාන නිරෝධයි. ඒ කියන්නේ මිනිත් නිර්මාණය බව එතන නැහ. මිනිත් නිර්මාණය නිරෝධයි. එහෙනම් මිනිත් ජාතියක් නිර්මාණය වීමට හේතු නැත්නම් ආය මිනිත් කෙස් ගහකවත් ඉපදෙන්න එතරක් නැහැ. එහෙනම් නිවිත් ජාතියක් නැහැ. නිවිත් ජාතියක් නැහනම් නිවි ජරා මරණයක් මතු හටගන්නේ නැ. ගමන ඉවරයි.

그러면 들러붙을 곳이 없습니다. 이제 자리가 없고 뿌리가 없습니다. taṇhā nirodha입니다. 가까이 끌어당길 자리도 이제 없습니다. upādāna nirodha입니다. 곧 사람을 지어내는 bhava가 거기 없습니다. 사람 지어냄의 nirodha입니다. 그러니 사람의 jāti가 지어질 까닭이 없으면 다시는 사람의 머리털 한 올도 생겨날 수 없습니다. 그러면 사람의 jāti가 없습니다. 사람의 jāti가 없으면 사람의 늙음과 죽음이 더는 생기지 않습니다. 길이 끝났습니다.

ඔය දැන් සත්ව පුද්ගලය හේතුඵල නෙමෙයි දෙන්න. හේතුඵල නිාවමය මේ හේතුඵල නියාමි දකින්නේ නැතුව සත්වය පව් කරනවා සත්වය පින් කරනවා පින් පළන්න සත්වයා එනවා. මේ අදහසින් සත්වයෙක් කියනවා සත්වය කරනවා කියන දෘෂ්ටිය ඉන්න සක්කල් සත්ව පුද්ගල දෘෂ්ටිය ඇලලා නැහැ. සත්ව පුද්ගල දෘෂ්ටිය ඇන්න නැත් තාක්කල් ඕකට භවයෙන් අත් වෙන්න බැහැ. ඔහු මමත්වයක ඉන්නවා. මමත්වය සම්පූර්ණ අත්යලා හේතුඵල න‍යාමේ දකින්න ඕනේ සැතන හැදෙන හැකි බලන්න.

이것은 중생이나 사람이 아니라 hetu-phala입니다. hetu-phala 법칙을 보지 못하고 ‘중생이 악을 짓는다, 중생이 공덕을 짓는다, 공덕의 열매를 받으러 중생이 온다’고 여기며, 중생이 있다, 중생이 한다는 diṭṭhi가 있는 한 중생과 사람이라는 diṭṭhi는 떨어지지 않습니다. 그 diṭṭhi가 떨어지지 않는 한 bhava에서 벗어날 수 없습니다. 그는 ‘나’라는 것 속에 있습니다. ‘나’를 다 놓아 버리고 hetu-phala 법칙을 보아야 합니다. 어떻게 생겨나는지 보아야 합니다.

අන්න ඒකයි. අවිද්‍යාව දැනගත්තා නම් ඒකෙන් වමි මිදෙන්න.

바로 그것입니다. avijjā를 알았다면 그로써 벗어납니다.

එතකොට දුක් විඳින්නේ කවුද? සැප විඳින්නේ කවුද? ඒ ආදී වශයෙන් මොකක් ගන්නේ මේ මේ හේතුඵල ක්‍රියාවලියේ තියෙන නිසා තමයි ඔක්කොම විද්‍යාමාන.

그러면 dukkha를 겪는 자는 누구입니까? sukha를 겪는 자는 누구입니까? 이런 것들은 다 이 hetu-phala 과정 안에 있기 때문에 드러나는 것입니다.

හේතුඵල ක්‍රියාවලිය නැතිකට තමා දුක් විඳින්නේ, සැප විඳින්නඑක්ක විද්‍යාමාන වෙන්නේ නැහැ.

hetu-phala 과정이 없으면 dukkha를 겪는 것도 sukha를 겪는 것도 드러나지 않습니다.

හේතුඵල ක්‍රියාවලිය මායාවක් තමයි දුක් විඳින අසා සැප විඳින්නේ.

dukkha를 겪고 sukha를 겪는 것은 hetu-phala 과정이 만든 māyā입니다.

ඒ මායාවේ දෘෂ්ටිය තමයි කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා හගන්නේ නැහැ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

කෙනා හැම මතු වුනේ මොකක්ද? ඔය අවිද්‍යාවේ ක්‍රියාවේ දැකෙන. කෙනා හැදුන හැටි දැකෙනවා. ඔය මනසේ ඉන්න කෙනා හටගත්තේ ඔය ක්‍රියාවලිය නිසක්. ඔය ක්‍රියාවලියන් රත වෙච්චහමහම ඔයා මතුවිච්ච කෙනා ඉර.

그 ‘누군가’는 무엇으로 생겨났습니까? avijjā의 움직임에서 보입니다. 그 누군가가 어떻게 생겼는지가 보입니다. 마음속의 그 누군가는 그 과정 때문에 생겼습니다. 그 과정이 사라지면 생겨났던 그 누군가도 끝납니다.

එහෙනම් විඳින්නේ, යන්න එන්නේ කරන්නේ ඔක්කොම දුට්ිය ඔක්කොම ඕකම තියෙන්නේ මේ ක්‍රියාවල කියන ඔය ක්‍රියාවට එර දාන ඔය කියන්නේ එක දුක් විඳින්නේ, සැප විඳින්නෙත්, යන්නෙත්, එන්නෙත් තියෙන මානසිකත්වය තියෙන දෘෂ්ටිය ඉවරයි. එදාට ආත්ම සංඥා ඉවරයි.

그러니 겪는 자, 가고 오는 자, 하는 자, 그 모두가 diṭṭhi입니다. 그것은 다 이 과정 속에 있습니다. 이 과정을 꿰뚫으면 dukkha를 겪는 자, sukha를 겪는 자, 가는 자, 오는 자가 있다는 마음가짐과 diṭṭhi가 끝납니다. 그날 atta saññā가 끝납니다.

අස්මිමානය ඉවර කරා කිව්වේ ඔන්න නැ මම යන සංඥාව ඉවර වෙන්න.

asmimāna를 끝냈다고 한 것이 바로 이것, ‘나’라는 saññā가 끝나는 것입니다.

ඉතින් ඕක ඔය විදිහට දැනෙන කරනවා මිසා යථාය දැනගෙන ඕක විද්‍යාව කියන්නේ ඕකයි. දැන් ඔය විද්‍යාව බොරු කරු අපි අහු ගහක් හටගන්නේ වෙන ක්‍රමයට පුළුවන් විද්‍යාව කියන්න කිව්ව තියන්න න ඔය විදියහට මේ කය හටගන්නේ වෙන ක්‍රමයකටද ඔය ක්‍රමයට වෙන ක්‍රමයට හටගන්න. ඔප්පු කරන්න බැ වෙන ක්‍රමයකට හටගත්තා.

그러니 이것을 느끼는 대로가 아니라 있는 그대로 아는 것, 그것을 과학이라고 합니다. 이 과학이 거짓이라고, 나무가 다른 방식으로 생긴다고 말할 수 있겠습니까? 이 몸이 이 방식이 아닌 다른 방식으로 생깁니까? 다른 방식으로 생겼다고 증명할 수 없습니다.

කෙස් හටගත්තේ ඔය ක්‍රමයටද වෙන ක්‍රමයකට ලොම් හටගත්තේ වෙන ක්‍රමයකටද ඔය ක්‍රමයක කවුද හැදුවේ? කවුරු හදන්න. හේතුඵල රියා යනවට හැදෙන්න.

머리털은 이 방식으로 생겼습니까, 다른 방식으로 생겼습니까? 몸털은 다른 방식으로 생겼습니까, 이 방식으로 생겼습니까? 누가 만들었습니까? 만드는 이는 없습니다. hetu-phala의 움직임이 흘러가면서 생겨납니다.

ප්‍රශ්න උත්තරය හම්බවෙලා. දකින්න ඕන එකක්.

물음의 답이 나왔습니다. 꼭 보아야 할 것입니다.

මේ තමයි වැහිලා තියෙන්නේ. පටිච්ච සමුප්පාදය ඇවනාම මුළු ලෝකෙම ධර්මය වැනවා. පටිච්ච සමහප්දය විෘත වුණා නම් සත්ව පුද්ගල දෘට්ටිය ඉවරන්නා.

바로 이것이 덮여 있습니다. paṭicca samuppāda가 열리면 온 세상에 dhamma가 드러납니다. paṭicca samuppāda가 열렸다면 중생과 사람이라는 diṭṭhi는 끝납니다.

භවෙන් භවයට පටිච්ච සමුප්පාද හදනවා කියලා ක්‍රම හදාගත්තහම සත්වයෙක්ගේ ගමනක් මතන විද්‍යාමානය වෙනවා නිසා. ඔයරිය විග්‍රහ කරන්න ගියහම වෙලා තියෙන්නේ ඒකයි. ජන සත්වය

paṭicca samuppāda가 bhava에서 bhava로 이어진다고 틀을 만들면 거기서 한 중생의 여정이 드러나게 됩니다. 그렇게 풀이하려다 보니 그렇게 된 것입니다.

කියන කෙන සත්වය ගැනම විද්‍යාමානය අනි හැම ප්‍රේතිඵල දැක්ක

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

හේතු පටිච්ච සංභූතං හේතු බංකා නිරුද්ධ ඕකයි පෙන්න කියලා. එතන ඔය ධර්මය තියෙන්නේ.

‘hetuṃ paṭicca sambhūtaṃ, hetubhaṅgā nirujjhati’, 이것을 보여 주려는 것입니다. dhamma는 바로 거기 있습니다.

ආරඤා

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔය ඔය ඔක්කොම සකස් වෙන්නේ මූලික ධර්මය. අර ඒ හේතුවෙන් එකතු වෙන්නේ.

이 모든 것이 갖추어지는 것은 밑바탕 dhamma, 그 까닭으로 어우러지는 것입니다.

විඤ්ඤාණ මූලික වෙනවනේ විඤ්ඤාණ මූලික වෙන්නෙත් මේ මනෝ මූලික වෙච්ච නිසා මැනගත්ත හින්දානද මනෝ පුපුබ්බංගමා ධම්මා කිව්වේ ඒකනේ.

viññāṇa가 앞서지요. viññāṇa가 앞서는 것도 마음이 앞서기 때문, 마음으로 지어내 헤아렸기 때문입니다. ‘manopubbaṅgamā dhammā’라고 한 것이 그것입니다.

මැනේ නැත්නම් ඔය එකක්වත් වෙන්නේ නැහැ. ඇයි මැන්නේ? අවිද්‍යාව නිසා මැනගන්න. අවිද්‍යාව නිසා වටිනාදයක් තියෙනවා කනකමන ඉඳ අවිද්‍යාවයි මම කියලා එක මැන ගත්තේ මගේ කියා දෙයක් මැනගත්තේ. මැනගත්ත එක තමයි ලෝක

헤아려 지어내지 않으면 그 어느 것도 일어나지 않습니다. 왜 헤아립니까? avijjā 때문에 헤아립니다. avijjā 때문에 값진 것이 있다고 여기며, avijjā가 ‘나’라는 것을 헤아려 짓고 ‘내 것’이라는 것을 헤아려 지었습니다.

කියා දෙයක් මැනගත්තේ. මැනගත්ත එක තමයි ලෝක සත්‍යය ඉන්නේ පුතක් දන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මනෝ පුූබංකමා ධම්මායන ඔක්කොටම මුල ඔතන මැනේ නැත්නම් විඤ්ඤාණ හැදෙන්න. විඤ්ඤාණ වඩලා හේතු වර මාන ඔක්කොම අදුර කරන්න කිව්වේ ඒකයි.

manopubbaṅgamā dhammā, 모든 것의 뿌리가 거기 있습니다. 헤아려 짓지 않으면 viññāṇa가 생기지 않습니다. 모든 māna를 없애라고 한 것이 그 까닭입니다.

[කැස්ස]

[기침]

මේ ආනාපාන කියන එකේ අර්ථ දෙකක් තියෙනවා. එකක් තමයි අරගන්නේ මොනවද? පහ කරන්නේ මොනවද?

ānāpāna라는 말에는 두 뜻이 있습니다. 하나는, 무엇을 들이고 무엇을 내보내는가?

ඕකේ දැනගන්න ඕනේ. අරගන්න දෙයක් තියෙනවා පහ කරන දෙයක් තියෙනවා නිවන් දකින්න නිවන් දකින්න නිකන්. නිවන් දකින්නේ ගන්න දෙයක් තියෙනවා. මොකක්ද යථාර්ථය දැනගැන ධර්මානුකූව යථාර්ථය ගැලීම කත යුතු.

그것을 알아야 합니다. nibbāna를 보려면 들일 것이 있고 내보낼 것이 있습니다. nibbāna를 보려면 들일 것이 있습니다. 무엇입니까? 있는 그대로를 알아, dhamma에 맞게 있는 그대로를 받아들여야 합니다.

ද්‍රව්‍ය වස්තුවක් අරගෙන බැහැ. අරගන්නේ මොකක්ද? යථා දහම

물건을 들일 수는 없습니다. 들이는 것은 무엇입니까? 참된 dhamma입니다.

හරියට දකින්න ඕනේ හරියට කල්පනා කරන්න ඕනේ. එතකොට ඒ විදිහට නියම විදිහටම සම්මා දිට්ඨිය, සම්මා සංකල්ප්පය, සම්මා වාචා සම්මා කම්මතාදී ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය ඒක තමයි ආශ්වාස කරන්නේ අරගන්න. ආශ්වාස කරනවා කියන්නේ අරවා කියන එකක්. පහ කරන්නේ මොකක්ද

바르게 보고 바르게 생각해야 합니다. 그렇게 참되게 sammā diṭṭhi, sammā saṅkappa, sammā vācā, sammā kammanta 같은 ariya aṭṭhaṅgika magga, 그것을 들이쉬는 것, 들이는 것입니다. assāsa란 그것을 들인다는 뜻입니다.

කියන්නේ අරවා කියන එකක්. පහ කරන්නේ මොකක්ද මෙච්චර කල මුලාව නිසා ගත්ත වැඩ පිළිවල පස්වාද කර පහ කරනවා. අන්න පස්වාද කළේ.

무엇을 내보냅니까? 그토록 오래 홀려서 붙잡은 일의 방식을 passāsa로 내보냅니다. 그것이 passāsa입니다.

ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය ආස්වාද කරමින් අනාර්ය අෂ්ඨාංගයක මාර්ගය වැඩපිළිවල පස්වාස කරමින් කටයුතු කළොත් ඒ ආශවාද පස්වාසයෙන් අන්තිමට හම්බවෙන්නේ හරි සැහැරීම අතරම නිරෝධය නිවන

ariya aṭṭhaṅgika magga를 들이쉬고, ariya가 아닌 여덟 갈래 길의 일을 내쉬며 살아가면, 그 assāsa와 passāsa로 끝내 얻는 것은 모든 것이 가라앉는 nirodha, nibbāna입니다.

මෙන්න මූල ධර්මය ආනාපානය මූල ධර්මය ඕකයි. ඉතින් ඔය ටික අරගෙන කටයුතු කරන ගෙනාට තමයි නිවන් ප්‍රතිඵලය හම්බ වෙන්නේ.

이것이 밑바탕 dhamma입니다. ānāpāna의 밑바탕 dhamma가 이것입니다. 이것을 붙잡고 살아가는 사람이 nibbāna의 열매를 얻습니다.

මෙතනදි ඔකී විතරක් තියෙනවා.

여기서는 이것뿐입니다.

මූලික වශයෙන් ඔය දහම දැකලා මේ ලෝකේ තියෙන්නේ මේ ආශ්වාස කෙන මෙච්චර අප්‍රමාණ සංසාරය පටන් ආශ්වාස කරගෙන ආවේ ආශ්වාස කරනවා කියන ඇසුරු කරනවා කියන එකක්. මේ හුලකින් සංඥාවෙන් අරකත් එක අයින් කරන තාක්කල් මේක තේරෙන්නේ නැහැ. හුළඟ හුස්ම ගන්නවා කියන එකයි ආශ්වාස කරන්න කියලා හිතන්න තාක්කල් අපිට ආශ්වාස තෝරගන්න බැ.

근본적으로 이 dhamma를 보면, 이 세상에서 assāsa, 헤아릴 수 없는 saṃsāra 내내 들이쉬어 온 것, assāsa란 가까이한다는 것입니다. 이 바람이라는 saññā를 치우기 전까지는 이것이 이해되지 않습니다. assāsa를 공기를 숨 쉬는 것이라고만 생각하는 한 우리는 assāsa를 가려낼 수 없습니다.

ආශ්වාස කරනවා කියන්නේ ඇසුරට ගන්නවා. පස්වාස කරනවා කියන්නේ පහ කර දානවා. අර්ථය ඔන්න ඕක

assāsa란 가까이 받아들이는 것입니다. passāsa란 내보내 버리는 것입니다. 뜻은 바로 이것입니다.

නිවන් දකින්න මොනවද ඇසුරු කරන්න ඕනේ මොනවද පහ කරන්න ඕනේ. නැ ආණ කරන්න ඕනේ පාහන කරන්න ඕනේ මොනවද ඒක දකින්න ඕනේ.

nibbāna를 보려면 무엇을 가까이하고 무엇을 내보내야 하는가. 무엇을 āna 해야 하고 무엇을 pāna 해야 하는지 그것을 보아야 합니다.

කුමක් ආශ්වාස කළ යුද්ද කුමක් පස්වාස කළ යුත්තද නිවන් දකින්න. ආර්යෂ්ඨාංගික මාර්ගය ආශ්වාස කළ යුතුයි. අනාර්යෂ්ඨායක මාර්ග මුළු වැඩපි පස්වාස කළ යුතු.

nibbāna를 보려면 무엇을 들이쉬고 무엇을 내쉬어야 하는가. ariya aṭṭhaṅgika magga를 들이쉬어야 하고, ariya가 아닌 여덟 갈래 길의 모든 일을 내쉬어야 합니다.

මනාසහෙන් ඉදන ඕක කරගෙන ගියොත් ඒ ආනාපානය නිවන් දකිනවා. ඒක එහෙම නෑ කියන්න විදිහක් නෑහ. මොකද ඒ තුළම ගැබ්බලා තියෙනවා අර්ථය

좋은 마음으로 이것을 해 나가면 그 ānāpāna로 nibbāna를 봅니다. 그렇지 않다고 말할 길이 없습니다. 그 안에 뜻이 담겨 있기 때문입니다.

හුස්ම අරගතේතුවි හුස්ම පහළ යුතුි නිවන් දකිනවා කිය අපිට ප්‍රශ්නයක් පති වෙනවා. කොහොමද නිවන් දකින්නේ? හුස්ම අරගෙන හුස්ම පහීම නිවන් දකින්නේ කොහොමද කියලා ප්‍රශ්නයක් තියනවා.

‘숨을 들이쉬어야 하고 숨을 내쉬어야 하며, 그러면 nibbāna를 본다’고 하면 우리에게 물음이 생깁니다. 어떻게 nibbāna를 봅니까? 숨을 들이쉬고 내쉬는 것으로 어떻게 nibbāna를 보느냐는 물음이 있습니다.

මෙච්චර කලාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් ඇසුරු කරපු වැඩපිළිල පහ කළ යුතු. ඒ වගේම අවිද්‍යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් නික්මීමට ඇති ආර්යෂ්ඨාංගික මාර්ගය ඇසුරු කළ යුතු. ආශ්වාස කළ යුතුයි කි්ව. එයා නිවන් දකින්නේ නැද?

그토록 오래 홀림과 taṇhā로 가까이해 온 일의 방식을 내보내야 한다. 또 avijjā와 taṇhā에서 빠져나오기 위한 ariya aṭṭhaṅgika magga를 가까이해야, 들이쉬어야 한다고 했습니다. 그러면 nibbāna를 보지 않겠습니까?

එතන පැහැදිලි නැද්ද? කොච්චර පැහැදිලිද? නාහයෙන් ගන්න හුස්ම පිට කළ යුතුයි. නාහෙන් ගන්නට හුස්ම ඇතුල් කළ යුතුයි. එතකොට නිවන් දකිනවා කිව්වොත් ඒක ක්‍රමය මොකක්ද?

거기에 분명하지 않습니까? 얼마나 분명합니까! 코로 들인 숨을 내보내야 하고, 코로 숨을 들여야 하며, 그러면 nibbāna를 본다고 하면 그 방법이 무엇입니까?

ප්‍රශ්නයක් එන්නේ නැත.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අන්න අපි බලන්න මේ විමර්ශනය කරලා වැඩිද හදන

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මෙතනින් දැනගත යුතු එකක් තියෙනවා. රාගයෙන්, ද්වේශයෙන්, මෝහයෙන් යුත්ත වන මේ පුද්ගලයා මෙච්චර කල් ආශ්වාස කරන ආශ්වාස කරනවා කියන වචනය තේරුම් ගන්න මේ නාය කුලක අත්හැරලාම දකින්න ඕනේ.

여기서 알아야 할 것이 하나 있습니다. rāga, dosa, moha를 지닌 이 사람이 그토록 오래 들이쉬어 온 것 — assāsa라는 낱말을 이해하려면 코라는 것을 내려놓고 보아야 합니다.

ඇහෙන් රූපවාස කරනවා. කනෙන් ශබ්ද ආශ්වාස කරගන්නවා. ආශ්වාස අරගන්නවා. නාසයෙන් ගන්ධ ආශ්වාස කරනවා, දිවෙන් රස ආශ්වාස කරනවා කයෙන් පහස ආශ්වාස කරනවා මනෙන් ධර්ම ආශ්වාස කරනවා. මෙන්න ආශවාස දහම. මේවා තමයි මෙච්චර කයදෙන් කරපු ආශවාද.

눈으로 rūpa를 들이쉽니다. 귀로 소리를 들이쉬어 받아들입니다. 코로 냄새를, 혀로 맛을, 몸으로 닿음을, 마음으로 dhamma를 들이쉽니다. 이것이 assāsa의 dhamma입니다. 이것들이 그토록 오래 몸으로 누려 온 assāda입니다.

දැන් ඕවා ආස්වාසද කිරීමේ වැඩපිලි තමයි පටිච්ච සමුප්පන්න වැඩපිල තමයි මේ කය සහ රාගිනි, ද්වේශ ගෙනි, මෝහ ගෙනි වලින් දැවෙන තැවෙන කායික ස්වභාවය

그것들을 누리는 일, paṭiccasamuppanna의 일이 바로 이 몸이며, rāga의 불, dosa의 불, moha의 불로 타고 시달리는 몸의 성질입니다.

දැන් මේකේ තියෙන්නේ මොනවද? දැවෙන ඒවා තැවෙන ඒවා මිසා හොඳ දෙනවා එකක්වත් මේ කයේ. මේ කයේ තියෙන හැම කෑල්ලක්කම දෙන්නේ මොකක්ද? දැවෙන එකයි තැවෙන එකයි.

여기에 무엇이 있습니까? 타는 것, 시달리는 것뿐, 이 몸에는 좋은 것을 주는 것이 하나도 없습니다. 이 몸의 조각 하나하나가 주는 것은 무엇입니까? 타는 것과 시달리는 것입니다.

රාගයෙන් පත් කරනවා, ද්වේශයෙන් දවනවා, මෝහයෙන් මුලා කරන මුලා කරලා දවන තවන එක තමයි මේක තුළ කරන්නේ. කය තුළ මොකද හේතුව? අවිද්‍යාවේ තෘෂ්ණාවේ ප්‍රතිඵලයක් කය

rāga로 달구고, dosa로 태우고, moha로 홀립니다. 홀리게 하고 태우고 시달리게 하는 것이 이 안에서 일어나는 일입니다. 몸 안에서 왜 그럴까요? 몸은 avijjā와 taṇhā의 열매이기 때문입니다.

අවිද්‍යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් පටන් ගත්තහමහම රාග, ද්වේශ, අවිද්‍යාවේ තෘෂ්ණාවෙන් ගොඩන්න නැගුවේ මොකක්ද රාග, ද්වේශ, මෝහ තුන. රාග, ද්වේශ, මෝහ තුනේ ප්‍රතිඵලයක් තමයි මේ කායතා විදිහෙන් කියනවා. රාගයෙන් රත් කරන, ද්වේශයෙන් දවන මේ ජාතිය එකත් තුළ දැවීම තැවීම රත් කිරීම නැහනම් වෙන මොකක්ද ප්‍රතිඵලය

avijjā와 taṇhā에서 시작되어 무엇이 세워졌습니까? rāga, dosa, moha 셋입니다. 그 셋의 열매가 이 몸이라고 합니다. rāga로 달구고 dosa로 태우는 이 jāti 안에서, 타고 시달리고 달구어지는 것 말고 다른 무슨 열매가 있겠습니까?

එහෙනම් මේ සුව කියන්නේ මොකක්ද දවනකොට තවනකොට රත් කරනකොට එහාට හැරෙනවා, මෙහාට හැරෙනවා අනික් අතරට හැබැෙනෙනවා ඒ පැත්ත සුවයි කියනවා අනිත් පැත්තට හැරෙනවා මොකද මේ එක විදිහට ඉන්න බැහැ. දවනවා තවනා කත් කරනවා. එතකොට දුකයි. තාපත්තට හැරෙන්න ඕනේ එතකොට තාවකාලික ප්‍රතිකාරය එතකොට දැනෙනවා සැප වාගේ ඒ කියන්නේ දුක දුකෙන් ඉන්නව තිබි වෙච්ච දුක ඒ අය හැරනකොට අඩු වෙන හින්දා තමයි සැප වාගේ දැනෙන්නේ. අපිට කායික සැප කියලා කියන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ.

그렇다면 sukha란 무엇입니까? 태우고 시달리게 하고 달굴 때 이쪽으로 돌아눕고 저쪽으로 돌아눕습니다. 저쪽이 편하다고 하다가 다시 다른 쪽으로 돌아눕습니다. 한 자세로는 있을 수 없기 때문입니다. 태우고 시달리게 하고 달굽니다. 그러면 dukkha입니다. 다른 쪽으로 돌아야 합니다. 그러면 잠깐의 처방이 되어 sukha처럼 느껴집니다. 곧 겪고 있던 dukkha가 돌아누울 때 줄어들기 때문에 sukha처럼 느껴지는 것입니다. 우리가 몸의 sukha라고 부르는 데 익숙한 것이 이것입니다.

දුකට ප්‍රතිකර්මයක් කරලා හනම් ඒකට සැපයි තියෙනවා. දුක නිසා ආසාහනය විදගෙන ඉන්නකොට ඒක හරි අමාරුයි. එහසම් තාවකාලික ප්‍රතිකර්මයක් අසින් ඉරියව්ව මාරු කරනකොට අපිට දැනෙනවා ඒ දුකේ නැති බවක්. තාවකාලික අතු. එතකොට අපි සැපයි ගැන නිගමනය කරගන්න. සැප දැකලා නෙමෙයි මේ සැපයි කියන්නේ.

dukkha에 처방을 하면 그것을 sukha라고 합니다. dukkha 때문에 불편을 겪고 있을 때는 몹시 힘듭니다. 그래서 잠깐의 처방으로 자세를 바꾸면 그 dukkha가 없는 듯 느낍니다. 잠깐입니다. 그러면 우리는 그것을 sukha라고 결론 내립니다. sukha를 보고서 sukha라고 하는 것이 아닙니다.

දුකට දෙන පිළිතුරක් දැකලා සැපයි කියලා නිගමනයකට පයින්න. හොඳයි අපෙන් ඇහුවොත් එක පැත්තකට හැරලා ඉන්නකොට අපිට ඒ හැරලා ඉන්න මොහොතෙදි හැරිච්ච මොහොතේදීමක් නැතුව සහනදාී බවක් හැඟුනා නම් ඒ සහනධාය බව දිගටම තිබුණා අපි කැමති නැද්ද. එහෙම නම් අපිට හැරෙන්න ඕනේ නැහ. නෑ නෑ ඒක සිදුනොත් හොඳයි. මට හැනහම සැපයිනේ කියලා අපි එහෙම නිගමනය කරනවා.

dukkha에 준 대답을 보고 sukha라고 결론을 내립니다. 그러면 물어봅시다. 한쪽으로 돌아누웠을 때, 그 돌아누운 순간 느낀 편안함이 그대로 계속 이어진다면 좋지 않겠습니까? 그렇다면 다시 돌아누울 필요가 없겠지요. 그런데도 ‘아니, 아니, 그렇게 되면 좋지만, 나는 돌아누우면 sukha야’ 하고 우리는 결론을 내립니다.

හොරා දෙයක් න හැරෙන්නේ. එක පැතන හැරෙලා අපිට මොකටද මේ අමතර මහන්සියක් ගන්නේ ඒ අතන හැරෙන්නේ දුක විදිහට නොද නොකර බැරි නිසා.

괜히 돌아눕는 것이 아닙니다. 한쪽으로 돌아누웠는데 무엇 때문에 굳이 애써 다시 저쪽으로 돌아눕습니까? dukkha 때문에 그렇게 하지 않을 수 없기 때문입니다.

ඉතින් අපිම හිතුව අනේ මට ඒ බඳු විහක් ආවේ නැත්නම් මේ කයට එහාට මෙහාට හැරෙන්න කොච්චර ශාන්තද කොච්චර කියලා අපිට ඇහෙ දැන්න

그러니 우리 스스로 생각해 보십시오. 아, 그런 괴로움이 오지 않는다면 이 몸을 이리저리 돌리지 않아도 되니 얼마나 평온할까.

ශාන්තද කොච්චර කියලා අපිට ඇහෙ දැන්න මොනවා කරන්නද? නේ මේ කය හැදිලා තියෙන්නේ හෙම කින් නෙමෙයි. එකත හැරු නැත්නම් ඉන්නද පෙර තත්ත්වය.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් අපි ඇහි බිය ගහනවා. මොකද ඇහි බිය ගහන. අපි නුදෙනවා අපි ඇහේ දැවිල්ලක් එනවා. දැවිල්ලට ප්‍රතිකර්මයක් වශයෙන් පශෙන් හටගත්ත එක තමයි ඇහිය ගහලා නම් කඳු වලින් ආයසරයක් ෙත් කරන එක. එතකොට ආයසයක් ඇහේ අය සියුම් සිලෙනකන් ආයේ දැවිල්ලෙනවා වේලෙනකෝ. ආයි ඇහිපිය ගහනවා. ආයේ කඳුරින් පබවනවා.

우리는 눈을 깜박입니다. 왜 깜박입니까? 눈이 마르면 눈에 화끈거림이 옵니다. 그 화끈거림의 처방으로 생긴 것이 눈을 깜박여 눈물로 다시 적시는 것입니다. 그러면 다시 눈의 물기가 마를 때까지는 괜찮다가 마르면 다시 화끈거립니다. 다시 깜박입니다. 다시 눈물로 적십니다.

මුළු ජීවිත කාලයක් තුළම ඇහිපිය ගහන්නේ ඕකට ආය එකපාරක් ඇහිපිය කරලා ගන්නකොට ආපු ඔ සහනී ඇහේ සහනදායි ස්වභාවය ආය වෙනස් වෙලා තිබුනේ නම් ඇහිපිය ගහන්න බැරි.

평생 동안 눈을 깜박이는 것이 그 때문입니다. 한 번 깜박였을 때 온 눈의 편안함이 그대로 바뀌지 않고 이어진다면 깜박일 필요가 없을 것입니다.

නමුත් අපි දන්න ඇහි ගහන එකක් දුකෙන් කරන එකක් කියලා. [උගුර කෑරීම]

하지만 우리는 눈 깜박임이 dukkha 때문에 하는 일인 줄 모릅니다. [헛기침]

අපි සැප හොය හොයා හඹාන්න මේ ලක්ෂණය නිසා දුක වැහෙනවා.

우리가 sukha를 찾아 쫓아다니는 이 버릇 때문에 dukkha가 덮입니다.

අපි හිතන්නේ දුකක් වඑනකොට ඒකට සුළු ප්‍රතිකර්මයක් එනකොට ඒ දුක තාවකාලික යටපත් වෙනකොට අපිට සැනසුම හම්බුනා කියලා. ඒ මුලා මානසිකත්වයෙන් අපි විඳින දුක් වැහෙනවා.

우리는 dukkha가 올 때 작은 처방이 와서 그 dukkha가 잠깐 눌리면 편안함을 얻었다고 생각합니다. 그 홀린 마음가짐 때문에 우리가 겪는 dukkha가 덮입니다.

දුකට ප්‍රතිකර්මයක් වශයෙන් අපි සැනසුම වශයෙන් ඒ තුළම ක්‍රියා වෙනස් කිරීමක් අපි අත්දැකීමක් බවට පත් කරගෙන තියෙන්නේ.

dukkha의 처방으로, 그 안에서 움직임을 바꾸는 것을 우리는 편안함이라는 겪음으로 삼아 왔습니다.

ඒකෙන් ඇහැ හැදෙන හැදෙන දුකට ප්‍රතික්‍රියා කර අපි පොඩ් පොඩ්ඩ නිදහස් වෙවී ඉන්නේ. මොන තාල්ලට හරවලා තිබ්බාද ඒකට උරුම දැවීම තැවීමට උරුම වෙන්නේ. මෙන්න මේක තමයි මේ ස්වභාවය.

그렇게 눈에 생기는 dukkha에 맞대응하며 우리는 조금씩 풀려나며 지냅니다. 어느 쪽으로 돌려놓든 그쪽에 따르는 타고 시달림을 물려받습니다. 이것이 이 성질입니다.

දැන් අපි පහ කළ යුතු රාග ද්වේශ මෝහ පහ කරන්නේ ඒ වගේම ධර්මය වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ස්වභාවය ඇති ධර්මය ඇසුරු කරමින් කටයුතු කරනවානම්. ක්‍රමක් නෙමෙයි එක දෙයක් වෙනවා. මෙතෙක් කල් කරගෙන හිදි පුරුද්දට පහර වදින්නවා.

이제 우리가 내보내야 할 rāga, dosa, moha를 내보내고, 또 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질을 지닌 dhamma를 가까이하며 살아가면 한 가지 일이 일어납니다. 지금껏 해 온 버릇에 타격이 갑니다.

මේ ශෛරයේ තිබෙන කැක්කුම වේදනාව වැඩි කරලා තිබුණේ. දැන් දැන් ඉපදවන රාග, ද්වේශ, මෝහ නිසා. එතකොට මේක අමාරු වැඩීමේ.

몸에 있는 쑤심과 아픔은 지금 일으키는 rāga, dosa, moha 때문에 더 커져 있었습니다. 그래서 더 힘들어집니다.

දැන් අපි හිතමුකෝ ද්වේශයෙන් දැවෙන වෙලාවක් තේරෙනිම මොකද වෙන්නේ කියලා. අපූර්වරමෙන් නිහළව තිබිච්ච ඇඟ ඇවෙන්න පටන්ගෙන දාඩි අමගුරුව මතු වෙලා නිකන් දක්ම ටික ආගෙන ඇඟ

dosa로 타오르는 때에 무슨 일이 일어나는지 생각해 봅시다. 고요하던 몸이 달아오르기 시작하고 땀이 솟습니다.

දරනු කරගෙන පුද්ගලයා විහතට පත් වෙලා හදි දාන්න පටන් ගෙනා අමුදු ක්‍රමය කට.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් මේක ඉස්සෙල්ලා හදගත්ත එකක් නිසා නෙමෙයි මේ හදගත්තේ. පෙර විපාකය නෙමෙයි. ඒක දැන් ඇති කරගත්ත ද්වේශයෙන් නිකන්. රාගයෙන් දැවෙන්න පටන් ගතා රත් වෙන්න පටන් ගත්තා මොකද වෙන්නේ? අසාහනරිත්වය මානසිකත්වයෙන් කය පෙලන්න පටන් ගත්තා. ඒක පෙර බවෙන් හටගත්ත විපාකයක් නෙමෙයි. පෙර බව කර්ම විපාකයක් නෙමෙයි. දැන් හටගත්ත රාගයේ විපාකය රාග හිතේ විපාකය. අන මෙලොව පළවෙන විපාක ඔන්න ඕකවා. දැන් මේ වගේ අවස්ථාවක්

이것은 앞서 만든 것 때문에 생긴 것이 아닙니다. 지난 vipāka가 아닙니다. 지금 일으킨 dosa 때문입니다. rāga로 타오르고 달아오르기 시작하면 어떻게 됩니까? 불편한 마음가짐이 몸을 괴롭히기 시작합니다. 그것은 지난 bhava에서 생긴 vipāka가 아닙니다. 지난 bhava의 kamma vipāka가 아닙니다. 지금 생긴 rāga의 vipāka, rāga 마음의 vipāka입니다. 이 삶에서 익는 vipāka가 바로 이것입니다.

විපාක ඔන්න ඕකවා. දැන් මේ වගේ අවස්ථාවක් තුළ අපි මොකද කරන්නේ? වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී දහම් කරුණක් අරගන්නවා හිත. අර කියන්නේ මේ ලෝකේ අනිච්චයි, දුක්ඛයි, අනත්තයි, අසාරයි. මට මේ ලෝකේ අල්ලන්න වටිනා දෙයක් නෑහ කිව්වහම වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහ පැත්තේ මානසිකත්වයක් ගොන්න. අන්න ප්‍රවෘත්ති විපාක වශයෙන් නැත්නම් මේ පැවැත්මේ රාග, ද්වේශ, මෝහස හටගත්ත දාහයට විශාල ප්‍රතිකර්මයක් හම්බ වෙනවා. ඒක ත හේතු නැති නිසා. එතකොට මොකද වෙන්නේ?

이런 때에 우리는 무엇을 합니까? 마음이 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 dhamma 한 가지를 붙잡습니다. 곧 ‘이 세상은 anicca, dukkha, anatta, 알맹이 없다, 이 세상에 내가 붙잡을 만한 값진 것은 없다’고 하면 vītarāga, vītadosa, vītamoha 쪽의 마음가짐이 세워집니다. 그러면 pavatti vipāka로서, 곧 이 삶에서 rāga, dosa, moha로 생긴 화끈거림에 큰 처방이 주어집니다. 까닭이 없어졌기 때문입니다.

හේතු නැති නිසා. එතකොට මොකද වෙන්නේ? මෙතෙක් කල් කයට දුන්න දාහය ඒ මොහොතේ ඒ මානසිකත්වය තුළින් මේ කයට තියෙන්නේ. එතකොට දැන් අමතර අතිරේකව හදලා දිරචේ දාහි ආගි දඩුනහම කියනවා කයට හරි සැහැල්ලුවක් දැනෙන පටන් ගත්තා භාවනා කරන අන්න භාවනාවේ සැහැල්ලුවකේ ඔන්න ඕකයි.

그러면 어떻게 됩니까? 지금껏 몸에 주던 화끈거림이 그 순간 그 마음가짐을 통해 몸에서 멈춥니다. 덧붙여 만들어 낸 화끈거림이 가라앉으면, bhāvanā를 하는 동안 몸이 아주 가벼워지기 시작한다고 말합니다. bhāvanā의 가벼움이 바로 이것입니다.

හේතුව දකින්න ඕනේ හැම එකේ. ඇයි මේ භාවනාවදේ කය සැහැල්ලු වෙන්නේ? කයට සුව දැනෙන්නේ නෑයි. රාග රාග ද්වේශ මෝහ කියන මේ සිතුවිලි විකෘතිය නිසා මොහොතක් මොහොතක් පාසා ගොඩනැකපු නිසා. ඇතිවෙච්ච සැහැල්ලු වෙන්න හේතුව ඔන්න ඕකයි.

모든 일에서 까닭을 보아야 합니다. 왜 bhāvanā에서 몸이 가벼워집니까? 왜 몸에 편안함이 느껴집니까? rāga, dosa, moha라는 생각의 비틀림이 순간순간 세워 왔던 것이 멈추었기 때문입니다. 가벼워지는 까닭이 이것입니다.

සියලු ආකාරයෙන් කැකුන්ේ නැති වෙන්නේ නැ. අර අමතර හදපු අතිරේක කැක්කුන් තමයි කරන්නේ.

모든 쑤심이 다 사라지는 것은 아닙니다. 덧붙여 만든 쑤심이 사라지는 것입니다.

ඔන්න ඔය වෙලාව විදේදී. ඒක දෙයක් පේනවා. අපි ඉස්සෙල්ලා රාග, ද්වේශ, මෝහ සිතුවිලි නිසා ගොඩනගහපු චිත්තට රූප ඒ චිත්ත අවස්ථාව ක්ෂණයකින් ඉක්ම ගිය තැන්පතු රූප කියන කොටසට වැටෙනවා. පුතු රූප කියන්නේ ගොඩනගපු රූපයේ පරිවර්තනය වෙමින්, භ්‍රමණය වෙමින් පවතිනවා කාලයක්. ඒ ඇසුරු කරගෙන ඒ ගොඩන්නපු කය ඇසුරු කරගෙන. මෙන්න මේ නිසා

그때 한 가지가 보입니다. 우리가 앞서 rāga, dosa, moha의 생각으로 세운 cittaja rūpa는, 그 마음의 순간이 한 찰나에 지나가면 utuja rūpa라는 쪽으로 넘어갑니다. utuja rūpa란 세워진 rūpa가 바뀌고 돌면서 한동안 머무는 것으로, 세워진 몸에 기대어 있습니다.

ගොඩන්නපු කය ඇසුරු කරගෙන. මෙන්න මේ නිසා මේවයෙන් හටගත්ත දැවීම තැවීම මේකයි තියෙනවා අපි දැන් මේ ඒ මොහොතේ වර්තමාන මානසිකත්වය අරූප අද්වේශ අමෝහ ගුණයට ගත්තට නැත්නම් අරකින්නේ ධර්මානුකූල වීත රාගී වීත දෝෂී වීත මෝහී ගුණයට පත් කළාට අපි ළඟ එතෙක් හදපු යඇතින අර උතුුජ රූප කියන ඒවයි මේ කය තිරිලා තියෙන්නේ. ඒවයි ස්වභාවයක් තියෙනවා මේ කය හත් කරනවා දාහට පත් කරනවා දවනවා තව.

그 때문에 이것들로 생긴 타고 시달림이 여기 있습니다. 지금 그 순간의 마음가짐을 alobha, adosa, amoha의 성질로, 또는 dhamma에 맞는 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질로 바꾸었다 해도, 우리에게는 그때까지 만든 utuja rūpa라는 것들이 이 몸에 엉겨 있습니다. 그것들은 이 몸을 달구고 화끈거리게 하고 태우고 시달리게 하는 성질이 있습니다.

භාවනා අරමුණ හිටියත් ඔය ටික එනවා.

bhāvanā의 대상에 머물러 있어도 그것들이 올라옵니다.

ඉස්සෙල්ලා අහරලාට එවෙලිකොට ටිකයි අන්තරලා ඉස්සෙල්ලා සහනයක් දැෙන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් මේ වෙලාවේදී මේ චිත්ත රූප හටගන්නකොට අර රාග ද්වේශ මෝහ නිසා හටගන්නේ චිත්ත රූප පරම්පරාව එක ක්‍රමයක්. ඒක දවන තව ඒවා. ඒ වගේම වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී මානසිකත්වයෙන් ගොඩන්න චිත්ත රූප තවක ක්‍රමයක්. ඒවා දවන්නේ නෑහැ තවන් නෑහැ අර.

이때 cittaja rūpa가 생겨날 때, rāga, dosa, moha 때문에 생기는 cittaja rūpa의 흐름이 한 가지입니다. 그것들은 태우고 시달리게 합니다. 또 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 마음가짐으로 세워진 cittaja rūpa가 또 한 가지입니다. 그것들은 태우지도 시달리게 하지도 않습니다.

දැන් අපි පරිවර්තනයට බැහැම බොහෝ වෙලා භාවනා කරනවා. ආසේවිතාය භාවිතාය බහුලීතාය ඇසුරු කරන්න, භාවිතා කරන්න බොහෝ කොට ඇසුරු කරන්න කියලා.

이제 우리는 그 바뀜 속으로 들어가 오래 bhāvanā를 합니다. ‘āsevitā bhāvitā bahulīkatā’, 가까이하고, 닦고, 거듭 가까이하라고 합니다.

මොකක්ද මේ මේ කියන වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී මානසිකත්වයයි මේ දැන් ඇසුරු කරගෙන මේක බොහෝකුට ඇසුරු කරනකොට ඒ මොහොතෙ ඉපදෙන චිත්තද රූප අර අර දාහිර පත් වෙනකෙන් තෝරයි. අර වගේ දවන්නේ නෑහ තවන් නැහ බොහොම සැහැල්ලු සුලඟ බව සැහැල්ලු බවට චිත්ත අනේ සැහැල්ලු මානසිකත්වයෙන් සැහැල්ලු කායිකත්වයට අවශ්‍ය කරන කියන චිත්ත රූප නඉපදවන්න පටන් ගත්තාම ඊට පස්සේ අර ඉස්සෙල්ලා තියෙ රෝ ද්වේශ මෝහ රාග ද්වේශ මෝහය හිටියා වාහගෙන මේ වීත රාගී වීත දෝෂී වීත මෝහී මානසිකත්වයෙන් කොඩැඟු චිත්තුටරුව මේ කය වටා හිටිනවා.

무엇을 말입니까? 바로 이 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 마음가짐입니다. 그것을 가까이하고 거듭 가까이하면, 그 순간 생기는 cittaja rūpa는 화끈거리게 하던 것들과 다릅니다. 그것들처럼 태우지도 시달리게 하지도 않고, 아주 가볍고 산뜻합니다. 가벼운 마음가짐으로 가벼운 몸에 필요한 cittaja rūpa를 만들어 내기 시작하면, 앞서 rāga, dosa, moha의 것들이 둘러싸고 있었듯이 이제 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 마음가짐으로 세운 cittaja rūpa가 이 몸을 둘러쌉니다.

අන්න ඒවා හරි දීප්තිමයි. අඳුරු නෑහ, කළු නෑ දාහ නෑ. මෙන්න මේවා බොහෝකොට වැඩි වෙන්න ඕන නිසා තමයි. බොහෝකොට භාවනා කරන්න කියා.

그것들은 아주 환합니다. 어둡지 않고, 검지 않고, 화끈거림이 없습니다. 이것들이 많이 늘어나야 하기 때문에 bhāvanā를 많이 하라고 하는 것입니다.

කරන කරන මොහොතක් පාසාව අර චිත්ත රූප වශයෙන් වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගුණයට අවශ්‍ය චිත්ත රූප නැගිලා. ඒවත් උතුට රූප කලාප වශයෙන් මේ ශරීරයෙන් බැහැර පිට කරලා පවතිනවා රැස් වලග.

할 때마다 순간순간 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질에 맞는 cittaja rūpa가 일어납니다. 그것들도 utuja rūpa kalāpa로서 이 몸 바깥으로 뻗어 빛의 테두리로 머뭅니다.

ඒක භාවනා කරන්න ගනී භව.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතකොට මොකද වෙන්නේ? ඒක හැමට ප්‍රතිචාර දක්වනවා. අර රාග, ද්වේශ, මෝහ නිසා හටගත්ත දවන තවන ඒවා දවා හරි.

그러면 어떻게 됩니까? 그것이 모든 것에 맞대응합니다. rāga, dosa, moha로 생긴 태우고 시달리게 하던 것들을 태워 버립니다.

දවන තව අර චිත්ත වශයෙන් ඉපදවපු උතු රූප කලාප එත්නම් කළු කිරණ ධාරා කියලා අපි ඕකට කියනවා. ඒවා තමයි මේ දැවේ තැවේ. ඒවා පුච්චන්න මොකද කරන්නේ? අර සුදු කියන ධාරා ක්‍රියාත්මක වෙනවා.

태우고 시달리게 하는 마음으로 일으킨 utuja rūpa kalāpa를 우리는 검은 빛줄기라고 부릅니다. 그것들이 타고 시달리게 하는 것입니다. 그것들을 태우려면 어떻게 합니까? 흰 빛줄기가 움직이기 시작합니다.

ඒක අපි කරන දෙයක් නෙමෙයි. අපිට කරන දෙයක් ඒකේ නැහැ. නිෂ්පාදනය කරලා නිදහස් වෙලාට පස්සේ තිරණ වලල්ල්ලක් වශයෙන් රැස් වලක් වශයෙන් ඇඟ වටා ඉඳලා සුදු කිරණ රැස් වලක් වශයෙන් ඒක ප්‍රතිචාර දක්වන්න පටන් ගන්නවා අර විස කිරණ කපාන්න.

그것은 우리가 하는 일이 아닙니다. 거기에 우리가 할 일은 없습니다. 만들어져 풀려난 뒤에는 빛의 고리, 빛의 테두리가 되어 몸을 둘러싸고, 그 흰 빛의 테두리가 독한 빛줄기를 잘라 내려고 맞대응하기 시작합니다.

මෙන්න මේ විස කිරණත් එක්ක බැඳිලා. අපේ වාපිස්සෙන් කෝප වෙලා අපේ ඇඟේ තියෙනවා.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් ඒවා ආකර්ෂණයක හැදිලා තියෙන්නේ අර විස කිරණවල ආකර්ෂණය.

이제 그것들은 끌림으로 묶여 있습니다. 그 독한 빛줄기의 끌림입니다.

දැන් මේ විස කිරණ කැපිලා යනකොට [උගුර කෑරීම] අර විස කරපු වාපිස්සයෙන් බැඳලා තිබිච්ච ආකර්ෂණය කැපිලා යනවා.

이제 이 독한 빛줄기가 잘려 나가면, [헛기침] 독이 된 그것에 묶여 있던 끌림이 끊어집니다.

දැන් ඒවා ගැලිලා නිදහස් වෙන්නේ. ඔන්න නිදහස් වෙන්නට මොකද කරන්නේ? ඒක මේ කයි තියන්න බැහැ පිට කරන්න ඕන. දැන් කයට ආකර්ෂණයවරයි විකර්ශනය වෙනවද? ඒකෙන් ඒවා කයෙන් පිට වෙන්න ඕනේ කළු කිරණ කයෙන් පිට වෙන්න ඕනේ. අන්න ධ්‍යාන කරනවා කියන්නේ ඕනේ දවා හැරීම

이제 그것들이 녹아 풀려납니다. 풀려나면 어떻게 합니까? 그것을 몸에 둘 수 없으니 내보내야 합니다. 이제 몸에서는 끌림이 끝나고 밀어냄이 됩니까? 그래서 그것들이 몸에서 나가야 하고, 검은 빛줄기가 몸에서 나가야 합니다. jhāna를 한다는 것이 바로 이렇게 태워 버리는 것입니다.

දැනු හැම තැනම දැනෙනවා ඒක මුළු ඇඟේම දැනෙනවා.

느껴집니다. 모든 곳에서 느껴지고, 온몸에서 느껴집니다.

දැන් ඔය වෙලාවට මොකද කරන්නේ? අර පුච්චන වෙලාවට දාඩිය දානවා. ඒ කළු කියන කිරෙන්න පුච්චනකොට දාඩියයි. මොකද ඒ සමග තියත් පිච්චවා. පිච්චට උෂ්ණේ පිට කරනවා. ඒවට අවසෝසත්වය උස්ය පිට කරන්න පටන් ගන්නවා. ඔය උෂ්ණ පිට කරගෙන ඇඟින් පිට වෙලා යනවා. දැන් අපි කියනවා මේ උෂ්ණ කියලා කියන්නේ. එක්තර ශක්ති ධාතුවක් කියලා.

그때는 어떻게 됩니까? 태울 때 땀이 납니다. 그 검은 빛줄기를 태울 때 땀이 나는 것입니다. 함께 있던 것까지 타기 때문입니다. 타면서 열을 내보냅니다. 그것들이 머금은 열을 내보내기 시작합니다. 그 열을 내보내며 몸에서 빠져나갑니다. 우리는 이 열을 하나의 힘의 dhātu라고 말합니다.

මේ කයට ශක්තියෙන තියෙන්නේත් ඒ උෂ්නේ උෂ්ණ වශයෙන් පරිවර්තනය කරලා තියාගත ශක්ති බවට පරිවර්තනය කරුණේ. දැන් ඒ වගේම කළුකින්න බවට පත් කරලා හනම් ඒවට උරාගෙන තියෙනවා උෂ්ණ ශක්ති බවට පත් කරන අපේ අන්ගේ ශක්තිය දැන් දුර්වලයා තියෙන හේතුව රාගය නිසා, ද්වේශය නිසා, මෝහය නිසා, නිෂ්පාදනය කළිරණ හෝති අපි අපේ ආහාර ගණන් ආදී ගන්න ඒවා තියෙන රස ධාතුව තිබෙන තේජෝ ධාතුව ශක්තිය ඒවට හුරාගෙන ගැප් කරගෙන තියෙනවා. වැඩක් කරගන්න ඒවැන්නෙත් නැහ.

이 몸의 힘도 그 열을 힘으로 바꾸어 지닌 것입니다. 그와 같이 검은 빛줄기로 바뀐 것들이 열의 힘을 빨아들여 지니고 있습니다. 지금 우리 몸의 힘이 약한 까닭은 rāga, dosa, moha 때문에 만들어진 빛줄기가 우리가 먹는 음식에 든 rasa dhātu와 tejo dhātu의 힘을 빨아들여 붙잡고 있기 때문입니다. 일에 쓰게 놓아주지도 않습니다.

ඒවා ඒවය ගැප් කරලා තියාගෙන ඉන්නවා. වැඩක් ගන්න දෙන්නෙත් නැතුව. අපි ඇඟට පන්න නැතුව ඉන්නවා. ඉතින් රාගය නිසා, ද්වේශය නිසා පුද්ගලයා ඇඟට පන්න නැති වලා දන්නවා. මෝහය නිසාත් වෙන්නේ ඒකයි. ඒවා අජිකවන වුනො මින නැගිට ගන්න පන්න නැති වෙනවා. මොකද වෙලා තියෙන්නේ? අර ශක්ති විශේෂය හැමදීම අරවට උරාගෙන අවශෝෂණය කරගන්නවා අර කිරණ වල එතකොට මිනිහ කාය ක්‍රියාත්මක කරන්න ඕන ශක්තිය නිදහස් කරන්නේ නැහ ඒ විදිහට. දැන් මෙන්න මේ ටික තමයි බාහිර අමතරව අවශෝෂණය කරගත්ත හරිය තමයි. මේ සුදු කිර ධාරණාවේ පූජන්න පටන් ගාලා.

그것들은 그 힘을 붙잡고 있으면서 쓰지 못하게 합니다. 우리는 몸에 기운이 없습니다. 그래서 rāga 때문에, dosa 때문에 사람이 몸에 기운이 없어지는 것을 압니다. moha 때문에도 그렇습니다. 그렇게 되면 일어날 기운도 없어집니다. 무슨 일이 일어난 것입니까? 그 힘을 늘 그 빛줄기들이 빨아들이니, 몸을 움직이는 데 필요한 힘이 풀려나지 않습니다. 이렇게 덧붙여 빨아들인 몫을 이 흰 빛줄기가 태우기 시작합니다.

ඒ බුච්චනකොට ඒකේ ගැබ් වෙලා තිබ්ච කිරණ ඔක්කොම පිට වෙලා යන උෂ්ණ පිට වෙන්නේ. අන්න කය උෂ්ණ වෙන්න පටන් ගන්නවා. භාවනා කර ටිකක් වෙන ශරීරය හරි උෂ්මයක් දැනෙන්න පටන් ගාන. ඒ උෂ්ණ දැනෙන්නේ අන්න ඒකයි. ඉතින් ඒක අපි සිල් කරගන්න ඕනේ.

그것을 태울 때 그 안에 담겨 있던 빛줄기가 다 빠져나가며 열이 나옵니다. 그래서 몸이 달아오르기 시작합니다. bhāvanā를 조금 하면 몸에 열기가 느껴지기 시작합니다. 열이 느껴지는 까닭이 그것입니다. 그러니 그것을 식혀 주어야 합니다.

ෆෑන්එක් නැහරේ හරි කමක් නැහැ. හුලම් පාරක් වදින ක්‍රමයකින් කරගන්න එක අපිට උපක්‍රමයක්.

선풍기가 있든 없든 괜찮습니다. 바람이 닿게 하는 것이 우리에게는 하나의 방편입니다.

හැබැයි ඕකෙදි අර බැඳුණු වාපිස්සෙන් පටක වශයෙන් තිබිච්ච පටල වශයෙන් තිබිච්ච නැත්නම් අර ඕජස වශයෙන් තිබිච්ච ඒවා. ඒවා ඒ තැන් වලට ගෙනියනවා අප්‍රව්‍ය තැන් වලට පිට කරලා යවන්න. කොටසක් මළපුතුර වලට ගෙනියනවා. ඒ ශරීරයේ ලෙවුලින් හරයි යන එකක්. කොටසක් දාඩිය වලට දාලා පිට කරනවා. අනිත් කොටස වාතයෙන් පිට කරනවා.

그런데 여기서, 묶여 있던 것이 조직처럼, 막처럼, 또는 ojā처럼 있던 것들은 찌꺼기로 내보내는 곳으로 옮겨집니다. 일부는 똥오줌으로 가서 몸 밖으로 나가고, 일부는 땀으로 나가고, 나머지는 바람으로 내보냅니다.

දැන් මේ වාතයෙන් පිට කරන කොටස ඔය වෙලාවට වාතයෙන් පිට නොකර හිටියොත් පපුවට හරි අමාරුවක් දැනෙනවා. පපුව හිර වගේ. ඇඟට මහන්සියක් වඑෙනවා. මෙන්න මේ මහන්සිය එන වෙලාවට මේ ආශ්වාස ප්‍රශ්වාස වාතයෙන් තමයි ඒ අපතරවගේ පිට කරන්නේ.

바람으로 내보낼 몫을 그때 바람으로 내보내지 않으면 가슴이 몹시 답답해집니다. 가슴이 꽉 막힌 듯합니다. 몸이 지칩니다. 이 지침이 올 때 이 들숨 날숨의 바람으로 그 찌꺼기를 내보내는 것입니다.

අන්න වාතය ප්‍රයෝජනයට ගන්න වෙලාවක්. දැන් වාතය ප්‍රයෝජනයට ගන්නේ උපක්‍රමයක් වශයෙන්. කර්මස්ථානයක් වශයෙන් නෙමෙයි. ඕකයි තියෙන්නේ වෙනස.

그때가 바람을 쓰는 때입니다. 바람은 방편으로 쓰는 것이지 kammaṭṭhāna로 쓰는 것이 아닙니다. 그 다름이 바로 이것입니다.

කර්මස්ථානයක් වශයෙන් ගන්නේ වීත රාගී, වීත ද්වේෂී, වීත මෝහී කර්මස්ථානය ආශවාස ප්‍රශ්වාසද යවන්නේ කයේ තිබෙන අර අපද්‍රව පිටත් කරන උපක්‍රම.

kammaṭṭhāna로 잡는 것은 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 kammaṭṭhāna입니다. 들숨 날숨을 쓰는 것은 몸에 있는 찌꺼기를 내보내는 방편입니다.

දැන් අද වෙලා තියෙන්නේ අපද්‍රව්‍ය පිට කරන්න උපක්‍රමය කර්මස්ථානය කරගෙන. ආනාපාන සති කර්මස්ථානය කියලා ගන්න හදන්නේ වාතය හමහා යන කර්මස්ථානය.

그런데 오늘날에는 찌꺼기를 내보내는 방편을 kammaṭṭhāna로 삼아 버렸습니다. ānāpānasati kammaṭṭhāna라고 하면서 바람이 드나드는 kammaṭṭhāna를 잡으려 합니다.

දැන් ඒක මේ ශරීරය අපතරව පිට වෙන උපක්‍රමයක්. ඒක නැතුව බෑ. ඒක ඒ වැඩේට තියෙන්න ඕනේ. හැබැයි ඒක අවශ්‍ය වෙන්නේ අර අපතරය පිටෙලා යනකන් විතරක්.

그것은 이 몸의 찌꺼기를 내보내는 방편입니다. 그것 없이는 안 됩니다. 그 일에는 있어야 합니다. 하지만 그것은 찌꺼기가 다 빠져나갈 때까지만 필요합니다.

ඒ නිසා මොකද කරන්නේ? මෙච්චර කල් සුවයි සුවයි කියලා ගත්ත ඒවා තමයි. ඔය කාමය. ඔය කාමය නිසා හටගත්ත කුණුගුල තමයි. දැන් මේ පුච්ච පුච්ච ආපහු එවන්නේ නැ. සුවයි සුවයි කියන කතිය දැන් සුන් කර දාන්න ඕනේ ක්‍රමයක් තියෙනවා. සුවයි සුවයි කියන කයා සුම් කරනටකම් සුසුම් එහෙනම් වාතය අරමුණු කරනවා නෙමෙයි. සුසුම් හරිනවා.

그러면 어떻게 합니까? 그토록 오래 sukha다 sukha다 하고 잡은 것, 그것이 kāma입니다. kāma 때문에 생긴 썩은 무더기입니다. 이제 태우고 태워 다시 돌려보내지 않습니다. sukha다 sukha다 하는 버릇을 이제 끊어 버리는 길이 있습니다. sukha다 sukha다 하는 그것을 끊을 때까지 한숨을 쉽니다. 그러니 바람을 대상으로 삼는 것이 아니라 한숨을 내쉬는 것입니다.

මහන්ක් මහන්සි හරි. දැන් මේක අමුතේ උගන්නන්න දෙයක් නෙමෙයි. අපිට මහන් ආපුකම හරි අමාරු හුස්ම කරලා පුරුදු වෙනවා. අනේ විච්ච දෙයක්. එහෙමත් කිය හරියෙන් හුස්ම කරන අරිනවා. දැන් හුස්ම ගැන හිතු වෙහ. වාතය ගැන මුල බැඳාග ලන්න ගියෙත් නැහැ. මොනවත් නැහැ. නමුත් එක දෙයක් කළා. පපුවට ආපු මහන්සියක් උඩට ගත්ත හුස්මක් වේගයෙන් පහතැරිලා පිට කරලා දැන්නා. අපිට කයට සැහැල්ලුවත් දැෙනවා. දැන් මේක අපි අත්දැකීමක් නේ. මෙන්න මේක තමයි ඔය භාවනාව වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීතමෝහී භාවනාව කරන ගමන්. ඇතිවෙන අපතර පිට කරන් ගන්න උපක්‍රමය.

지치면 한숨을 쉽니다. 이것은 새로 가르칠 것이 아닙니다. 우리는 지치면 크게 숨을 내쉬는 데 익숙합니다. 그렇게 숨을 내쉬지요. 그때 숨에 대해 생각하지 않습니다. 바람에 마음을 묶으러 가지도 않았습니다. 아무것도 안 했습니다. 다만 한 가지를 했습니다. 가슴에 온 지침을, 위로 들이쉰 숨을 세차게 내리쉬어 내보냈습니다. 그러면 몸이 가벼워짐을 느낍니다. 이것은 우리가 겪어 본 일이지요. 바로 이것이 vītarāga, vītadosa, vītamoha bhāvanā를 하면서 생기는 찌꺼기를 내보내는 방편입니다.

දැන් හැමෙදීම සුදුසුම් හරිට පුරුදු වෙනවා. භාවනාව ටික වෙලාවක් කරනවා. කරනකොට අර කළුගිරච්චිලා ගොඩ ගැහෙනවා. ගොරගැනට මහන්සි වෙනවා. ඊළඟට කර්මස්ථානය නවත්තලා සුදුසුම් හරි. සුදුසුම් හැරගෙන එන්නවා ආය කායට සැහැල්ලුවෙනවා. අර විත ගියාට පස්සේ ආය කර්මස්ථානය සිහි කරනවා. කර්මස්ථානය තියෙන ආයෙතිය හිඩක් ආය කුණු ගොඩක් පිච්චිලා එනවා. එතකොට කර්මස්ථානය නවත්තලා ආය සුමහරිනවා. ඔන්න ඔය ක්‍රම දෙක කරගෙන යන්න ඕනේ.

이제 늘 한숨 쉬기에 익숙해집니다. bhāvanā를 얼마 동안 합니다. 하다 보면 검게 탄 것들이 쌓입니다. 쌓이면 지칩니다. 그러면 kammaṭṭhāna를 멈추고 한숨을 내쉽니다. 한숨을 내쉬면 몸이 다시 가벼워집니다. 그것이 지나가면 다시 kammaṭṭhāna를 떠올립니다. kammaṭṭhāna를 하다 보면 다시 썩은 무더기가 타면서 올라옵니다. 그러면 kammaṭṭhāna를 멈추고 다시 한숨을 내쉽니다. 이 두 가지 방식을 해 나가야 합니다.

එක දිගටම කර්මස්ථානය වැඩුවොත් ඇඟට අමාරු වෙනවා. මොකද අපරලවය පිටකරි නැති නිසා.

kammaṭṭhāna만 줄곧 닦으면 몸이 힘들어집니다. 찌꺼기를 내보내지 않았기 때문입니다.

එද්දක් හෝදලා එද්ද වතුරේ දාලා හිටම් කුණු ටිකිනවා වාගේ කසාන දාලා අපුල් වෙනවා. කුණු පෙගුවට පස්සේ වතුරට දාලා හෝදනවා. ආයේ බලනවා රේටේ තව කහට තියෙනවා. ආයේ රසායන ගලා අපුල්ලවා. හැබැයි කුණු යන්නේ නෑහැ කුණු කොබනවා විතරයි. මුළු හෙද්ද හැමතෙනම කුණු ගොඩක් වො. ආය වතුර සුදු පිරිසිදු වතුරදලා ආය හෝදලා. හෝදලා බලනවා. කයිට වෙලා කුණු ගිහිල්ලා. කුණු ගියේ හෝදනකොට හැබැයි අකුලන කොච්චර කුණු හේදන්න ගියාත් වතුරට දාලා. යන්නේ නෑ කුණු. අපුල් අපලම හිටියත් කුණු යන්නේ නැහැ. කුණු බෝධ වෙලා හිටෙනවා විතරයි.

옷을 빨 때 옷을 물에 담가 두고, 때가 불도록 비누를 풀어 비벼 빱니다. 때가 불은 뒤에 물에 넣고 헹굽니다. 다시 보니 아직 얼룩이 있습니다. 다시 세제를 넣고 비빕니다. 그런데 때가 빠지는 것이 아니라 때가 불기만 합니다. 옷 전체에 때가 잔뜩 붙어 있습니다. 다시 깨끗한 물을 붓고 헹굽니다. 헹구고 보니 때가 빠졌습니다. 때는 헹굴 때 빠졌습니다. 비비기만 해서는 물에 넣고 아무리 비벼도 때가 빠지지 않습니다. 계속 비벼도 때는 빠지지 않고 불기만 합니다.

දැන් හෙද්දක් හෝදන ක්‍රමය තමයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ උපමාවට ගන්නේ. මෙන්න මේ කිලිටි හෙද උපක්‍රමය හෝදලා පිරිසිදු කරගන්නවා වාගේ මේ කිලිටි මානසිකත්වය උපක්‍රමය සුද්ධ කරගන්න ඔය ක්‍රමයට කියලා පෙන්නවා.

이 옷 빠는 방식을 부처님께서 비유로 들어 가르치셨습니다. 더러운 옷을 방편으로 빨아 깨끗하게 하듯, 이 더러운 마음가짐도 그런 방편으로 깨끗하게 하라고 보여 주십니다.

දැන් මේක වරද්ද ගත්තොත් අපිට පුළුවන් කමක් නෑහැ ටික කරන්න.

이것을 그르치면 우리는 이것을 해낼 수 없습니다.

ඒ නිසා මේකෙදි බොජ්ඣංග තුනක් වඩන්න එක අවස්ථාව තව අවස්ථාවක තව බොජ්ඣංග තුනක් වඩන්න බොජ්ඣංග තරුම හයක් තුන තුන පරිවර්තනය කරග වඩන්න ගිලා පෙනවා භාවනාව වැඩෙන්න

그래서 여기서는 한때는 bojjhaṅga 셋을 키우고, 다른 때는 다른 bojjhaṅga 셋을 키웁니다. 일곱 bojjhaṅga 가운데 여섯을 셋씩 번갈아 키워야 bhāvanā가 자란다고 보여 줍니다.

සති සම්පජ්ඣංගය හැමලේම තියාගන්න සිහියෙන් ඉන්න හැමදේම සිහියෙන් ඉඳගෙන පින් පවු ටික තේරුම් අරගෙන වැරදි නොකළ යුතු තේරුම් අරගෙන ආර්ය මාර්ගය අනාර්ය මාර්ගය තේරුම් අරගෙන ආර්ය මාර්ගය අනුගමනය කා නම් සිහියෙන් ඉවලම සිහියෙන් ඉන්න සබ්ජ හැමේම තියෙන්න ඕන. අන්න රතායන තමයි ධම්ම විචියේ සම්බුජ්ඣංගය. අන්න කර්මස්ථානය

sati sambojjhaṅga는 늘 지닙니다. 모든 일에 sati를 지니고, sati로 지내며 puñña와 pāpa를 알아보고, 하지 말아야 할 잘못을 알아보고, ariya의 길과 ariya 아닌 길을 알아보아 ariya의 길을 따른다면 늘 sati로 지내야 합니다. 그 세제가 바로 dhammavicaya sambojjhaṅga입니다. 그것이 kammaṭṭhāna입니다.

අපි ගත්ත කර්මස්ථානය තමයි විචක්ෂණ බුද්ධියෙන් මේ ධර්මය සිහි කිරීම. ධම්ම විච සම්පජ්ජන්නං

우리가 잡은 kammaṭṭhāna는 날카로운 지혜로 이 dhamma를 떠올리는 것입니다. dhammavicaya sambojjhaṅga입니다.

ඒක සිහි කරනකොට නිරාමිස ප්‍රීතිය නැගිලා යනවා. අලෝභය නිසා, අද්වේශය නිසා, අමෝහය නිසා එක්කෝ වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගුණය නිසා නිරාමිස ප්‍රීතිය නැගිලෙනා අන්න ප්‍රීති සම්බුජ්ගය නැගෙන

그것을 떠올리면 nirāmisa pīti가 일어납니다. alobha, adosa, amoha 때문에, 또는 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질 때문에 nirāmisa pīti가 일어납니다. pīti sambojjhaṅga가 일어나는 것입니다.

එතෙන්දි උත්සාහ වීර්ය නගනවා. ඒ කරගෙන යන්න වීරිය සම්බුඤ්ඤංගේ ක්‍රියාත්මකයි.

그때 애씀과 viriya를 일으킵니다. 그것을 해 나가도록 viriya sambojjhaṅga가 움직입니다.

ඒ උත්සාහයෙන් වීර්ියයෙන් නිරාමිස ප්‍රීතියෙන් කර්මස්ථානය සිහි කරනකොට ධම්ම විචය සම්බුජ්ඣංගයයි ප්‍රීති සම්බුජ්ඣංගයයි වීර්ිය සම්බුජ්ඣංගයයි කියන මේ බොජ්ඣංග තුළ වැඩෙන්න පටන් ගන්න මෙන්න මේක තමයි කිව්වේ රසායන දාලුල්ලන වහා සමානයි කියලා.

그 애씀과 viriya와 nirāmisa pīti로 kammaṭṭhāna를 떠올리면 dhammavicaya sambojjhaṅga, pīti sambojjhaṅga, viriya sambojjhaṅga라는 이 bojjhaṅga들이 자라기 시작합니다. 이것이 세제를 넣고 비비는 것과 같다고 한 것입니다.

ඔන්න ඔය වෙලාවේ කුණු පොගෙන වෙලාව කුණු පොනවා මිසා කුණු යන්නේ නෑ. කුණු යවන්න ගන්න ඕනේ කාබ්බෝජ්ජංග තුනා.

그때가 때가 부는 때입니다. 때가 불 뿐 빠지지는 않습니다. 때를 빼려면 나머지 bojjhaṅga 셋을 잡아야 합니다.

ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ? දැන් ඇට වෙහෙදාපුහව දැනෙනහම දැන් කර්මස්ථානය වරණය එක නතර කරලා. දැන් එන්නේ සැහැල්ලුව දැන් වැඩි වෙලින් සැහැල්ලු වෙන්න ඕනේ. අන්න සැහැල්ලුවට හිත තිබම පස්ස සද්දය සම්පජ්ඣංගය

그 뒤에는 어떻게 합니까? 몸이 지친 것이 느껴지면 kammaṭṭhāna 닦기를 멈춥니다. 이제 가벼움이 옵니다. 이제 더 가벼워져야 합니다. 그 가벼움에 마음을 두면 passaddhi sambojjhaṅga입니다.

ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ? සමාධි සම්බෝජ්ඣංගය . දැන් සමාධි සුවයට කයට දැනෙනවා සුවය අන්න ඒකට ගතා සමාධි සම්බන්යතා සුඛිනවා සමාධියේති. ඒකාග්‍ර භාවයේ තියෙන්නේ සුවේදය පටන් ගන්න.

그 뒤에는 어떻게 합니까? samādhi sambojjhaṅga입니다. 이제 몸에 samādhi의 sukha가 느껴집니다. 그래서 ‘sukhino cittaṃ samādhiyati’라고 합니다. 한곳에 모인 상태에서 sukha가 시작됩니다.

අන්න එතකොට තමුජ්ඣංගය තියෙනවා. ආ උපේක්ෂා

그러면 upekkhā sambojjhaṅga가 있습니다.

ඒක්ෂා කියලා කියන්නේ මොකක්ද ක්ෂය කිරීමටම පිටපුර වූ නිවන මුල් කරගෙන හිත පිහිට වුනා එතන

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අත්හැරීම නොයල්ම නිදහස් වීම කොච්චර ශාන්ත ප්‍රණිද මම ඒකේ පත් වෙන්නේ නැ. ඒකට හිත පිහිටවාගන්න. පිහිටවාගෙන මොකද කරන්නේ?

내려놓음, 붙잡지 않음, 벗어남이 얼마나 평온하고 뛰어난가 하고 마음을 거기에 세웁니다. 세우고 나서 무엇을 합니까?

සැහැල්ලු බවට පත් කරන්න සුයි සුවයි කියලා මෙච්චර කල් ගත්ත මුලලාන් ගත්ත සුන් කර හරි සුදුසුම් හරෙනවා. සුසුම් හැරගෙන යන නැ යනකොට මොකද වෙන්නේ? පළින් කය සැහැල්ලු වෙලා සැහැලා පාලගින් උඩට හිටියා වාගේ පුරුම් පොදක් වුනා වගේ තත්ත්වයට පත් වෙලා ඒ නිශ්චල භාවයට පත් වෙලා අත්හැරිෙන වැලීදිය මිදී ගදිය මානසිකත්වය හත පිටවාම කියනවන්න නම් ඉතුරු සම්පෝජන්නංගුනේ. දැන්

가볍게 하려고, 그토록 오래 홀려서 sukha다 sukha다 하고 잡았던 것을 끊으며 한숨을 내쉽니다. 한숨을 내쉬어 가면 어떻게 됩니까? 몸이 가벼워져 바닥에서 떠오른 듯, 솜뭉치가 된 듯한 상태가 되고, 움직임 없는 상태에 이르러 내려놓고 붙잡지 않고 벗어나는 마음가짐이 됩니다. 이것이 나머지 bojjhaṅga들입니다.

කියනවන්න නම් ඉතුරු සම්පෝජන්නංගුනේ. දැන් ඕක වදාගෙන යනකොට ආය ඒකෙන් සුවයක් දැෙන්නේ නැතුව යනවා. ඊට එහා යන්න බැරුවේ යනවා කොච්චර හම වැදුනා දැන් දැනගන්න ඕනේ. අර හෙද්ද කුණු කුණුප උපඟුවපුද හෝදලා හෝදලා ඉවරයි තව කොච්චර හිතුවත් කුණේ යන්න නැති වාගේ තත්ත්වයට පත් වුණා. දැන් ආයේ බලපුහම තව කැල තියෙනවානම්. ඒ වගේ අපේ මනස දිහා අපි ඊළඟට බලන්න ඕනේ. බලපුහම පේනවා මනසේ තව මගේ කාගහට ද්වේශ කහට ඉවර වෙලා නැහ. තව උපක් ලේස තියෙනවා. එහම් දැන් මොකද කරන්නේ?

이것을 닦아 가다 보면 다시 거기서 sukha가 느껴지지 않게 됩니다. 더 나아갈 수 없게 됩니다. 이제 얼마나 되었는지 알아야 합니다. 그 옷의 때를 불려 헹구고 헹궈서 더 이상 때가 빠지지 않는 상태가 되었습니다. 다시 보니 아직 얼룩이 있다면 — 그와 같이 우리는 다음으로 마음을 보아야 합니다. 보면 마음에 아직 rāga의 얼룩, dosa의 얼룩이 끝나지 않았음이 보입니다. 아직 upakkilesa가 있습니다.

උපක් ලේස තියෙනවා. එහම් දැන් මොකද කරන්නේ? ආය පුරුණු පබවන්න ඕනේ ආය රසය නිදා ආය ගන්නවා කර්මස්ථානය. කර්මස්ථානයේ ආය වන්න පොදුනේ අර ඉස්සෙල්ලා ඔයාගේම කුණුගොඩක් පඟ කරලා අයිහරයක් අර බෙහෙදගත් තියෙනවා. ඒ නිසා ආයසහරක් පයිනවා ඉස්සෙල්ලා විදියට කර්මස්ථාන නවත්තලා අර සුදුසුම් හරින්න සැහැල්ලීම. ඔය ක්‍රම දෙක හරියට දන්න කෙනාට මේ භාවනාවේ විපුල තත්වයට පත්වෙන්න පුළුවන් බැරි කෙනාට බෑහ කියනවා.

그러면 어떻게 합니까? 다시 때를 불려야 합니다. 다시 세제를 넣듯 kammaṭṭhāna를 잡습니다. kammaṭṭhāna를 다시 하면, 앞서 썩은 무더기 일부를 태웠지만 남은 찌꺼기가 있기에 다시 지침이 옵니다. 그러면 앞서처럼 kammaṭṭhāna를 멈추고 한숨을 내쉬어 가볍게 합니다. 이 두 방식을 제대로 아는 사람은 이 bhāvanā에서 크게 자라날 수 있고, 모르는 사람은 할 수 없다고 합니다.

ඕක පෙලා තමයි කියන්නේ ඥානවන්තයා එයට මිසක් දෘෂ්ප්‍රඥාට ආනාපාන සතියක් නොකියම කිව්වේ ඔන්න ඕක මෝඩයට මේක තේරුම් ගන්න බැ. තමන්ගේ තත්ත්වය තමන්ට නුවණින් තේරුම් ගන්න පුළුවන් ඥානවන්තයට විතරයි මේ ක්‍රම දෙක තේරුම් අරගෙන එකෙන් ක්‍රමය කර කර වඩන්න පුළුවන්. ඕක වඩන්න බැරි කෙනාට මේ භාවනාව ප්‍රතිඵල ගන්න බැ.

경전에 그렇게 나와 있습니다. ānāpānasati는 지혜로운 이를 위한 것이지 어리석은 이를 위한 것이 아니라고 한 것이 바로 이것입니다. 어리석은 이는 이것을 알아듣지 못합니다. 자기 처지를 지혜로 알아보는 지혜로운 이만이 이 두 방식을 알아 번갈아 하며 키울 수 있습니다. 그것을 키우지 못하는 사람은 이 bhāvanā의 열매를 얻지 못합니다.

මේ බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මෝහ චරිතාට ආනාපාන සතියට නොගිය. මෝහ චරිතායට ඕක කරන්න බැ. එයාට බොහොම අමාරගන්න මේක ප්‍රඥාවන්තයාට බොහොම දේශ ක්‍රමයක් ඉක්මෙන් කරගන්න පුළුවන්.

부처님께서는 moha carita에게는 ānāpānasati가 맞지 않다고 가르치십니다. moha carita는 이것을 할 수 없습니다. 그에게는 몹시 어렵지만 지혜로운 이에게는 빨리 해낼 수 있는 방법입니다.

එයාට උබතෝ විමුක්තම ලැබෙනවා. ධ්‍යානටත් ලැබෙනවා මාර්ගඵලත් ලැබෙනවා. දෙපැත්තම පූර්ණ වෙනවා.

그는 ubhatovimutti를 얻습니다. jhāna도 얻고 magga-phala도 얻습니다. 두 쪽이 다 온전해집니다.

ඉතින් බුදුරජාණන් වහන්සේ හෙතක් උපමා කරලා පෙලා තියෙනවා සංකඩුවේ මේ සත්තරන් වල මලකට හරි නැහැ юм. හැල හැරලා සුද්ධ සත්තන් වැඩට උපින්න සත්තන් හදාගන්නේ කොහොමද? මේ උපමා දෙක පෙලා තියෙනවා.

부처님께서는 경전에서 또 하나의 비유를 들어 보여 주셨습니다. 불순물이 섞인 금을 어떻게 일에 쓸 만한 순금으로 만드는가. 이 비유가 경전에 나와 있습니다.

බොර සත්තරම් අරගෙන කම්කරුවා දමනවා කෝවිට දක් රංකරු ඒක දමලා. උණු වෙන්න ගිනි දාලා පිවිනවා. ගිනි පිනකොට රත්තන් උණු වෙනවා. හැබැයි රකරුවා දක්ෂනා එයා රත්තන් උණු කරලා උණු කරලා අන්තිමට උණු කරම ඉන්නේ නැහ. එහෙම කරන්න ගියම මේ රත්තටන් පිච්චිලා යනවා. අධික විදියට උණු වෙලා. ඒනි ඒ නිසා උණු වෙන්න මට්ටමට එයා උණුණු කරගන්නවා.

금장이가 불순한 금을 가져다 도가니에 넣습니다. 녹도록 불을 지펴 붑니다. 불을 불면 금이 녹습니다. 하지만 솜씨 좋은 금장이는 계속 녹이고 녹여 끝까지 녹이지 않습니다. 그렇게 하면 금이 지나치게 녹아 타 버립니다. 그래서 알맞게 녹을 만큼만 녹입니다.

එයා දැනගන්නවා මේ මට්ටමට උණු වුනාම තමයි මේකේ තියෙන අර කහට පැල්ලම් ඇතුලේ තිබිච්ච අපද රව්වේ අනික් මේ බාහිර තිබිච්ච ලෝහ වර්ග ඔක්කොම පිච්චර අත් වෙන්න.

그는 이만큼 녹으면 안에 있던 얼룩과 찌꺼기, 바깥에 붙은 다른 쇠붙이가 다 타서 떨어져 나간다는 것을 압니다.

මේට වඩාත් කළොත් තියතරනුත් පිච්චෙනවා. රතරමන් පිච්චන කමුණු කරන්නේ නෑහ කියලා ඇදන්න. දැක්කොත් එහෙම වැඩි වෙන බව සරතරාට ප්‍රශ්න වැඩි වෙන බව දැක්කොත් වතුර පොඩ්ඩක් ගහන.

이보다 더하면 금까지 탑니다. 금이 탈 때까지 녹이지 않습니다. 지나쳐서 금에 탈이 커지는 것이 보이면 물을 조금 뿌립니다.

ගිනි පිබමින් නෑහැ ඒ වෙලාවට එතකොට දකිනවා කත්තනම් ආයසරයක් තිබිච්ච පදමතාව ආයුසරයක් පිවිනවා ආයේ ගහන්න පදම එන්න. වැඩි වුනොත් අයගේ වතුරියක් ගහනවා. මේ විදිහට ප්‍රශ්නය වැඩි වුනොත් වතුර ගහමින් අඩුනොත් ගිනි බිපිමින් වෙලාවේ ඉලාවට පදම බලමින් හදාගන්න කංකරුවට නියම විදිහය රත්තනම් පදමට හදාගන්න හැකියාව ලැබෙනවා. ඔය ක්‍රමය දන්න නැති සංකරුවෙකුට පදමට අවශ්‍ය රතනා හදාගන්න බැහ කියලා පෙන්නවා. මේක උපමා කරා මේ යෝගියත්.

그때는 불을 불지 않습니다. 그러고는 알맞은지 봅니다. 다시 알맞아지도록 불을 붑니다. 지나치면 다시 물을 뿌립니다. 이렇게 탈이 커지면 물을 뿌리고 모자라면 불을 불며 때때로 알맞은지 살펴 가는 금장이는 금을 제대로 알맞게 만들 수 있습니다. 그 방법을 모르는 금장이는 필요한 대로 금을 만들 수 없다고 보여 줍니다. 이것을 yogī에 빗댄 것입니다.

යෝගියාත් මේ විදිට ස්වර්ණමය හිත. ස්වර්ණමය මුරුතාවයට පත් කරගන්න නම් කිලිටි හිත මෙන්න මේ උපක්‍රමලින් සුද්ධ කරගන්න ඕන කියලා පෙන්නවා. අන්න උපක්‍රමය පිරිසිදු කරන ක්‍රමය.

yogī도 이처럼 마음을 금처럼 순수하게 만들려면 더러운 마음을 이런 방편으로 깨끗하게 해야 한다고 보여 줍니다. 그것이 방편, 깨끗하게 하는 방식입니다.

කර්මස්ථානය වඩමින් හිටියොත් සීමා ඉක්මවා යනවා. වෙහෙට වැඩි වෙනවා. ඒ වෙලාවට හරියට වෙලාව දැනගෙන ඒක නවත්තලා. දියිනවා වාගේ අර සමාධි උපේක්ෂා මේ කියන මේ සම්බුජ්ඣංග වඩන්න ඕනේ. සමාධි සම්බුජ්ඣංගයයි පස්සද්ධි සම්බුජ්ඣංගයයි සමාජ සංබෝජ්ගයයි උපේක්ෂා සම්බුජ්ඣංගයයි. ඒ ටික බලන්න ඕනේ. ඒකම වඩාගෙන එනකොට හිත ඒකේ හිටිනවා. නමුත් ධර්මාවබෝධයට ආයුසරයක් බයි.

kammaṭṭhāna를 계속 닦기만 하면 한계를 넘어섭니다. 지침이 커집니다. 그때 알맞은 때를 알아 그것을 멈추고, 물을 뿌리듯 samādhi와 upekkhā 같은 sambojjhaṅga를 키워야 합니다. samādhi sambojjhaṅga, passaddhi sambojjhaṅga, upekkhā sambojjhaṅga, 그것들을 살펴야 합니다. 그것을 키워 가면 마음이 거기 머뭅니다. 하지만 dhamma의 깨달음을 위해서는 다시 한 번 돌아가야 합니다.

ධර්මය සිහි කරන්න පටන් ගන්නවා ආයුසරයක්. ධම්මච්ච සමුජ්ඣංගයයි ප්‍රීති සම්බුජ්ඣංගයයි, විරිය සම්බුජ්ඣංගයයි අරගන්න. එතකොට ඒකෙන්ම ලැගිලුවහම ධර්මය තුළින් වැඩිලා ඉදිලා අර විස පිට කරලා ආයේ සුද්ධ කරන්න වෙලාවක් කියලා. ආයෙත් බහිනවා අර සමාධි සම්බුජ්ඣංගයයි, උපේක්ෂා සම්බුජ්ඣංගයයි ඒ පසති සම්බුජ්ඣංගයයි. ඒ තුන්ට බහිනවා. ඊට පස්සේ පදම බලනවා. දැන් හ

다시 한 번 dhamma를 떠올리기 시작합니다. dhammavicaya sambojjhaṅga, pīti sambojjhaṅga, viriya sambojjhaṅga를 잡습니다. 그것으로 깊이 들어가 dhamma를 통해 자라나 있다가 독을 내보내고 다시 깨끗하게 할 때가 되면, 다시 samādhi sambojjhaṅga, upekkhā sambojjhaṅga, passaddhi sambojjhaṅga, 그 셋으로 내려갑니다.

තුන්ට බහිනවා. ඊට පස්සේ පදම බලනවා. දැන් හ කොහොමද? අන්න හිතේ සත්‍ය විමසනවා. සත්තරන් වන සත්‍ය කොහොමද බැරුවාව ඔය ක්‍රම තුන ක්‍රියාත්මකමෙන් අනුකීරවින් යන්න පුළුවන් ඥානවන්තයාට මේ භාවනාවේ ප්‍රයෝජනය ගන්න පුළුවන්.

그 뒤에 알맞은지 봅니다. 이제 어떤가? 마음의 참을 살핍니다. 금의 참이 어떤가 살피듯이. 이 방식들을 차례로 움직여 따라갈 수 있는 지혜로운 이는 이 bhāvanā의 이로움을 얻을 수 있습니다.

ඔය ක්‍රමය අත්හැරලා තමයි අද කිසි දෙනෙක කියන්නේ නැහ සත්ත බොජ්ඣංග වඩන ක්‍රමෙන් භාවනාව වඩනකොට සත්ත බොජ්ඣංග හතුරවන්න ඕන ක්‍රමයෙන් මම දන්නේ නැහ කොහේ කියා දෙනවද කියලා. ඔය භාවනා පන්තියක එකකවත් ඔහොම ක්‍රමයක් උගන්නනවද දන්නේ නෑ.

이 방식을 버려 두어서 오늘날 아무도 말하지 않습니다. 일곱 bojjhaṅga의 방식으로 bhāvanā를 닦을 때 일곱 bojjhaṅga를 번갈아 써야 한다는 것을 어디서 가르치는지 나는 모릅니다. 어느 bhāvanā 교실에서든 그런 방식을 가르치는지 모르겠습니다.

එක එක්කෙනා කියනවා. ඔය භාවනාව කරගෙන යන්න මේ ප්‍රතිඵලය ලැබෙනවා. ඔහොම කරගෙන යන්න කියනවා මිසක්. කළ යුතු ආකාරය බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙච්චර පැහැදිලිව දේශනා කරලා තිබුණා. මේ සත්ත බොජ්ඣංග සම වඩන ආකාරය පැහැදිලි කරලම තියෙනවා මේ භාවනාවක් කරන එහෙම කරන්න කියලා.

저마다 말합니다. ‘이 bhāvanā를 해 나가면 이런 열매를 얻는다, 그렇게 계속해 나가라’고만 합니다. 그런데 해야 할 방식을 부처님께서는 이토록 분명하게 가르쳐 두셨습니다. 일곱 bojjhaṅga를 키우는 방식을 밝혀 두시고, bhāvanā를 할 때 그렇게 하라고 하셨습니다.

නමුත් ඒ ක්‍රමයවත් දන්නේ නැහැ. පො බොජ්ඣංග කියන්නේ මොනවද දන්නෙත් නැ. ඉන් කොහොමද හරි මගක් අරගන්න

하지만 그 방식조차 모릅니다. bojjhaṅga가 무엇인지도 모릅니다. 그러니 어떻게 바른 길을 잡겠습니까?

ඉන් මේවා අහලා ක්‍රමය දැනගෙන තම තමන් අත්දැකීම් සහිතව වඩලා ප්‍රගුණ කරගන්න ඕනේ. මේවා එක එක්කෙනාගේ මනසට කාවත්තන්න බැ. මනා නුවනයින් විමසලා තේරුම් මරදිගෙන් තමන් වඩනකොටම තමන්ට ඔය තත්ත්වයන් අත්දකින්න ඕනේ.

그러니 이것을 듣고 방식을 알아, 저마다 스스로 겪으며 닦아 익혀야 합니다. 이것은 남의 마음에 넣어 줄 수 없습니다. 지혜로 잘 살펴 이해하며 스스로 닦을 때 그 상태들을 스스로 겪어야 합니다.

දැන් මේ කර්මස්ථානය වඩාගෙන එනකොට මට මෙහෙම වි වෙහෙතක් එනවා. දැන් මේ පපුවට මෙහෙම විහත එනවා. මේ ඔලුව පැත්ත හිරවා. පුව පැත්තේ පැත්තක් හිරවා. කොන්ੋਂ දේදේ පැත්තක් හිර වෙනවා. මට මෙහෙම දැනෙනවා අමුත්තා. හුස්ම කන්න හරි අමාරු ගතියක් වාගේනවා. ආ දැන් එහෙනම් කර්මස්ථානය වරපක නවත්තලා දැන් සැහැළුවට යන්න ඕනේ. අන්න සුදුසුම් හරිමින් එතනින් තියන්නවා.

kammaṭṭhāna를 닦아 가다 보면 ‘이런 지침이 온다, 가슴에 이런 답답함이 온다, 머리 쪽이 조인다, 한쪽이 조인다, 이상한 느낌이 든다, 숨쉬기가 몹시 힘든 것 같다’ 합니다. 아, 그렇다면 이제 kammaṭṭhāna 닦기를 멈추고 가벼움으로 가야 합니다. 한숨을 내쉬며 거기서 풀어 줍니다.

ඔය ක්‍රමය දැනගන්න ඕනේ. එකින් එකට මරුව මරුවට කරන්න ඕනේ. සුද්ධ වුනාට පස්සේ සුසුම් හරිද එකක් නෑහ.

이 방식을 알아야 합니다. 하나씩 번갈아 해야 합니다. 깨끗해진 뒤에는 한숨 쉴 일이 없습니다.

එතකොට දැෙනවා මට හුස්ම ගන්න ඕනේ නැහැ. හුස්මයන් අවස්තාවයක්නේ. ඒරම් හුස්ම නවතිනවා.

그러면 ‘나는 숨을 쉴 필요가 없다’고 느낍니다. 숨은 필요에 따른 것이니까요. 그러면 숨이 멈춥니다.

ඉස්සෙල්ලා භයා සිදෙනවා. නැ හුස්ම ගන්න නැතුව ති මැරීද දන්නේ නැහ කියලා. අත්දැකීමක්නම ලබනවා. එහෙම එකක් නෙමෙයි. හුස්ම අවශ්‍ය නැති සයි ගන්නේ නැත්තේ කියලා.

처음에는 두려움이 생깁니다. 숨을 쉬지 않으면 죽지 않을까 싶어서요. 그런 겪음을 합니다. 그런 것이 아닙니다. 숨이 필요 없기 때문에 쉬지 않는 것입니다.

ඊට පස්සේ පැය කාලෙනකම් හුස්ම ගන්න නැතුව යනවා. ඕනෙම නැ. ආයි අන්තං එකක් දෙකක් වැටෙන්නේ. ඔහොමත් අවස්ථා එනවා. චතුර ධ්‍යානයට හරියට පිහිටියට පස්සේ ප්‍රගුණ වුනාට පස්සේ පැහැ චතුරත්ත ධ්‍යානයට පැය හුස්ම බුද්ධ ඕක ඕන. හුස්ම වැටෙන්නේ නෙමනේ. ඉතින් අන්න ඒ වගේ ඒක තමම අත්දකින්න ඕනේ.

그 뒤에는 한 시간이 지나도록 숨을 쉬지 않고 지나갑니다. 필요가 없습니다. 그러다 한두 번 숨이 떨어집니다. 그런 때도 옵니다. 네 번째 jhāna에 제대로 머물고 익숙해진 뒤에는 네 번째 jhāna에서 한 시간 동안 숨이 필요 없습니다. 숨이 떨어지지 않습니다. 그런 것을 스스로 겪어야 합니다.

එතන්ට සුද්ධ කරගන්න ක්‍රමයෙන් සුද්ධ කරගන්න ඕනේ. ඔය ක්‍රමය තමයි සුද්ධ කරන ක්‍රමය. සසානය දානවාල අකුල වෙනවා හෝදනවා. සසානය දාලා වෙනවා හෝදනවා. ඔය ගත්ත ක්‍රමය වාගේම බොජ්ඣංග ධර්ම තුනෙන් තුන ඔය දේ දැක වන්න බැ. ඒක බලාගෙන යනකොට තමයි එන්ද එන්න අමාරු වඩිලා සකස් වෙලා එන්නේ.

거기까지 방식대로 깨끗하게 해야 합니다. 이 방식이 깨끗하게 하는 방식입니다. 비누를 넣고 비비고 헹굽니다. 비누를 넣어 비비고 헹굽니다. 그 방식처럼 bojjhaṅga dhamma를 셋씩 번갈아 씁니다. 그것을 살피며 가면 힘들게나마 자라고 갖추어져 옵니다.

ඕකේ දැනගත්තා නම් ඒ ක්‍රමයට පුරුදු කරගන්න පුළුවන්. ඒ වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගුණ තියෙන්නේ බුදු ගුණ, දහම් ගුණ, සඟගුණත් ඔය ගුණ එනවා. එතකොට ඒ වගේම විදර්ශනාත්මක ගුණය තුළින් බණ අහලා ඉස්සෙල්ලා තේරුම් ගත්තට පස්සේ අපිට තීරණයක් වෙනවා. මොකක්ද තීරණය? මටත් මේ සියලු ලෝක සත්වයටත්.

이것을 알았다면 그 방식으로 익힐 수 있습니다. vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질이 있는 것은 buddha의 덕, dhamma의 덕, saṅgha의 덕이며, 그런 덕들이 옵니다. 또 vipassanā의 성질을 통해 먼저 법문을 듣고 이해한 뒤에 우리에게 하나의 결심이 섭니다. 무슨 결심입니까? 나에게도, 이 모든 세상 중생에게도,

සතර අපා දුකින් නිදහස් වීම ලබන නිදුක් වීමත් කාම රෝගයෙන් ම විදන නිරෝගී වීමක් ඒ වගේම මානසික අහනයන්ගෙන් මිදිලා ලබන්නා වූ සමාධිය ලබන සුවපත් වීමක් සියලුම ඡන්ද රාගයන්ගෙන් නිදහස් වෙලා ලබන හදාකාලික සියලු දුක් කැරවල කරන්නා වූ අර කියන සුපිත තරක කියන්නා වූ නිවනි ලබන්නා වූ සුවය ඔය යන මාර්ගය හැරෙන්න ඔය ඵලය හැරෙන්න තවත් සැනසුම් මගක් මටත් නෑහ ලෝකයාටත්

네 apāya의 dukkha에서 풀려나 얻는 dukkha 없음, kāma의 병에서 벗어나 얻는 병 없음, 마음의 불편에서 벗어나 얻는 samādhi의 행복, 모든 chandarāga에서 풀려나 영원히 모든 dukkha를 끝내는 sukhitattā라는 nibbāna의 sukha — 이 길과 이 열매 말고는 나에게도 세상에도 다른 평온의 길이 없다는 것입니다.

එහෙනම් මෙතන් පටන් මම ලෝකයාට පැවිතක් ඇතනම් කොයිෙන් එහැර පතා වටිනාදියක් මට ඇත්ත වෙන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මෙන්න මේ කාරණය හිතට එන්න ඕනේ. ඔය කාරණය හිතටයි විදිට හෙනවා ඔය භාවනාව වඩන්න වඩාගෙන උරු පුරුදු කරගන්න ඕනේ. එතකොට වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගුණය ඔය කර්මස්ථානයේ තියෙනවා.

이 점이 마음에 와야 합니다. 이 점을 마음에 두고 bhāvanā를 닦고 익혀야 합니다. 그러면 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 성질이 그 kammaṭṭhāna에 있습니다.

මුලින් දහම් අහලා තේරුම් ගත්ත නිසා අපි නිගමනයට බැහැලා ඉන්නවා දැන්. මේ ලෝකේ මට හොඳයි කියලා අල්ලන්න එකම තැනක්කවත් නිගමනය කරන්න තැනක් නැහ.

처음에 dhamma를 듣고 이해했기 때문에 우리는 이제 결론에 이르러 있습니다. 이 세상에 내가 좋다고 붙잡을 곳은 단 한 군데도 없다고.

කවදා හරි ලෝකයයි කියන මේ ලෝකය මේ ලෝකය කිව්වත්, බඹල කිව්වත් කාම රූප රූප තුන් ලෝකය කිව්වත්. ඒවය ඡන්ද රාගය අත්හැරීමෙන් මිදීමෙන් නොවැල්මින්. ඒ සියලු ලෝකයන්ගේ මිදීමේ ලබන විමුක්තිය හැරෙන්නද? මටත් ලෝකය අරත් තවත් සුවයක් නෑහ කියන. මෙන්න මේ තීරණය අනිච්ච

어떤 세상이든 — 이 세상이라 하든, brahmā 세상이라 하든, kāma, rūpa, arūpa 세 세상이라 하든 — 그것들에 대한 chandarāga를 내려놓고 벗어나고 붙잡지 않아, 그 모든 세상에서 벗어나 얻는 vimutti 말고는 나에게도 세상에도 다른 sukha가 없다는 것입니다.

සුවයක් නෑහ කියන. මෙන්න මේ තීරණය අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් ලෝකය ගැන දැකලා. ඔතන්ට ආපු කෙනාට තව පාරක්

이 결심은 세상을 anicca, dukkha, anatta로 보고서 내린 것입니다.

ගැන දැකලා. ඔතන්ට ආපු කෙනාට තව පාරක් කිව්වත් ලබන්න මේ ටික.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඒ නිසා එයා ඉහරට නිගමනයක් පහිලා. එහෙනම් මාත් ලෝකයත් පත්විය යුත්තේ යමකටද මගේ පැතුමත් මගේ බලාපොරොත්තුවත් ඒකයි. ඒ පැෙන් ඒ බලාපොරොත්තුවෙන් නිත්තව කටයුතු කරගෙන සිහි කරන කෙනාට ධර්මයෝ ධර්මයෝ පවත්වනවා අරන්දි යන නිවන කරා අපිට කරන්න දෙයක් නැහ.

그래서 그는 굳은 결론에 이르렀습니다. 그렇다면 나와 세상이 이르러야 할 곳은 바로 그것이며, 나의 바람과 나의 기대도 그것이라고. 그 바람과 기대로 늘 살아가며 떠올리는 사람에게는 dhamma가 dhamma를 nibbāna로 이끌어 갑니다. 우리가 할 일은 없습니다.

නිර්වාණ පරසරට යාම සඳහා ධර්මයෝම ධර්මයෝ පවත්වයි කියන තැනට වැටෙනවා. ඒ නිසා අපිට තියෙන්නේ අනුකූලව කර්මස්ථානය ආසේවිත භාවිතීකෘතන ඇසුරු කිරීම භාවිතා කිරීම බොහෝ කොට ඇසුරු කිරීම කියන ක්‍රම තුන දිෙන් දින ප්‍රගුණ කර ගැනීම.

nibbāna로 가기 위해 dhamma가 스스로 dhamma를 이끌어 가는 자리에 이릅니다. 그러니 우리에게 남은 것은 그에 맞게 kammaṭṭhāna를 ‘āsevitā bhāvitā bahulīkatā’, 가까이하고 닦고 거듭 가까이하는 세 가지로 날마다 익혀 가는 것입니다.

මේ ටික ප්‍රගුණ කරගන්නට වැදගත් හරියක් වෙනවා.

이것을 익혀 가면 중요한 일이 일어납니다.

අපි දකින්න ඇතිමයි අපේ මනසේ වෙනවා. ඇහෙන් රූපයක් බලලා අපි ඇලීමක් හෝ ගැටීමක් ඇති කරගන්නවා. මානසිකත්වයක් උදා කරගන්න. කනෙන් ශබ්දයක් අහලා ඇලීමක් ගැටීමක් හෝ සහිත මානසිකත්වයක් උදා කරනවා. නාසයෙන් ගන්ධයක් අරන්, දිවෙන් රසයක් අරන්, කයෙන් පහසක් අරන් ඒකට ඇලීමක් ගැටීමක් ඇති කරගන්නා. සමහර වෙලාට ඒවා නිසා එක හතකින් පත වෙනවා. නොයෙක් කාර බය නැති ගැනු ඇති කරගන්න. මේ ඇති කරන ඇති කරන මොහොතක් පාසා එක දෙයක් වෙනවා.

우리 마음에서 일어나는 일을 보아야 합니다. 눈으로 rūpa를 보고 우리는 들러붙음이나 부딪힘을 일으킵니다. 하나의 마음가짐을 일으킵니다. 귀로 소리를 듣고 들러붙음이나 부딪힘이 깃든 마음가짐을 일으킵니다. 코로 냄새를, 혀로 맛을, 몸으로 닿음을 받고 거기에 들러붙음이나 부딪힘을 일으킵니다. 어떤 때는 그것들 때문에 괴로움에 빠집니다. 갖가지 두려움과 걱정을 일으킵니다. 이렇게 일으키는 순간마다 한 가지 일이 일어납니다.

අපි කරන හැම හිතිවිල්ලි ක්‍රියාවදන් ගොන්නකොට එක්තරහ කිරණ ශක්තියක්. අපි අර ඉස්සෙල්ලා කිව්වේ භව කර්ම ශක්තිය කියලා කිව්වේ. ඔන්න ඔය ශක්තිය විශේෂයක් ගැබ්වෙලා අපේ මනෝ තලයක පිහිටනවා.

우리가 하는 모든 생각과 행위가 쌓일 때마다 어떤 빛의 힘이 생깁니다. 앞서 bhava kamma의 힘이라고 말한 것입니다. 바로 그 특별한 힘이 담겨 우리 마음의 한 층에 자리 잡습니다.

මෙන්න මේ මනෝ තලයේ පිහිටපු. මෙන්න මේ ශක්ති විශේෂ තමයි. නැවතත් අපිට මනසට අරමුණු වෙන්න ආපහු වෙන්නේ.

이 마음의 층에 자리 잡은 바로 이 특별한 힘들이 다시 우리 마음의 대상이 되어 돌아옵니다.

මෙන්න මේ අරමුණු වෙලා එනකොට මොකද වෙන්නේ? ඒවය යමක් ගැලද අරමුණු වෙනකොට ඒ ගතියත් එක්කයි ගැබ්වෙලා මතු වෙලා එන්නේ.

이것들이 대상이 되어 올 때 어떻게 됩니까? 무언가의 대상이 될 때 그 성질을 담은 채로 떠오릅니다.

ඒ නිසා භාවනා කරන්න පටන් ගන්නනකොට එක්තර අවස්ථාවකදී. ඔන්න ඔය අපි ගැප් කරලා ගැප් කරලා අර මේ කිරණ දහරාවල් අපේ මනසට වැටහෙන්න පේන්න පටන් ගන්නා අවස්ථාවක් එනවා. දැනෙන්න පටන් ගන්නවා.

그래서 bhāvanā를 시작하면 어느 때인가, 우리가 담아 두고 담아 둔 그 빛줄기들이 우리 마음에 드러나 보이기 시작하는 때가 옵니다. 느껴지기 시작합니다.

මෙන්න මේ දැනෙනකොට මේවා පිහිටෙව්වේ යම් ආකාරයට ඒවා රූපකාරයට පත් වෙලාත් අපේ මනසෙන් අපිට දැනීමට පත් වෙනවා. මනසට දැනෙන්න පටන් ගන්නේ.

이것이 느껴질 때, 자리 잡은 방식대로 모양을 띠고 우리 마음에 느껴집니다. 마음에 느껴지기 시작합니다.

අඳුරු වලාපල වශයෙන් දැනෙන්න පටන් ගන්නා. යක්ෂ ගති තිබුණ නම් යක්ෂයෝ වාගේ දැනින්න පටන් ගන්නවා. ප්‍රේත ගතියෙන් නම් අර මේ අර හටගත්ත අර වලාපලට වගේ අඳුර පටලා හටගත්තේ. ඒවා ප්‍රේත රූපයන්ගෙන් දිශු වෙන්න පටන් ගන්නවා. එක එක කාමයන්ගෙන් නම් ඊට අනුකූල කාමයන්ගෙන් දිස්සෙන්න පටන් ගන්නා. ඇලීමට, ගැටීමට, මුලාවට අනුව දිස්වෙන්න ඒවා එනකොට අපේ මනස කමන්න පටන් ගන්නවා.

어두운 구름처럼 느껴지기 시작합니다. yakkha의 성질이 있었다면 yakkha처럼 느껴지기 시작합니다. peta의 성질이라면 생겨난 그 구름 같은 어둠의 막이 peta의 모습으로 보이기 시작합니다. 갖가지 kāma라면 그에 맞는 kāma의 모습으로 보이기 시작합니다. 들러붙음, 부딪힘, 홀림에 따라 그것들이 나타나면 우리 마음이 흔들리기 시작합니다.

හැබැයි ඒවට මෙල්ල වෙන්නේ නැතුව අපි දැනගන්න ඕනේ ඒ වෙලාවේදී. මෙබඳු දේට මෙබඳු දෙයක් මම යළි නිපද විය යුතුයි. මේ කළු අන්ධකාර පටලා කැපිලා යනකම්. මට මනසට වික්ෂිත්තභාවය ඇති කරවනවා මිසා. අර අඳුරු පටල වලින් ගිලක් දෙන අරමුණ බය ඇති කරවා. රාගය ඇති කරවා. තරහාව ඇති කරවා. අසාහනකාරිත්වය ඇති කරවා. මේ නානා ප්‍රකාර විකෘතිය ඇති කරා.

하지만 그것들에 휘둘리지 말고 그때 알아야 합니다. 이런 것에는 이런 것을 다시 일으켜야 한다, 이 검고 어두운 막이 잘려 나갈 때까지. 그것들은 마음을 어지럽힐 뿐입니다. 어두운 막에서 오는 대상은 두려움을 일으키고, rāga를 일으키고, 성냄을 일으키고, 불편을 일으킵니다. 이런 갖가지 비틀림을 일으킵니다.

මේ වෙලාවේදී අපිව මැඩ පවත්වාන්න මහන්සි වෙන දෙයක් අපි ඒක හේතු ඵලය දකින්න ඕනේ. එහෙම තමයි පේන්නේ. එක එක ආකාරයෙන් පේනවා. පාලනය ඒ අපිට පාලනය කරන්න බැහැ. ඒක හේතු ඵලය දකින්න ඕනේ. හේතු නිරෝධ කළ ඵලය නෑහ කියලා දකින්න ඕනේ. එහෙනම් ඒ අඳුරු හේතු නිරෝධ කරන්න ඕන. දීප්තිමත් හේතුවක් නිබදවන්න ඕනේ. වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී මානසිකත්වය තුළින් ගොඩනගන්න ගොඩනගන්න කියන සුදු කිරණද හරහා ඒවා හරි ශාන්තයි ප්‍රණීතයි.

이때 우리를 누르려고 애쓰는 것이 있으니, 우리는 그 hetu-phala를 보아야 합니다. 그렇게 보이는 것입니다. 갖가지 모습으로 보입니다. 다스리려 해도 우리는 다스릴 수 없습니다. hetu-phala를 보아야 합니다. hetu가 사라지면 phala가 없다는 것을 보아야 합니다. 그러니 그 어두운 까닭을 멈추어야 합니다. 환한 까닭을 일으켜야 합니다. vītarāga, vītadosa, vītamoha의 마음가짐으로 세우는 흰 빛줄기, 그것들은 아주 평온하고 뛰어납니다.

අර වගේ බය ගන්නන්නේ නෑ. කම්පා නෑ. රාග, ද්වේශ, ඇලීම්, ගැටීම් ඇති කරන්නේ නැහ. ඒ අඳුරු පටල ඒවෙන් කපන්න පටන් ගා. ඔය අඳුරු පටල නානා ප්‍රකාරයෙන් අපේ හටගන්නවා.

그것들처럼 두려움을 주지 않습니다. 흔들림이 없습니다. rāga, dosa, 들러붙음, 부딪힘을 일으키지 않습니다. 그것들로 그 어두운 막을 잘라 내기 시작합니다. 그 어두운 막은 우리에게 갖가지로 생겨납니다.

එකක් අපිට විපාක වශයෙන් අනික අපි සිතුවිලි වශයෙන් නිෂ්පාදනය කරපුවා. අනික තමයි යම්කිසි පුද්ගලය කන වින කොඩි වින කරීම්, බන්ධන කිරීම, ඇස්වාහ කටහෝවා වහා ආදී වශයෙන් පිට කරන ඒව වැයගලා. ඔය හැම එකේකින්ම ඇදිලා පටල බැඳෙනවා. ඔය නීච බන්ධන නීජ කුල බන්ධන ආදිවසයෙන් කරන ඒවා හලා ඒක එක්කනා කරන සාප කරන ඒවා තියෙනවනේ. ඒ වය නැුත්තුව ඒක ඉරම එනවා.

하나는 우리에게 vipāka로 오는 것, 또 하나는 우리가 생각으로 만든 것, 또 하나는 어떤 사람이 해치려고 거는 kodivina, 묶는 주술, 나쁜 눈길, 나쁜 입말 같은 것으로 보내는 것입니다. 그 하나하나에서 끌려와 막이 묶입니다. 천한 묶음, 낮은 집안의 묶음 같은 것을 걸고, 사람들이 퍼붓는 저주 같은 것이 있지요. 그런 것들도 옵니다.

ඕවත් අර වගේම පේන්න පටන් ගන්නා. හැබැයි මේ සියල්ල ජයගන්න එකම දේ තමයි වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී කර්මස්ථානයෙන් නැගෙන ශක්තිය.

그것들도 앞서와 같이 보이기 시작합니다. 하지만 이 모든 것을 이기는 단 하나는 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 kammaṭṭhāna에서 일어나는 힘입니다.

ඔය ශක්තිය දෙවෙනි කරන්න මෛත්‍රී ශක්තියත් එක්ක ගන්න. ඒ ශක්තිය දෙවෙනි කරන්න සමත් ලෞකික ශක්තියක් නෑහ කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනා. එහෙනම් අනිත් සියලුම ශක්ති කපාගන්න ඕනම්. බන්ධන කපාදන්න ඕන. ආය කට්ටාඩි හොයන්න යන්න ඕන මොනවද ඕනේ. ඔය කර්මස්ථානයේ ධෛර්ය අරගෙන වඩාගෙන වඩාගෙන යන්න ඕන.

그 힘에 mettā의 힘을 함께 잡으십시오. 그 힘을 이길 세간의 힘은 없다고 부처님께서 가르치셨습니다. 그러니 다른 모든 힘을 잘라 내고 묶음을 끊어야 합니다. 굿하는 이를 찾아갈 필요가 무엇이 있겠습니까. 그 kammaṭṭhāna에 용기를 내어 닦고 또 닦아 나아가야 합니다.

අපි කරන්නේ ලොකු සටනක්. මාර පාක්ෂික බලවේග ඒගොල්ලන්ගේ විරුද්ධතාවයක් එනවා. ඒවත්. ඒවා සියල්ලම බිදගෙන යන්න ඇන්දා. අපි මේ කර්මස්ථානය වඩා. කාටවත් කියලා පිරිසනක් ගන්න බැහ.

우리는 큰 싸움을 하고 있습니다. māra 편의 세력이 맞서 옵니다. 그것들도요. 그 모든 것을 깨뜨리며 나아가야 합니다. 이 kammaṭṭhāna를 닦으며. 누구에게 기대어 의지처를 얻을 수는 없습니다.

අපි මනස උද්ධ කරගන්න ඕනේ අපිමයි. තුම්ගිච්චං ආතප්පං අක්කාතා තථාගතා කිව්වේ ඕකයි. උඹලාගේ තර්පනය උඹලාම කරගත යුතු. තථාගතයන් වහන්සේලා එතර කරන්න බැහැ කිව්වේ ඔන්න ඕක.

우리 마음은 우리 스스로 끌어올려야 합니다. ‘tumhehi kiccaṃ ātappaṃ akkhātāro tathāgatā’라고 한 것이 이것입니다. 너희가 건너는 일은 너희 스스로 해야 한다. tathāgata는 건네줄 수 없다고 한 것이 바로 이것입니다.

ඉතින් අපිම දැනගන්න ඕනේ කර්මස්ථානය වල්ලා වලා කාගාවක් පිළිසරණක් අරගෙන බැහැ. අපිට එකම පිළිසරණක් තියෙනවා බුදුරජාණන් වහන්සේට ගෞරව කරනවා ඇප මොකද මේ හේතුව උන්වහන්සේ අපිට මේ ධර්ම ක්‍රමය දුන්න නේද. මහා සංඝරත්නයට ගරු කරනවා. ඒ ධර්ම ක්‍රමය නිරුපදිවට ගෙනක් දුන්නේ නිසා එකක්. ඒ ධර්මයට ගරු කරනවා. අපිට තියෙන එකම ගැලවීමේ ධර්මය නෙකයි. ඔය නිසා තිවිතරත් නේට ගරු කරමින් නමස්කාර පූර්වකව පිළිසරණ අපිම ගොඩනගාගෙන ඔය විදිහට මදෙන්න ඕනේ.

그러니 우리 스스로 알아야 합니다. kammaṭṭhāna를 닦으며 누군가를 의지처로 잡을 수는 없습니다. 우리에게 의지처는 하나입니다. 부처님을 공경하는 까닭은 그분이 우리에게 이 dhamma의 방식을 주셨기 때문입니다. 큰 saṅgha를 공경하는 것은 그 dhamma의 방식을 흠 없이 이어 주었기 때문입니다. 그 dhamma를 공경합니다. 그것이 우리를 건지는 단 하나의 dhamma이기 때문입니다. 그러니 세 보배를 공경하고 예경하며 의지처를 우리 스스로 세워 그렇게 벗어나야 합니다.

බුදුන් පිළිසරණ වුනේ ඒ මාර්ගය කියා දීමේ. ඒකට අවශ්‍ය ආධාරය සැප වීමේ. සංඝයා පිළිසරණ වුණේ ඒ මග ලබාගන්න අපිට මග පහතුව සරසලා දූත මෙහවර කරලා දීමේ. ධර්මය පිරිසරණ වෙන්නේ අනුගමනය කරලා අපේ මිදීමට ඒ හේතු වෙන නිසා.

buddha가 의지처가 된 것은 그 길을 가르쳐 주시고 필요한 도움을 주셨기 때문입니다. saṅgha가 의지처가 된 것은 우리가 그 길을 얻도록 길을 닦고 꾸며 전해 주었기 때문입니다. dhamma가 의지처가 되는 것은 그것을 따르면 우리가 벗어나는 까닭이 되기 때문입니다.

තව මේ ලෝකේ ඉන්න කිසිම සත්ව පුද්ගලයෙක් අටුව බේරන්න ලැහැලා නැහැ. බේරන්න කෙනෙකුට බැහැ. තම තමන් තමන් බේරෙන්න ඕන. ඔය පිළිසරණ විදිහට කරගෙන ඕකේ දැනගෙන තමන්ගේ මග තමන් වදාගෙන ඒ කර්මස්ථානය වඩන්න ඕනේ.

이 세상의 어떤 중생이나 사람도 우리를 건지려고 준비되어 있지 않습니다. 누구도 건져 줄 수 없습니다. 저마다 스스로 건너야 합니다. 그렇게 의지처를 삼고 이것을 알아, 자기 길을 스스로 닦으며 그 kammaṭṭhāna를 키워야 합니다.

අන්න වඩනකොට ඔය තත්ත්වය මතුවෙලා සකස් වෙලා එනවා. දැන් ඔය කර්මස්ථානය අපි ටික වෙලාවක් සත්ගායනා කරමු අර විදිහට ප්‍රගුණ කරගන්න.

닦아 가면 그 상태가 떠올라 갖추어져 옵니다. 이제 그 kammaṭṭhāna를 그렇게 익히도록 잠시 함께 소리 내어 외워 봅시다.

번역 고르기