와하라까 코리아
CD014-14

CD014 · 14번째 · 1시간 22분 · 원문 녹음

Dharma desanā

ධර්ම දේශනා.

එතකොට මේ සමාධියක් ගැන අපි කියන්නකොට ක්ෂණික සමාධි, උපචාර සමාධි, අර්පනා සමාධි කියන මෙන්න මේ සමාධි ක්‍රම තුන ගැන හොඳට පැහැදිලිව තේරුම් ගන්න ඕන.

그러면 samādhi에 대해 말할 때, khaṇika samādhi, upacāra samādhi, appanā samādhi라는 이 세 가지 samādhi를 잘, 또렷하게 알아들어야 합니다.

දැන් හොඳ දෙනවට මේක පැට තියෙන දෙයක්.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් ක්ෂණික සමාධිය කියන එක අපි හැම කෙනෙක් ලඟ හැමදේම තිබිය යුතු.

khaṇika samādhi라는 것은 우리 누구에게나, 모든 일에 있어야 하는 것입니다.

ඒ කියන්නේ දැන් මෙහෙමයි. අපි හිතමු දැන් ගුරුවරයෙක් ළමයි කට්ටියට උගන්නනකොට ඒ ගුරුවරයාගේ මනස ක්ෂණයක් ක්ෂණයක් පාසා එක එක ළමයක් කිරෙහි අවධානය යොමු වෙන්න ඕනේ. ඒ වගේ උගන්නන විෂයකරෙහි යොමු වෙන්න ඕනේ.

말하자면 이렇습니다. 선생 한 사람이 아이들 여럿을 가르친다고 해 봅시다. 그 선생의 마음은 찰나 찰나마다 아이 하나하나에게 쏠려야 합니다. 그와 같이 가르치는 과목에도 쏠려야 합니다.

විවිධත්වයන් කරා හැමතැනම පරිසරයකින් යොමු වෙන්න ඕනේ. අවශ්‍ය කරන උදාහරණ උපමා දෙන්න ඒ අවස්ථාවන් කරා යොමු වෙන්න ඕනේ.

여러 가지 것들, 둘레의 모든 곳에 쏠려야 합니다. 필요한 보기와 비유를 들 때에는 그 자리들로 쏠려야 합니다.

මෙන්න මේ අවධානයෙන් යුක්තව ඒ ඒ තැනට ගැලපෙන විදිහට අවධානය ක්ෂණිකව වෙනස් කරනවා.

이렇게 마음을 기울인 채, 자리마다 맞게 그 기울임을 곧바로 바꿉니다.

එතනින් විසිරෙන්න නැති වෙන්න ඒක හිත පිහිටවයි එහනම් ඒ දේ ගන්න පුළුවන් ශක්තිය ලැබුණේ.

거기서 흩어지지 않도록 마음을 세워 두니, 그래서 그것을 붙잡을 힘을 얻게 됩니다.

මෙන්න මේ ක්‍රියාවලියට කියනවා ක්ෂණික සමාධි අවස්ථාව.

바로 이 흐름을 khaṇika samādhi의 상태라고 합니다.

දැන් අපේ ජීවිතයේදීත් අිවෙ කරගෙන යනවා. එදින්දා වැඩන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් ක්ෂණික සමාධි පවත්වන්න ඕන වෙලාවක අපි උපචාර හෝ අර්පනාව සමාධි පවත්වන්න කියලා. අපි සමාජණේ වරන්දා ගත්තා වෙන්නේ.

그런데 khaṇika samādhi를 지녀야 할 때에 우리는 upacāra나 appanā samādhi를 지니려 합니다. 바로 거기서 samādhi를 잘못 붙잡게 되는 것입니다.

බොහෝ දුරට සමාධිය කෙනෙහි චන්ත රාගයක් ඇති වුනොත් එහෙම ඒ පුද්ගලයාට සමාධිය වැටහෙන්නේ අර අර්පනා සමාධි කිව්වතේ තියෙන ස්වභාවය

대개 어떤 이가 samādhi에 대해 chanda-rāga를 품게 되면, 그 사람에게 samādhi란 appanā samādhi라고 하는 그 모습으로만 보입니다.

අර්පනා සමාධිය කියන්නේ ධ්‍යාන සමාපත්තිය ධ්‍යාන සමාපත්තය සම්බධිනය කියටයි අර්පනා සමාධි කියන්නේ.

appanā samādhi란 jhāna samāpatti입니다. jhāna samāpatti를 appanā samādhi라고 부릅니다.

ඒ සමාධි ඒ අර්පනා සමාධි ලබන්නට පුද්ගලයා මූල හුරුවක් හන්තට පැහැදිලිව ලැබිලා තියෙන්න ඕන ක්ෂණික සමාධි සහ උපචාර සමාධිය.

그 appanā samādhi를 얻으려면, 사람은 먼저 바탕 익힘으로 khaṇika samādhi와 upacāra samādhi를 또렷이 얻어 두어야 합니다.

දැන් ක්ෂණික සමාධි කියන එක තේරුම් ගන්න අන්න ඒ වගේ අවස්ථාවක්. ඒ ඒ මොහොතේදී නානා ප්‍රකාර විදියහ අරමුණු පස්සේ අපිට යවන්න වෙන අවස්ථය.

khaṇika samādhi를 알아들으려면 바로 그런 때를 생각하면 됩니다. 그때그때 갖가지로 대상을 따라 마음을 보내야 하는 때입니다.

දැන් අරමුණු එක්තැන් කරන්න අරමුණු හිස් කරන්න මේ ආදී වශයෙන් එක එක ඒවා කරලා මිනිස්සු විකෘති කරන එකක් කරන්න. මේ ක්ෂණික සමාධිය කියන්නේ අරමුණු නැති කිරීමක් නෙමෙයි.

대상을 한곳에 모으느니, 대상을 비우느니 하며 이런저런 짓을 해서 사람을 뒤틀리게 하는 것이 아닙니다. 이 khaṇika samādhi란 대상을 없애는 것이 아닙니다.

අපි යම්කිසි කරන වැඩ කොටික් කරනකොට ඒ ඒ අතර විහිවලා කරන්න තියෙන වැඩක්මක්.

우리가 여러 일을 할 때 그 사이사이를 오가며 해야 하는 일입니다.

ඒ වෙලාව තුළ අපි ඉන්න ඕනේ ඒ ස්වභාවය අපි තව වාහනයක් එලවනවා කියලා යකිසිමේ මේ සේදුරේ. එයා දැනගන්න ඕනේ බේක් ගහන්න ඕන තැන්දි බේක් ගහන්න. එයා බේගහන්න සමාධිය තියෙන.

그동안 우리는 그런 모습으로 있어야 합니다. 이를테면 차를 몬다고 합시다. 그는 브레이크를 밟아야 할 곳에서 브레이크를 밟을 줄 알아야 합니다. 그에게 브레이크를 밟는 samādhi가 있는 것입니다.

ඊට පස්සේ ගියර එක අර එහෙනම් ගියර එක මේ පවලන එකට දාගන්නකොට දැම් වත් එකට දානවා කියලා එක නනකොට එයා දැනගන්නවා ඒකට දාගන්න

그다음 기어를 넣을 때, 어느 단에 넣어야 하는지 그는 알고 거기에 넣습니다.

වෙනක දාලා කිය වාහනය ඒකට ඕන වෙලාවේදී එයා දැන් දානේ අහවල් ඒක න්න

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

වේගවත් කරන්න ඕන ඒක දැන් වෙලාව හරි ඒ සමාධිය එතනදි තියෙන්න ඕන අන්න ක්ෂණික සමාධි කියන්නේ ඒ ඒ මොහොතේ ඒ ඒ වැඩේ දැන්නකොට හරියාකාරව අවධානය වරදින්න නැති වෙන්න ඒක කිරීමේ හැකියාව

속도를 올려야 할 때가 되면 바로 그때 그 samādhi가 거기 있어야 합니다. khaṇika samādhi란 그때그때 그 일을 할 때 마음 기울임이 어긋나지 않게 바르게 해내는 힘입니다.

එහෙනම් ක්ෂණික සමාධිය තියෙන්න ඕනේ. එතකොට තමයි වැඩේ කාර්යයක් සමව විදිහට කෙරෙන්නේ. හොඳ ඵල පුරුද්දක් ඇතුව දක්ෂ විදිහට කරනවා කියන්නේ අන්න ඒ පුත්යක.

그러니 khaṇika samādhi가 있어야 합니다. 그래야 일이 고르게 이루어집니다. 좋은 익힘을 지니고 솜씨 있게 한다는 것이 바로 그것입니다.

මෙන්න මේක ක්ෂණික සමාධිය.

이것이 khaṇika samādhi입니다.

මේකේ ලෞකික පැත්ත සමහර වාහනයක් කරලා ඕනට හින්ා.

이것은 세간 쪽 이야기라서 차 같은 것을 들어 말한 것입니다.

ආර්ය මාර්ගය වන්න කෙනෙකුට ක්ෂණික සමාධිය ගන්නවා නම් එයා දැනගන්න ඕනේ මේ මොහොතේදී මම ඇතිවෙන හැඟීම මේකයි. මේ හැඟීමට මේ ජාතිය කර්මස්ථානය සිහි කරන්න ඕන.

ariya magga를 걷는 이가 khaṇika samādhi를 쓴다면, 그는 '지금 이 순간 내게 일어나는 느낌은 이것이다, 이 느낌에는 이런 kammaṭṭhāna를 떠올려야 한다'고 알아야 합니다.

මට මේ ඇහැ යොමු කරනකොට දැකෙමෙ රාග අරමුණා. මේ රාග අරමුණ මෙහෙම සිහි කරන්න ඕන. මෙහෙම විදිහට මම කතා කරන්න ගියා මේ ද්වේශ කතාව මේක වැරදියි. මේක නවත්තන්න ඕනේ. අන්න ක්ෂණික සමාධියෙන් අපි දැනගන්න ඕනේ ඒ අවස්ථාවේ ඒ කරන වැඩිය ගැන මනා හැටියාවකින් දැකීමේමේ කුසලතාවය.

'눈을 돌리니 rāga의 대상이 보인다. 이 rāga의 대상은 이렇게 떠올려야 한다.' '이런 식으로 말하다가 dosa의 말을 하게 되었다. 이것은 그릇되다. 멈춰야 한다.' 이처럼 khaṇika samādhi로 우리가 알아야 할 것은, 그때 하는 일을 잘 살펴보는 솜씨입니다.

මෙන්න මේකට කියනවා ක්ෂණික සමාධිය පුරුදු කරනවා.

바로 이것을 khaṇika samādhi를 익힌다고 합니다.

ක්ෂණික සමාධිය හැම කෙනෙක් අත්‍යාවශ්‍යයෙන් ප්‍රගුණ කරගත යුතු දෙයක්.

khaṇika samādhi는 누구나 반드시 길러야 할 것입니다.

එහෙම කරගන්න කෙනාගේ මනස කවදාවත් විකෘති වෙන්නේ. එන් තීක්ෂණ බවට පත් වෙනවා. එයා දැනගන්නවා ඒ අවස්ථාවේ මම දැන් මේ මොහොතක් මොහොදක් පාසා පරිවර්තනය වෙන අරමුණට පරිවර්තනය වෙලාවකමේ ඉන්නේ. දැන් පොතක්

그렇게 하는 사람의 마음은 결코 뒤틀리지 않고 날카로워집니다. 그는 '지금 나는 순간순간 바뀌는 대상을 따라 바뀌며 있다'는 것을 압니다.

පරිවර්තනය වෙලාවකමේ ඉන්නේ. දැන් පොතක් පතක් බලන වෙලාවක් තියෙනවා. අන්න උපචාර සමාධිය.

이제 책을 읽는 때가 있습니다. 그것이 upacāra samādhi입니다.

දැන් ඒ වෙලාවේදී අපිට අර වගේ හෙ ඇඟිලි ගහන්න අනික් අය ගැන හොය බලන්න වටපිට බලන්න වෙන ක්‍රියාවක් අතය ක්‍රියා කරන වෙලාවක් නැහැ. අවධානය යමක යොමු කර ගත්තා නම් එතනින් අවධානය පිටනකින් ඒ වැඩේ අවධානය යොමු කර ඉන්න වෙලාව. පොතක් පතක් බලනවා.

그때에는 아까처럼 손가락을 두드리거나, 남들을 살피거나, 두리번거리거나, 다른 짓을 할 때가 아닙니다. 어떤 것에 마음을 기울였다면 거기서 벗어나지 않고 그 일에 마음을 기울이고 있는 때입니다. 책을 읽습니다.

බණක් අහනවා. අහගෙන ඉන්න වෙලාව. ඒ වෙලාවේ වෙන මොනවත් අනිත් ප්‍රශ්න. අවධානය බොහෝ වෙලාවත් එකාකාර යම්කිසි මේ වැඩ පිළිවිල යෙදන්න වෙනාවට ඒ වෙලාවට ඒ වැඩ පිළිවෙලන යොමු කරලා වෙනස්සේවට යන්න නැති වෙන්නේ. ඒක පුර කරගන්න ඕන.

bana(설법)를 듣습니다. 들으며 앉아 있는 때입니다. 그때는 다른 아무 문제도 없어야 합니다. 마음 기울임을 오랫동안 고르게 어떤 한 가지 일에 두어야 하는 때에, 그 일에 마음을 두고 다른 데로 가지 않아야 합니다. 그것을 익혀야 합니다.

මෙන්න මේකට කියනවා උපචාර සමාධිය.

바로 이것을 upacāra samādhi라고 합니다.

එතකොට එයාට ධ්‍යානලාභී වෙන්න ඕනේ ධ්‍යානයට සම්මවදින්න ඕනේ. එයා අර්‍ය රූපසු සුන්යාග අරගෙන පුදකලා අවිවක ස්ථානයට ගිහිල්ලා පහසු ආකාරයෙන් වාඩි වෙලා. ඒ විදිහට නෙද එහි එහෙනම් ඒ තම ගත්ත කර්මස්ථානය අරගෙන ඒ කර්මස්ථානය පින්න කියලා ධ්‍යානයට යන්නවා. අන්න අර්පනා සමාධි.

그런데 그가 jhāna를 얻어야 하고 jhāna에 들어야 한다면, 숲이나 나무 밑이나 빈 집처럼 홀로 고요한 곳으로 가서 편한 자세로 앉습니다. 그렇게 해서 자기가 받은 kammaṭṭhāna를 붙들고, 그 kammaṭṭhāna로 jhāna에 듭니다. 그것이 appanā samādhi입니다.

ඉතින් අර්පනා සමාධිය සමාධින්න සුදු අර්පනා සමාධියට සමාධින්න දක්ෂ වෙන්න ඕනේ. උපචාර සමාධිය සුදුන උපචාර සමාධිය දවසෙන්නු. ක්ෂණික සමාධිය එතන්ට අනික් ඉසිලත් යන්නේ නැ ක්ෂණික සමාධිය ඉන්න පොත් වෙන්න. එතකොට පුද්ගලයා හැම මොහොතකම සමාධියේ ඉන්නවා කියලා ඔන්න ඕකයි.

그러니 appanā samādhi가 맞는 곳에서는 appanā samādhi에 드는 데 능해야 하고, upacāra samādhi가 맞는 곳에서는 upacāra samādhi를, khaṇika samādhi가 맞는 곳에서는 khaṇika samādhi를 지녀야 합니다. 사람이 모든 순간 samādhi에 있다는 말은 바로 그것입니다.

දැන් අද කරන්න හදන්නේ හැම මොහොතකම සමාධිය ඉන්නවා කියලා හැම මොහොතකම ධ්‍යානයට සමවදිට හදනවා. වස්සේක යනකොටත් ධ්‍යානයට වාදි හදෙනවා. මාළුක නකොට හොඳ හැඩි ගානටත් ධ්‍යානයට සමවදට හදලා මොකද වෙන්නේ? දුකරු

그런데 오늘날 하려는 것은, 모든 순간 samādhi에 있다는 말을 모든 순간 jhāna에 들려고 하는 것으로 여깁니다. 버스를 타고 가면서도 jhāna에 앉으려 하고, 생선 반찬을 끓이면서도 jhāna에 들려고 하니 어떻게 되겠습니까?

ධ්‍යානයට සමවදට හදලා මොකද වෙන්නේ? දුකරු තියන්නේ කරගන්න

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් හොද්දක් යදලා උෙලලාට එයාට තියෙන්නේ ඒ වැඩේ විතරයි. උපචාර සමාධියක් ඒ වෙලාවේ නැත්නම් අල දැම්මත මතක නැහැ ලුණු දැම්මත මතක නැහැ මිරිත් කොච්චර දැම්මත් ලුණු දැම්මද මතක නැහැ. ඔය ැඳ ගිහ කන්න බලනකොට ඉල දාලා නැහැ. එකො මිරිසි වැඩියි එක මිරිසි වඩුයි. මොකද වෙලා තියෙනවා. උපාර සමාධියත් වන අවධානය යොමු වෙනවා හොඳ වෙන්න ඕන. එතනදි එයාට වෙනුව හත තියන්න නැහැ. දැන් මේකට මේ දේ දැම්මා මේ දේ දාන්න ඕනේ විචර කරන්න ඕනේ. මේ පද ගන්න ඕනේ. අන්න බොම ලස්සන ිතන තියෙන්නේ.

반찬을 끓이는 사람에게는 그 일만 있어야 합니다. 그때 upacāra samādhi가 없으면, 감자를 넣었는지 기억이 안 나고, 소금을 넣었는지 기억이 안 나고, 고추를 얼마나 넣었는지, 소금을 넣었는지 기억이 안 납니다. 반찬을 맛보니 감자는 안 들어가 있고, 고추는 너무 많고, 하나는 고추가 너무 많습니다. 어찌 된 일입니까? upacāra samādhi로 마음이 기울어야 했던 것입니다. 거기서 그는 다른 생각을 할 여지가 없어야 합니다. '이제 이것을 넣었다, 저것을 넣어야 한다' 하고 살펴야 하고, 재료들을 챙겨야 합니다. 그래야 맛있게 됩니다.

දැන් පොඩ්ඩක් ඉන්නකොට අපි වු වෙන්න උපචාර සමාධිය කරන්නඕන. පොතක් කතා බලන්නකෝ උපචාර සමාධිය බලක් අහනකොට උපචාර සමාධිය.

잠깐 앉아 있을 때에도 upacāra samādhi를 해야 합니다. 책을 읽을 때 upacāra samādhi, bana를 들을 때 upacāra samādhi입니다.

දැන් එයාට සිද්ධ වෙන කවුරු හරි කතා කරන කිප දෙනෙක්. ඒ වෙලාවට සමාජය අරමුණ කියන එකට වෙනස් වෙනවා. එක එක එක්ක එකට අවධානය කරන්න ඕනේ.

그런데 그에게 여러 사람이 말을 걸어오는 일이 생깁니다. 그때 samādhi의 대상이 바뀝니다. 하나하나에 차례로 마음을 기울여야 합니다.

එතකොට ඉන්ද්‍රිය භාවනාවේ තුනම වැඩෙන්නේ නැ. ඉතින් ඉන්ද්‍රිය භාවන ඔය ඔය තුනම වැඩෙනවා.

(물음) 그러면 indriya bhāvanā에서 셋 모두가 자라지 않습니까? (답) 그렇지요, indriya bhāvanā에서는 그 셋이 모두 자랍니다.

අර්පණා අර්පනා සමාජියට ගන්නකොට ඉන්ද්‍රිය භාවනාව තුළින්තන ගන්නවා. කර්පනා සමාධියට කියන්නේ ගන්නේ එක්කෝ ආයතන ස්වභාවය බලන ඉන්න ස්වභාවය බලන ස්වභාවය බලවනේ චක්ඛායතනය මොකක්ද රූපයතනය මොකක්ද? ලෝයතනය කොහොමද? සද්ධායතනය කොහොමද ගන්ධ ආයතනය කොහොමද එතන්දි ඒකට වහිනවා. එතකොට ඒක තියෙන්නේ ආයතන එතනේ සමත විදර්ශනාව දෙකම එකට වැඩෙනවා.

appanā samādhi로 갈 때에는 indriya bhāvanā를 거쳐 갑니다. appanā samādhi로 가는 것은 이를테면 āyatana의 성품을 살피는 것입니다. 성품을 살핀다는 것은, cakkhāyatana란 무엇인가, rūpāyatana란 무엇인가, sotāyatana는 어떠한가, saddāyatana는 어떠한가, gandhāyatana는 어떠한가 하고 거기로 들어가는 것입니다. 그러면 āyatana에서 samatha와 vipassanā 둘이 함께 자랍니다.

ඉතින් එතකොට වැටෙන්නේ අර්පනාවට යන්න ඕනේ. ඒකෙන් බලාගත්තට පස්සේ යන්නවා ගැතිලක් වෙෙන හරයක් නෑ.

그러니 그때는 appanā로 가야 합니다. 그렇게 살펴본 뒤에는 붙잡을 만한 알맹이가 없습니다.

නිවත හිත පිහිටුව ගිය අක්නාව නිවත හිත පිහිටුවට පස්සේ කෙලින්ම

nibbāna에 마음을 세우고, nibbāna에 마음을 세운 뒤에 곧바로

ඵලය නම් මේ ධ්‍යානයයි දෙකම විතෙනවා. ලැබූ ධ්‍යානයයි ලැබූ ඵලයයි දෙකිලා ඉස්සර.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතකොට අපි දැනගන්න ඕනේ ඒ අවස්ථාවේ මට තියෙන්නේ මොන මේ සමාධිය අන්න ඒකයි කියන්නේ. අපි දැනගන්නේ මේ අර්ථනා සමාධිය අවස්ථාව මේ තියෙන්නේ. ඒක අපි දැනගෙන කරන්න ඕනේ. මේ උපචාරක සමාධිය යුත්ත ගැලපෙන විදිට ඉන්න ඕන වෙලාවක්. ඉතින් ඒ නිසා එහෙම ඉන්න ඕනේ. ම උපචාරක්

그러니 우리는 그때 내게 있는 것이 어떤 samādhi인지 알아야 합니다. 그 말입니다. '지금은 appanā samādhi의 때다' 하고 알아야 하고, 알고서 해야 합니다. '지금은 upacāra samādhi에 맞게 있어야 할 때다' 하는 때도 있습니다. 그러므로 그렇게 있어야 합니다.

ඉතින් ඒ නිසා එහෙම ඉන්න ඕනේ. ම උපචාරක් සමාධිය කියලා ඉන්ද්‍රිය භාවනාව ඒක තේරුණා වැඩෙනවද කියලා. ඒක වැඩෙන්න

(물음) upacāra samādhi로 indriya bhāvanā가 알아차려지며 자라는지요? 그것이 자라려면…

ඔව් දැන් ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වැඩුවොත් වැඩුණු ඉන්ද්‍රිය භාවනාවේ ඇතිය එක්කෙනාගේ ලක්ෂණය වෙනස් වෙනවා. ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වඩන වෙලාව ඒකක්. වැඩුණු ඉන්ද්‍රිය භාවනාවේදී ඇතිෙන ගති රක්ෂණය තව එකක්.

(답) 그렇습니다. indriya bhāvanā를 기르면, indriya bhāvanā가 자란 사람의 됨됨이가 바뀝니다. indriya bhāvanā를 기르는 때가 하나이고, 자란 indriya bhāvanā에서 생기는 됨됨이가 또 하나입니다.

ඔව් ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වඩන වෙලාවට ඒ ක්‍රියාවලියක් කරනවා. ඒකෙදී යම්කමෙදී නුවණක් වැඩුනා නම් වැඩිච්ච එක වැඩු ලක්ෂණය ඒක තමයි ප්‍රතිඵලය.

그렇지요. indriya bhāvanā를 기를 때에는 그 과정을 해 나갑니다. 그 속에서 지혜가 자랐다면, 자란 그 모습이 바로 그 열매입니다.

එතකොට මේ කර්මයයි විපාකයයි වා හේතුවයි ඵලයයි. දැන් ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වඩන එක ඉන්ද්‍රිය මේ ඉන්ද්‍රිය භාවන හේතුව ඒක වඩපු කෙනාට අකම්පය භාවය ඵලය මේ ඵලය වුත්ති ඒක වෙන එකක් හේතුව ක්‍රියාත්මක වෙන තව එකක්. ඒ ඉන්ද්‍රිය ඒක හැම දේම ඉන්නවා කියන එක නෙමෙයි කියන්නේ.

그러니 이것은 kamma와 vipāka, 원인과 열매입니다. indriya bhāvanā를 기르는 것이 원인이고, 그것을 기른 이에게 흔들리지 않음이 열매입니다. 이 열매가 하나이고, 원인이 움직이는 것이 또 하나입니다. indriya가 모든 것에 있다는 말이 아닙니다.

ඉන්ද්‍රිය භාවනාවට සූත්‍රි වෙලාවේ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව ඉතින් හැම තැනම ඉන්ද්‍රිය මෙහෙම කියලා කරන්න. ඇස කන දිවනාසය ශරීරයේ මන යම්කිසි තෙනක ක්ෂණිකව මෙහෙවන්න අරමුණ වලට මෙහන්න ඕන වෙලාවට ගන්නවා ඉන්ද්‍රිය භාවනාවෙම ක්ෂණික සමාධ

indriya bhāvanā를 할 때에는 어디서나 indriya를 이렇게 다룹니다. 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음 그 어느 곳에서든 필요할 때 곧바로 대상을 다루어 받아들입니다. indriya bhāvanā 안에 바로 khaṇika samādhi가 있습니다.

ඉන්දිය භාවනාව තුළ බෝධි පාස ධර්මය වැඩෙනවා නම් ඔයි කල්පනා සමාධියක් වඩෙන්න ඕනේ ඔය ඉන්ද්‍රිය ඉන්ද්‍රිය භාවනාව කියන එක ගන්න ඉන්ද්‍රිය භාවනාවේ අවස්ථාව දැනගන්න ඕනේ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව කියන්නේ එකාකාරව එක මොහොත හැම මොහොතම එකාකාර නෑහ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වන්න ඕන ක්ෂණික සමාධි උපචාර සමාධි අර්පනා සමාධි හාට අනුකූලවන්න ඕනේ. ඒක වඩන්නෙත් එහෙමයි.

indriya bhāvanā 안에서 bodhipakkhiya dhamma가 자란다면 appanā samādhi도 자라야 합니다. indriya bhāvanā를 하려면 indriya bhāvanā의 때를 알아야 합니다. indriya bhāvanā란 모든 순간 한결같은 것이 아닙니다. indriya bhāvanā는 khaṇika samādhi, upacāra samādhi, appanā samādhi에 맞추어야 합니다. 그것을 기르는 길도 그렇습니다.

දැන් ඉන්ද්‍රිය භාවනාවෙන් ක්ෂණික සමාධිය වඩන්න ඕන. දැන් අපි හිතමුකෝ සෙනගත් ඉදිරියේ එහ කතාබහ කරන්න හරි යන්න ඉන්න හරි කමනක් නෑන වුණා. වාහන එක පැත්තක යනවා පාරේ. අඳුර අයත් යනවා, නාමුඳුරු නයත් යනවා. හොරුත් යනවා. මංකකුලකාරයත් යනවා

indriya bhāvanā로 khaṇika samādhi를 길러야 합니다. 이를테면 사람들 앞에서 이야기를 하거나, 길을 가거나 머물러야 할 때가 있다고 합시다. 길에는 차가 한쪽으로 지나갑니다. 재가자도 지나가고 스님들도 지나갑니다. 도둑도 지나가고 소매치기도 지나갑니다.

පස්සේ එක මංකුලකාගන්න එන්න එකක් ඊති පසෙන් එනවා. ඔයි යටින් හුඟහක් තියෙන වෙලාවක්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

තියෙනවා. දැන් එයා ඉන්ද්‍රිය භාවනාව තුනින් දැනගන්න ඕනේ හැම එකක්ම.

그는 indriya bhāvanā로 그 모든 것을 알아야 합니다.

ඇහැ යොමු කරන්නේ කාඩ ද්වේශ මෝහයක් නම් ඒක පලක්න. ඇහැ යොමු කරන්නේ තමන්ට අවශ්‍ය කරන වැඩි කරගන්න නම් ඒක කරන්න පුළුවන් කරනවා. කන වෙමු කරන්න රාග ද්වේශ මෝහයක් නම් ඒක වත්නවා. දැන් රාග ද්වේශ මෝහයන්ට අනුකූලව

눈을 돌리는 것이 rāga, dosa, moha 때문이라면 그것을 멈춥니다. 눈을 돌리는 것이 자기에게 필요한 일을 하기 위해서라면 그 일을 해냅니다. 귀를 기울이는 것이 rāga, dosa, moha 때문이라면 그것을 멈춥니다.

කන වෙමු කරන්න පටන් ගත්තට තමයි සල්ලපු වැටෙ අපාගෙන නැහදේ අපි දන්නේ නැ. බේ දෙකෙන් ඇත්ද නේ අර වෙන පැත්තක බලාගෙන ඉන්නවා වෙන දෙයක් උඩ බලාගෙන ඉන්නවා. අනිත් පැත්තෙන් ොකට අරගෙන ඇඳ. අපි දන්නේ නැහැ. කලිස කපලා යනකොට දන්න නැ. සා කපලා හනපු පස්සේ කර යනවා අපි දන්නේ නැහැ. මොකද අපිට ඒ වෙලාවේදී අවධානයම කරන

rāga, dosa, moha를 따라 귀를 기울이기 시작하면, 돈이 빠져나가도 우리는 모릅니다. 다른 쪽을 바라보거나 무엇인가를 올려다보고 있는 사이에 저쪽에서 가방을 가져가도 모릅니다. 주머니를 찢고 가도 모릅니다. 지갑을 털어 간 뒤에야 압니다. 그때 우리의 마음 기울임이

නැහැ. මොකද අපිට ඒ වෙලාවේදී අවධානයම කරන අපි මේ වෙලාව ඒකට ගැලපෙන්නේ නැහැ. මේකට මෙහෙම පුද්ගලේ ඉන්න වෙලාව ඒ නිසා මම මේ වෙන ඒවට වසර වෙලා ඉදලා හරියන්නේ නැහැ. මනා පෝති සියල්ල මා ගැන මුදලා ගන්න. එතකොට එයා එහෙම ඉන්නවා නම් එහෙම ලෝකේ කියන එකට ඇදිලා යන්නේ නැහැනේ. අන්න අවධානය හරි හතරගෙන.

그 자리에 맞지 않았기 때문입니다. '지금은 이런 사람들 틈에 있는 때다. 그러니 다른 것에 빠져 있으면 안 된다. 내 물건을 모두 잘 챙기자.' 그가 이렇게 있으면 그런 세상일에 끌려가지 않습니다. 마음 기울임을 바르게 붙들고 있는 것입니다.

එතකොට එයාට ඒ වගේ වැඩිය කරන්න බැහැ.

그러면 누구도 그에게 그런 짓을 할 수 없습니다.

අන්න ඒ වගේ තමන් විසින් කරන කටයුත්තට අනුකූලව ඒ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වැඩෙහන්න ඕන.

이처럼 자기가 하는 일에 맞추어 indriya bhāvanā를 길러야 합니다.

ඉදිරිදා ජීවත් වෙනකොට තමන්ට අවශ්‍ය කරන තමන්ගේ කටයුත්ත දකින්න ඕනේ. දැන් මම මේ කරන්නේ මොකක්ද? ඒ වෙලාවේ එයා ඒක තේන්න ඕනේ.

살아가면서 자기에게 필요한 자기 일을 보아야 합니다. '지금 나는 무엇을 하고 있는가?' 그때 그것을 알아차려야 합니다.

එතක ඔය හැම එකම ඡන්ද රාගය අත්හැරීම විතරයි කරන්න තියෙන්නේ.

그러니 그 모든 것에서 해야 할 일은 chanda-rāga를 놓아 버리는 것 하나뿐입니다.

වැඩ පිළිවිල හඳුරවනකොට ක්‍රමානුකූලව වැඩ පිළිල හඳුර වන අපි දැනගන්න ඕන.

수행을 익힐 때 차례에 맞게 익힐 줄 알아야 합니다.

භාවනා කරනවා කියලා අපි අහන්නේ මේ ඡන්ද රාගයෙන් ඇලෙන එකක බැහැලා තියෙන්නේ. භාවනාවටත් ඡන්ද රාගය. ඒ නිසා හැම වෙලේම

bhāvanā를 한다고 하지만, 우리가 듣기로는 이 chanda-rāga로 들러붙는 데에 빠져 있습니다. bhāvanā에 대해서도 chanda-rāga가 있습니다.

බිය ගිය එතන බත් අවුල් ටෙක ඉඳගත්තා නිකා පදය භාවනා. අන්තිමට එයත් අපි කන්දරාගය

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

පදය භාවනා. අන්තිමට එයත් අපි කන්දරාගය ඉදුරන්න වැටින නිසා මාන්‍යය එතන පති වෙනවා. ඊට පස්සේ භාවනාව මාන්‍යයට පතිනවා.

끝내 chanda-rāga에 빠졌기에 거기에 māna(자만)가 자리 잡습니다. 그 뒤로 bhāvanā는 māna 위에 자리 잡게 됩니다.

ඒකත් එක්තරා විදිහක මේ තමන් ගැන හොඳට මො මොකද තමන්ගේ පිරිසාරය භාවනාවට තැනක් දෙන හින්දා එයා හිතනවා අර වල් පිරිසාදේ තැනක් දිය කියලා. ඔව හූ කියනවා නිසා මේක තැනක් තියෙනවා.

그것도 어떤 면에서는 자기에 대해 좋게… 자기를 따르는 무리가 bhāvanā에 자리를 내주니, 그는 그 무리가 자리를 내준다고 여깁니다. 사람들이 '그렇다'고 하니 이것에 자리가 있다고 여깁니다.

ආ පිස්සෙක් කියනවා නිසා මහා භාවනා කරන කෙනෙක් අනේ වැඳලා කියනවා. නැ අපේ මිනිස්සු ඒක දන්න නැති නිසා අපේමය පිරිස ඒක දන්නේ නැති නිසා. අර අපේ පිරිස අතරේ ගෞරව කරන අවස්ථාවක් දැකලා ඔවුන් හිතාගන්නවා ඒක හරි හැමතැනම ඔහොම කොරයි කියලා ගිහිලා බක්ස්සෝල් එක එනත් දා ඇස් තියාගන්නවා.

어리석은 이가 말하니, 대단한 수행자라며 절하고 받듭니다. 아니, 우리 사람들이 그것을 모르기 때문입니다. 우리 무리가 그것을 모르기 때문에, 우리 무리 안에서 공경받는 모습을 보고 '저것이 옳구나, 어디서나 저렇게 해야지' 하고 가서, 버스 정류장에까지 가서 눈을 감고 앉아 있습니다.

එහි මොකද කරන්නේ ආපිසෙත් තියෙනවා. අපි හිතෙන්නේ පටකවිටත් බලනවා කොහොමද අනිත් අයගේ ප්‍රතිචාර බලනකොට ඕගෙලාත විවික් හිහ වෙනවා. කොළපන් කරනවා. එතන් කාල දැන බැහැ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ආත් භාවනාව කරන එකක් නැ ඉතින් මේ වගේ මහා පිස්සවන්නේ භාවනාව පිස්සව හැදින්න පළවෙනි හේතුව ඕකයි. මේ භාවනාව ගැන දන්න නැතිකම නිසායි ඔශ්නය වෙන්නේ.

그것은 참된 bhāvanā가 아닙니다. 이렇게 큰 미친 짓이 됩니다. bhāvanā가 미친 짓이 되는 첫째 까닭이 바로 이것입니다. bhāvanā에 대해 알지 못하기 때문에 문제가 생깁니다.

දැන් භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වශයෙන් හරි බිහි කෙනෙක් වශයෙන් අසින් හරි පාරට වැසට පස්සේ. ඇත්ත වශයෙන් එයා මේමේ මොනව බණක් ගැනවත් දන්නේ ඒ පැත්තකවත් ඉන්න කෙන දිග හොයන්න බැරි වෙන්න ඕන ඒක. එයා එහෙම කෙනෙක්ද කියලා දකින්න බැරි පරිසරයක එයා ඉන්නේ. අවධානය ඉස්සරන වැඩවින

스님으로서든 재가자로서든, 길에 나섰다면 실로 그가 bana를 무엇이라도 아는 사람인지, 그런 쪽에 있는 사람인지 찾아낼 수 없어야 합니다. 그가 그런 사람인지 알아볼 수 없는 모습으로 그는 지냅니다. 마음 기울임은 하는 일에 맞추어 둡니다.

විදියහ. අන්න එතකොට ක්ෂණික සමාධිය එතන තියෙන්න ඕනේ ඉදිරියේ උපචාර සමාධිය ඒත ගැලපෙන.

그때 거기에는 khaṇika samādhi가 있어야 하고, 앞으로는 거기에 맞게 upacāra samādhi가 있어야 합니다.

අර්පනා සමථ සූත්‍රයි. අර මේ හුක්ම සුන්‍යාකාර විවේකාගාර කවුරුවක් නැති තැන්. එහෙම නැත්නම් ඒකටම ගැලපෙන පිරිසක් එකලා එක ිල්ලා එක සමාන පිරිස භාවනා කරන තැනක්. අන්න එහෙම තැනකින්න නැ ඒකට වහින්න. ඉතින් ඕකේ දන්න නැති කට්ටිය ඕක හත් දගන්න නැ. ඊට පස්සේ හිත වැඩෙන්නේ නැහැ.

appanā와 samatha를 위해서는, 숲이나 빈 집처럼 아무도 없는 곳, 아니면 거기에 꼭 맞는 무리가 함께 모여 같은 무리끼리 bhāvanā를 하는 곳이어야 합니다. 그런 곳이 아니면 거기에 들 수 없습니다. 그런데 이것을 모르는 이들은 이것을 붙잡지 못하고, 그 뒤로 마음이 자라지 않습니다.

ම ඉන්න රාග, ද්වේශ මෝහය ඒවන නවත්තන රාග, ද්වේශ, මෝහක නවත්තන එක ඔය හැම තැනකම කරන්න ඕන.

rāga, dosa, moha를 멈추는 일, rāga, dosa, moha를 멈추는 그 일은 어디서나 해야 합니다.

ඒක තමයි කරන්න ඕනේ. නමුත් ඒක කරන්න අවශ්‍ය කරන පරිසරය ක්‍රමතාව දැනගෙන තියෙන්න ඕනේ.

그것이 해야 할 일입니다. 그러나 그것을 하는 데 필요한 둘레와 방법을 알고 있어야 합니다.

අත්යක මයි කියලා එකක් ගත් න. එහෙම එකක් නැ. ඒ ඇත්තගෙන කරන්නේ උපනා සමාධිය

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඒක තේරුණාද ඒක උපචාර සමාධියට ඇස් අරගෙනයි කරන්න. දැන් පොතක් බලනකොට ඇස් තියාගෙන බැ. ඒක ඇස් ඇරගන්න ඕන. හැබැයි අවධානය වෙනම අතර වෙමු කරන්න බැහැ. එතකොට උපචාර සමාධිය

알아들었습니까? upacāra samādhi는 눈을 뜨고 합니다. 책을 볼 때는 눈을 감고 볼 수 없습니다. 눈을 떠야 합니다. 그러나 마음 기울임을 다른 데로 돌려서는 안 됩니다.

වෙමු කරන්න බැහැ. එතකොට උපචාර සමාධිය වැඩෙන්නේ නැහ. ශ්‍රික සමාධිය වැඩෙලාට උපචාර සමාධිය ඉන්න බැහ. එහෙම හඉන්න ගියාට පස්සේ එයා ඒකක කරනවා මිසා කෙනෙක් දාගන්න නැහ. කෙනෙක් කතා කරනවා කතා කරන තෙනක එයාට ඇහෙන්නේ නැහැ. එයා කරන්නේ වෙනවා. වෙනාට බී වෙලා මොකක්ද කියලා අනිත් අය එයා බලනා එයා ඉන්න වෙන හිතුවිල්ල. වැඩියගෙන සිතුවිල්ලේ නැහැ. ඉතින් බලනකොට කරන්න වැඩේ ඔක්කොම අතර පුද්ගිලා විකෘති වෙලා. ඒ නිසා මේ ක්ෂණික

그러면 upacāra samādhi가 자라지 않습니다. khaṇika samādhi만 자라서는 upacāra samādhi에 머물 수 없습니다. 그런데 그렇게 깊이 들어 있으려고만 하면, 그는 그것만 할 뿐 누구도 알아보지 못합니다. 누가 말을 걸어도 들리지 않습니다. 그는 딴 데 가 있습니다. 남들은 그가 어찌 된 것인지 바라보는데, 그는 다른 생각 속에 있고 일에 대한 생각은 없습니다. 그래서 보면 해야 할 일 사이에서 사람이 뒤틀려 있습니다.

පුද්ගිලා විකෘති වෙලා. ඒ නිසා මේ ක්ෂණික සමාධිය වඩන තැන දැනගෙන එතන්දි ක්ෂණික සමාධිය වන්න ඕනේ. ක්ෂණික සමාධිය දැනගන්න ඕනේ. මම කොච්චර වේගයෙන් මේ අරමුණු ඒ අයට

그러므로 khaṇika samādhi를 기를 자리를 알고 거기서 khaṇika samādhi를 길러야 합니다. khaṇika samādhi를 알아야 합니다.

ඕනේ. මම කොච්චර වේගයෙන් මේ අරමුණු ඒ අයට අවධානය යොමු කළා. රාගයට ද්වේශයට මෝහයට අරමුණු වෙනවා නම් ඒවට ඉපදු කරන්න රාගක්යට ද්වේශක්ඛයට මෝහක් හැටහේ තියෙන අරමුණු පස්සේ එබු වැඩවිපිල්ල ක්‍රියාත්මක වීම

'나는 이 대상들에 얼마나 빠르게 마음을 기울였는가. 그것들이 rāga, dosa, moha의 대상이 된다면, 그것에 맞서 rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya를 향하는 대상을 따라 수행을 움직인다.'

එහෙම තැනක එක් සෙනක සමාජය දුරු කරන්න උපචාර සමාධියට යනකොට ඔන්නම් පුළුවන් නව කතාවක් කරන්න බලනවා. හැබැයි ඒක රාගය ද්වේශ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

කතාවක් කරන්න බලනවා. හැබැයි ඒක රාගය ද්වේශ මෝහයාට හින්පු වෙක් ඒකෙත් තියෙනවා උපචාර සමාධියක්. ඒක රසිකයි, කෙön කෙලෙස් සහිතයි.

그런데 rāga, dosa, moha에 묶인 upacāra samādhi라는 것도 있습니다. 그것은 맛을 즐기는 것이고, kilesa가 함께 있는 것입니다.

ඒ වගේ මිත්‍යා සමාධියක් එ අපි වන්නේ සම්මා සමාධිය තේරුම් ගන්න. අපි බණ කොතක් බලන්න ඕනේ. ඒ වෙලාවේ දැනගන්න මේ නවතා හරයක් නැති එකක් මේක බලන්න ම අවධානය කරන්නේ මේ ගැඹුරු දහමක් අරගන්න අවශ්‍ය කම බලන කොච්චින් මේක වැදගත් දෙයක් තියෙනවා. මම ඒකට අවධානය කරවා ම ඒක බලනවා කියලා. අන්න ඒක ගලපාගන්න ඕනේ.

그런 micchā samādhi를 보아야 sammā samādhi를 알아들을 수 있습니다. 우리는 dharma 책을 읽어야 합니다. 그때 알아야 합니다. '이것은 알맹이 없는 것이 아니다. 내가 이것을 보는 데 마음을 기울이는 것은 깊은 dharma를 받아들일 필요 때문이다. 이것에는 소중한 것이 있다. 그래서 나는 마음을 기울여 이것을 본다.' 바로 그렇게 맞추어야 합니다.

එතකොට රාග ද්වේශ මෝහ හැන්ගෙන් සේවෙන පැත්තට යනවා. උපචර සමාධියත් වැඩෙනවා.

그러면 rāga, dosa, moha에서 벗어나는 쪽으로 갑니다. upacāra samādhi도 자랍니다.

අර්පනා සමාධියත් ඒකයි. අර්පනා සමාධියුත් අපි දකින්න මේ ලෞකික සමාධි තියෙනවා. මේ සිතක් දිහා බලාගෙන හිතන් කරන එක ලෞපික සමාධියක්. ඒක ලෝකෝත්තර සමාධියක් නෙදි. හැබැයි ලෞකික සමාධියක් නිසා ඒක කල්පනාව වැලෙනවා. ධ්‍යානය ලැබෙනවා.

appanā samādhi도 그렇습니다. appanā samādhi에서도 우리는 lokiya samādhi를 봅니다. 촛불 같은 것을 바라보며 마음을 모으는 것은 lokiya samādhi이지 lokuttara samādhi가 아닙니다. 하지만 lokiya samādhi이기에 생각이 모이고 jhāna가 얻어집니다.

ධ්‍යානය ලැබෙන්න හේතු කරාගති වුනාට ඒක නිවන් හදුනේ. අන්න ඒයෝග ඉන්ද්‍රිය වැඩ. දැන් ඒ අනේග ඉන්ද්‍රිය සමාධි සමාධි වඩන පළියට බෞද්ධ කියලා නිගමනය කරන්නද බැ.

jhāna를 얻는 원인이 된다 해도 그것은 nibbāna로 이끌지 않습니다. 그렇게 여러 indriya가 자랍니다. 그러나 그런 indriya와 samādhi를 기른다고 해서 Buddha의 제자라고 단정할 수는 없습니다.

බෞද්ධයන් නිවන අරමුණු කරගෙන අරපණාහම කියට පහින ඊට ගැලපෙතන. ඉතින් මේ ක්‍රමයට මේ සමාධිය

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඊට ගැලපෙතන. ඉතින් මේ ක්‍රමයට මේ සමාධිය වඩන තැන සමාධිය ආකාරය තේරුම් අරන් වන සමාධිය වඩන්න ගුරු කරගන්න. මේක දකින්නේ නැතුව ගිය තැන් පටන් අපිට වෙන්නේ නොයෙක් අපහාසයට ගුත. අපේ වැඩ අසාර්ථක වෙනවා.

그러니 이런 방식으로, samādhi를 기를 자리와 samādhi의 모습을 알아들어서 samādhi를 기르는 데 길잡이로 삼으십시오. 이것을 보지 못하고 가면 그때부터 우리는 갖가지 업신여김을 당하고, 우리 일은 실패합니다.

ඒකයි එක අරම ඉතින් ඔය වෙලාවේ හත්ත බොජ්ඣංග ධර්මකින විදිහට තුනින් තුන අරක මිලියලා වඩනකොට ඇඟට අපහතුවක් නැහැ. මහන්සියක් එන්නේ නැහ. ලස්සනට හිත වැඩෙන ක්‍රමානුකූල

그래서 그때 일곱 bojjhaṅga dhamma의 방식대로 셋씩 셋씩 섞어 기르면 몸에 탈이 없고 지치지도 않습니다. 마음이 아름답게 차례대로 자랍니다.

වෙනවා. ඉතින් අපිට දැන් ඕක කියාන්න නැතුනම් කර්මස්ථාන වෙනවා. කර්මස්ථානේ නැහැක වඩවලා ඉන්නවා. ඒකම කරනවා.

그런데 그것을 모르면 오로지 kammaṭṭhāna만 하게 됩니다. kammaṭṭhāna만 기르며 앉아 있고, 그것만 합니다.

උයන්න ගියාහමත් ඒ කරන්න. සමහක් හැටවත් ඒ කරන්න. ඒ සමාධිය අර අවස්ථාව ශ්‍රණික සමාධි උපචාර කාරපනා ගැලපෙන තැන කරන්න නැතිකම ඒ තියෙන්නේ. හද

밥을 지으러 가서도 그것을 하고, 무엇을 하든 그것을 합니다. 탈이 나는 까닭은 khaṇika samādhi, upacāra, appanā를 그 samādhi가 맞는 자리에서 하지 못하는 데 있습니다.

පී මිත්‍රය කර්මස්ථාන දන වඩනකොට

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔව් එහෙම වෙන්නේ නැ

(답) 그렇지요. (물음) 그렇게 되지 않습니까?

නැ එතනත් අපි දකින්න ඕනේ ඒක නෙමෙත දැන් අපිට එතකොට මෙහෙම දැන් අපි ඒ කර්මස්ථානය වඩනකොට ලෝක සත්‍යයෙන් කෙරෙහි යම්කිසි හෙතක් වතුර. දැන් මම කට්ටියක් එක පිරිසක් කරලා කතා කරන වෙලාවේ මගේ කාය කර්ම වචය කර්ම මනෝ කර්ම ඊට අනුකූලවට ගැලපෙන විදිහට පරිසි යොමු වෙන්න ඕනේ.

아닙니다. 거기서도 우리는 그것이 아님을 보아야 합니다. 우리가 그 kammaṭṭhāna를 기를 때에도 세상 존재들을 향한 어떤 마음이 있습니다. 내가 여러 사람과 함께 이야기할 때, 나의 몸의 kamma, 말의 kamma, 마음의 kamma가 거기에 맞게 둘레로 향해야 합니다.

එතකොට ක්ෂණික සමාජියෙන් සතර පමෙත්තා, කර්ා, බිත්තා, උපේක්ෂා කියන ගුණහට අනුකූලව ඒ තැනට ඔවින විදිහට කටයුතු කරන්න ඕනේ. ඒ කියන්නේ එහෙමයි.

그러면 khaṇika samādhi로 네 가지, mettā, karuṇā, muditā, upekkhā라는 덕에 맞추어 그 자리에 어울리게 행동해야 합니다. 그 말이 그것입니다.

එතකොට මෙත්තාආකණාවිත්තා උපේක්ෂා ගුණ වැඩෙන විදිහට උපචාරක සමාධියට ඕනා. ඊට ගැලපෙන පොතක් පතක් අරගෙන බල බලා ඉන්න වෙලාවට ඒකට ගැලපෙන උපාධිය

또 mettā, karuṇā, muditā, upekkhā의 덕이 자라도록 upacāra samādhi가 필요합니다. 거기에 맞는 책을 들고 읽고 있을 때에는 그에 맞는 samādhi가 필요합니다.

මිත්තාකණාව ඉතා පේක්ෂ කපනාව සම්බධී නම් ලෝක සත්‍යයෙන් කිර මෙත්ම එක දැන විදිලා ඒ වඩි වෙලා ඒකනා ඒකෙත් සතර බ්‍රහ්ම වෙරණයන්නේ තොය ක්‍රමය එතකොට ඒ ක්‍රම ටික දැනගත්ත නම් පටලවා ගන්නා එතකොට අපේ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැනගත්ත නම් පටලවා ගන්නා එතකොට අපේ විකෘතියක් දකින්න හම්බ වෙනවා. අමුතක් දකින්න හම්බවෙනා ලෝකයට ා හරියට භාවනා කරන කෙනෙක් හරියට දැනගෙන කරන කෙනෙක්. එයා පස්සේ කොච්චර බලාගෙන දෙයක් මෙයා භාවනා කරන කියන දකින්න වෙලාවක් නැහැ. මොකද අල්පනා

그러면 우리는 뒤틀림을, 이상한 꼴을 보게 됩니다. 세상에서 참으로 bhāvanā를 하는 사람, 바르게 알고 하는 사람은, 아무리 뒤따라 지켜보아도 그가 bhāvanā를 하는지 볼 틈이 없습니다.

කියන දකින්න වෙලාවක් නැහැ. මොකද අල්පනා සමාජ සමාධි නැහ අං සෙනක දුතිය නෙමෙයි. ඊට ගැලපෙන එතන කවුරුවත් නෙ කාරලා දොරව වහගන්න ඇතුු වනේ එක කුටිය ඒක හුදකල අවිවේකි ස්ථානය කවුරුවත් සම්බන්ධ තැන එතොකො තමන්ගේ පිටස ඉන්න තැනක ඒ සමානවම පිටස ඉන්න තාහක රෝගයට දකින්න හම්බෙන්නම් මෙයා භාවනා කරනවා කියලා එහෙම එකක් කරන කටද කියලා.

appanā samādhi는 사람들 앞에서 하는 것이 아니기 때문입니다. 그에 맞는 곳, 아무도 없는 곳에서 문을 닫고 들어앉은 kuṭi(초막), 홀로 고요한 곳, 누구와도 얽히지 않은 곳, 아니면 자기와 같은 이들이 있는 곳에서 하니, 남들이 '이 사람이 bhāvanā를 한다'고 어떻게 볼 수 있겠습니까.

නැ ඒක තමයි කියන්නේ. ඉතින් ඒවට දකින්න ඕන ඒම දැනගෙන වැඩුවොත් හරි ආකාරිය.

그렇지 않습니다. 그것이 하려는 말입니다. 그러니 그것들을 보아야 합니다. 그렇게 알고서 기르면 바른 길입니다.

ඉතින් මේක පෙලලා තියේ දැන් මොකද මේ දැන් ඊට පස්සේ පෙලා තියෙනවා දැන් අර මේ ගුරුවලයා භාවනා දැන් කර්මස්ථානාචාර්ය දයගෙ මූහුණ දිහා බලාගෙන ඉන්න එහෙම අවස්ථාවක් අපිත් මේකේ පෙලලා තියෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ වක්කලිය හාමුදුරුවන්ට කියන වක්කලි

그런데 이것은 경전에 나옵니다. 그 뒤에도 경전에 나옵니다. 스승, 곧 kammaṭṭhāna 스승의 얼굴을 바라보며 앉아 있는, 그런 일도 경전에 나옵니다. Buddha께서 Vakkali 스님에게 'Vakkali여' 하고 말씀하십니다.

මේ සතු කඩි හැබලා ඔබැදි වැර නැහැ ගිහින් බුඩේ කරගත්තා. ි පන් ගත්තා. ලොව්තුරා

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

බුඩේ කරගත්තා. ි පන් ගත්තා. ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ කය දිහා බලා ඉන්න දුන්නේ නැහැ. ගුරුවරයා දිහා බලාගෙන භාවනා කරන්න දුන්නේ නැහැ. ඔබට වැඩේ කියා දුන්නා

세상을 넘어선 Buddha께서는 몸을 바라보고 있게 하지 않으셨습니다. 스승을 바라보며 bhāvanā를 하게 하지 않으셨습니다.

කරන්න දුන්නේ නැහැ. ඔබට වැඩේ කියා දුන්නා ඔබ දැන් ක්‍රමය දැනගත්තා පලයන්න අරන් සික්ම සුන්‍යාකාර තියෙනවා. ගිහිට තම වැඩි වැඩේ කරගන්න. එහින් වැඩේ කරගෙන යි කියලා බුදුරජනා කියලා ස්වාමීනි කලේ විසල කරලා ඉවරයි. චරියා පූර්ණය කරලා අරිහත් ලැලුවා ගිලා ඒ කාරණය ප්‍රත්ඥා දුන්නා ඇවිලා.

'그대에게 할 일을 일러 주었다. 그대는 이제 방법을 알았다. 가거라. 숲과 빈 집이 있다. 가서 그대의 일을 하라.' 그는 가서 일을 해냈고, Buddha께 '스님, 해야 할 일을 마쳤습니다. brahmacariya를 다 채웠습니다' 하고 arahant가 되어 그 일을 와서 아뢰었습니다.

හැබැයි ඔය එක ක්කවත් ගුරුවෝරයා දිහා බලාදිලා තියෙනවද කවුද කාටත් දුන්නා.

그런데 그 어디에 스승을 바라보라고 한 것이 있습니까? 누가 누구에게 그렇게 하라고 했습니까?

දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේගන් දිහා බලාගෙන භාවනා කරත් දුන්නා. පනගතනූලය

Buddha께서 자기를 바라보며 bhāvanā를 하라고 하신 적이 있습니까?

භාවනා කරත් දුන්නා. පනගතනූලය කරව ගිහිල්ලා මෙතන මද බලාගන්න ඉතින් එතකොට බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කර නොකළකින් නිවන් දකින්න මොකක්ද දෙන්නේ ක ඒක නිගන් මගාණන් වහන්සේ ඒකන් කියලා මදි දිහා බලාහට පලා

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

කය දිහා බලාහට පලා කියිසේ වක්ක ඉන්නා පූජ කාය විස්තර වකලි මේ කුණු පැදහ වි වැඩේ මොකක්ද ධම්මා පසය සෝමාව මේ ධර්මය දකින්නේ ම දකින්න ඕනේ ධර්මයලින් දකින්නේ

몸을 바라보라고 하셨습니까? 'Vakkali여, 이 썩어 가는 몸을 보아 무엇하겠느냐. dhammaṃ passati, dharma를 보는 이가 나를 본다.' 이 dharma로 보아야 합니다. dharma를 통해 보는 것입니다.

දැන් මේ ධර්මය දුලින් දකින මේ ආචාර්ය තියාද ඔය කුණු කඩි එහා බලා ඉන්නේ ඒගොල්ලන් මල්ලදී එහා බලා ඉන්නේ මොනවා බලන්න

그런데 dharma를 통해 본다는 이 스승들은 왜 그 썩어 가는 몸을 바라보고 있습니까? 그들은 무엇을 보려고 그쪽을 바라보고 있습니까?

ඉතින් ඔහොම පුළුවන්කමක් තියෙන තුන් මෙහේ ගිච්චන් ආපතාර තථාගත බුදුර උඹලාගේ තනි උඹල කරගන්න මනවා කරන්නද කියලා බලාප මල කෙලෙස් ඔක්කොම පුන්න මට බල තියෙනවා. බුදුරජාසේ බල තව කෙනා. අනුකලස් පූන්න බල වහන්සේට නා

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

බුදුරජා වහන්සේ ඔක්කොම කෙලෙස් ුච්චනවා. දැන් මෙතන කියන අනුකස් හැදලා පුච්ච හින්ද එයාට අමාරු බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔය මුළු ලෝකෙම ඉන්න විනාගේ කෙලෙස දලන් කරන්න පුළුවන්කමක් තියෙනවා උන්වහන්සේට අමාරුවක් නැහ උන්වහන්සේ සියලු ආකාරයෙන් දත්තා. සියලු ආකාරය පරිපූර්ණයි. දැන් උන්වහන්සේ නම් කිව්වේ නැ එහෙම ක්‍රමයක් තියෙනවා කියලා.

Buddha께서 모든 kilesa를 태워 주실 것입니다. 여기서 말하듯 kilesa를 태워 줄 수 있는 것이라면, Buddha께서는 온 세상 모든 이의 kilesa를 없앨 힘이 있으셨을 것이고 그분께는 어려울 것이 없었습니다. 그분은 모든 방식을 아셨고 모든 면에서 온전하셨습니다. 그런데도 그분은 그런 방법이 있다고 말씀하지 않으셨습니다.

ඔව් කියනවා එහෙම එකක් තියෙනවා. හිත ප්‍රහාදයට පත් කිරීමට ඊට ගැලපෙන්න කුව. දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ මට්ට ගුන්නදට පෙන්නුවා රූපය පෙන්නලා හිත පහටගන්න ක්‍රමය. හැබැයි ධ්‍යානලාභු වෙන්නේ නෙමෙයි. අපා කතෙන් දින්න ඇය ඒකෙන් බලාගෙන පොඩි පිනක් කරගෙන ඒකෙන් එතනින් මුදවාගන්න ඉදිරිය කරලා.

(물음) 그런데 그런 것이 있다고들 합니다. (답) 마음을 pasāda(맑은 믿음)에 이르게 하는 데에는 그에 맞는 것이 있습니다. Buddha께서는 Maṭṭhakuṇḍali에게 모습을 보여 주어 마음을 맑히는 길을 보이셨습니다. 그러나 jhāna를 얻게 하신 것이 아닙니다. apāya에서 건지려고, 그것을 보고 작은 puñña(공덕)라도 짓게 하여 거기서 벗어나게 하신 것입니다.

මාර්ග ඵලයකට එන්න දැන් මාර්ග ඵලයකට එන්න ධර්මය අවබෝධ කරන්න ඕනේ. ධර්මාවබෝධය මාර්ග ඵලයට එන්න ඕනේ. බුදුර සමනාංච දර්ශනා කියන ශ්‍රමණ දර්ශනයත් මංගල කාරණයක් කියලා පේන්නේ. දැන් මෙහෙම

magga phala에 이르려면, magga phala에 이르려면 dharma를 깨달아야 합니다. dharma를 깨달아 magga phala에 이르러야 합니다. 'samaṇānañca dassanaṃ', 사문을 보는 것도 길한 일이라고 나옵니다.

කාරණයක් කියලා පේන්නේ. දැන් මෙහෙම හිතන්නකෝ. පුංචි ළමයාට ලදරු ආහාර ඇඳට පෝෂණය වෙනවා. අපි ඒ නිසා ලදරු ආහාර වර්ණා කරනවා පුංචි ළමයාට. ඕක අහගන් දැකම් තරුණයෙක් ලරු ආහාර හරි පෝෂණය වෙන එකක් කියලා ගන්න පටන් ගත්තොත් එයට වැඩි.

이렇게 생각해 보십시오. 어린아이는 아기 음식으로 자랍니다. 그래서 우리는 어린아이에게 아기 음식을 권합니다. 그런데 그 말을 들은 젊은이가 아기 음식이 영양이 된다며 먹기 시작한다면 그에게는 맞지 않습니다.

මහල්ලයෙක් ලදරු ආහාර තියෙන ආහාරයලා ඒකේ පෝෂණ විග්‍රහය අහලා. මේ හරි හොඳ පෝසනය ඔක්කොම තියෙනවා මේක හොඳයි කියලා ැන තියෙන එක අහල හරි ළමයාට හොඳයි කිව්වේ වහල විනෙහ ගන්න කිව්වේ එයාට පෝසනය වීමේ.

늙은이가 아기 음식에 든 영양 풀이를 듣고 '이것에는 좋은 영양이 다 들어 있으니 좋다'고 하더라도, 그것이 좋다고 한 것은 아이에게 좋다는 말이었고, 아이가 자라도록 먹으라고 한 것이었습니다.

ඒ නිසා ඒ වගේ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරය දැකලා හරි බුදුරජාණන් වහන්සේ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ චර්යාව යන ගමන දැකලා හරි හිත පහදවාගන්න එක කියලා. ඒකේ පිනක් තියෙනවා. ඒකයි චිත්ත ප්‍රසාදයක් තියෙනවා. ඒ ඒ මට්ටමේ අයට එහෙනම් ඒ අයට ඒ කිව්වා. දැන්

그와 같이 Buddha의 몸을 보고서든, Buddha와 bhikkhu들의 걸음걸이와 몸가짐을 보고서든 마음을 맑히는 것, 거기에는 puñña가 있습니다. citta pasāda가 있습니다. 그 수준의 사람들에게는 그들에게 맞게 그렇게 말씀하신 것입니다.

මට්ටමේ අයට එහෙනම් ඒ අයට ඒ කිව්වා. දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා ආනන්ද හාමුදුරුවෝ බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන්ගෙන් අහනවා ස්වාමීනි ඔබ වහන්සේගනි මේ ආදාහනෙන් පස්සේ ධාතුන් වහන්සේලා අපි මොකක්ද කරන්න ඕනේ කියලා. ආනන්ද ඔබලා ඒක කරන්නම් අපි ඕනේ නැහැ. ඔබලගේ වැඩේ ඔබ ඕගලා කරගන්න සැදැහැත් උපාසක උපාසිකාව ඉන්නවනේ. පජවරු සිටුවරු ඉන්නවනේ. ඒගොල්ලන්ට කියන්න වතමානසන්දියට මේ චෛත්‍ය බදින්න කියලා. දැක හිත වහදුවා ගත්ත ප්‍රමාණයක් බොහෝ ජනයට හිතකු සුල බොහෝ කාලයක් ි. ඒක හොඳයි. හැබැයි ඔබ ඒකට බහින්න එපා. ඔබලයි ධර්ම තන කටයුතු නෙම. ඔබලා නිවන් නමක් හදාගන්න. ඔබ ඉන්නා තැන දැන් පැහැදිලිව මේක දේශනා කළා.

Buddha께서 가르치십니다. Ānanda 스님이 Buddha께 여쭙니다. '스님, 스님을 다비한 뒤에 사리를 저희가 어떻게 해야 합니까?' 'Ānanda여, 그대들은 그 일을 할 필요가 없다. 그대들은 그대들의 일을 하라. 믿음 있는 upāsaka와 upāsikā들이 있지 않느냐. 왕족과 장자들이 있지 않느냐. 그들에게 네거리에 cetiya를 세우라고 하라. 그것을 보고 마음을 맑히는 많은 이들에게 오랫동안 이로움과 행복이 될 것이다. 그것은 좋다. 그러나 그대들은 거기에 뛰어들지 마라. 그대들의 일은 그것이 아니다. 그대들은 있는 그 자리에서 nibbāna를 이루어라.' 이렇게 또렷이 가르치셨습니다.

ඉතින් ඒකෙදී හාමුදුරුවෝ චෛත්‍ය වැන වැදින්න කියලා හරියන්නේ නැ. නමුත් අර උපාසක උපාසිකාව වැඩේන එකෙක හරි. ඒගොල්ලෝ ඉන්න මට්ටමයක්.

그러니 스님들에게 cetiya를 참배하라고 하는 것은 맞지 않습니다. 하지만 upāsaka와 upāsikā에게는 그 일이 맞습니다. 그것이 그들이 있는 수준입니다.

හාමුදුරුවෝ ඉන්නේ ඒ දිහා කතම දෙයක්ද ස්වාමීන් වහන්ස ඒක ක්‍රමයක් තියෙනවා දැන් බුද්ධ රූපයක් දිහා බලාගෙන ඔව් බුද්ධානුස්සතිය වඩනවා අන්න එතකොට හරි යනවා

(물음) 스님들이 있는 자리는 어떤 것입니까? 스님, 한 가지 방법이 있습니다. Buddha 상을 바라보며… (답) 그렇지요. (물음) Buddhānussati를 기르면 그때는 맞게 됩니까?

නැ මෙහෙමයි තියෙන්නේ බුද්ධානුස්සතිය වැඩීමේදී බුදු ගුණ සිහි කරන්න ඕනේ එහෙමයි දැන් බුදු ගුණ සිහි කිරීමක් කරන්න පුළුවන් නමුත් මේ ලෝකය ලස්සන පස්සේ ගිය පුද්ගලයාට ඔය වෙලාවට හැමේම අර ශාන්ත රූපය ශාන්ත ස්වභාවයතම හිතෙනවා මිසා ශාන්ත ගුණයෙන් එහාට බුදු ගුණ දකින්න යනවා. දැන්

(답) 아닙니다. 이렇습니다. Buddhānussati를 기를 때에는 Buddha의 덕을 떠올려야 합니다. (물음) 그렇군요. (답) Buddha의 덕을 떠올릴 수는 있습니다. 그러나 이 세상의 아름다움을 좇아온 사람에게는 그때 늘 그 고요한 모습, 고요한 모양만 떠오를 뿐, 고요한 덕 너머의 Buddha의 덕을 보러 가지는 못합니다.

එහාට බුදු ගුණ දකින්න යනවා. දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනා පෘථග්ජනයේ බුදු ගුණ දකිනවානම්. බුදුරජාණන් වහන්සේ ප්‍රාණඝාත නොකර සත්වින්ා නොකරන කෙනෙක්. හොර මැරවංචා නොකරන කෙනෙක්. සුරාසූරාචාර නොකරන කෙනෙක්. බුදුරජාණන් වහන්සේ බොරු කියන්නේ නැති කෙනෙක් කියලා කියන්නේ නැහැ. බිදුවන්නේ නැහැ. පරිසන අමක සැල බවට පත් කරන්නේ නැහැ. ප්‍රලාප කියන්නේ නැහැ. උන්වහන්සේගේ ලෝභ තරහ මෝඩ නැහැ. මෙන්න මේ ටික උන්වහන්සේට නෑහ කියලා කියන්නම් තේරුම් ගන්න පුළුවන් දැනනය කියලා බුදුජාණන් වහන්සේ දැකලා ඔයින් එහා දෙයා දැනගන්න පුළුවන් කමක් නෑහ කියලා පෙන්නවා. ආර්ය

Buddha께서 가르치시기를, puthujjana가 Buddha의 덕을 본다면 이렇게 봅니다. 'Buddha께서는 산 것을 죽이지 않고 해치지 않는 분이다. 도둑질과 속임을 하지 않는 분이다. 그릇된 음행을 하지 않는 분이다. 거짓말을 하지 않는 분이다. 이간하지 않고, 무리를 갈라놓지 않으며, 쓸데없는 말을 하지 않는다. 그분에게는 탐욕도 성냄도 어리석음도 없다.' 이것들이 그분에게 없다는 것까지만 puthujjana가 알아들을 수 있고, 그 너머는 알 수 없다고 보이십니다.

පුළුවන් කමක් නෑහ කියලා පෙන්නවා. ආර්ය පුදුන් දකින්නේ චතුරාර්ය හත්‍යය තුළ. සතුාන ධර්මය දේශනා කරපු මේ පසු ගැඹුරු ධර්මයක් දේශනා කරන සමතෙක් ලෝකේ නෑහැ ඉතිද කියලා බුදුන දකින්නා.

ariya는 네 가지 ariya sacca 안에서 Buddha를 봅니다. '이토록 깊은 dharma를 가르칠 수 있는 이가 세상에 없다' 하며 Buddha를 봅니다.

එතකො උන්වහන්සේගේ තිබෙන්නාූ මහා ඥාන දර්ශනයට අනික් අයට දකින බැරින මේ ලෝක ස්වභාවයට ගෝචර වෙනවා කියලා දකින්න. ඒ ගැඹුරු පැත්ත දකිනවා ආර්ය ඒ ආර්ය බුදු ගුණ දකින ක්‍රමයෙන් පෘථග්ජනයක් බුදු ගුණ දකින ක්‍රමය විහාර පරත්තයක් තියෙනවා කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්නවා. රූපය දිහා බලා දකින්න පුළුවන් ගුණයක් තියෙනවා. ඒක පෘථග්ජනය දකින්න බුදු ගුණමත්.

그분이 지니신 큰 ñāṇadassana가 남들이 보지 못하는 세상의 참모습에 닿아 있음을 봅니다. 그 깊은 쪽을 보는 것이 ariya가 Buddha의 덕을 보는 방식이고, 그것과 puthujjana가 Buddha의 덕을 보는 방식 사이에는 아주 큰 차이가 있다고 Buddha께서 보이십니다. 모습을 바라보아 볼 수 있는 덕이 있습니다. 그것은 puthujjana가 보는 Buddha의 덕입니다.

ආරයෝ බුදුගුණ දකින්න ඕනේ උන්වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මය අහලා ධර්ම ගාම්භීරත්වය මෙනෙහි කරනවා. ධර්මයේ තියෙන්නේ ශ්‍රේෂ්ත්වය මෙනෙහි කරනවා. ඒ තුළින් දකින ගුණ දකින්න ඕනේ ආර්ය ඒක අරිලා අති ශ්‍රේෂ්ඨ අන්න ඒ ගුණය බුද්ධානුස්සතියට යන්න පුළුවන් සමාධියට ප්‍රඥා පහළ කරන්න.

ariya는 Buddha께서 가르치신 dharma를 듣고 dharma의 깊음을 곰곰이 생각하고, dharma에 있는 뛰어남을 곰곰이 생각하여, 그것을 거쳐 보이는 덕을 보아야 합니다. 그 덕이 Buddhānussati로, samādhi로 이어져 paññā를 일으킬 수 있습니다.

ඉතින් බුදු ගුණ කියන එකේ ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා. පේන්න තියෙන බුදු ගුණ එකක්. ඉරියව් වලින් පේන්න තියෙන ඒකත් ගුණයක්ම බුදු ගුණම හැබැයි ඒ ගුණ අර ලදර වත්තම එයට දකින ගුණ එහෙම එකක් නෑහ කියන්නේ. හැබැයි එයාටම තේරෙනවා. අනේ මම මේ බුදුරජාණන් වහන්සේ දිහා කොච්චර බලාහිරියා මම ධර්මය දක්ෂ නැහ ා අර අරක උපනික්ය වෙනවා. එහෙම හරයන්න

그러니 Buddha의 덕에는 두 갈래가 있습니다. 하나는 눈에 보이는 Buddha의 덕입니다. 몸가짐에서 보이는 것도 덕이고 Buddha의 덕입니다. 다만 그것은 앞서 말한 아기 음식과 같아서, 그런 덕이 없다는 말이 아닙니다. 하지만 그 자신이 알아차리게 됩니다. '아, 내가 Buddha를 이렇게 오래 바라보고 있었는데 dharma에는 밝지 못했구나.' 그것이 upanissaya(밑바탕)가 됩니다.

සාර්ථ බුදුරජුවෝ දිහා බලා හිට දැන් අර මේ මොකද මාරයා මව්කු හා බුදිරුව මව්කුහම අර මේ මලීදියව හාමුදුරුවන් වහන්සේ එයා බැලුව විදිහක්.

Buddha를 바라보며… Māra가 Buddha의 모습을 지어 보였을 때, 한 장로 스님이 그것을 바라본 방식이 있습니다.

රාග, ද්වේශ, මෝහ සහිත, කෙලෙස් සහිත මේ මාරයාට මෙච්චර ශාන්තය විදිට මේ රූපයමන්න පුළුවන් නම් නික්ලේසී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාන්තභාවය කොහොම ඇත්තද

'rāga, dosa, moha를 지니고 kilesa를 지닌 이 Māra도 이토록 고요한 모습을 지어 보일 수 있다면, kilesa 없는 Buddha의 고요함은 어떠하겠는가.'

මේ රාග, ද්වේශ, මෝහ සහිතිය මෙච්චර රූපයක් පෙන්නන්න පුළුවන් නම් මේ හාන්තය මෙච්චරන. රාග, ද්වේශ, මෝහ නැති බුදුරජාණන් වහන්සේ දුන්නේ කොහොමද? ඒ අස්සේ මෙනෙහි කළා. අර රූප ඉක්ම දැක්කා. අන්න තව දැකපුත් කරන. ඒක උපනිශය.

'rāga, dosa, moha를 지닌 이가 이토록 고요한 모습을 보일 수 있다면, rāga, dosa, moha 없는 Buddha께서는 어떠하셨겠는가.' 그 속에서 곰곰이 생각하여 그 모습을 넘어서 보았습니다. 그렇게 더 나아가 보았습니다. 그것이 upanissaya입니다.

අන්න ඒකයි කියන්නේ. ඒකත් ආධාර වුණා. ඒක ඉක්මල්ලියක්. ඒ වගේ අපිටත් දකින්න පුළුවන්. රාග ද්වේශ මෝහ පෘථග්ජනයකට අබන්න පුළුවන් බුද්ධ රූප මෙච්චර ශාන්ත රාගක්ෂය වූ ද්වේශක්ය වූ මෝහය වූ තථාගතයන් වහන්සේගේ ශාන්තය කොච්චරද

그 말입니다. 그것도 도움이 되었습니다. 그것은 넘어섬입니다. 우리도 그렇게 볼 수 있습니다. 'rāga, dosa, moha를 지닌 puthujjana가 만든 Buddha 상도 이토록 고요하다면, rāga를 다하고 dosa를 다하고 moha를 다한 Tathāgata의 고요함은 얼마나 크겠는가.'

අන්න රාගක්ෂය ගුණයට පිහිලා පිහිටනවා. ද්වේශක්ය මෝහය ගුණයට පිහිලා පිහිටනවා. එතකොට දැකේ වැඩියු තව එකක්. මොකක්ද අන්න රූපය ඉක්ම. රූපය තුළින්ම අරගෙන රූපය ඉක්මවා ගියා. අන්න ඒ ප්‍රෙමිත දකින්න ඕනේ.

그렇게 rāgakkhaya의 덕에 자리 잡습니다. dosakkhaya와 mohakkhaya의 덕에 자리 잡습니다. 그러면 또 하나를 보게 됩니다. 무엇입니까? 모습을 넘어섬입니다. 모습을 통해 붙잡아서 모습을 넘어갔습니다. 바로 그것을 보아야 합니다.

බුද්ධානුස්සතිය වඩනකොට චරියා බුද්ධානුස්සතියක් තියෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ මොන හිටිය කෙනා ප්‍රාණඝාත කරන කෙනෙක්

Buddhānussati를 기를 때 행실에 대한 Buddhānussati가 있습니다. Buddha께서는 어떤 분이셨는가? 산 것을 죽이는 분이셨는가?

මගේ ශාතුරූන් වහන්සේ වන යන, මගේ රජ්ජුරුවෝන මගේ මේ ඒ වගේම මගේ පියාණන් හැටියට සලකන ඒ බුදුපියාණන් වහන්සේගේ දරුවෙක් නම් මම මාවක් ආනපාත කරන්න හොඳයි. එහෙම මම උන්වහන්සේගේ සහජාත පුත්‍රයෙක් වෙන්න ඕනේ. උන්වහන්සේ කවදාව හොරැරවංචා

'나의 스승이시고, 나의 왕이시며, 또 나의 아버지로 여기는 그 Buddha 아버지의 자식이라면, 내가 산 것을 죽이는 것이 옳겠는가. 나는 그분의 참된 아들(sahajāta putta)이 되어야 한다.

වෙන්න ඕනේ. උන්වහන්සේ කවදාව හොරැරවංචා කරපු කෙනෙක් නෙමෙයි. ඒවා අනුමත කරපු කෙනෙක් නෙමෙයි. උන්වහන්සේගේ සාජාත පුත්‍රය තැන මමත් හොරමැරවංචා කරන්නේ නැහැ. මම ඒවැන් වෙනවා. උන්වහන්සේ දුරාසාව දුරට්ටා

그분은 결코 도둑질과 속임을 한 분이 아니다. 그런 것을 허락한 분도 아니다. 그분의 참된 아들로서 나도 도둑질과 속임을 하지 않는다. 나는 그것을 멀리한다.

ඒවැන් වෙනවා. උන්වහන්සේ දුරාසාව දුරට්ටා අහනකොට ගත්ත කෙනෙක් නෙමෙයි. උන්වහන්සේගේ සහජාත පුත්‍රයෙක් හැටියට ඉන්න මම කොහොද වෙනස් වීමේ. මමත් ඒවත් හරි. උන්වහන්සේ

그분은 술 같은 것을 가까이한 분이 아니다. 그분의 참된 아들로 사는 내가 어찌 달라지겠는가. 나도 그것을 멀리한다.

වෙනස් වීමේ. මමත් ඒවත් හරි. උන්වහන්සේ බොරුවෙක් කවුරුහරි හැටුවේ නැහ. එහෙනම් උන්වහන්සේගේ සහජාත පුත්‍රය පනවා මම බොරුවෙන් අනු සවත්තන්නේ නැහැ. උන්වහන්සේ කියලාමෙන් අනික් අය බිදෙව්වේ නැහැ පරිසනය සැටබාට පත් කළේ නැහැ. එහෙනම් උන්වහන්සේගේ රාජාත පුත්‍රයෙක් හැටිය තියෙන බොරුවෙන් අනුට්ටන්නේ නැහැ. හේලෙමෙන් බිදුවන්නේ නැහැ පරසක් තියෙන හැඩ පත් කරන්න නැහ. උන්වහන්සේ

그분은 누구도 거짓말로 속이지 않으셨다. 그렇다면 그분의 참된 아들로서 나도 거짓말로 남을 속이지 않는다. 그분은 이간하는 말로 남을 갈라놓지 않으셨고 무리를 흩어지게 하지 않으셨다. 그렇다면 그분의 참된 아들로서 나도 거짓말로 속이지 않고, 이간하는 말로 갈라놓지 않으며, 무리를 흩어지게 하지 않는다.

තියෙන හැඩ පත් කරන්න නැහ. උන්වහන්සේ ලෝභකම් කළේ නැහ මත් උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයෙක් පන නැත්නම් උන්වහන්සේගේ දරුවෙක් කනවා මමත් ලෝභකම් කරන්නේ නැ.

그분은 탐욕을 부리지 않으셨다. 그분의 제자로서, 그분의 자식으로서 나도 탐욕을 부리지 않는다.

උන්වහන්සේ දූෂය හිත් පහළ කළේ නැහ. එහෙනම් උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයෙක් පවන මමත් දූෂය හිත් පහළ කරන්න උන්වහන්සේ මෝහ මිත්‍යා දෘෂ්ටියට වැටිලා නැහැ. ඒකෙන් ෙ මාතයක වෙන් කටයුතු කරගන්න. මෙන්න මෙහෙම බුදු මෙහෙ කරන

그분은 해치려는 마음을 일으키지 않으셨다. 그렇다면 그분의 제자로서 나도 해치려는 마음을 일으키지 않는다. 그분은 moha와 micchā diṭṭhi에 빠지지 않으셨다. 그 길을 따라 행동하자.'

කටයුතු කරගන්න. මෙන්න මෙහෙම බුදු මෙහෙ කරන ක්‍රමයක් තියෙනවා. මේ බුද්ධානේ ගැඹුරු වෙන්න එන්න. සාගරයක්

이렇게 Buddha를 떠올리는 방법이 있습니다. 이 Buddhānussati는 깊어집니다. 바다와 같습니다.

පටන් ගැන අනේ කොච්චර ශාන්තද මේ රූපය කොච්චර ශාන්ත කියලා බහින්න දෙනා පළවෙනි තැන. හැබැයි ඔතන නෙමෙයි තව කෙළවර තව එහාට තියෙනවා. එන්ද එන්න කැඹුරු.

'아, 이 모습은 얼마나 고요한가, 얼마나 고요한가' 하고 시작하는 것은 들어가는 첫 자리입니다. 그러나 거기가 끝이 아니고 그 너머에 끝이 있습니다. 더 깊이 들어오십시오.

බුද්ධානුතිය බුදු ගුණ ගැඹුරුේ. ගැඹුරට බහින්න බහින්න කාන්තයි ප්‍රණීතයි. එහෙමයි ක්‍රමය යන්නේ. උන්වහන්සේ ලෝකයේ සියල්ල ගත්

Buddhānussati, Buddha의 덕은 깊습니다. 깊이 들어갈수록 더 고요하고 더 빼어납니다. 그 방법은 그렇게 나아갑니다.

ක්‍රමය යන්නේ. උන්වහන්සේ ලෝකයේ සියල්ල ගත් උත්තමයන් වහන්සේ උන්වහන්සේට පවත්වන්න බැ. එහෙනම් උන්වහන්සේ මොකක්ද එහෙම කියා දුන්න උන්වහන්සේ මේ ලෝකේ අනිච්චයි දුකාය අනත්තයි කියලා උන්වහන්සේ හොරු කියන කෙනෙක් නෙමෙයි. මම ඒකයි විශ්වාසයෙන් පිහිල්ලා ඉන්නේ.

'세상의 모든 것을 꿰뚫어 아신 그 거룩한 분도 그것을 붙들어 둘 수 없으셨다. 그렇다면 그분은 무엇을 가르치셨는가. 이 세상은 anicca이고 dukkha이며 anatta라고 하셨다. 그분은 거짓말하는 분이 아니다. 그래서 나는 믿음으로 서 있다.'

උන්වහන්සේ කිව්වේ ඒක පුළුවන් මාසත් එක්ක ඇත්තද කියලා බලන්න ඕනේ. උන්වහන්සේ මට කිව්වේ ඇත්තද කියලා හිතලා බලන්න. එහෙනම් මමත් කාරුවත් ගැති වෙන්නේ නැතුව ඒක ඇත්තද කියලා හැදලා බලලා උන්වහන්සේ ආර්ශයට අරගෙන්නේ මමත් ඒක ඇත්තද කියලා හිතලා බලන ඇත්තේ අනිච්චයි කියන එක ඇත්ත දුක් කියන එක ඇත්ත අනත්තයි කියන එක ඇත එහෙනම් මොකක්ද උන්වහන්සේට පෙන්නුවා ධර්මය තුළ ශාන්තියට පත් වෙන්න පුළුවන් කිය මම පත් වුනා ධර්ම තුළින් මදුන් දැක්කන්න අන්න ධර්ම තුලින් බුන් දැක්කා අන්න බුද්ධානුස්සතිය

'그분은 그것이 참인지 살펴보라고 하셨다. 내게 참인지 생각해 보라고 하셨다. 그렇다면 나도 누구에게 치우치지 않고 그것이 참인지 따져 보며, 그분을 본보기로 삼아 그것이 참인지 생각해 본다. anicca라는 것은 참이다. dukkha라는 것은 참이다. anatta라는 것은 참이다. 그렇다면 그분은 무엇을 보이셨는가. dharma 안에서 평안에 이를 수 있다고 하셨다. 나도 이르렀다.' dharma를 통해 Buddha를 보았습니다. 바로 dharma를 통해 Buddha를 본 것, 그것이 Buddhānussati입니다.

බුද්ධානුස්සතිය කියන්නේ එහෙම එකක් අර ගාථාව විතර කියන්න එහෙකුත් නෙමෙයි. බුද්ධ රූපය දිහා බලාගෙන ඉන්න එකේ සීමා කරපු එහෙකුත් නෙමෙයි. ඒවා නැතුවක් නෙමෙයි. ඒ ආරම්භය ආරම්භය පටන් ගෙන අවසානයට එනකොට අනන්ත බුදු ගුණොලට ගිහිල්ලා හිතන් චතුරා සත්‍යයක් දකිනවා. ඒ දකින ක්‍රමය අනුපූරව ගමනේ ඒක. ඒ නිසක් කොයි වෙලාවකක් බුද්ධ පිරිසි බලන්න එපාන්නවත් එහෙම කියන්නේ

Buddhānussati란 그 게송만 외는 것이 아닙니다. Buddha 상을 바라보는 데에 그치는 것도 아닙니다. 그런 것이 없다는 말이 아닙니다. 그 첫걸음에서 시작하여 끝에 이르면 끝없는 Buddha의 덕으로 들어가 네 가지 ariya sacca를 봅니다. 그렇게 보는 길은 차례로 나아가는 여정입니다. 그러니 누구도 'Buddha 상을 보지 마라'고 말할 자격은 없습니다.

අයිතියක් නැහැ. ඒ මට්ටමේ ඉන්න කෙනා ඒ ආයුතු නවග නවරාධී බුදු ගුණ එපා කියන්න බැහැ. ඒ ගාථාව කියන මට්ටමන කෙනා එතනම ඉන්න ඕනේ. හැබැයි ඒකම ඉඳලා එතන නෙමෙයි. ඒ ඉක්මහ යන්න තැනක් තියෙනවා ඒක දකින්න ඕන. ද අර සමවාර

그 수준에 있는 사람에게 아홉 가지 Buddha의 덕(navaguṇa)을 외지 말라고 할 수는 없습니다. 그 게송을 외는 수준의 사람은 거기에 있어야 합니다. 그러나 거기에만 머물러서는 안 됩니다. 그것을 넘어갈 자리가 있으니 그것을 보아야 합니다.

තැනක් තියෙනවා ඒක දකින්න ඕන. ද අර සමවාර හරි බුජනාව සීමා කරලා

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

සීමා කරලා ගන්න. සීමා කරලා ගියා ගම අප්‍රමාණකට ප්‍රමාණවත් වෙලා. ඒකයි එතන ගැටලුවක් කරන ඒ ගැටලුවක් වෙනවා එතකොට ධර්මයට විරුද්ධ වෙනවා.

(답) 한정해서 받아들이는 것이지요. 한정해 버리면 헤아릴 수 없는 것이 헤아려지는 것이 됩니다. (물음) 바로 그것이군요. 거기에 문제가 생기는지요? (답) 문제가 됩니다. 그러면 dharma에 어긋나게 됩니다.

කරන්නේ අහම ඒ සීමා කරන්න සීමා කියන්නේ රහසින් අපල් නොකරන හින්දා වාසනාන්ත කෙලෙස් දුරු කළ හින්න පූජා සුදු හින්දා අරහණා පනස අර තෝරලා වෙනවා කොටම තේර උන්වහන්සේ දේශනා කරන අරහන් කියන බුදු ගිනේ මම අරගෙන ඉවෙල්ලා දානි ගන්න වෙලාවක් මළමුව පහටනාදී කටයුතු කරන වෙලාවක් හැරෙන්න මුළු කාලේම ඒවෙටි රස කරන්න නම් මගේ ජීවිතය ගැසලා ඉවරයි අරහ දුගනේ කියලා ඉවර වෙන්න ඕන.

하는 일은 한정하는 것입니다. 무슨 말인가 하면, 남몰래 나쁜 짓을 하지 않으시기에, vāsanā까지 kilesa를 없애셨기에, 공양을 받을 만하시기에 arahaṃ이라고 풀이하는 것입니다. 그분이 가르치신 arahaṃ이라는 Buddha의 덕 하나를 내가 붙들고, 밥 먹는 때와 뒷일 보는 때를 빼고 온 시간을 그것을 맛보는 데 쓴다 해도, arahaṃ의 덕을 다 마치기 전에 내 삶이 끝나 버릴 것입니다.

එහෙම ගුණේ ඒවතිය අප්‍රමානයි. හැබැයි අපිට යන්නේ විනාඩි. විනාඩත් යන්නේ විනාඩි. රාසීනත් පමණ කනේ වාසනාවත කෙල කරේ පූජාහනා වත අපි කිය පුළුවන්ද

그 덕은 그렇게 헤아릴 수 없습니다. 그런데 우리는 몇 분이면 끝냅니다. '남몰래 나쁜 짓을 하지 않으시고, vāsanā까지 kilesa를 없애시고, 공양받을 만하시다'고 몇 분 만에 다 말할 수 있겠습니까?

අරහං කියන එක ගුණයක්ම අරගෙන වඩනකොට ඔය ඔය හැම ගුණයක්ම පද වලින්, අකුරු වලින්, අර්ථයෙන්, සියල්ලෙන් සම්පූර්ණයි. ඒකින් එකට ගැලපෙනවා. ඒ ගැලපෙන වචනයක් තමයි අරහං කියන වචනය. ඔතන ගති ගුණ, ගති රුව, ගති හඬ කියනවා. මේ තුනේම අන්‍යවන്യ සම්බන්ධතාවයක් තියෙනවා. ඒ නිසා යම්කිසි පුද්ගලයෙක් ඔය තියෙන ගති හඬාරගෙන වැඩුවොත් ඒකට සවන්දිගෙන හිටිය. ඒ අනුසාරයෙන් ගති ගුණ සහ ගති සුවම මැරෙලා.

arahaṃ이라는 덕 하나만 붙들고 기를 때, 그 모든 덕이 낱말로, 글자로, 뜻으로, 모든 면에서 온전합니다. 하나로 들어맞습니다. 그 들어맞는 낱말이 arahaṃ이라는 낱말입니다. 거기서 '됨됨이의 덕(gati guṇa)', '됨됨이의 모습(gati rūpa)', '됨됨이의 소리(gati haḍa)'라고 말합니다. 이 셋은 서로 이어져 있습니다. 그래서 어떤 사람이 그 됨됨이의 소리를 붙들고 기르며 귀 기울이고 있으면, 그것을 따라 됨됨이의 덕과 됨됨이의 모습이 일어납니다.

ඒ නිසා අරහං අරහං අරහං කියන මේ වචනය භාවිතා කරගෙන යනකොට අපි නොදන්න බැන් වැඩිලා වෙනවා. යම්කිසි කෙනෙකුට ගති හඬගුනොත් අනුකූලව ගති ගුණ සහ කතිරුව එතන නැගිගැනෙනවා. මේ අන්‍ය වනේ සම්බන්ධතාවය ගති හඬ ඇැහුණත් ඒ වගේම. ගති හුව දැක්කොත් ගති හට සහ ගති ගුණ නැගෙනවා. ගති ගුණ වුනොත් ගති හඬ රහ ගති හුව නැගෙනවා.

그러니 arahaṃ, arahaṃ, arahaṃ이라는 이 낱말을 써 나가면 우리도 모르게 자라납니다. 누구든 됨됨이의 소리를 들으면 그에 맞게 됨됨이의 덕과 됨됨이의 모습이 거기서 일어납니다. 이 서로 이어짐은, 소리를 들어도 그렇고, 모습을 보아도 소리와 덕이 일어나며, 덕이 생기면 소리와 모습이 일어납니다.

ඕක හැම දේකින්ම අපිට දකින්න පුළුවන් අත්දැකීමක් තියෙනවා.

이것은 무엇에서나 볼 수 있는 우리의 겪음입니다.

දැන් යම්කිසි මළගෙදරක් වුනාම ඒ මළගෙදරදී කවුරු හරි මහා දුක් වෙලා අ වෙනවා. අපේ නෑයොත් නෙමෙයි කවුක් න අපි යනකොට අපි නිකන් හරි එතන ගොඩ වැදිුනොත් එහෙම අර ශබ්දය අහන්න පටම මොකද සෝකයක් ඇති වෙන්නේ නැ. අන්න ගති ගුණය ආවා. ගතිය සෝකාකාර ගුණය නිසා. සෝකාකාර හඩැහෙනකොට සෝක ස්වභාවය අපේ මාසරයක් ඇති වෙනවා. අපේ මුන්ද මොකද වෙන්නේ? ඒ සෝකයත් එක්ක මුව ඇලවීමක් සෝකාකුසුකුල බවක් ඉන්නද? පැතිරුව වෙනස් ඉන්නද වුණා.

어느 집에 초상이 났다고 합시다. 그 초상집에서 누군가 크게 슬퍼하며 웁니다. 우리 친척도 아니고 누구인지도 모르는데, 우리가 지나가다가 그냥 거기 들르기만 해도, 그 소리를 듣자마자 슬픔이 일어나지 않습니까? 그때 됨됨이의 덕이 온 것입니다. 그 됨됨이가 슬픈 덕이기 때문입니다. 슬픈 소리가 들리면 슬픈 성품이 우리 마음에 생깁니다. 우리 얼굴은 어떻게 됩니까? 그 슬픔과 함께 얼굴이 처지고 슬픈 빛이 됩니다. 모습이 바뀌게 됩니다.

කවුර හිහා වෙනවා. ඒක අපිටත් ඇහෙන්නේ. පුද්ගලයා පේන්නේ නැතත් අපි හද විතරක් ඇහුණත් අපිට අත්සිනාය. අන්න ඊට අනුකූලව. හිත ප්‍රීතියක් ඇති වෙන්නද? ඒකත් ඇති වෙනවා.

누군가 웃습니다. 그것이 우리에게도 들립니다. 사람이 보이지 않아도 소리만 들어도 우리에게 느껴집니다. 그에 맞게 마음에 기쁨이 일어나겠습니까? 그것도 일어납니다.

මෙන්න මේ විදිහට ගටිගුණ, ගතිරුව, ගතිහඬ එකක් ලැබුවොත් අනිත් එකට එක උපනිත්‍රය තියෙනවා.

이렇게 됨됨이의 덕, 됨됨이의 모습, 됨됨이의 소리 가운데 하나를 얻으면 다른 것들에 upanissaya가 됩니다.

මෙහෙමයි ඔන්න එක සම්බන්ධ වෙන්නේ. අරහං අරහං අරහං කියන මේ සද්දේ නැගාගෙන ගියහ ඒ ගති හඬට අනුව ගති ගුණය සහ ගති රුව නැගෙන එක ස්වභාවය. ඕව අප්‍රමාණ ගුණ නිසා නැගෙන ගති ගුණයත් මෙතකින් ඉවරයි නිම කරා කියන්න බැ.

이렇게 이어집니다. arahaṃ, arahaṃ, arahaṃ이라는 이 소리를 일으켜 나가면, 그 됨됨이의 소리를 따라 됨됨이의 덕과 됨됨이의 모습이 일어나는 것이 그 성품입니다. 헤아릴 수 없는 덕이기에, 일어나는 됨됨이의 덕도 여기서 끝났다고 말할 수 없습니다.

ශාන්ත වෙනවා, ප්‍රණීත වෙනවා. මොකද වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගති ගුණය අරහං කියන ශබ්දය තියෙනවා. ඒ ශබ්දය නැගනකොට වීත රාගී, වීත දෝෂී, වීත මෝහී ගුණය අපිට ඇතිවෙනකොට රාගක්ෂයට, ද්වේශක්ඛයට මෝහක් හෙට උපනිත්‍රය කරනවා. මූල ධර්මය අහලා තිබුණා අපිට අවශ්‍ය වෙන්නේ රාගක්ෂය, ද්වේශක්ය, මෝහක්ෂය මොන හරි කරගන්න අච්චර ගත්ත එක නැවත නැගිල් ඇති නිසා ඒ සමාධය අය කැඩෙන්නේ නැහැ. අන්න බුදු ගුණ සමාධිය තුළින් බුදු ගුණයතු සද්දය තුළින් සමාධිය නැ. බුද්ධානුස්සතිය කියලා ඕක තමයි හරියට මොකක් හරි.

고요해지고 빼어나게 됩니다. arahaṃ이라는 소리에는 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 됨됨이가 담겨 있기 때문입니다. 그 소리를 일으켜 vītarāga, vītadosa, vītamoha의 덕이 우리에게 생기면, 그것이 rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya에 upanissaya가 됩니다. 뿌리 dharma를 들었으니 우리에게 필요한 것은 rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya를 어떻게든 이루는 것이고, 그렇게 붙든 것이 거듭 일어나기에 그 samādhi는 깨지지 않습니다. 그것이 Buddha의 덕 samādhi, Buddha의 덕의 소리를 통한 samādhi입니다. (물음) 그것이 꼭 맞는 Buddhānussati입니까?

ඒකයි කරන්න. ඒක හරියටම හරි. මොකද හේතුව ඒ වචනය බුදුරජාණන් වහන්සේගේ බුද්ධ දේශනාවෙම ශ්‍රීමුඛ දේශනාවෙම පිට කරපු වචනයක් අපි අවබුනේ. ඕක කාටවත් නපදවන්න බැහැ. ඕක නදවපු එහෙකුත් නෙමෙයි. සියලුම බුදුවරණන් වහන්සේලා බුදුන් ප්‍රකාශ කරන්න එබගුණ. මෙන්න බුදුන් කියන්න මෙහෙමයි. බුදුන්ගේ ස්වභාවය මෙහෙන්න ඒකේ ලෝකයේ පිහිටපු එකම වචන මාලාව එකම ශබ්ද රටාව ඔය තුළ තමයි තියෙන්නේ ගුණය ප්‍රධානම කොට ඒ නිසා අපිට ඕකේ අර්ථ හොයන්න යන්න දෙයක් නැහැ. ඔය ශබ්දය තුනේ අපි ගති ගුණය සහ ගති සුවට එන්නවා

(답) 그것을 하십시오. 꼭 맞습니다. 왜냐하면 그 낱말은 Buddha께서 바로 그분의 가르침에서, 그분의 입으로 하신 가르침에서 내신 낱말로 우리가 받은 것이기 때문입니다. 누구도 그것을 지어낼 수 없고, 지어낸 것도 아닙니다. 모든 Buddha께서 Buddha를 드러내실 때 쓰신 덕입니다. 'Buddha란 이러하다. Buddha의 성품은 이러하다' 하는, 세상에 세워진 단 하나의 낱말 줄, 단 하나의 소리 틀이 그 안에 있으며, 덕을 으뜸으로 합니다. 그러니 우리는 그 뜻을 찾으러 다닐 것이 없습니다. 그 소리를 통해 우리는 됨됨이의 덕과 됨됨이의 모습에 이릅니다.

ඔව් ඔතෙන්දි ගතිය ඒසේ එනකොට බුද්ධ බුදු ගුණ සමාධිය අපිට නැගෙනවා. හැබැයි අනිච්ච වශයෙන් දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් දැකලා අපිට නිගමනයක් ඇවිලින් තියෙනවා. අනේ කෙසේ හෝමේ කෙලෙස් දුරු කර ගත යුතුයි. මේක මහා අපරාදයක්. මේකේ හිටියොත් තනායි. මම මොන කාලින් හරි දැන් මට තියන්නේ එක මම ඒක දැකලා ඉවරයි. මට ඕනේ දැන් මේ ඇලෙන ගැටෙන මුලා වෙන පැත්ත සංසිදුවා ගන්නයි. සංසිදුවා ගත්ත නැවත නැගෙන හේතුනේ. මූල ධර්මය දැකලා තියෙනවා එ දහම් අහපු සරෝතාපන්න

그렇지요. 거기서 됨됨이가 그렇게 오면 Buddha의 덕 samādhi가 우리에게 일어납니다. 그러나 anicca로, dukkha로, anatta로 보아서 우리에게 이미 결론이 와 있습니다. '아, 어떻게든 이 kilesa를 없애야 한다. 이것은 큰 헛됨이다. 여기에 머물면 끝이 없다. 나는 이미 그것을 보았다. 이제 내가 바라는 것은 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 쪽을 가라앉히는 것이다.' 가라앉혀도 다시 일어날 원인이 있습니다. 뿌리 dharma를 본, dharma를 들은 sotāpanna입니다.

බුදු ගුණ සිහි කරගෙන ගියා නම් බුදු හඔය හඳලා හරි එතන හිටියනෝට ලැබෙන ශාන්තියෙන් අත්හැරිල නොයලින් විදිය ගියාට පස්සේ අය නැවත වාරයක් ගොඩන්න නැකෙන්න ඒකෙත් ඵල වැඩෙනවා. ඵලයන් ඵලය ලැබූ කෙනාට ඉපුතුඵල ලැබෙනවා. හින්දා ඒක ප්‍රශ්නයක්. හැබැයි ඒ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ලැබෙනවා. හින්දා ඒක ප්‍රශ්නයක්. හැබැයි ඒ මොන දේ කරන්නත් ඉස්සෙල්ලා ඒක භාවනාවට ඉස්සෙල්ලා අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් මූල ධර්මය දැකලා තියෙන්න ඕනේ. දැකලා තීරණය ඔදින් තියෙන්නේ ඔය අත්හැරීම හැර නොයල්ම හැරේ මිදීම හැර නිවන හැර තවත් ශාන්තියක් මේ ලෝකේ නෑහ කියලා ඔය තීරණය ඇවිදිමින් තියෙන්න ඕනේ. ඔය තීරණය ආවන්න එයා සෝතාපන්නයි.

그러나 무엇을 하든 그 전에, bhāvanā를 하기 전에 anicca로, dukkha로, anatta로 뿌리 dharma를 보아 두어야 합니다. 보고서 결정이 서 있어야 합니다. '놓아 버림, 들러붙지 않음, 벗어남, nibbāna 말고는 이 세상에 다른 평안이 없다'는 그 결정이 와 있어야 합니다. 그 결정이 오면 그는 sotāpanna입니다.

සෝතාපන්න දීම කියන්නේ වෙන උඩන එකක්වත් නැඟ සැහැල්ලු වෙන එකක්වත් නෙමෙයි. ඒක ප්‍රඥා ගුණයක්.

sotāpanna가 된다는 것은 붕 뜨는 것도, 몸이 가벼워지는 것도 아닙니다. 그것은 paññā의 덕입니다.

ධර්මය නිසා ලැබෙන්න අවබෝධයක්. අවබෝධය ඔය අවබෝධය ලෝකේ කිසි කෙනෙකුට ලැබෙන්නේ නැහ ඔය බණ අහනතා. මුළු ලෝකයම අත්හැරීම හර නොවැල්ම හැර විදීම හැර නිවී යාම හැර තවත් පැවැත්ම තුළ නම් දුකෙන් නිදහස් වෙනක් නෑහ කියලා මේ දර්ශනයේ මේ වැටහෙන්නේ අවබෝධය සෝවාන් ඵලයට සම්බන්ධ වෙන අවබෝධයක් මිසක් වෙන එකක් නෙම. න් ඒ බණ අහලා අවන

dharma 덕분에 얻는 깨달음입니다. 그 깨달음은 dharma를 듣지 않고서는 세상 누구에게도 오지 않습니다. 온 세상을 놓아 버림, 들러붙지 않음, 벗어남, 꺼져 감 말고는 존재 안에서 dukkha로부터 풀려날 길이 없다는 것이 이 봄(dassana)에서 드러나는 깨달음이고, 그것은 sotāpatti phala에 이어진 깨달음이지 다른 것이 아닙니다.

වෙන එකක් නෙම. න් ඒ බණ අහලා අවන ඒ තුනේ එතන්ට තියෙන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

මේ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වඩන ආකාරයම තිස්සලා අපි කිව්වත් මේ ඉන්ද්‍රිය භාවනාව වඩනැහැ ඉතින් මේකට ඉස්සෙල්ලා අපි විග්‍රහ කරලා තියෙනවා.

이 indriya bhāvanā를 기르는 방법을 여러 번 말했지만, 이 indriya bhāvanā를 기르지 못합니다. 그래서 이것은 앞서도 풀어 말해 두었습니다.

ඇස රූපය චක්ඛු විඤ්ඤාණය ඒ එකක් ගැන කියන්න නම් මොකද හැමදාවම විග්‍රහ කර ඔය අනුසාරයෙන් තෝරගන්න ඇස කන දිව නාසය ශරීරය මන කියන මේ ඉන්ද්‍රිය හය පිළිබඳව මේ ඉන්ද්‍රිය හය ක්‍රියාත්මය කියන ආකාරය පිළිබඳව මනාුවනි යථාර්ථවත් දැකීමක් ඉන්ද්‍රිය භාවනාවෙන් කරන්න

눈, 모습, cakkhu viññāṇa. 그 하나에 대해 말하자면, 늘 풀어 말해 왔으니 그것을 따라 골라 들으십시오. 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음이라는 여섯 indriya에 대해, 이 여섯 indriya가 움직이는 방식에 대해 바르고 참된 봄을 indriya bhāvanā로 이루어야 합니다.

ඇහැ තියෙනවා රූපය තියෙනවා ඇහැට රූපයක් ගෝචරනාව චක්ඛු විඤ්ඤාණයක් පහලනලා පිහින්න පටන් මේ මූලික චක්ඛු විඤ්ඤාණය මේක පිණ්ඩ පවුද කියලා ඇහු පින් පවුද කියලා දාන්න බැහැ පෙනීම.

눈이 있고 모습이 있습니다. 눈의 영역에 모습이 들어오면 cakkhu viññāṇa가 일어나기 시작합니다. 이 바탕이 되는 cakkhu viññāṇa는 puñña라고도 pāpa라고도 넣을 수 없습니다. 그것은 보임입니다.

පෙනිද ඒ පිළිබඳව දැකපු දර්ශනය පිළිබඳ ඇලීමෙන්, ගැටීමෙන්, මුලාවෙන් බැලුවොත් තමයි ඒ දැකපු චක්ඛු විඤ්ඤාණය ඒ නිසා හටගත්ත චක්ඛු විඤ්ඤාණය තව එකක්. චක්ඛු විඤ්ඤාණය කියන්නේ එකක් නෙමෙයි. ඇහැට පේනෙකටම දැක්කහම පේන්න එක ඒක චක්ඛු විඤ්ඤාණයක්.

보였을 때 그 본 것에 대해 들러붙음, 부딪침, 헷갈림으로 바라보면, 그 본 것 때문에 생긴 cakkhu viññāṇa는 또 다른 것입니다. cakkhu viññāṇa는 하나가 아닙니다. 눈에 보이는 그대로 보이는 것, 그것이 하나의 cakkhu viññāṇa입니다.

ඒක ලස්සනයි කියලා බලනකොට පේන එක තව චක්ඛු විඤ්ඤාණයක්. ඒක දෘෂ්ට සහගත වුණා. දැන් අපි පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ පේන එක පේන මට්ටමෙන් දැකලා නවත්තන්න නෙමෙයි.

그것을 아름답다고 바라볼 때 보이는 것은 또 다른 cakkhu viññāṇa입니다. 그것은 diṭṭhi가 섞인 것이 되었습니다. 우리는 보이는 것을 보이는 수준에서 보고 멈추는 데 익숙하지 않습니다.

හරි රස්සන රූපයක් කියලා බලන්න. එතකොට පේන්නේ ඒක ලස්සන හරි වටිනාදයක්නේ කියලා බලන්න. එතකට පේන්නේ වටිනාග. අන්න ආකන්ක උපක්දේශයක් සමග දර්ශනය එකතු වුණා.

'아주 아름다운 모습이다' 하고 봅니다. 그러면 '아름답고 값진 것이로구나' 하고 봅니다. 그러면 값진 것으로 보입니다. 그렇게 āgantuka upakkilesa(바깥에서 온 더러움)가 봄에 덧붙었습니다.

ඒ ආකන්තක උපක්‍රසයක් උපක්දේශයක් ගානේ විඤ්ඤාණයේ ස්වභාවය වෙනස් වෙනවා. විඤ්ඤාණය ආකන්ක උපක්දේශයන්ගෙන් කිරිත වෙනවා. මූලික චක්ඛු විඤ්ඤාණය විපාක විඤ්ඤාණයක්. පෙන්නවා කියන එක ඒකෙන් බලනකොට පෙන්න පටන් ගන්න තව විදිහක්.

그 āgantuka upakkilesa 하나하나마다 viññāṇa의 성품이 바뀝니다. viññāṇa가 āgantuka upakkilesa로 더럽혀집니다. 바탕이 되는 cakkhu viññāṇa는 vipāka viññāṇa입니다. 그것을 거쳐 바라보면서 보이기 시작하는 것은 또 다른 방식입니다.

එක විදිහකට නෙමෙයි පෙනෙන්නේ. ඒ එකම රූපය දෙන්නේ දෙවි විදිහකට දකින්න පුළුවන් කියලා අපි ඉස්සරත් නොයෙක් ආකාරයෙන් විග්‍රහ කරන්නේ.

한 가지 방식으로만 보이는 것이 아닙니다. 같은 모습을 두 사람이 다른 방식으로 볼 수 있다는 것을 우리는 전에도 여러 가지로 풀어 말했습니다.

භාර්යාව කෙරෙහි සමුෂයා දකිනවා ඒ රූපය නැන්දම්මා දකිනවා ඒ තේරු.

남편이 아내의 모습을 봅니다. 시어머니도 그 모습을 봅니다.

දන්නා එකේ විසි රූපය එක විදිහට දැක්කා. අදහස් ඕන අදහත් දෙව විදිහක්.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

භාර්යාව කෙරෙ ස්වාමීන් වහන්සේ එයා දකින්නේ වෙන විදිහට ඒ හැඳීම එකක්.

아내를 두고 남편은 다른 방식으로 봅니다. 그것이 하나의 느낌입니다.

එයා දඟලනකොට නත්තනකොට දකින්නේ කායකු එක විදිහක හරි සතුටිය වනාපෙන් බලාගෙන ඉන්නවා. ඒ දැන් ඉන්නේ නැන් බලාගත්තොත් මොකද

그녀가 바삐 움직이며 일할 때 그는 그녀를 한 가지 방식으로, 흐뭇하게 창가에서 바라보고 있습니다. 그런데 시어머니가 바라보면 어떻겠습니까?

දෛර වටලා ගෙනාලා මලා මගිලා හේත ඉන්න නැහැ. අරහට තැන ලානම් මෙහාට යන්නම් සේුවෙන් පටන් ගන්නවා ඒක කියන්න. මොන වගුලින් අරන් ආවද ඔනවාට ගෙනාවද ඇරිච්ච එක කියින්න තිබුනේ නැද මේකට මෙච්චර හදපු එකක්. ඉතින් පටන් ගනවා කෙළවරක් නැහැ දැෙනවා පුකපුර වෙනවා. මෝනට අවධම්මහම පූර්ණ ගා. වෙනසක් තියෙනවා. කොය නැතුව දැක්කහම ස්වාමී ප්‍රකට හරිම හතර කතාව බලා ඉන්නවා. ආ ඇති වෙනසක්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

හරිම හතර කතාව බලා ඉන්නවා. ආ ඇති වෙනසක් තියෙනවා. දැන් මේ දෙන්නටම දැනෙන තිබුණා.

차이가 있습니다. 두 사람 모두에게 느껴지는 것이 있었습니다.

අර ස්ප්‍රී රූපයක් සරණ ස්ප්‍රියාගේ රූපයක් මේ දෙන්නා දැක්ක විදිහකට. දෙන්නාහම මූලික දැකීමයි. රූපයක් වශයෙන් දැකීමයි.

그 여인의 모습, 아내의 모습을 두 사람이 본 방식에서, 두 사람에게 같은 것은 바탕이 되는 봄, 모습으로서의 봄입니다.

ඒ දැකීම විපාක විඤ්ඤාණය. චක්ඛු විඤ්ඤාණය විපාක විඤ්ඤාණය. ඊට පස්සේ දැකීම දෘෂ්ටියක් සමගය කරුණා. හරි ප්‍රියමනාප සුන්දර ඉස්මිය සහ පිරිසාව නැහැ හැදිච්ච ගෑනේ. ඒ දෘෂ්ටිය ආවා දැන් දානවා. ඒ දෘෂ්ටිය දෙකකින් පන්නකට අර රූප දැකක් වෙනස් සිදුවේ විහ විඤ්ඤාණ දෙයාකාර වුණානේ.

그 봄이 vipāka viññāṇa입니다. cakkhu viññāṇa는 vipāka viññāṇa입니다. 그 뒤에 봄이 diṭṭhi와 함께 엮였습니다. '아주 사랑스럽고 아름다운 아내'와 '버릇없이 자란 여자'. 그 diṭṭhi가 와서 덧붙습니다. 그 두 diṭṭhi 때문에 그 모습을 본 것이 달라지고 viññāṇa가 두 갈래가 되었습니다.

එක්කෙනෙකුට රාගය සහගත විඤ්ඤාණයක් වුණා. එක්කෙනෙකුට ඒක ඒ දර්ශනය ද්වේශ සහගත දර්ශන විඤ්ඤාණයක් වුණා. අන්න විඤ්ඤාණ කියන්නේ සමාන දෙයක් නෙමෙයි. ඔය එකින් එකට එකින් එකට හැම හිටීම ඔය තත්වයට පත් වෙනවා. සමහර මුලාවට පත් වෙනවා තියෙනවා.

한 사람에게는 rāga가 섞인 viññāṇa가 되었고, 다른 사람에게는 그 봄이 dosa가 섞인 viññāṇa가 되었습니다. viññāṇa란 같은 것이 아닙니다. 하나하나가 그렇게 됩니다. 어떤 것은 헷갈림에 빠지기도 합니다.

අනාචාර මිත්‍රයා සංගා අන්‍ය පුරුෂය දිහා බලා ඉන්නවා. නොගැලපෙන සම්බන්ධතාවයක් මනවා.

그릇된 행실을 지닌 아내가 다른 남자를 바라봅니다. 어울리지 않는 관계를 맺습니다.

දැන් මෝහ දහට රාග මෝහ ඒ මොකක් තමන්ගේ ඉස්දේ ඉන්නවා. ඒ දිහ බලනවා. එතකොට තියෙන්නේ වෙනා කඩාක හැඟීම ඇතිවෙනවා. අසිච්චාය ඉගනෙව්වේ නැහැ. අන්න

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඇතිවෙනවා. අසිච්චාය ඉගනෙව්වේ නැහැ. අන්න වෙනසක් ඇති වෙනවා. මේ හැඟීම් වල හැමතම දූෂිතාව එහට විකෘතින් ඇති වෙනවා. විඤ්ඤාණය එක ආකාරයි. ඉතින් අපේ අදහස් අපේ දෘෂ්ට

거기서 차이가 생깁니다. 이 느낌들 모두에 더러움과 뒤틀림이 생깁니다. viññāṇa는 그렇게 이루어집니다.

එක ආකාරයි. ඉතින් අපේ අදහස් අපේ දෘෂ්ට අනුකූලව පෙනෙන ඒවා, ඇහෙන ඒවා. පෙනෙන මට්ටමෙන් ඇහෙන මට්ටමෙන් අපි ගන්නේ නැතුව ඒ මට්ටමෙන් නිගමනය කරන්නේ නැති වෘෂ්ටියට අනුකූලව නිගමනය කරන්න අපි පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ. එහම් සෙන ඒවා, ඇහෙන ඒවා ආදී දැනෙන ඒවා ඔක්කොම සමහර සාක සහගත පුත්තකින් වඩිනවා. ඒ නිසා මනසයි වෙනවා. ද්වේශ සහගත

그러니 우리는 보이는 것, 들리는 것을 보이는 수준, 들리는 수준에서 받지 않고, 그 수준에서 판단하지 않고, 자기 생각과 diṭṭhi에 맞추어 판단하는 데 익숙해져 있습니다. 그래서 보이는 것, 들리는 것, 느껴지는 것을 모두 rāga가 섞인 눈으로 헤아립니다. 그래서 마음이 그렇게 됩니다.

වඩිනවා. ඒ නිසා මනසයි වෙනවා. ද්වේශ සහගත විෘෂ්ටියකින් මනවා. එතකොට ද්වේශ සහගත වෙන්න මෝහ සහගතවම අයින්නවා. එතේ විඤ්ඤාණය මෝහ සහගත වෙනවා. මෙන්න මේ රාග සහගත, ද්වේශ සහගත, මෝහ සහගත ස්වභාවයට වැටිලා තමයි බොහෝකට අපි මේ ලෝකේ ස්පර්ශ කරන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ. ඇහෙන් රූපය ස්පර්ශ කරන්නේ කලින් ශබ්ද ස්පර්ශ කරන්නේ, නාසයෙන් ගන්ධ ස්පර්ශ කරන්නේ. දිවෙන් රස ස්පර්ශ කරන්නේ කයෙන් පොට්ටබ්බය ස්පර්ශ කරන්නේ ඔය විදිහට.

dosa가 섞인 diṭṭhi로 헤아리면 dosa가 섞이고, moha가 섞이면 viññāṇa가 moha가 섞인 것이 됩니다. 이 rāga가 섞인, dosa가 섞인, moha가 섞인 성품에 빠져서 우리는 대개 이 세상과 맞닿는 데 익숙해져 있습니다. 눈으로 모습에 닿고, 귀로 소리에 닿고, 코로 냄새에 닿고, 혀로 맛에 닿고, 몸으로 phoṭṭhabba(감촉)에 닿는 것이 그런 식입니다.

දැන් මෙන්න මේකෙදි තමයි ඇලීම, ගැටීම මුලාව කියන්නේ මේ තුන්ල වැටෙන්නේ. අපිට ඕනකම තියෙන්නේ ඇලෙනවා, ගැටෙනවා මුලාවට පත් වෙනවා කියලා මෙන්න මේ තුන සේ කර ගැනීම. රාගක්ඛයෝ නිබ්බාණම්, ද්වේශක්ඛයෝ නිබ්බාණ, මෝහක්ඛයෝ නිබ්බානා. ඇන්න ගැටෙන මුලාවට පත්වෙන මේ තත්ත්වය අයින් කර ගැනීමේදී අපිට විමුක්තිය ලැබෙනවා. අපිට මූලිකව ලැබිලා

바로 여기서 들러붙음, 부딪침, 헷갈림 이 셋이 끼어듭니다. 우리가 바라는 것은 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 이 셋을 다하게 하는 것입니다. rāgakkhayo nibbānaṃ, dosakkhayo nibbānaṃ, mohakkhayo nibbānaṃ. 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 이 상태를 걷어 낼 때 우리는 vimutti를 얻습니다.

විමුක්තිය ලැබෙනවා. අපිට මූලිකව ලැබිලා තියෙන්න ඕනේ. ලෝකය අනිච්චයි, දුක්ඛයි, අනත්තයි කියන අසාරයි කියන මේ ධර්ම අවබෝධය නිසා. අනේ ඇලෙන ගැටෙන මුලාවට පැෙන පැත්තෙන් මට බිදුනොත් මම මේ දුකෙ නිදහස් නේද? දුකට හේතුව එතන ඉවරයි නේද? ඇලීම ගැටීම මුලාව නේද මේ දුකට හේතුව? මට මොන කාලෙ හරි මේ ඇලීම කැටීම මුලාව නැති කරගත්තොත් දැන් එත හරි. අන්න ඒ අවබෝධය ආපු කෙනාට තමයි දැන් ඕනකම තියෙන්නේ භාවනාවකින් ඇලීම ගැටීම මුලාව විරු කරගන්න. දැන් අර

우리에게 바탕으로 있어야 할 것은, 세상은 anicca이고 dukkha이며 anatta이고 알맹이가 없다는 이 dharma의 깨달음입니다. 그로 말미암아 '아, 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 쪽에서 내가 끊어진다면 나는 이 dukkha에서 풀려나지 않겠는가? dukkha의 원인이 거기서 끝나지 않겠는가? 들러붙음, 부딪침, 헷갈림이 이 dukkha의 원인이 아닌가? 언제라도 이 들러붙음, 부딪침, 헷갈림을 없앤다면 그것으로 된다.' 그런 깨달음이 온 사람에게 이제 bhāvanā로 들러붙음, 부딪침, 헷갈림을 없애려는 바람이 생깁니다.

ඇලීම ගැටීම මුලාව විරු කරගන්න. දැන් අර අපි චක්ඛු විඤ්ඤාණ, සෝත විඤ්ඤාණ, ගාන විඤ්ඤාණ, ජිව්හා විඤ්ඤාණ, කාය විඤ්ඤාණ, මනෝ විඤ්ඤාණ කියන මේ ඔක්කොම විපාක මට්ටමෙන් තියාගන්නේ නැතුව අපි ගුරු වෙලා තියෙන්නේ. අර ඇලීමේ ගැටීමේ මුලාවේ දෘෂ්ටියට පත්වුන දෘෂ්ට ගතිකම මේවයෙන් එන එක අල්ලගන්න. මෙන්න මේ නිසා ලෝක සත්වයා මේ රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ කියන මේ හයට ඔය දෘෂ්ට සහගතව ඇවිලා ඉන්නවා. එනකොටම දෘෂ්ට සහගත ඒක අරකාහම සංඛාර ගොඩනැගි.

그런데 우리는 cakkhu viññāṇa, sota viññāṇa, ghāna viññāṇa, jivhā viññāṇa, kāya viññāṇa, mano viññāṇa를 모두 vipāka 수준에 두지 않고, 들러붙음, 부딪침, 헷갈림의 diṭṭhi에 빠진 diṭṭhi의 버릇에서 오는 것을 붙잡는 데 길들어 있습니다. 그래서 세상 존재들은 모습, 소리, 냄새, 맛, 감촉이라는 이 여섯에 diṭṭhi가 섞인 채 불타고 있습니다. 오자마자 diṭṭhi가 섞여 그것을 붙잡으면 saṅkhāra가 쌓입니다.

රාගෝ, ද්වේශෝ, මෝහ තුන අයිති සංඛාරයක් ගොඩනැගලා. මෙන්න මේ ගොඩනැගීම නිසා සසර ගමන නවත්තන්න බැහ. එහෙනම් මේ සංඛාරය නිරෝධ කර ගත්තොත් විඤ්ඤාණ නිරෝධයි. මොන විඤ්ඤාණය? විපාකට විඤ්ඤාණය නෙමෙයි. අන්න අර කහට ගැනීම විඤ්ඤාණය ඡන්දර රාගයෙන් නැති වුනාහම කහට ගැනිච්ච එකෙයි. න් රාග සහගතව, ද්වේශ සහගතව, මෝහ සහගතව පෙනෙන එක, ඇහෙන එක, දැනෙන එක, සාග සහගත්ත දිගට සහගත මෝහ සහගතව ගන්නේ නැති සත්වයට පත් වෙනවා. අන්න එතෙන්ට

rāga, dosa, moha 셋에 속한 saṅkhāra가 쌓였습니다. 이 쌓임 때문에 saṃsāra의 여정을 멈출 수 없습니다. 그렇다면 이 saṅkhāra를 그치게 하면 viññāṇa가 그칩니다. 어떤 viññāṇa입니까? vipāka viññāṇa가 아닙니다. 그 물든 viññāṇa입니다. chanda-rāga가 없어지면 물든 것이 없어집니다. 그러면 rāga가 섞여, dosa가 섞여, moha가 섞여 보이고 들리고 느껴지는 것을 그렇게 받지 않는 상태에 이릅니다.

ගන්නේ නැති සත්වයට පත් වෙනවා. අන්න එතෙන්ට පත් වුනාට පස්සේ පෙනීම තියෙනවා, ඇහීම තියෙනවා, දැනීම තියෙනවා. රාග, ද්වේශ, මෝහයෙන් අල්ලන්නේ නැහ. අන්න අරිහතෙන් වහන්සේගේ ස්වභාවය අන්න මාන තත්ත්වයට පත්

거기에 이른 뒤에도 보임이 있고, 들림이 있고, 느낌이 있습니다. 다만 rāga, dosa, moha로 붙잡지 않습니다. 그것이 arahant의 성품입니다.

වහන්සේගේ ස්වභාවය අන්න මාන තත්ත්වයට පත් වුණා කිව්වේ ඒකයි. අප්‍රමාණ මාන සම්භාවය ඔන්න ඔතහැර වුණා. හදයන් වුණේ නෑ. හදයන් වුනා එක තමයි ඇලීම ගැටීම වෙලාවට ආරම්භ වෙන්නේ. හදයන් වෙනකොට ආරම්භ වුණා. අන්න ඒ හදයන් කියන තත්ත්වය බුදවාගන්න සම දැන් අපිට ඕනකම තියෙන්නේ. දැන් අපිට

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් අපිට ඕනකම තියෙන්නේ. දැන් අපිට හේතුවක් තියෙනවා ඇලීම ගැටීම මුලාව දුරු කරගත්තොත් මට සහනයක් තියෙනවා මෙන්න මේ හේතුව මොකද මගේ දැන් පරමාර්ථය වෙලා තියෙන්නේ ඇලීම ගැටීම මුලාව කියන තෙනයි මට මේ ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ. මට අවශ්‍යතාවය තියෙන්නේ මොන කාලින් හරි ඇලීම ගැටිය මුලාව මගේ මනසේ නැති වුනොත් මම විදහාව. ආයි මට ඒක වැටෙන්න හින්ු නැහැ. මොකද මට ඕනකම තියෙන්නේ දැන් ඇලීම කැටීම් වෙලාවේ ආදීනව පේනවා. කොහොමහරි හරි මේක දුරු කර ගත්දාලා දාගේ ප්‍රශ්නය හරි. ඔන්න ඔතන සෝතාපන්න හෙවත් ධර්මඥානය, දර්ශන ඥානය පහළ වෙච්ච කෙනාට ඔන්න ඔය අදහස එනවා. දැන් එයාට ඕන

이제 우리에게는 까닭이 있습니다. '들러붙음, 부딪침, 헷갈림을 없애면 나는 편안해진다.' 왜냐하면 이제 나의 목적은, 내 문제가 들러붙음, 부딪침, 헷갈림에 있다는 것이기 때문입니다. '내가 바라는 것은, 언제라도 들러붙음, 부딪침, 헷갈림이 내 마음에서 없어지면 나는 풀려난다는 것이다. 다시는 거기 빠질 까닭이 없다. 이제 들러붙고 부딪칠 때의 ādīnava(재앙)가 보이니, 어떻게든 이것을 없애면 내 문제는 풀린다.' 바로 거기서 sotāpanna, 곧 dharma에 대한 앎, 봄의 앎이 일어난 사람에게 그런 생각이 옵니다.

කෙනාට ඔන්න ඔය අදහස එනවා. දැන් එයාට ඕන තියෙන්නේ මොන කාලින් හරි බුදුන් සිහි කරලා හරි දහම් සිහි කරලා හරි සුන් සිහි කරලා හරි වෙන මොනවා කරලා හරි කමක් නෑහැ ඇලනීම කැටී මුලාවට පත් වෙන මානසිකත්වය ඉදුරු කරන්න පුළුවන් නම් ඕකේ මග වැරදෙනවා. මෙන්න මේක ඇතිවෙන ස්වභාවය.

이제 그가 바라는 것은, 언제가 되든 Buddha를 떠올리든 dharma를 떠올리든 saṅgha를 떠올리든 다른 무엇을 하든 상관없이, 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 마음가짐을 없앨 수만 있다면 그것이 그의 길이라는 것입니다. 이것이 그 생각이 일어나는 모습입니다.

ඉතින් ඇහැට රූපයක් වේනකොට බලන්න ක්‍රමයක් වේවා. අර ඇලෙන ගැටෙන මුලාවට පත් වෙන තත්ත්වය එනවා නම් තමන් දැනගන්න නැ තමන්ට මේ අල්ලගත්ත හැඟීම දෘෂ්ටිය අත්හැරිලා නැහ. ඒ රාග සංඥාව, ද්වේශ සංඥාව, මෝහ සංඥාව අත්හැරලාන ඇති නිසා. වැරදි බවම දැනගත්තත් මගේ හිත ඒ සංඥාවට වැඩෙනවා. ඒකයි මේ සායක හැඟීම ආය මේ ද්වේශ හැඟීම ආය මේ මෝහ හැඟීම ආය පේනකොටම දකිනවා. මෙන්න මේ වෙලාවේදී.

그러니 눈에 모습이 보일 때 바라보는 방법이 있어야 합니다. 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 상태가 온다면, 그는 '내가 붙잡은 느낌과 diṭṭhi를 아직 놓지 못했구나' 하고 알아야 합니다. rāga saññā, dosa saññā, moha saññā를 놓지 못했기 때문입니다. 그릇된 줄 알면서도 내 마음은 그 saññā로 자랍니다. 그래서 이 rāga의 느낌이 다시, dosa의 느낌이 다시, moha의 느낌이 다시 보이는 대로 봅니다. 바로 이때에.

එයාට ඕනකම තියෙන්නේ මේ සංඥාවේ මුදවාගන්න. ඒ ඡන්ද රාගය දුරු වෙන්න ඕන. ඡන්ද රාගය නිසා මේ සංඥාවක් ඇති වෙලා හිතනම් රාග සංඥාවක්, ද්වේශ සංඥාවක් ඇති හේතුව එහි බැඳි ඡන්ද රාගය මූලික වෙලායි මේක සිද්ධ වෙන්නේ. ඡන්දර රාගය කියන්නේ ඒක හරි ක්‍රියාවයි මනාපයි යහපත් වටිනවා කියන මේ දුක්ට්ටිය නිසා. එහි බැඳුන ආශ්වාදයක බැඳෙන්න නිසා. ඇතිවෙන්නේ දෙයක්. අන්න ඒක අහ කරගන්න නම් මොකද කරන්න ඒකේ යථාර්ථය බලන ක්‍රමයක් තියෙනවා.

그가 바라는 것은 이 saññā에서 벗어나는 것입니다. 그 chanda-rāga가 없어져야 합니다. chanda-rāga 때문에 이 saññā가 생기니, 마음에 rāga saññā, dosa saññā가 생기는 까닭은 거기에 묶인 chanda-rāga가 바탕이 되어 일어나는 것입니다. chanda-rāga는 '그것이 옳고 마음에 들고 좋고 값지다'는 diṭṭhi 때문이고, 거기에 묶인 assāda(즐김)에 묶이기 때문에 생기는 것입니다. 그것을 없애려면 어떻게 해야 합니까? 그 참모습을 보는 방법이 있습니다.

මේක අල්ලගන්න වටිනා දෙයක් නෙමෙයි හරයක් ඇති දෙයක් නෙමෙයි කියන අවබෝධය ඉන්න ඕනේ. හරයක් නැති දෙයක් නෙමෙයි කියන අවබෝධ වෙන්න මාර්ගයක් තියෙනවා මෙන්න මේකට කියනවා නිවන් මතකක් නැත්නම් ඔය කියන ඉන්ද්‍රිය භාවනාව.

'이것은 붙잡을 만한 값진 것이 아니다, 알맹이 있는 것이 아니다' 하는 깨달음이 있어야 합니다. 알맹이 없는 것임을 깨닫는 길이 있으니, 이것을 nibbāna의 길, 곧 이 indriya bhāvanā라고 합니다.

ඒ වෙලාවේදී බලන්න කියනවා. ඇලෙන්නේ නැතුව ගැටෙන්නේ නැතුව ඉවසින්ද. ඒකේ යථාර්ථය බලන්න පු

그때 바라보라고 합니다. 들러붙지 않고, 부딪치지 않고, 참으면서. 그 참모습을 보십시오.

මට මේ පෙනීමක් මේ චක්ඛු විඤ්ඤාණයක් පහළ වුණා. ඇහැට පෙනීමක් ආවා. ඒ පෙනීමක් ආපු නිසා පෙනීමේ සීමාවේ නවතින්න මේම ඇලෙනවානේ හිසාවක් ඇති අප්‍රිය මනාපයක් ඇති ඇලෙනවා. ඒකෝ අප්‍රය කමනාපයෙන් ගැටෙනවානේ මේ දර්ශනය විදිහ. මේක වඩබ මේක තමයි මට තියෙනන්නේ අඩුකඩුව. දැන් මේක සංසිදුවන්ගත් නෙ මට ඕනේ. ඒක සංසිදුවාගන්න බුදුරජාණන් වහන්සේ බලන්න ක්‍රමයක් දුන්නා. මෙන්න මේ වෙලාවේදී

'내게 이 보임, 이 cakkhu viññāṇa가 일어났다. 눈에 보임이 왔다. 보임이 왔는데 보임의 테두리에서 멈추지 않고 나는 들러붙는다. 마음에 드는 것이 있으면 들러붙고, 마음에 들지 않는 것이면 부딪친다. 이 봄의 방식, 이것이 바로 나의 모자람이다. 이제 나는 이것을 가라앉히고 싶다.' 그것을 가라앉히도록 Buddha께서 바라보는 방법을 주셨습니다. 바로 이때 바라보십시오.

බලන්න. ඔය කියන කාරණය චක්ඛු විඤ්ඤාණය හටගත්තේ මොනවා නිසාද? මොනවද කට හේතු මේකට ඇහැ තිබුණේ නැත්නම් මේක පේන්නේ නැ. ඇහැට ඝෝචර රූප දකින්න තිබුනේ නැත්නම් ඒත් මේ පෙනීම ඇති වෙන්නේ විදිහක්. ඇහැත් තියෙනවා රූපයෙත් තියෙනවා. ඒකට අවධානය වෙලා හිතන්නම් මේකට දර්ශනය මට පහළ වුනේ නැත්නම්. එහෙනම් මට ඒත් මේ ප්‍රශ්නය ඉන්නේ. ඇහැ තිබුණ නිසා, රූපය තිබුණ නිසා ඒ දෙක ගෝචර වෙලා දර්ශනය පහළ වෙච්ච නිසා තමයි මේ ඇලීමට උපනිතිරය ආවේ.

그 cakkhu viññāṇa는 무엇 때문에 일어났는가? 무엇이 그 원인인가? 여기에 눈이 없었다면 이것은 보이지 않는다. 눈의 영역에 볼 모습이 없었다면 이 보임도 생기지 않는다. 눈도 있고 모습도 있다. 그것에 마음을 기울이지 않았다면 이 봄이 내게 일어나지 않았을 것이다. 그렇다면 내 문제는 이렇다. 눈이 있었기에, 모습이 있었기에, 그 둘이 만나 봄이 일어났기에 이 들러붙음에 upanissaya가 온 것이다.

දැන් මගේ හිතේ ඇලෙන්න එහි නිසයි. දැන් මොකද කරන්න ඕනේ? ඇයි මේකේ ඇලෙන්නේ? ඒ දර්ශනය හරි වටිනාදයක් කියලා මගේ හිතලා. එක්කෝ මට විරුද්ධකාරීඑකක් කියලා ආවා. ඔය ආපු අදහත නිසයිම ඇලන හෝ ගැටුන හෝ සිද්ධ වුනේ.

'이제 내 마음이 들러붙는 것은 그 때문이다. 어떻게 해야 하나? 왜 이것에 들러붙는가? 그 봄을 아주 값진 것이라고 내가 여겼기 때문이다. 아니면 내게 거슬리는 것이라는 생각이 왔다. 그렇게 온 생각 때문에 들러붙거나 부딪치는 일이 일어났다.'

ඇහෙන්න හෝ ගැටෙන්න හෝ වටින දෙයක් මට හම්බ වුණා මේ දර්ශනය කියලා. මේ දර්ශනය ඇලෙන්න හෝ ගැටෙන්න හෝ මුලාවෙන්න හෝ සුදුසු එකක්. ඒක බලාගන්නම් මේ දර්ශනය විග්‍රහ කරලා බලලා දර්ශනය දර්ශනා කරනවා කිව්වේ ඒකයි.

'들러붙거나 부딪칠 만한 값진 것을 내가 얻었다, 이 봄이 들러붙거나 부딪치거나 헷갈릴 만한 것이다'라고. 그것을 살피려고 이 봄을 풀어 헤쳐 보는 것, 봄을 꿰뚫어 본다는 말이 그것입니다.

අන ඒ වෙදී බලන්න ඕනේ කුමන හේතුවක් නිසාද මේ දර්ශනය පහළ වුනේ. ඇහැ නිසා, රූපය නිසා ඇහැයි රූපයයි කියලා අවධානය වෙමෙන් හටගත්ත දැනීම පෙනීම නිසා මේ කියන්නා වූ ඒකට මුල් වුණා. මේ කියන මන වටන රූපයක් දැක්කා කියන එකට මුල් වුනේ ඕකයි.

그때 보아야 합니다. 어떤 원인 때문에 이 봄이 일어났는가. 눈 때문에, 모습 때문에, 눈과 모습에 마음을 기울여 생긴 앎과 보임 때문에 그것이 뿌리가 되었습니다. '값진 모습을 보았다'는 데 뿌리가 된 것이 그것입니다.

එහෙනම් මෙතනින් හරයක් ඇති එකක්වත් පහළ වුණාද මෙතන මේ සඳහා මේ දර්ශනය සඳහා පරිහරණය කරපු වස්තු වල හැඟීම් වල හරයක් ඇති එකක්වත් තිබුණද? ඒ තියෙනවද?

그렇다면 여기서 알맹이 있는 무엇 하나라도 일어났습니까? 이 봄을 위해 쓰인 대상과 느낌에 알맹이 있는 것이 하나라도 있었습니까? 그것이 있습니까?

එන් ඒක බලන්නක මේ ඇහැ මොකක්ද මේ ඇහැ කියන්නේ සදාතනික වස්තුවක්ද මමයි කියලා මගේයි කියලා අල්ලගන්න මගේ ආත්මයයි කියලා අල්ලගන්න සුදුරු එකක්ද නෙමෙයි ඇහැ ඒක ඉස්සෙල්ලා බලන්න බලනකොට පෙනෙදිය පටන් පවතින එකක්ද නැත්නම් කවදහරිලා ආරම්භ වෙච්ච එකක්ද

그것을 살펴보십시오. 이 눈은 무엇인가? 이 눈은 영원한 것인가? '나'라고, '내 것'이라고, '나의 attā'라고 붙잡기에 알맞은 것인가? 아니다, 눈은. 먼저 그것을 보십시오. 보면, 처음 없는 때부터 있어 온 것인가, 아니면 언젠가 시작된 것인가?

අපිට කවදාවත් ඔප්පු කරන්න බැහැ අනාදිය පටන් මේ ඇහැ පවතිනවා කියලා මේක හේතු ඵලයක් මේ යම් දවස හටගත්ත හටගත්ත යමක් ඇට නම් ඒක සංකතයක්. සංකතයක ලක්ෂණයක් තියෙනවා. හටගැනීමක් පේනවා විපරිණාමයක් පේනවා වැඩසීමක් තියෙනවා. හටගැනීමක් පනවන්න පුළුවන්, විපරිණාමයක් පනවන්න පුළුවන්, වැනසීමක් පනවන්න පුළුවන් සංකතයකට

이 눈이 처음 없는 때부터 있어 왔다고 우리는 결코 밝힐 수 없습니다. 이것은 원인과 열매로, 어느 날 생겨난 것입니다. 생겨난 것이라면 그것은 saṅkhata입니다. saṅkhata에는 특징이 있습니다. 생겨남이 보이고, 바뀜이 보이며, 무너짐이 있습니다. saṅkhata에는 생겨남을 말할 수 있고, 바뀜을 말할 수 있고, 무너짐을 말할 수 있습니다.

අසංඛතයක් නම් හටගැනීමක් පනවන්න බැහැ. විපරිණාමයක් පනවන්න බැහැ. වැනසීමක් පනවන්න බැහ. එහෙනම් හටගැනීමක් විපරිණාමයක් සැනසීමක් පනවන්න [උගුර කෑරීම] පුළුවන් කියන එකට හෝ හටගැනීමක් විපරිණාමයක් පවලසීමක් පනවන්න බැහැ කියන එක මේ කාරණා දෙකින් මේ ඇහැ කෝකට දාන්න පුළුවන්ද?

asaṅkhata라면 생겨남을 말할 수 없고, 바뀜을 말할 수 없고, 무너짐을 말할 수 없습니다. 그렇다면 생겨남, 바뀜, 무너짐을 말할 수 있다는 것과 생겨남, 바뀜, 무너짐을 말할 수 없다는 것, 이 둘 가운데 이 눈을 어느 쪽에 넣을 수 있습니까?

අන්න බලනවා කල්පනා කරන් හටගැනීමක් නැති, විපරිණාමයක් ඇති වැනසීමක් හැති එකක් නෙමෙයි කියන්නේ. මේක විද්‍යාවක්.

그렇게 바라보며 곰곰이 생각합니다. 생겨남이 없고 바뀜만 있고 무너짐이 없는 것이 아닙니다. 이것은 과학처럼 분명한 일입니다.

හටගැනීමක් පැනුන, විපරිණාමයක් පේන පැනවෙන වැනසීමක් පැනවෙන එකක් මේ හැන්නේ. එහෙනම් මව්කුසෙන් ඉන්න කාලින් එහෙනාම මේක තිබුනේ නැහැ. මේ අයස් කුලිය ආරම්භය මව්කුසය හටගන්න එතන පටන් ඉන්න පරිණාමයට පත් වෙවි එකෙන් එකට විපරිණාමයට පත්වි යනවා මිසාව මේක නවත්තන්න බැ. අපටි කාලේ දපටි විදිහට තිබුණා. ළමා කාලේ ළමා විදිහට තිබුණා. ගැටවර කාලේ ගැටවර විදිහට තිබුණා. ස්රුණ කාලේ සර්ණ විදිහට තිබුණා. කාලයත් එක්ක

이것은 생겨남이 드러나고, 바뀜이 보이고, 무너짐이 드러나는 것입니다. 어머니 배 속에 있던 때에도 처음에는 이것이 없었습니다. 이 눈알은 어머니 배 속에서 생겨나 그때부터 바뀌어 가며 한 순간 한 순간 바뀌어 갈 뿐 멈출 수 없습니다. 갓난아기 때는 갓난아기 모습으로, 어린 시절에는 어린 모습으로, 사춘기에는 사춘기 모습으로, 젊을 때는 젊은 모습으로 있었습니다.

කාලේ සර්ණ විදිහට තිබුණා. කාලයත් එක්ක උපරිණාමයට පත්වෙ යන්න මේ ධර්ම ස්වභාවයෙන් ඉක්මවලා ඇහැ තියාගන්න බැහැ. රමා විදිහෙන් තියාගන්න බැහැ. ගැටවර විදිහේ ගානෙන් තියාගන්න බැහැ. තරුණ මට්ටමී ස්වභාවයෙන් තියාගන්න බැහැ. මැදි වශයෙන් මට්ටමෙන් තියාගන්න බැහැ අපි ඒක රතිකාරයෝ නෙමෙයි අපි. එහෙනම් ඒ ධර්මතාවීත ගෝචර එකක් මේ ඇහැ මට ඕනේ පවතින එකක් නෙමෙයි. මම කොච්චර කැමතිනත් මේ ඇහැ මට ඕන විදිහට තියාගන්නද ඒක එහෙම පවතින එකක් නෙමෙයි කියලා ධර්මානුකූලවල දැක්කදා. එයා දැනගන්නවා මේක

때와 함께 바뀌어 가는 이 dharma의 성품을 넘어서 눈을 붙들어 둘 수 없습니다. 어린 모습으로 붙들어 둘 수 없고, 사춘기 모습으로 붙들어 둘 수 없고, 젊은 수준으로 붙들어 둘 수 없고, 중년의 수준으로 붙들어 둘 수 없습니다. 우리는 그것의 주인이 아닙니다. 그렇다면 이 눈은 그 dhammatā에 매인 것이지 내가 바라는 대로 있는 것이 아닙니다. 아무리 바라도 이 눈을 내 뜻대로 붙들어 둘 수 있습니까? 그렇게 있는 것이 아님을 dharma에 맞게 보았습니다.

ධර්මානුකූලවල දැක්කදා. එයා දැනගන්නවා මේක සංකතයක්. මේක සකස් වෙච්ච එකක්. සකස් වෙච්ච ධර්මතාවයට උරුමයක් තියෙනවා හටගැනීමක් විපරිණාමයක් මරණයක්. එහෙනම් සන්තයක් නිසා මේ ඇහැට හටගැනීමක් විපරිණාමයක් මරණයක්. ඒ බඳුහැ මට ඕන විදිහට පවත්වන්න ඕනේ කියලා මම කොච්චර උත්සාහ කළත් කොච්චර විහත ගත්ත අසාර්ථක උත්සාහයක්, වීර්ියක් විහසක් මිසක් කවදාවත් මගේ උත්සාහයෙන් සඵල වෙන්නේ නැහැ. කාර්ටවත් එක සඵල කරන්න බැ. එහෙනම් එහෙම එකක්ද මන්න ගත්තත් ඒකයි අවස්ෝ

그는 압니다. '이것은 saṅkhata이다. 이것은 짜여 이루어진 것이다. 짜여 이루어진 dhammatā에는 물려받은 것이 있다. 생겨남, 바뀜, 죽음이다. 그렇다면 saṅkhata이므로 이 눈에는 생겨남, 바뀜, 죽음이 있다. 그런 눈을 내 뜻대로 붙들어 두려고 아무리 애쓰고 아무리 괴로워해도 헛된 애씀, 헛된 정진, 헛된 수고일 뿐, 결코 내 애씀으로 이루어지지 않는다. 누구도 그것을 이룰 수 없다. 그렇다면 그런 것이다.'

හරය කෝ ඇහේ හරය. මට ඕන විදිහට මොහොතක් පවත්වන්න මට ඕන විදිහට මොහොතක් ක්‍රියාත්මක කරන්න බැරි. ධර්මතාවයකට උරුම කැනසිලා යන එකක් නම් විපරිණාව වැනසිලා යන එකක් නම්. ඒකට මම කිව්වත් මගේ කිව්වත් මගේ ආත්මය කිව්වත් වැඩක් වෙනවා එහෙම කියන්න පුළුවන්ද එහෙම බෑනේ කියලා තමාගේ නුවණින් තමා විමර්ශනය කරලා දහම් විමර්ශනය දකිනකොට අනේ මේ ඇහැ කෙනක හරි වටිනාකමක් කියලා හිතාගෙන මම මේ මෝඩසම කරන්න මේක කොහෙද මට ඕනැටිය පවත්ව පන එහෙම එකක් නේ මම මේ අර තියනෙඩීම

'알맹이는 어디 있는가, 눈의 알맹이는? 한 순간도 내 뜻대로 붙들어 둘 수 없고, 한 순간도 내 뜻대로 움직일 수 없다. 무너져 가는 dhammatā에 매인 것이라면, 바뀌고 무너져 가는 것이라면, 거기에 나라고, 내 것이라고, 나의 attā라고 한들 무슨 소용인가. 그렇게 말할 수 있는가? 그럴 수 없다.' 이렇게 자기 지혜로 스스로 살피며 dharma를 꿰뚫어 볼 때, '아, 이 눈을 무슨 값진 것인 양 여겨 내가 이런 어리석은 짓을 했구나. 이것이 어디 내 뜻대로 있던가' 하고 봅니다.

මේකට ගෝචර වෙච්ච රූපය මොකක්ද ඒකත් සංකතයක්ද අසංකතයක්ද සංකතයක් නම් හටගැනීමක් පේනවා, විපරිණාමයක් පේනවා වෙනසීමක් පේනවා. අසංතයක් නම් හටගැනීමක් නැහ ඉපරිණාමයක් නෑහැ තියන්න. එහෙනම් මේ මම ඇහැට දැක්කෝ තෙරච්ච රූපය ඕකෙන් ඕකට වැටෙන්නේ.

이것의 영역에 들어온 모습은 무엇인가? 그것도 saṅkhata인가, asaṅkhata인가? saṅkhata라면 생겨남이 보이고 바뀜이 보이고 무너짐이 보입니다. asaṅkhata라면 생겨남도 바뀜도 없습니다. 그렇다면 내가 눈으로 본 그 모습은 어느 쪽에 들어갑니까?

හටගත්ත එකක් විපරිණාමයට පත් වෙන එකක් මිසක්. මොන රූපයක්වත් හටගන්නේ නැතිාමෙත් නැති වැනසීමක් ඇති රූපයක් මගේ මෙහෙන් දකින්නේ නැහ. දැක්කා දැක්කා හැම රූපයෙම හටගැනීමක් විපරිණාමයක් වැනසීමක් උරුම කරගත්ත එකක්න. ඒ හටගැනවීම හෝ විපරිණාමයට පත් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය හෝ වැඩසීමේ ක්‍රියාවලිය හෝ ඒ වස්තුව සතුවේ එකක්. එහෙනම් එහෙම ධර්මතාවය සතු එකක්ද?

생겨나서 바뀌어 가는 것일 뿐입니다. 생겨나지도 않고 바뀌지도 않고 무너지지도 않는 모습을 나는 하나도 보지 못합니다. 본 모든 모습이 생겨남, 바뀜, 무너짐을 물려받은 것이었습니다. 그 생겨나게 함, 바뀌게 하는 과정, 무너지는 과정이 그 대상의 것입니까? 그런 dhammatā를 지닌 것입니까?

ඒ වස්තුව අනාථයි. ඒ වස්තුවට කිසිම දෙයක් ඉබල කරන්න දෙයක් නැ. ඒ වස්තුව හටගැනීම, විපරිණාමය වැනසීම කියන කාරණයට ගෝචර වෙලා ක්‍රියාත්මක වන එකක් නිසා. ඒ වස්තුව එහෙම හිමි මේ වස්තුවේ ස්වභාවයක් වස්තුවේ බලකමක් නැහැ. ඒවා පවත්වන්න. එහෙනම් ඒකත් අනාසර.

그 대상은 의지할 데가 없습니다. 그 대상이 스스로 할 수 있는 것이 아무것도 없습니다. 그 대상은 생겨남, 바뀜, 무너짐에 매여 움직이는 것이기 때문입니다. 그 대상에게는 그것을 지닐 힘이, 붙들어 둘 힘이 없습니다. 그렇다면 그것도 의지할 데가 없는 것입니다.

ඒකත් අසරණයි. එහෙනම් මම කොච්චර කැමතිත් මේක මෙසේ පවතී වාගේ ඇසේ පවතින හකුත් නෙමෙයි. ධර්මතාවය ඒක නම්. මම මේ වටිනාදයක් කියලා හදාගත්තේ වටිනාක කොයි දේ වටිනාකම තියෙන්නේ. එහෙනම් ඒ වස්තුවේ වටිනාකම නෑ එක අසංඛත නෙමෙක සංඛත වෙනවා. එහෙනම් ඒකේ නිකන් හටගත්ත නිකන් හටගන්න පස්සේ කොහොම ලෝකේ තියෙන්න බැ.

그것도 기댈 곳이 없습니다. 그렇다면 내가 아무리 바라도 이것이 이대로 있지 않습니다. 그것이 dhammatā입니다. 내가 값진 것이라고 여겼던 것, 그 값은 어디에 있습니까? 그 대상에는 값이 없습니다. 그것은 asaṅkhata가 아니라 saṅkhata입니다. 그렇다면 그것은 그냥 저절로 생겨나서 세상에 있을 수 없습니다.

යම්කිසි හේතුවක්නේ සාමාන්‍යයෙන් හටගන්න යම් ඵලය හටගත්ත හැම එකක්ම හේතුව ඇහැ හටගත්තේ රූපය හටගත්තෙත් හේතුව. හේතුවක් නිසා හටගත්ත ඵලයක් මිසක්. හේතුව වුනා ඵලය ගෙවෙනා මිසක්. සදාගමිකව හේතු අර තුළ හටගත්ත ඵලයක් නැති නිසා මෙති හේතු ඵලයක් නිසා පටිච්ච සමුප්පන්න නිසා මේකෙන් අහ කරනපුරු එකක් නෙමෙයි. එහෙනම් මේ ඇහැයි රූපයයි දෙකම සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පාදන්න

생겨난 모든 열매는 어떤 원인에서 생깁니다. 눈이 생긴 것도, 모습이 생긴 것도 원인 때문입니다. 원인 때문에 생긴 열매일 뿐입니다. 원인이 다하면 열매도 다할 뿐입니다. 영원히 원인 안에서 생긴 열매란 없으니, 이것은 원인과 열매이고 paṭicca samuppanna이기에 붙잡을 만한 것이 아닙니다. 그렇다면 이 눈과 모습은 둘 다 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna입니다.

එතකොට මේ මේ ඇහැයි රූපයයි දෙක මොනවරටද පහළ වුනේ ඇයි මේක පවතින්න හේතු වුනේ මොනවා මොකක් නිසාද? බැලීම පිළිබඳ ඡන්දරාදය මුල් වෙච්ච ශක්තිය කනින් මේක පහළ වුනේ. බැලීම වඩිනවා කියන අවිද්‍යාවේ නිගමනයක්. ඒ අවිද්‍යා නිගමනයෙන් පහළ කරන ශක්තියකින් නම් පහළ වුණේ හරවත් ශක්තියකින් පහළු කරපු එකක් නෙමෙයි මේ ඇහැ රූපයක අවිද්‍යාවෙන් නිගම දෙකකින් හටගත්ත ශක්ති දෙකක්.

그러면 이 눈과 모습은 무엇 때문에 생겨났습니까? 이것이 이어지는 원인은 무엇입니까? 바라봄에 대한 chanda-rāga가 뿌리가 된 힘으로 이것이 생겨났습니다. '바라봄은 좋다'는 것은 avijjā의 결론입니다. 그 avijjā의 결론이 일으킨 힘으로 생겨났다면, 이 눈과 모습은 알맹이 있는 힘이 일으킨 것이 아닙니다. avijjā의 결론에서 생긴 두 가지 힘입니다.

එහෙනම් මේ පස්සේ වියොත් මොකද වෙන්නේ? ක්ෂය වෙන එකක්ද? වැය වෙන එකක්ද? ලෞකික වශයෙන් ලෝක වශයෙන් බැලුවොත් මේක ගෙවිලි යනවා වැනසෙනවා.

그렇다면 이것을 따라가면 어떻게 됩니까? 다해 가는 것입니까, 닳아 없어지는 것입니까? 세간의 눈으로 보면 이것은 닳아 가고 무너집니다.

ඊට වඩා ගැඹුරු පැත්තක් බලන්න තියෙනවා. අවිද්‍යාවෙන් හටගත්ත වස්තු දෙකක් ඇසුරු කරගෙන ඉන්න ගියොත් එහෙම මොනකද වෙන්නේ? අවිද්‍යාවටම වැටි වැටිය අවිද්‍යාවෙම ක්ෂේභාවයට පත් වෙලා පහත් බවට පත් වෙනවා මිසක් නිවන කරන්න නැකින්න බැ. එහෙනම් ක්ෂේයට ගෙනිය ධර්මයක් මේ ඇහ රූපය පස්සේ ගියොත් සිද්ධ වෙන්නේ. වැය මොකක්ද සතර අපහ ගතෙන පැත්තට රාග ද්වේශ මෝහ ඇත්තෙට වැටිලා වැය වෙනවා නිසා. නිසා කවදාත් ඒකෙන් දොඩ එන්න පුළුවන් එකක් නෙමෙයි මේක පරිහරණය කරලා. එහෙනම් ක්ෂේය ධර්මයක් වය ධර්මයක් පස්සේ ගිය වන නිවන් දකින්න බැ. එහෙනම් ඇහැයි රූපයයි කියන්නේ සේට ගෙනියන වැයට ගෙනියන ධර්මයක් නිසා.

그보다 더 깊은 쪽을 볼 것이 있습니다. avijjā에서 생긴 두 대상을 가까이하며 살면 어떻게 됩니까? avijjā에 거듭 빠지고 avijjā 속에서 쇠하여 낮아질 뿐, nibbāna를 이룰 수 없습니다. 그러니 이 눈과 모습을 따라가면 일어나는 것은 다함(khaya)으로 이끄는 dharma입니다. 닳음(vaya)이란 무엇입니까? 네 apāya로 가는 쪽, rāga, dosa, moha 쪽으로 빠져 닳아 없어지는 것입니다. 그러니 이것을 써서는 결코 거기서 올라올 수 없습니다. 그렇다면 khaya dharma, vaya dharma를 따라가서는 nibbāna를 볼 수 없습니다. 그러므로 눈과 모습은 다함으로, 닳음으로 이끄는 dharma이기 때문입니다.

නිවනට ගෙනියන එකක් නෙමෙයි. එහෙනම් මේ

nibbāna로 이끄는 것이 아닙니다. 그렇다면 이

ඇහැයි රූපයයි දෙකත් එක තියෙන්නේ හතනින් මතක්නේ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඕකෙන් හටගත්ත ප්‍රතිඵලය යන චතුු විඤ්ඤාණය කොහොමද හොඳ එකක් වෙන්නේ. අවිද්‍යාවෙන් පුළුවන්ද ගොන්නගන්න හොඳ එක අවිද්‍යාවෙන් පහළ කරපු යම්කිසි ඵලයක් ඇත්තනම් ඒ ඵලෙන් යම්කිසි ගොඩන්නා ගත් එකත් චක්ඛු විඤ්ඤාණය. එහෙනම් ඔය චක්ඛු විඤ්ඤාණය කොහොද හොඳ වෙන්නේ?

그것에서 생긴 결과인 cakkhu viññāṇa가 어떻게 좋은 것이 되겠습니까? avijjā로 좋은 것을 쌓을 수 있습니까? avijjā가 일으킨 어떤 열매가 있다면, 그 열매로 쌓은 것 또한 cakkhu viññāṇa입니다. 그렇다면 그 cakkhu viññāṇa가 어떻게 좋은 것이 되겠습니까?

ඇහැට ගෝචර වෙනකන් පහළ වෙන එකක් ස්පර්ශ වෙනකන් පහළ වෙන්න දැනීමක් ඒක තව එකක් නෙමෙ. එහෙනම් චක්ඛු විඤ්ඤාණය කියන්නේ සදාමික වස්තුවක් නෙමෙයි. ඒ මොහොතේ ඇහැට ගෝචරන ස්පර්ශ වෙනවා. ඒ මොහොතේදී හටගන්න දැනීම හටගන්නවා. ඒ දැනීම නිසා බොන්නැගෙන එකක් විඤ්ඤාණය. එහෙනම් ඒ රූපය විපරිණාමයට

눈의 영역에 들어올 때까지만 생기는 것, 닿을 때까지만 생기는 앎이지 다른 무엇이 아닙니다. 그렇다면 cakkhu viññāṇa란 영원한 것이 아닙니다. 그 순간 눈의 영역에 들어와 닿습니다. 그 순간 생기는 앎이 생깁니다. 그 앎으로 쌓아 올리는 것이 viññāṇa입니다.

එකක් විඤ්ඤාණය. එහෙනම් ඒ රූපය විපරිණාමයට පත් වෙනවා නම් වැනසෙනවා නම් ඒ ස්පර්ශය කොහොමද ඒකාකාර තියෙන්නේ? ස්පර්ශයක් විපරිණාමයට පත් වෙනකොට අනුකූලව විපරිණාමයට පත් වෙනවා. ඒ ඒ වස්තු වැනසෙන දේ ස්පර්ශයක් වැනසෙනවා. එහෙනම් එකාකාරය ස්පර්ශයක් නැත්නම් එකාකාරය වේදනාවක් විකට ඵල වශයෙන් හම්බවෙනවා. ඒකත් කියන්න පූරයි. වේදනාව ඒකත් හටගන්න එහෙමයි. ස්පර්ශය ඒක කියන්නේ වේදනා ඒක. ඒකට හේතු වෙන රූපය දෙවිය ගියාද වේදනාවක් වෙවී කියලා. ඒ පිළිබඳව සංඥාවක් මතු වුණා නම් ඒ සංඥාව මොකක්ද ඒකත් ඒ ආකාරම.

그렇다면 그 모습이 바뀌고 무너진다면, 그 phassa(닿음)가 어떻게 한결같이 있겠습니까? 대상이 바뀌면 phassa도 그에 맞게 바뀝니다. 그 대상들이 무너지면 phassa도 무너집니다. 그러니 한결같은 phassa도, 한결같은 vedanā도 열매로 얻을 수 없습니다. 그것도 말할 수 있습니다. vedanā 또한 그렇게 생깁니다. phassa가 그러니 vedanā도 그렇습니다. 그 원인인 모습이 사라지면 vedanā도 사라집니다. 그것에 대해 saññā가 떠올랐다면 그 saññā는 어떻습니까? 그것도 똑같습니다.

ඒ සංඥා මාත්‍රයත් ඒ ස්පර්ශ මාත්‍රය ගෙවෙනකොට වේදනා මාත්‍රය ගෙවෙන්න ඒ පිළිබඳව වැටිච්ච සංඥා මාත්‍රයක් ගිලා. මතක සටහන්

그 그저 saññā일 뿐인 것, 그저 phassa일 뿐인 것이 다하면, 그저 vedanā일 뿐인 것이 다하고, 그것에 대해 떨어진 그저 saññā일 뿐인 것도 사라졌습니다.

ි.. මතක සටහන් වැදක් ගන්න බැ. මතක සටහන් ආයුෂරයක් ඉදිරියට මෙහ යවන එකක් විතර ඒකත් උගල එකක් හම්බුනා ගෙවිල්ලා කියලා අරික් එකක් අල්ලගන්න ඉල්ලා ආයසහර කන්නවා. තව ඉදිරියට මෙහෙවෙන

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔය ටික නේද මේ විඤ්ඤාණය තියෙන්නේ. එහෙනම් විඤ්ඤාණය කියන්නේ සවටන උගුලක් මිසක් හරයක් ඇති එකක් නිවන කරාගෙන යන එකක් නෙම. එහෙනම් මට ඔය දූසය සහගත්ත හටගත්ත චක්ඛු විඤ්ඤාණයෙන් ඇති වැඩකුත්. විපාක විඤ්ඤාණය ඉතින් පෙනෙයි. ඊනාට මම මගේ ගෙනියන්න ඡන්දර

viññāṇa라는 것은 그것뿐이지 않습니까? 그렇다면 viññāṇa란 덫일 뿐, 알맹이 있는 것, nibbāna로 이끄는 것이 아닙니다. 그렇다면 그 dosa가 섞여 생긴 cakkhu viññāṇa가 내게 무슨 소용입니까? vipāka viññāṇa로 어차피 보입니다.

ඉතින් පෙනෙයි. ඊනාට මම මගේ ගෙනියන්න ඡන්දර රාජයක් තියෙනවා ඒ ඡන්ද රාජයෙන් ගොඩ නගා ගත්ත කියලා මට ඇති කරගන්න එහෙනම් මට ඇහැට පිරිච්ච ආවේ. පිරිච්ච එක පිළිබඳව ඒ ගොඩනැගුවේ නැත්නම් මම හදයන් වෙලා නැහැ. මානසං වෙලා නැහ. ඉතින් ඒට ගිහිලා නැ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එහෙනම් දැක්කා දැක්ක දේ නැවතනා.

그렇다면 보았으면, 본 것에서 멈춥니다.

දිව දිට්ඨ මහත්තා දැකීමේ දැකීම් මාත්‍රය තව ගන්න දෙයක්. ඒකන විපාක මාත්‍රයක් ඇති කර. ඒකෙත් අල්ලන්න දෙයක් නැ දෙවිලේ යන. මොකක්ද පෙනීම අල්ලලා තියෙන්නේ. මට පෙනීමේ අල්ලන්න දේකුත් නැහැ. පෙනීම තුළින් ගෝචරලා බැලීමේ අල්ලන්න දේකුත් නැහැ. එහෙනම් මේ මුලාවට නම් විචර කලින් අන්න වැටහෙන දවසක් එනවා. ඊට පස්සේ ඇහැ තියෙනවා, සූප තියෙනවා, පේනවා. බලන බලාපොරොත්තුලක් නැති. අන්න හරිඵලය හම්බවෙන්නේ.

'diṭṭhe diṭṭhamattaṃ', 봄에는 그저 봄뿐. 그것은 그저 vipāka일 뿐입니다. 그것에도 붙잡을 것이 없이 지나가 버립니다. 보임에 무엇이 붙잡혀 있습니까? 보임에는 붙잡을 것이 없습니다. 보임을 거쳐 바라봄에도 붙잡을 것이 없습니다. 이렇게 이 헷갈림을 살펴 가면 깨닫는 날이 옵니다. 그 뒤로는 눈이 있고 모습이 있고 보이지만, 바라보려는 바람이 없습니다. 그때 참된 열매를 얻습니다.

අන්න ඉන්ද්‍රිය වාහ ගැන කි් ඔය අනුසාරයෙන් කන නාසය දිව කල්තයෙන හැදිත් බලන්න ඕනේ. ඔය ටික බලාගත්තහම දැකීම ඇහීම දැනීම කියන මේ තුළම මාත්‍රයක් ඒ මාත්‍ර සල්ලන දෙයක් නෑහ කියලා දැනගත්තා. ඇහැ තියෙනවා පේනවා වල්ලන බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. කන තියෙනවා ඇහෙනවා අහන බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. දිව තියෙනවා රස දැනෙනවා විඳින බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. නාසය තියෙනවා ආග්‍රහණ දැනෙනවා ආග්‍රහණ කරන බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. කය තියෙනවා පහස දැනෙනවා ස්පර්ශ කරන බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. හිත තියෙනවා හිතන්න පුළුවන් හිතන්නවත් බලාපොරොත්තු ඇනවද ගන්න හරි

indriya bhāvanā에 대해 말한 것을 따라 귀, 코, 혀, 몸도 살펴보아야 합니다. 그렇게 살펴보면 봄, 들음, 느낌이라는 것이 그저 그것뿐이고 그것에 붙잡을 것이 없음을 압니다. 눈이 있고 보이지만 바라보려는 바람이 없습니다. 귀가 있고 들리지만 들으려는 바람이 없습니다. 혀가 있고 맛이 느껴지지만 즐기려는 바람이 없습니다. 코가 있고 냄새가 느껴지지만 맡으려는 바람이 없습니다. 몸이 있고 감촉이 느껴지지만 닿으려는 바람이 없습니다. 마음이 있고 생각할 수 있지만 생각하려는 바람조차 없습니다.

දැන් මොකක්ද ඉතුරු වෙලා තියෙන හරි ඒ තියෙනවා කිව්ව ඒ විපාකය විපාකය සදහරට පවතින්නේ නැහැනේ. ඒකත් හේතු ඵලයක් ඒ හේතුව ගෙවිලා ගියහ ඵලයත් ගෙවෙනවා. එහෙනම් මේක

그러면 무엇이 남아 있습니까? 있다고 한 그 vipāka입니다. vipāka도 영원히 이어지지 않습니다. 그것도 원인과 열매여서 그 원인이 다하면 열매도 다합니다.

වරණය අවසානය පිරිසම් පැවර ඒකට වට කරන්න දන්නේ නැහැ පිරුම් බාධාට ඔක්කොම

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතෙක් ගොඩන ගැන ඉවර කරගත්තා අරිහත් ඵලයට පත් වුණා. කවදයක් ඉවර වෙච්ච දවසට විපාක ඵලයක් ඉවරයි සියල්ලම නිදහ.

그때까지 쌓아 온 것을 모두 마쳤고 arahant phala에 이르렀습니다. 그 쌓임이 끝난 날 vipāka의 열매도 끝나고 모든 것에서 풀려납니다.

අන්න ආර්ය මාර්ගය තුළින් පූර්ණ කරගැනීම.

그것이 ariya magga를 거쳐 온전히 이루는 것입니다.

ඉතින් ඕක තමයි ඉන්ද්‍රිය භාවනාව. මේ එකක් කිව්වහම ඒක අනුසාරයෙන් කනයි ශබ්දයයි සෝත විඤ්ඤාණයයි හැදෙන හැටි ඔය විදිහට දැනගන්න ඕන. පටිච්ච

그러니 그것이 indriya bhāvanā입니다. 하나를 말했으니 그것을 따라 귀와 소리와 sota viññāṇa가 생겨나는 모습도 그렇게 알아야 합니다.

ඕන. පටිච්ච සමුප්පන්න ඔව් පටිච්ච සමුප්පාදන්න කියන්නේ පටිච්ච සමුප්පන්න

(물음) paṭicca samuppanna입니까? (답) 그렇습니다. paṭicca samuppanna라는 것은 paṭicca samuppanna…

බැ කැමැත්තෙන් බැඳුනහම සමානයි උපත. මොකටද කැමැත්තෙන් බැඳෙන්නේ? චඡන්දර රාගය තමයි ඒ කිව්වේ. කන්ධ රාගයෙන් බැඳුනහම කැමැත්තෙන් බැඳෙනවා. එතකොට සමාන උපතක් එනවා. කැමැත්ත දූය වෙලා තිබුනම් උපත දූෂයක්. පෙනීමේ කැමැත්ත රවුද දිට නම් බලන්න හිතුන. ඒ ජාතියෙන් හටගන්නම් රවුද දිට බලන්න ඇහැ.

바람으로 묶이면 태어남이 그와 같아집니다. 무엇으로 바람에 묶입니까? 그것이 chanda-rāga라고 한 것입니다. chanda-rāga로 묶이면 바람으로 묶입니다. 그러면 그와 같은 태어남이 옵니다. 바람이 더러우면 태어남도 더럽습니다. 보려는 바람이 사납다면, 사납게 보려고 마음먹었다면, 그런 부류로 태어나면 사납게 보는 눈을 갖게 됩니다.

යස්ස ඇහැ තමයි ඇතුරට හදගන්නේ. කවලහන් බැලුවේ. ඒකට නම් කැමති වෙන්නේ. ඔහුට කවදා හරි හම්බ වෙන්නේ? තවලා වල්ලන ජාතිය ඇහැක් ලබාගන්න හේතු.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

සූත්‍ර ඇහැක් ලැබෙන්න හේතු හම්බවෙන්න.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඒ ඒ අනුකූ පස්සේ සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ේර ේ ධර්මයි වය ධර්මයි. සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ේ ධර්මයි වයධර්මයි කියන එක විස්තරලා ගත්තට පත් වෙනවා. අපි හිතනකොට

그것을 따라가면 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma라는 것을 풀어 알게 됩니다. 우리가 생각해 보면,

[උගුර කෑරීම] [කැස්ස]

[목을 가다듬는 소리] [기침]

ඇහැ සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නය ධර්මයි වය ධර්මයි. රූපය සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නක් ේ ධර්මයි වය ධර්මයි. චක්ඛු විඤ්ඤාණය සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ක්ේ ධර්මයි වය ධර්මය. කන සංඛයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ක්ෂේ ධර්මයි වය ධර්මයි. ශබ්දය සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ක්ෂේ ධර්මයි වය ධර්මයි. සෝත විඤ්ඤාණය සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ක්ෂේ ධර්මයි වය ධර්ම ඔයන්න තවත් එහර නති චක්ඛු සම්පස්සයෙන්

눈은 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. 모습은 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. cakkhu viññāṇa는 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. 귀는 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. 소리는 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. sota viññāṇa는 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. 거기서 더 나아가 cakkhu samphassa로

සංඛතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි සේව ධර්මය වය ධර්ම චක්ඛු සම්පස්සයෙන් හටගන්නේ යම් වේදනාවක් ඇද්ද සංකතයි පටිච්ච සමුපන්නය ක්ෂේ ධර්මයි වය ධර්මය. ඔය නිහර හිතන්න දෙයක් නැහ. පැවැත්ම හාල සම්බන්ධ ඔය ටික ගැඩිලා කියන්න පැවැත්මක් තියෙන සම්බන්ධය චන්ද රාගය ඉවර. අන්න නිව රාගක්ෂයා ද්වේශක්ය මහදය

saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. cakkhu samphassa로 생기는 vedanā는 무엇이든 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma입니다. 그 밖에 생각할 것이 없습니다. 존재와 이어지는 그것들이 풀려 나가면, 존재에 이어지는 끈인 chanda-rāga가 끝납니다. 그것이 nibbāna, rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya입니다.

භාවනාව වඩන්න එතකොට රූප නොදැන. දකින්න ඕනේ අර බලන්න නැතුව හදන්න බැහැනේ. හරි භාවනා වැඩෙනකොට මේ ඇත්ත පියාගෙන හරි ඇප අන්න ඒකයි කියන්නේ. ඉතින් ඇහැට පේන එක ඇහැට පේන්න ඕනේ. ඒකේ යථාර්ථය දකිනවා.

(물음) 그러면 bhāvanā를 기를 때 모습을 보지 않는 것입니까? 보아야 하지 않습니까? 보지 않고는 할 수 없지 않습니까? (답) 맞습니다. bhāvanā가 자랄 때 눈을 감든 뜨든, 그것이 하려는 말입니다. 눈에 보이는 것은 눈에 보여야 합니다. 그 참모습을 봅니다.

කන්නට ඇහෙන එක ඇහෙන්න ඕනේ ඇහෙෙන එකේ යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. ගඳ සුව දැනෙන එක දැනෙන්න ඕනේ. ඒකේ යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. සහ දැනක දැනෙන්න ඕනේ ඒක යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. පහස දැනෙන්න ඕනේ ඒක යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. මනතර සිතියිගේ එන්න ඕනේ ඒක යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. ඉතින් ඇහැ සංයෝජනද රූප සංයෝජනද කියලා අහනවා.

귀에 들리는 것은 들려야 하고, 들리는 것의 참모습을 보아야 합니다. 냄새가 느껴지는 것은 느껴져야 하고, 그 참모습을 보아야 합니다. 맛이 느껴지는 것은 느껴져야 하고, 그 참모습을 보아야 합니다. 감촉이 느껴져야 하고, 그 참모습을 보아야 합니다. 마음에 생각이 와야 하고, 그 참모습을 보아야 합니다. 그래서 '눈이 saṃyojana입니까, 모습이 saṃyojana입니까?' 하고 묻습니다.

න් ඇහැ සංයෝජන නෙමෙයි රූප සංයෝජන නෙමෙයි. ඇහැයි රූපයයි තිරිය යම් ඡන්දරාගයක්ද ඒ නිසා සංයෝජන. [උගුර කෑරීම] අන්න පෙන්න කන සංයෝජනයක්ද නෑ. ශබ්දය සංයෝජනයක්ද තෙත් නෑ. කනයි ශබ්දයයි ක බැඳු චන්ධ රාගයක් ඇත්්ද එහි සංයෝජනයක් ලැබෙනවා. සංයෝජනයක් ඇත්්ද එතන උපාදානයක් හැෙනාවා. උපාදානයක් හැ භවයක් හැඟෙනවා. භවයක් හැඟි ජාතියක් නවා. ජාතියක් නෙවෙයි ජරා මරසෝක පරි දේවයන්කින් වෙන් වෙන්න බැහැ. ගැලුවක් කියන මේ ක්‍රමය හාමුදුරුව දැන් රූපයක්

눈은 saṃyojana가 아니고 모습도 saṃyojana가 아닙니다. 눈과 모습에 기대어 생기는 chanda-rāga가 있다면, 그 때문에 saṃyojana입니다. [목을 가다듬는 소리] 그렇게 귀가 saṃyojana입니까? 아닙니다. 소리가 saṃyojana입니까? 그것도 아닙니다. 귀와 소리에 묶인 chanda-rāga가 있다면 거기서 saṃyojana가 생깁니다. saṃyojana가 있으면 거기서 upādāna가 생깁니다. upādāna가 생기면 bhava가 생깁니다. bhava가 생기면 jāti가 옵니다. jāti가 오면 jarā, maraṇa, soka, parideva에서 벗어날 수 없습니다. 이 방법은…

කියන මේ ක්‍රමය හාමුදුරුව දැන් රූපයක් දකින්න බැහැනේ. ඔව් එතකොට දැන් විඤ්ඤාණ වලට ආහාර නොදීන්නේ ඔව් රූප අ නොබලා විඤ්ඤාණ වරන්න ඕන කොන්

(물음) 스님, 그런데 모습을 보지 않을 수는 없지 않습니까? (답) 그렇지요. (물음) 그러면 viññāṇa에 먹이를 주지 않는다는 것은… (답) 그렇지요. (물음) 모습을 보지 않고 viññāṇa를 어떻게 막아야 합니까?

ඔව් ඒ කියන්නේ මෙහෙමයි. දැන් අපි අර කිව්වේ මූල ධර්මය දැක්කට පස්සේ අපිට ඕනැ වෙනවා යම්කිසි විඤ්ඤාණයක් නම් අපිට දුක් හරදෙන්නේ විඤ්ඤාණය යම් කමයකින් නැති කරගත්තොත් නාම රූපය ඉවරයි. මූල ධර්මය දැකලා තියෙන මූල ධර්මය දැකලා තියෙනවා. විඤ්ඤා නිරෝධ නම් නාම රූප නිරෝධා එහෙනම් සලායත් ස්පර්ශය වේදනා තණ්හා පසන්න පවජත්තය ඔක්කොම නිරෝධ මේ විඤ්ඤාණය නැති කරගත්තොත් හරි මොන විඤ්ඤාණයද විපාකට විඤ්ඤාණය නැති කර ගැනීමේ

(답) 그렇지요. 그것은 이렇습니다. 앞서 말했듯 뿌리 dharma를 본 뒤에 우리에게 바람이 생깁니다. '어떤 viññāṇa가 우리에게 dukkha를 준다면, 그 viññāṇa를 어떤 식으로든 없애면 nāmarūpa가 끝난다.' (물음) 뿌리 dharma를 보아 두었다면… (답) 뿌리 dharma를 보아 두었습니다. viññāṇa nirodhā nāmarūpa nirodho. 그러면 saḷāyatana, phassa, vedanā, taṇhā, upādāna, bhava가 모두 그칩니다. 이 viññāṇa를 없앤다면 말입니다. 어떤 viññāṇa입니까? vipāka viññāṇa를 없애는 것은 우리가 할 수 없습니다.

අපි ඕක කරන්න බැහැර. එහෙනම් නැති කරගන්නේ මොකක්ද සංඛාර නිසා ගොඩගිලෙන යම විඤ්ඤාණයක් ඇත්ද අන්න ඒක නැති කරගන්න ඕනේ. සංඛාර පච්චයා විඤ්ඤාණ සංඛාර නිරෝධා විඤ්ඤාණ අන්න ඒකයි නැති කරගන්න. විපාක විඤාය න

그렇다면 없애는 것은 무엇입니까? saṅkhāra 때문에 쌓이는 viññāṇa가 있다면, 바로 그것을 없애야 합니다. saṅkhāra paccayā viññāṇaṃ, saṅkhāra nirodhā viññāṇa nirodho. 없앨 것은 바로 그것입니다.

ඒකයි නැති කරගන්න. විපාක විඤාය න විපාක විඤ්ඤාණය න විපාක විඤ්ඤාණය අපිට වනාට අපි පන ඒක මැරනහ ගැ අන්න ඒක මරණ අන්ධ අයටයි ඉදිර අයටයි මෙත විඤ්ඤාණයක්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් අන්ධ බිහිරි දෙන්නට සිද්ධ වෙලා තියෙන අඬගොල්ලු බිහිරි වෙලා ඉපදිච්ච කනේ මෙලදී නිවන් දකින්න බැ. එයා අහේතුකය අහේතුකයක මෙලෝද නිවන් දකින්න බැ. හේතු පකින ඔව් එහෙම නැත්නම් මේ විපාකය නැ විපාකය වහල දැම විපාක ආපනයක් වුණා.

눈멀고 귀먹은 두 사람에게 일어난 일은 이렇습니다. 눈멀고 귀먹어 태어난 이는 이 삶에서 nibbāna를 볼 수 없습니다. 그는 ahetuka입니다. ahetuka는 이 삶에서 nibbāna를 볼 수 없습니다. (물음) 원인 때문에… (답) 그렇지요. 아니면 vipāka가 가로막혀, vipāka로 말미암은 가로막힘(āvaraṇa)이 된 것입니다.

ඒ නිසා ඇහැ කන පැහැදිලිව තියෙන කෙනෙක්, ඉන්ද්‍රිය පැහැදිලිව තියෙන කෙනෙක් වනවා අවබෝධ කරන්න. ඊට අස පසුතලය හැදෙන්න. ඒවා අන්ධ වෙලා ගිහි වෙලා ගියාට පස්සේ හිටිය කරගන්න බැරු වෙනවා.

그러니 눈과 귀가 또렷한 사람, indriya가 또렷한 사람이 깨달아야 합니다. 그에 맞는 바탕이 마련되어야 합니다. 그것들이 눈멀고 귀먹어 버린 뒤에는 해낼 수 없게 됩니다.

ඒ ඒ තැනම වන ඒක දකින්න. ඇති ගහන මොහොතක් තුළ ඇහැට පේන රූප කෙරෙහි කන්ට ඇහෙන ශබ්ද කෙරෙහි මේ ආදී වශයෙන් අරමුණු කෙරෙහි අරමුණු වෙනකොටම ඔය ආකාරයෙන් දකීමේ හැකියාව ආපු අර ප්‍රණීත අන්තීන් භාවනාව වැඩුණා කියලා පෙන්නනවා. එදාට ඒ ඊට පස්සේ වඩන්න දෙයක් නේ වැලලා ඉවරයි.

바로 그 자리에서 그것을 보아야 합니다. 눈 깜빡하는 순간 안에, 눈에 보이는 모습에, 귀에 들리는 소리에, 이런 대상들에, 대상이 되자마자 그렇게 보는 힘이 왔다면, 그것은 bhāvanā가 빼어나게 자랐다는 것을 보여 줍니다. 그날로 그 뒤에는 더 기를 것이 없습니다. 다 자라 끝났습니다.

ඒ මොහොතෙම පේරෙනවා අන්න ඇහිටිය ගහන මොහොත පේන මොහොත ඇහිටිය ගහන මොහොතක් යන්නේ ඉස්සෙල්ලා. ඒ අර වැටහුනකම් මේක සංකතයි පටිච්ච සමුප්පන්නයි ක්ෂේ ධර්මයි වය ධර්මයි අල්ලන්න දෙයක් නෑහැ කියලා අදහස ආවනා නම් දකිනකොටම අන්න භාවනාවටත්. ප්‍රණීතන්තයෙන් වැඩුවා කියලා දාල කියනවා වගේ

(물음) 바로 그 순간에 알아차려집니까? (답) 눈 깜빡하는 순간, 보이는 순간, 눈 깜빡하는 순간이 먼저 지나갑니다. 그 사이에 '이것은 saṅkhata이고 paṭicca samuppanna이며 khaya dharma이고 vaya dharma이니 붙잡을 것이 없다'는 생각이 왔다면, 보는 그 순간에 bhāvanā를 빼어나게 길렀다고 말하는 것과 같습니다.

එතකම වන්න සමහරට වඩනකොට ඉස්සෙල්ලා දැකපු එක කෙරෙහි ආසාවෙන් ඇලිලා බැඳිලා ඔක්කම ගිහිල්ලා පස්සේ මම මෙහෙම බණක් ඇහුවනේ. ඒක ඇත්ත රසින් ඇත්ත ඒකනේ. විල 10ක් 15ක් ගියාට පස්සේ මතක් වෙලා මීට පස්සේ නම් බලන්න නැවක් නැදෙන්න. අන්න පුළුවන්. හැබැයි භාවනාව ආරම්භ කළා. හැබැයි ඔය ආරම්භ කරලා ියක් කල්ල යනකොට විනාඩි පහක් විතර තියෙන ආසාවය විඳලා එහෙනම් අරක මතක් වෙනවා. මතක් වෙලා ිදිලා යනවා. තවත් ප්‍රමුණ වෙනකොට විනාඩි දෙකන් විදිට අරක මතක් වෙලා ආසාය විතර ආයේ මතක් වෙලා තිබිලා යනවා. ආය විනාඩියක් දිලා ඇත්වල 30ක් යනකොට තත්ත්වර 10ක් යනකොට ඔහොම ඔහොම ඉඳින්න වැඩෙනවා.

그런데 어떤 이들은 기를 때, 처음에는 본 것에 바람으로 들러붙고 묶여 다 빠져 버린 뒤에야 '내가 이런 bana를 들었지, 그것이 참이지' 하고 10분, 15분이 지나서 떠올리고 '이제부터는 보지 말아야지' 합니다. 그것도 됩니다. 어쨌든 bhāvanā를 시작한 것입니다. 그렇게 시작하여 얼마쯤 지나면 5분쯤 바람을 즐기다가 그것이 떠오릅니다. 떠오르면 놓아 버립니다. 더 익어 가면 2분 만에 그것이 떠올라 바람이 다시 떠오르다 사라집니다. 다시 1분이 되고, 그렇게 30일, 10일이 지나면서 그렇게 그렇게 자라납니다.

වැඩෙනද කියලා බලාගන්න ඕනේ ඔය තුන එක පාරම ආසාවල් නැති වෙන්නේ නැහැ.

자라고 있는지 살펴야 합니다. 그 셋에 대한 바람이 한꺼번에 없어지지는 않습니다.

ක විනාඩි පහල දැකලම තමයි අතන් දැන්න. අන්න ඒකයි විනාඩි පහළුවෝ දිග හරි දැකලා හිටන් මතක් කරපු එක්කෙනා තමයි ඒ වැඩලා බැල වැඩෙන භාවනාව වැඩෙන ඉන්ද්‍රිය භාවනා ඇත්තාහත තමා කෙනෙදීම රැජ්ජාවක් ඇති වෙනවා. අනේ මෙච්චර පෙනි පෙනි දැන තියෙන්නේ මට ආසාවකගේ මම ඒ පස්සේ ගියා මොහොතක් හරි. තමා සමාජ හිජා වෙනවා කියලා පෙන්නවා. වැඩුණු භාවනා ඇත්තාහට ඇහිදිය ගහන මොහොතෙන් ඒක මතු වෙලා එනකොට එයා නිදහාව. අන්න එතෙන්ට ආපුහම ඵලය සම්පූර්ණ කරනවා. ඉතින් ඒකයි කිය ඉන්ද්‍රිය භාවනාව. ඉතින් ඕක තේරුම් අරගෙන වඩන්න ඕනේ.

15분이 지나서야 알아차리는 사람, 15분 동안 보고 있다가 떠올린 그 사람이 bhāvanā가 자라는 사람입니다. indriya bhāvanā가 자란 사람에게는 부끄러움이 생깁니다. '아, 이렇게 보고 또 보아 알았는데도 한순간이나마 바람을 따라갔구나.' 그것이 그가 자라고 있음을 보여 줍니다. 자란 bhāvanā를 지닌 사람에게는 눈 깜빡하는 순간에 그것이 떠올라 오면 그는 풀려납니다. 거기에 이르면 열매가 온전해집니다. 그래서 그것을 indriya bhāvanā라고 합니다. 그러니 그것을 알아듣고 길러야 합니다.

මුලදී හරි අමාරුයි. ඉතින් අපි මුලදී අර ක්ෂණික වෙනවා කියලා බලාගලා අනේ ක්ෂණික වෙන්නේ නැහැනේ මට කිව්වොත් ඒ අනුකූරව වැඩෙන්න ඕන. ක්ෂණිකව එන්නෙම නැ.

처음에는 아주 어렵습니다. 처음에 우리가 곧바로 되리라 여기고 '아, 곧바로 되지 않는구나' 한다면, 차례로 자라야 하는 것입니다. 곧바로 오지는 않습니다.

දුක් පටිපදාව ඔව් දුක් ආන්න දුක්ඛා පටිපල කිව්වේ ඒකයි.

(물음) dukkhā paṭipadā입니까? (답) 그렇습니다. dukkhā paṭipadā라고 한 것이 그것입니다.

ඉතින් සසරේදී අපි පුරුදු වෙලා ආවේ. රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ පංචකාම ආශ්වාදයන් වෙලෙන බැඳෙන පුද්ගලයෙක් හැටිය තමයි සසර ආවේ. සජෙක් වෙලා, ඇමතියෙක් වෙලා. පංචකාම සම්පත් ආශ්‍රය කරනවා ඒ ජාතිය කෙනෙක් වෙලා. ඒ වාසය කරපු හුරු පුරුද්දක් අරගෙන නම් ආවේ එහෙම ආපු කාලයකට තමයි මේ අත්දැව ලබලා තියෙන්නේ පෙරෙ මෑත අත්දැව්වලු එහෙමනම්. අර රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ එනකොට හරි අමාරුව පාලනය කරගන්නා. හිත ඇදලාමයක් යනත්. මෙන්න මෙහෙම කෙනාග

saṃsāra에서 우리는 모습, 소리, 냄새, 맛, 감촉이라는 다섯 kāma의 즐거움에 휘감기고 묶인 사람으로 길들어 왔습니다. 왕이 되고 대신이 되어 다섯 kāma의 부귀를 누리는 그런 부류로 살았습니다. 그렇게 살아온 버릇을 지니고 와서 지금 이 겪음을 얻은 것입니다. 지난 삶과 가까운 겪음이 그렇다면, 모습, 소리, 냄새, 맛, 감촉이 올 때 다스리기가 아주 어렵습니다. 마음이 끌려갑니다. 이런 사람에게는

ඒකේ හිත මුදුවාගන්නදන්න දුක්ඛා පටිපදාවක්.

그 마음을 풀어내는 것이 dukkhā paṭipadā입니다.

හරි අමාරුයි ඒක ආවත්දය ගන්නවා. අත්හැරින්න දන්දා දිච්ච. හැබැයි දුක් ප්‍රතිපදාවක්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දන්දා දිච්ච. හැබැයි දුක් ප්‍රතිපදාවක් වුණත් බොහෝ කාලයක් මේ ප්‍රායෝගිකව පුරුණු කරගෙන යනකොට එයා ලැබෙන්න පටන් ගන්නවා

그러나 dukkhā paṭipadā라도 오랫동안 몸소 익혀 나가면 그는 얻기 시작합니다.

ීක්ෂණ රූප දුක්ඛා පටිපදායම කියන තික්කා විඥා වේහර

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

කෙනෙක් ඉන්නවා සසරේදී බ්‍රහ්මචාරී ගුණ පූර්ණය කරගෙන යෝගීන වශයෙන් නැත්නම් ඒ චෛත වශයෙන්දී වශයෙන් ආවතන් ඉහෙන ඒ එයාට දැක්කාම අරවට ආසාවලට හිතන්නේ නැහ ස්වභාවය එයාට හරි ද්වේශීය මාධ්‍ය වඩන්න. අර ඇලීම් ගැටීම් මතුවෙලා එන්නේ නැත්නම්. එහට හරි

saṃsāra에서 brahmacariya의 덕을 채워 오며 yogī로 살아온 사람도 있습니다. 그는 보아도 바람 쪽으로 마음이 가지 않는 성품이라, 들러붙음과 부딪침이 떠오르지 않는다면 그에게는 기르기가 쉽습니다.

වයපිකා පටි ආරම්භ කරන නුවණ කොහොමක

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ආරම්භයේදී බොහොම සුළු නුවණකට වැටහෙනවා. වඩාගෙන යනකොට සිත්්හාභිඥා වෙලා සුඛා පරිපදා චිත්්භිඥා කියන තැනට වැටහෙනවා. සුඛ ප්‍රතිපදාවක් පහසුවම කරගත්තා තික්ෂමි වුණත් ලෙ.

처음에는 아주 작은 지혜로 알아차립니다. 길러 가면 khippābhiññā가 되어 sukhā paṭipadā khippābhiññā라고 하는 데에 이르러 알아차립니다. sukhā paṭipadā, 쉽게 해냈고, 또 khippābhiññā이기도 합니다.

ඉතින් ඒකන අපිට ගිසා පටිපදා යන්නම වෙනවා සජවරු වෙදිරුව. මොකද අන්තපූරියාය පංචාකාම සම්පත්තිය ඉඳගෙන හිටපු අය හරිම අමාරිවකින් බේලියා. බොහෝම දුක් ප්‍රතිපදාවකින් තමයි උත් රැකරෙ ඉන්න ඕනේ ඵලය වැඩ. හැබැයි හේතු නිරෝධනා ඵල නිරෝධ නිසා එයාට ප්‍රශ්නයක් නෑහැ. කල්තියා පශ්හ්නයක් වගේ තෙදුනාට ආහාර නැත්නම් විඤ්ඤාණය නිරෝධ වෙන නිසා. ආහාරය නෝධී ඉන්න ඕනේ උසාහරය. ආහාරය නැති කරගෙන හිටියොත් විඤ්ඤාණය නිරෝධ වෙනවා.

그러니 우리에게는, 왕이나 왕비들처럼 dukkhā paṭipadā를 가야 하게 됩니다. 궁궐에서 다섯 kāma의 부귀를 누리며 살던 이들은 아주 어렵게 벗어납니다. 아주 고된 paṭipadā로 버티며 열매를 길러야 합니다. 그러나 원인이 그치면 열매가 그치니 그에게 문제는 없습니다. 먹이가 없으면 viññāṇa가 그치기 때문입니다. 먹이를 끊고 있어야 합니다. 먹이를 없애고 있으면 viññāṇa가 그칩니다.

අවබෝධයෙන් විචාරණය ලැබෙනවා කිව්වට බැහැ. ආහාරය නිසා ලැබෙන එක ආහාරය දුණු කරන්න ඕන. ආහාරය දුරු කර ගැනීමේ විඤ්ඤාණ දුරු කරගන්න ඕනේ. ඒකේ හේතුඵල දහම කතාව මටුණක. දුක සේ අඟ අඳලා හරි මේ කරගන්න කියලා. හාමුදුරුවෝ සෝතාපන්න ඵලයට විතරයි

깨달음으로 벗어남을 얻는다고 말만 해서는 안 됩니다. 먹이로 얻어지는 것이니 먹이를 없애야 합니다. 먹이를 없애 viññāṇa를 없애야 합니다. 그것이 원인과 열매의 dharma 이야기입니다. 고되게 울면서라도 이것을 해내라는 것입니다. (물음) 스님, sotāpanna phala에만 해당합니까?

සෝතාපන්න ඵලයට දහම අවබෝධයෙන් ආවට පස්සේ ඇලීම් ගැටීම් දුරු කරගන්න ඕනේ ඔය විදිහට. විඤ්ඤාණයට ආහාර නොදුනොත් විඤ්ඤාණයයි. ආහාර දෙන එක හෝ නොදෙන එක අපිට උත්සාහයෙන් නතන කරන්න පුළුවන් වැඩක්.

(답) dharma를 깨달아 sotāpanna phala에 이른 뒤에, 그렇게 들러붙음과 부딪침을 없애야 합니다. viññāṇa에 먹이를 주지 않으면 viññāṇa는 그칩니다. 먹이를 주느냐 주지 않느냐는 우리가 애써서 멈출 수 있는 일입니다.

දෙෙන එක අපි අවසීයෙන් හිටියොත් ඒ වගේම අදයක වෙලා හිටියොත් ඔන්න ඔය කමක් නෑහැ. බිදිනවා කියිය දෙන්න පුළුවන්. එතකොට අඬ අඳි කමක් නෑහැ ම හිත දෙන්නෙමයි.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතකොට ආහාර නැති වුනාහම විඤ්ඤාණය නිරෝධ වන්නවා. එහෙමත් විඤ්ඤාණය නිරෝධ කරගන්න.

그러면 먹이가 없어지니 viññāṇa가 그칩니다. 그렇게 해서라도 viññāṇa를 그치게 하십시오.

බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා ගිසෙල් හදන පුද්ගලයෙක් මුදෝපු කිරි අරගෙන ඉවෙල්ලා හිටන් සීතල වතුර හෙහෙකට දානවා. සත්තක් අරගෙන ඉතින් ගහනවා. ගහනකොට පෙන දාගෙන පෙන දාගෙන ගිහිල්ලා ගිතෙල් ටික උදමත් වෙනවා. ඒතෙල් ටික අරගෙන වෙන භාජනය දවලා ඒ ගිල අරගන්න දැන් මේෙල් යන ක්‍රමය

Buddha께서 가르치십니다. 버터기름을 만드는 사람이 엉긴 우유를 가져다 차가운 물 단지에 넣습니다. 막대를 들고 휘젓습니다. 휘저으면 거품이 일고 또 일다가 버터기름이 떠오릅니다. 그 기름을 떠서 다른 그릇에 담아 그 버터기름을 얻습니다. 이것이 버터기름을 만드는 방식입니다.

දැන් එතනින් මොකද කරන්නේ දුක සේ අඩාලා අර වැඩේම කරලා. එතනෙක් බොහොම සන්තෝසයෙන් ඉනරිවී වැඩේ කරනවා. වැඩේ හරියට කෙරුව නම් ගිල් වල එහෙම බාධාවක් තියෙනවා. කියලා හම්බ අඬා හරි වැඩේ හරියට කරන්න නම් ගිල හම්බවෙනවා. හිනහරි සන්තෝයෙන් හරි වැඩේ එහෙම කරා නම් එයාට ගිල හම්බවෙනවා. ඇඳීම හෝ ඉනහරීම හිතෙල් හම්බවෙන බාධාවත් නෙමෙයි වාගේ හඬ හරි මේ ප්‍රතිපත්තිය ආරක්ෂා කරගෙන යන්න නිවන හම්බ වෙනවා.

그 사람은 어떻게 합니까? 고되어 울면서도 그 일을 합니다. 아니면 아주 기쁘게 웃으며 그 일을 합니다. 일을 바르게 하면 버터기름에 무슨 걸림이 있겠습니까. 울면서라도 일을 바르게 하면 버터기름을 얻습니다. 웃으면서든 기쁘게든 그렇게 일을 하면 버터기름을 얻습니다. 우느냐 웃느냐가 버터기름을 얻는 데 걸림이 아니듯, 울면서라도 이 수행을 지켜 나가면 nibbāna를 얻습니다.

කීති සම්පජන් කීති සම්පුජ්ජන්ගිය මතුවෙන වෙලාවේදී ඒක මතුවෙන්නේ. දැන් දුක සේ එනකොට දුක සේ ඉන්නේ මොකද සැනතුමා කාපු නැති නිසා. ළමයා අඩා ඉන්නකොට ඔලු හත කාල පටන් ගත්තට පස්සේ ළමයාගේ ළමයා ඉන්න නිහර වෙනවා.

(물음) pīti sambojjhaṅga는요? (답) pīti sambojjhaṅga는 떠오를 때가 되면 떠오릅니다. 고될 때 고된 것은 아직 먹지 못했기 때문입니다. 아이가 울다가도 먹기 시작하면 아이는 잠잠해집니다.

පස්සේ ඔලු ඇසකයක්. අම්මා ඔලු වත ගානවා ටිකක් වෙලා අදාල ඉන්න. මගේ ුසන්න නාලා ඉන්නකෝ එච්චර වෙලාව නැද්ද සුවේ දැන් හිටර වෙනවා. එයාට පුතා නාර ඉන්න කියලා අම්මා දුන්නාම ධර්මය නැගිලා තියෙන්නා. සුවේ ගිලක් දිනවා මෙන්න පුතේ සුවේ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔය විදිහට දහම් සුව තමා හිතෙනා යන වෙලාවක් එනවා. අත්හැරීමේ ශාන්තිය මතුවෙච්ච වෙලාව පිටි සම්නය මතු වෙනවා. ඒක අයින් කරන්න බැ. සතර සතිපට්ඨානය වඩනකොට සත්ත බොජන පුරුණ වෙනව කිව්වේ ඒකයි. ඒක ධර්මතාවයක් කිව්වේ ඒකයි. අමුතය කරන්න දෙයක් නෑහැ.

그렇게 dharma의 편안함을 스스로 느끼는 때가 옵니다. 놓아 버림의 평안이 떠오른 때 pīti sambojjhaṅga가 떠오릅니다. 그것은 걷어 낼 수 없습니다. 네 satipaṭṭhāna를 기르면 일곱 bojjhaṅga가 채워진다고 한 것이 그것입니다. 그것을 dhammatā라고 한 것이 그것입니다. 따로 할 것이 없습니다.

ඉතින් ඉන්ද්‍රිය භාවනාව ඕකින් තේරුම් ගන්න ඉස්සතියටින් පට ඉස්සෙරලා හොඳ දේශනා කරලා තියෙන එකක් තේරු

그러니 indriya bhāvanā를 이것으로 알아들으십시오. 앞서도 잘 가르쳐 둔 것입니다. 알아들었습니까?

දැන් මේ තව ප්‍රශ්නයක් අහලා තියෙනවා මේ අරමුණක් එනකොට මේ අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් මෙනෙහි කරනවා ඒක තමා භාවනාව වශයෙන් කරගෙන යන්නේ. ඒක නැවත නැවතත් ඒකෙදෙනවා කියලා පෙන්නවා. ඉතින් මොකද මතක ශක්තිය දුර්වලීමක් තියෙනවා කියලා පණ වුනාට එහෙම කරගෙන ගියාග දැන් මෙතන්දි අපි දකින්න ඕනේ මෙන්න මෙහෙම දෙයක්.

이제 또 물음이 하나 들어왔습니다. 대상이 올 때 anicca로, dukkha로, anatta로 곰곰이 생각하는 것을 bhāvanā로 해 나가는데, 그것이 자꾸 끊어진다고 합니다. 기억력이 약해지는 것 같다고 하는데, 그렇게 해 나가면서 여기서 우리가 보아야 할 것은 이렇습니다.

භාවනාවක් සිද්ධ කිරීමේදී අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් මෙනෙහි කරන ක්‍රමය තමයි මූල ධර්ම ඒක එකක් එකයි. ඒ කර්මස්ථානයක් වැඩීමට ගන්නේ එක අවස්ථාවක් පමණයි ඒ කියන්නේ. දැන් මේක තමයි අපි කිව්වේ ක්ෂණික සමාධිය. තන කෙනික සමාධියත් උපචාර සමාධිය තැන උපචාර සමාධියත් අර්පනා සමාධිය තන අර අර්පනා සමාධියත් වඩන ක්‍රමය හුරු වුනාට පස්සේ මතක නැති වෙන්න තිබ පිවිච්ච හේතුව එතනින් ගැලවිල යනවා. ගිලිහි අමතක වෙන්න හේතුව මොකද ඒ සමාධිය වැඩිය යුතු ක්‍රම රටාව තුළ තියෙන අඩුපාඩු අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් බලන්න ඕනේ ක්ෂණික සමාධිය ඔතැන්න ක්ෂණික සමාධිය ක්‍රියාත්මක කරන ඕන.

bhāvanā를 할 때 anicca로, dukkha로, anatta로 곰곰이 생각하는 방법은 뿌리 dharma이고, 그것은 하나입니다. 그것을 kammaṭṭhāna로 기르는 것은 한 가지 경우일 뿐이라는 말입니다. 이것이 우리가 말한 khaṇika samādhi입니다. khaṇika samādhi의 자리에서는 khaṇika samādhi를, upacāra samādhi의 자리에서는 upacāra samādhi를, appanā samādhi의 자리에서는 appanā samādhi를 기르는 방법에 익숙해지면 잊어버리게 되는 까닭이 거기서 떨어져 나갑니다. 놓치고 잊는 까닭은 그 samādhi를 길러야 할 방식 안의 모자람에 있습니다. anicca로, dukkha로, anatta로 보려면 거기서 khaṇika samādhi를 움직여야 합니다.

ඉතින් අපිට හුඟාක් වෙලා තියෙන්නේ හැම ක්ෂණික සමාධියෙන් නැම් අවධානය යොමු කරලා ඒ අතර එන එන අරමුණට මොහොකවත් අරමුණු වෙන අවස්ථාවක් තියෙනවා. අපි වැඩ කරනකොට එක විදිහක්. ඒ වෙලාවේදී අපි අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් මෙනෙහි කරන අවස්ථාව ඒක නෙමෙයි. ඒ වෙලාවේදී දකින්න ඕනානේ රාගයට, ද්වේශයට, මෝහයට හේතු වෙනවද නැද්ද කියන විමර්ශනයෙන් විතරක්. එහෙමනවා නම් ඒ වත්රගන්න. ඒ වත්රගත්ත ක්ෂණික වැඩපිළිලක් ගෙනියන්න. ඒ ක්ෂණිකව කරන වැඩපිළිදී ඒ තැන කරන වැඩේ ඒ මොහොතේ අවධානය යොම් වෙන්න ඕනේ. ඒක හරියට කෙටෙනවාද කියන්න අවධානයෙන් වෙන්න ඕනේ. අන්න එතකොට එතන්දි වැඩිනවා ක්ෂණික සමාධිය අනිච්ච දුක්ඛ අනත්ත වශයෙන් වඩන්න සුදුසු අවස්ථාවක් තියෙනවා.

우리에게 많은 경우는, khaṇika samādhi로 마음을 기울이며 그 사이에 오는 대상에 잠깐이라도 마음이 가는 때입니다. 일을 할 때가 한 가지 방식입니다. 그때는 anicca로, dukkha로, anatta로 곰곰이 생각하는 때가 아닙니다. 그때 보아야 할 것은 그것이 rāga, dosa, moha의 원인이 되는지 아닌지를 살피는 것뿐입니다. 그렇게 된다면 그것을 멈추십시오. 그렇게 멈추는 즉각의 수행을 해 나가십시오. 그 즉각의 수행에서는 그 자리에서 하는 일에 그 순간 마음이 기울어야 합니다. 그것이 바르게 되고 있는지 마음을 기울여야 합니다. 그러면 거기서 khaṇika samādhi가 자랍니다. anicca, dukkha, anatta로 기르기에 알맞은 때가 따로 있습니다.

අර අපි අර ඉස්සෙල්ලා කිව්වේ විදිහට එක උපචාර සමාධිය තියෙනවා. අපි අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් ගන්නවා. දැන් අපි හිතමුකෝ දැන් චක්ඛුං අනිච්චා රූපං චක්ඛුං අනිච්චං, රූපං අනිච්චා, සෝතං අනිච්චං, සද්දෝ අනිච්චා මේ අධිවසීම වඩන්නත් පුළුවන්. ඇහැ කන දිවනාසය ශරීරය ඔක්කොටම රූප ශබ්ද ගඳලා ස්වාමීන්ස ඔක්කොම අරගෙන ආයතන භාවනාවක් වශයෙන් මේක වඩන්න පුළුවන් ස්කන්ධ භාවනාවෙන් වඩන්නත් පුළුවන්. දැන් මේ වෙලාවේදී උපචාර සමාධිය ගන්න ඕනේ. මොකද චක්ඛුං අනිච්චං රූපං අනිච්චා උපචාර සමාධිය තිබු නැත්නම් ඊළඟට මම ගන තියෙන්නේ මොකක්ද? අනු පිළිවල මතක ඇති වෙනවා අන්න උපචාර සමාධිය නැත්නම් ඊට මොකක්ද මම ගන්නේ අන් පොඩ්ඩක් හිතින්න වෙනස්. ඉතින් හුරු කරගන්නවා අපි ඉස්සෙල්ලා

앞서 말했듯 upacāra samādhi가 있습니다. 우리는 anicca로, dukkha로, anatta로 받아들입니다. 이를테면 'cakkhuṃ aniccaṃ, rūpaṃ aniccaṃ, sotaṃ aniccaṃ, saddo anicco' 이렇게 기를 수 있습니다. 눈, 귀, 혀, 코, 몸 모두와 모습, 소리, 냄새 모두를 붙들어 āyatana bhāvanā로 이것을 기를 수 있고, khandha bhāvanā로 기를 수도 있습니다. 이때 upacāra samādhi를 써야 합니다. 왜냐하면 'cakkhuṃ aniccaṃ, rūpaṃ aniccaṃ' 하다가 upacāra samādhi가 없으면 '다음에 무엇을 해야 하지?' 하게 됩니다. 차례에 대한 기억이 생기는 것, 그것이 upacāra samādhi입니다. 그것이 없으면 '다음엔 무엇이지?' 하고 마음이 조금 흔들립니다. 그래서 익힙니다.

වෙනස්. ඉතින් හුරු කරගන්නවා අපි ඉස්සෙල්ලා චක්‍රයක් ඇහැ කන දිව ශරීර ගත්ත චක්ඛුං අනිච්චං, රූපං අනිච්චා, සෝතං අනිච්චං, සබ්දෝ අනිච්චා, දානං අනිච්චං, ගන්ධෝ අනිච්චා, දිවහා අනිච්චා, රසෝ අනිච්චා, කායෝ අනිච්චා, පොත්තට්ඨබ්බෝ අනිච්චා, මනෝ අනිච්චා, ධම්මෝ අනිච්චාති දැන් අපි අනුලෝපතිම වශයෙන් උපචාරය උපචාරය කියන ඒ ළඟම හැතිරෙන්න ඕනේ. ඒ තැනම හතුරවන්න ඕනේ. අනුපිළිවලට හඳුරවන්න ඕනේ. අන උපචාර වෙනවා.

먼저 눈, 귀, 혀, 몸의 한 바퀴를 받아들여 'cakkhuṃ aniccaṃ, rūpaṃ aniccaṃ, sotaṃ aniccaṃ, saddo anicco, ghānaṃ aniccaṃ, gandho anicco, jivhā aniccā, raso anicco, kāyo anicco, phoṭṭhabbo anicco, mano anicco, dhammā aniccā'ti 합니다. 이제 anuloma와 paṭiloma로, upacāra라는 그 가까이에서 맴돌아야 합니다. 바로 그 자리에서 익혀야 합니다. 차례대로 익혀야 합니다. 그러면 upacāra가 됩니다.

ධම්මෝ අනිච්චා, මනෝ අනිච්චා ඒකින් පොට්ඨබ්බෝ අනිච්චා, කායෝ අනිච්චා, සසෝ අනිච්චා, දිව්හා අනිච්චා, ගන්ධෝ අනිච්චා, ගානං අනිච්චං රූපං අනිච්චා එතකොට සද්දෝ අනිච්චා, සෝතං අනිච්චං රූපං අනිච්චං චක්ඛුං අනිච්චං ආය චක්ඛුං අනිච්චං රූපං අනිච්චා කියනවා ඒ විදි චක්ඛුං අනිච්චං

'dhammā aniccā, mano anicco, phoṭṭhabbo anicco, kāyo anicco, raso anicco, jivhā aniccā, gandho anicco, ghānaṃ aniccaṃ', 그러고 'saddo anicco, sotaṃ aniccaṃ, rūpaṃ aniccaṃ, cakkhuṃ aniccaṃ', 다시 'cakkhuṃ aniccaṃ, rūpaṃ aniccaṃ' 하고 그렇게 합니다.

අනිච්චා කියනවා ඒ විදි චක්ඛුං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තා, රූපං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තා, සෝතං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තා සද්දෝ අනිච්චා දුක්ඛා අනත්තා ගානං අනිච්චං දුක්ඛං අනත් ගන්ධෝ අනිච්චා දුක්ඛා අනත් අනිච්චා රසෝ ජිව්හා අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා රසෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා කායෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා පොට්ඨබ්බෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා මනෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා ධම්මෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තාති ධම්මෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා මනෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා පොට්ඨබ්බෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා කායෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා සෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා ගන්ධෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා ගාන අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තං සද්ධෝ අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා සෝතං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තං රූපං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තං චක්ඛුං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තාති යයි යන චක්ඛු

'cakkhuṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā, rūpaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā, sotaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā, saddo anicco dukkho anattā, ghānaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā, gandho anicco dukkho anattā, jivhā aniccā dukkhā anattā, raso anicco dukkho anattā, kāyo anicco dukkho anattā, phoṭṭhabbo anicco dukkho anattā, mano anicco dukkho anattā, dhammā aniccā dukkhā anattā'ti. 'dhammā aniccā dukkhā anattā, mano anicco dukkho anattā, phoṭṭhabbo anicco dukkho anattā, kāyo anicco dukkho anattā, raso anicco dukkho anattā, jivhā aniccā dukkhā anattā, gandho anicco dukkho anattā, ghānaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattaṃ, saddo anicco dukkho anattā, sotaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattaṃ, rūpaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattaṃ, cakkhuṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā'ti.

අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තාති යයි යන චක්ඛු අනිච්චං දුක්ඛා නැත්නම් දැන් පිරිනිවා අනුපිළිවද

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අනුලෝපතිලෝමත යනකොට අ උපචාර වේවා. දැන් උපචාර වුනා නම් අපිට ඕක වරදීම [උගුර කෑරීම] උපාර වැඩිල තියෙෙන උපාරය වඩෙන්න ඕනේ උපාරය වැඩෙන්න ඕනේ. ඒඒ ඒක තමයි අනුලෝම ප්‍රතිලෝක වශයෙන් වඩනකොට අපි කරන හැම වැඩක්ම අවධානය මෙනවා. අවධානය අහක් වෙන්න. එතකොට මතක රස්තිය නැගිට මතක අඩු වෙනවා නම් උපචර සමාධිය පුරුදු කරන්න ඕන. ඔයට අනුත් පුළුවන් [උගුර කෑරීම]

anuloma와 paṭiloma로 가면 upacāra가 됩니다. upacāra가 되었다면 우리는 그것을 그르치지 않습니다. [목을 가다듬는 소리] (물음) upacāra가 자라 있으면… (답) upacāra를 길러야 합니다. upacāra가 자라야 합니다. 바로 그렇게 anuloma와 paṭiloma로 기를 때 우리가 하는 모든 일에 마음이 기울고, 마음이 다른 데로 가지 않습니다. 그러면 기억력이 살아납니다. 기억이 줄어든다면 upacāra samādhi를 익혀야 합니다. 그렇게 하면 됩니다. [목을 가다듬는 소리]

අර ඉදට පහ ගැටු. දැන් ඉතින් එතනදි තියෙන්නේ මේකයි. අනිච්ච දුක්ඛ අනාත්ත වශයෙන් ධර්මය දකින එකක්නේ ඒකද තු පහ ඒ පහ හතර තුන දෙක එක ඒක ආය යන්න පුළුවන්.

(물음) 하나부터 다섯까지 세는 것처럼… 거기서는 이렇습니다. anicca, dukkha, anatta로 dharma를 보는 것인데, 그것이 하나부터 다섯, 다시 다섯, 넷, 셋, 둘, 하나로 돌아가는 것과 같습니까?

ඔව් මතක ශක්තියට හොඳයි. මතර ශක්තියට හොඳයි ලෞකික භාවනාවක්. ඇයි නිකන් දකින්නේ නැ. සමත විදර්ශනා සමව වැටෙනවා අර කියන ආයතන භාවනාව ඒකයි වෙනස තියෙන්නේ.

(물음) 그렇군요, 기억력에 좋겠습니다. (답) 기억력에 좋은 것은 lokiya bhāvanā입니다. 왜냐하면 그것은 그냥 세는 것이라 보지 못합니다. 말한 āyatana bhāvanā에서는 samatha와 vipassanā가 함께 고르게 들어옵니다. 그것이 다른 점입니다.

ඉතින් එතකොට ස්කන්ධ භාවනාව රූපං අනිච්චං වේූපං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තා වේදනා අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා සංඥා අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා සංඛාර අනිච්චා දුක්ඛ අනත්ත විඤ්ඤාණං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තන්ති විඤ්ඤාණං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තං සංඛාර අනිච්චා දුක්ඛ අනත්තා සංඥා අනිච්චා දුක්ඛ අනත්ත වේදනා අනිච්ච දුක්ඛ අනත්තා රූපං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තංති රූපං අනිච්චං දුක්ඛං අනත්තං යනවා පිළිවෙන්න අනුලක තුළම

그러면 khandha bhāvanā는 'rūpaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattā, vedanā aniccā dukkhā anattā, saññā aniccā dukkhā anattā, saṅkhārā aniccā dukkhā anattā, viññāṇaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattan'ti, 'viññāṇaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattaṃ, saṅkhārā aniccā dukkhā anattā, saññā aniccā dukkhā anattā, vedanā aniccā dukkhā anattā, rūpaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattan'ti, 'rūpaṃ aniccaṃ dukkhaṃ anattaṃ' 하고 차례대로, 거꾸로 나아갑니다.

දුක්ඛං අනත්තං යනවා පිළිවෙන්න අනුලක තුළම ඔය කන ප්‍රකටු කරහන උපචාර සමාධිය අර මේ අමතක වන එක සතර දැනෙනවා. ඊට පස්සේ අපි වැඩක් කරනකොට වෙන දේකට බහිදන. ඒ වැඩ කරන දේ හරි අපි ලස්සන කරගෙන යනවා. අමතක ඉන්න. අමතක වෙනවා නම් අන්න ලෝකෝ ප්‍රතිලෝ වශයෙන්

그렇게 드러나는 upacāra samādhi로 잊어버리는 일이 사라집니다. 그 뒤로는 우리가 일을 할 때 다른 데로 빠지지 않습니다. 하는 일도 아름답게 해 나갑니다. 잊지 않습니다.

අමතක වෙනවා නම් අන්න ලෝකෝ ප්‍රතිලෝ වශයෙන් ස්කන්ධ භාවනාව ධාතු භාවනා ආයතන භාවනා මේ අදී ස්කන්ධ ධාතු වය ස්කන්ධ වශයෙන් ධාතු වශයෙන් ආයතන වශයෙන් අනිච්ච දුකාත් වශයෙන් බලන්න සිදු වෙන්න ඕනේ. එතකොට ඒ විදිහ තමයි ඒක ශ්‍රමණ කරගන්න.

잊어버린다면 anuloma와 paṭiloma로 khandha bhāvanā, dhātu bhāvanā, āyatana bhāvanā 같은 것을, khandha로, dhātu로, āyatana로 anicca, dukkha, anatta로 바라보아야 합니다. 그렇게 해서 그것을 익숙하게 만듭니다.

පංචස්කන්ධ වශයෙන් බලමු ස්කන්ධ භාවනාව චක්ඛු ධාතු රූප ධාතු, චක්ඛු විඤ්ඤාණ ධාතු, සෝත ධාතු, සබ්ද ධාතු, සෝත විඤ්ඤාණ ධාතු, ගාන ධාතු, ගන්ධ ධාතු, ගාන විඤ්ඤාණ ධාතු ජිවහා ධාතු, කප ධාතු, ජිවහා විඤ්ඤාණ ධාතු, කාය ධාතු, පොට්ඨාබ්බ ධාතු, කාය විඤ්ඤාණ ධාතු, මනෝ ධාතු, ධම්ම ධාතු, මනෝ විඤ්ඤාණ ධාතු දහ මේ ධාතු ගොටක් ධාතු මනසිකාරයත් ගන්න පුළුවන්.

pañcakkhandha로 보는 것이 khandha bhāvanā입니다. 'cakkhu dhātu, rūpa dhātu, cakkhu viññāṇa dhātu, sota dhātu, sadda dhātu, sota viññāṇa dhātu, ghāna dhātu, gandha dhātu, ghāna viññāṇa dhātu, jivhā dhātu, rasa dhātu, jivhā viññāṇa dhātu, kāya dhātu, phoṭṭhabba dhātu, kāya viññāṇa dhātu, mano dhātu, dhamma dhātu, mano viññāṇa dhātu', 이 dhātu들로 dhātu manasikāra도 할 수 있습니다.

විද්‍යාව හපෙ.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔය ටික නිතන මේක තමයි ඔව් ධාතු 18ක් 18 ධාතු බල්ල. සතර ධාතු බලන ආපෝ ධාතු, ශේ ධාතු, ආය ධාතු, පඨය ධාතු කියලා ධාතු හතර දෙනා වල්ලනවා. ඒ තව ක්‍රමයක්.

(물음) 그것이 바로 이것이군요. (답) 그렇지요. 열여덟 dhātu입니다. 열여덟 dhātu를 봅니다. 네 dhātu를 볼 때는 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, pathavī dhātu라고 네 dhātu를 봅니다. 그것은 또 다른 방법입니다.

ධාතු මනිසිකාරය සතර ධාතු වශයෙන් 18 ධාතු වසයෙන් ඔහොම බලන්න පුළුවන්ද ඒ වෙන්නේ? එතෙන් එක බලාගෙන යන ක්‍රමයක් ස්කන්ධ වශයෙන්, ධාතු වශයෙන් ආයතන වශයෙන් චක්කායතන සෝතායතන මේ චක්කායතන රූපයතන සෝතායතන සද්ධායතන එහෙම. චක්කායතන අනිච්චා රූපායතන අනිච්චා, සෝතායතන අනිච්චා, සද්ධායතන අනිච්චා එහෙම යටත් පුළුවන්. මේන් ආයතන භාවනාව එහෙම ගන්න. ඇති ස්කන්ධ, ධාතු, ආයතන, පරිච්චර සමුපදය ඔය හැමතිම ක්‍රමන්කූල යන්න පුළුවන්.

(물음) dhātu manasikāra를 네 dhātu로, 열여덟 dhātu로 그렇게 볼 수 있는 것이군요? (답) 거기서 하나를 바라보며 가는 방법입니다. khandha로, dhātu로, āyatana로, cakkhāyatana, sotāyatana, 이렇게 cakkhāyatana, rūpāyatana, sotāyatana, saddāyatana 하는 식입니다. 'cakkhāyatanaṃ aniccaṃ, rūpāyatanaṃ aniccaṃ, sotāyatanaṃ aniccaṃ, saddāyatanaṃ aniccaṃ' 이렇게 갈 수도 있습니다. āyatana bhāvanā는 그렇게 받아들입니다. khandha, dhātu, āyatana, paṭicca samuppāda, 그 모든 것을 차례대로 해 나갈 수 있습니다.

තමන්ට ගැලපෙන එකක් ඔය ටිකින් තෝරාගන්න. තමන්ගේ අදහස් වලට තරන එක්කෝ ස්කන්ධ භාවනාව ගැලපෙනවා. එක්කෝ ධාතු භාවනාව ගැලපෙනවා. එක්කෝ ආයතන භාවනාව ගැලපෙනවා. එක්කෝ පටිච්ච සමුප්පාද භාවනාව ගැලපෙනවා. ඉතින් තමන්ට ගැලපෙන භාවනාවක් ඔය තුළින් ඔය කර්මස්ථාන තුනින් හොයාගන්න ඕන. ඔයාගේ ගැලපෙන එක ආවට පස්සේ තමන්ට සෑල්ලු වෙලා නිදහස් වෙලා හිත මිදිලා යන පේනවා නම් ඒක හොගෙන යනවා. ඔය ඔක්කොම නිවන් දකින භාවනාව කෙළවර කරනකම්ම ඇති.

이것들 가운데 자기에게 맞는 것을 고르십시오. 자기 생각에 맞추어 khandha bhāvanā가 맞거나, dhātu bhāvanā가 맞거나, āyatana bhāvanā가 맞거나, paṭicca samuppāda bhāvanā가 맞습니다. 그러니 자기에게 맞는 bhāvanā를 이 kammaṭṭhāna들 가운데서 찾아야 합니다. 맞는 것이 온 뒤에 자기가 가벼워지고 풀려나 마음이 벗어나 가는 것이 보인다면 그것으로 해 나가십시오. 그 모든 것이 nibbāna를 보는 bhāvanā를 마칠 때까지 넉넉합니다.

මේ ආනාපානසති භාවනා ගැන දවස් විස්තර කරපු වෙලාවක අඩු පාඩුවක් වෙච්ච එකක් කරනවා මේ ආශ්වාස අ කළ යුතු දෙයක්, ප්‍රශ්වාස කළ යුතු දෙයක් තේරුම් ගත්තා කියලා පෙන්න.

전에 ānāpānasati bhāvanā에 대해 풀어 말할 때 모자랐던 것을 채웁니다. 들이쉬어야 할 것과 내쉬어야 할 것을 알아들었다는 것을 보여 주려 합니다.

මොකද ආශ්වාස කරන්න ඕනේ ආශ්වාස කරනවා කියලා කියන්නේ ආර්ය ආෂ්ඨාංගික මාර්ගයට අනුකූල දේ ආශ්වාස කරනවා. ලෝකයේ අනාර්ය අෂ්ඨායක මාර්ගයට අනුකපු දේ ප්‍රශ්වාස කරනවා.

들이쉬어야 할 것을 들이쉰다는 것은 ariya aṭṭhaṅgika magga에 맞는 것을 들이쉰다는 말입니다. 세상의 ariya 아닌 여덟 갈래 길에 맞는 것은 내쉽니다.

තියෙනවා දේශයෙන් ගත්තොත් ඒකයි. මිත්‍යා දිට්ඨි, මිත්‍යා සංකල්ප, මිච්ඡාචා, මිත්‍යා මිත්‍යාජීව, මිත්‍චයා වායාං, මිච්චා සති, මිත්‍යා සමාධි ඒ පැත්ත පස්ස කරනවා. සම්මා දිට්ඨි සම්මා සංකල්ප සම්මා වාචර සම්මා කම්මත්ත සම්මාජීව සම්මා වායං සම්මා සති සම්මා සමාධිපත්ත ආශ්වාස දහම

가르침으로 보면 그것이 있습니다. micchā diṭṭhi, micchā saṅkappa, micchā vācā, micchā kammanta, micchā ājīva, micchā vāyāma, micchā sati, micchā samādhi, 그쪽은 내쉽니다. sammā diṭṭhi, sammā saṅkappa, sammā vācā, sammā kammanta, sammā ājīva, sammā vāyāma, sammā sati, sammā samādhi 쪽은 들이쉽니다.

සම්මා සති සම්මා සමාධිපත්ත ආශ්වාස දහම ආශ්වාස කරන එකයි පස්වාස කරන එකයි මේ ලෝක ධර්මයේ පව් පැත්ත ඒ වගේ එහෙනම් මේ නොකරති පැත්ත පස්වාස කරමින් ආර්ය මාර්ගය වැඩීමට ඕන පැත්ත ආශ්වාස කරමින් කටයුතු වෙින් මේ ආශ්වාස පස්සවාසය නිවන් මගා තියෙනවා. මේක තමයි ආර්ය විනය ආශ්වාස පස්සාස.

dharma를 들이쉬는 것과 내쉬는 것은, 이 세상 dharma의 pāpa 쪽처럼 해서는 안 될 쪽을 내쉬고, ariya magga를 기르는 데 필요한 쪽을 들이쉬며 지내는 것입니다. 이것이 nibbāna로 가는 길의 들숨과 날숨입니다. 이것이 ariya vinaya의 assāsa passāsa입니다.

ඉතින් පංචස්කන්ධයෙන් ආශ්වාස විරහිතයි අනශ්වාසිකයි කියලා පෙලා තියෙනවා. රූපක්ඛන්දෝ අනස්සාකෝ වේදනාකන්දෝ අනස්සාකෝ. දැන් මෙහෙමත් දේශනාව තියෙනවා. අනස්වාස ඔය කියන්නේ හුලඟ නෙමෙයි ඔය කියන්නේ. ොතෙන් දැකන්න පහ කළ යුත්ත මොනවද අසුරු කළ යුත්ත වුනා කියලා කියා දැනගෙන පහ කළ යුත්ත පහ කරනවා ඇසුරු කළ යුත්ත ඇසුරු කරනවා. ඒක නිවන්.

그래서 pañcakkhandha에는 assāsa가 없다, anassāsa라고 경전에 나옵니다. 'rūpakkhandho anassāso, vedanākkhandho anassāso.' 이런 가르침도 있습니다. 여기서 assāsa라고 하는 것은 바람(숨)이 아닙니다. 무엇을 버려야 하고 무엇을 가까이해야 하는지 알고서, 버려야 할 것은 버리고 가까이해야 할 것은 가까이합니다. 그것이 nibbāna입니다.

ඉතින් එතනදි අපි දකින්නේ යම් මෙහෙම දේ. දැන් හුස්ම රැල්ලට හිත යොමු කරලා ගන්න එහෙම ක්‍රමයකුත් තියෙනවා. හැබැයි ඒකත් අර මූල ධර්මය දැක්ක අය තමයි කරන්න පුළුවන්. ලෝකයේ අනාථත්වය දැක්ක අයට එයා දකින ක්‍රම තියෙනවා. විවිධාකාර 86දහසක් ක්‍රම වලින් නිවන් මග පුළුවන් මූල ධර්මය දැකට පස්ස.

그러니 거기서 우리가 보는 것은 이렇습니다. 숨결에 마음을 두고 하는 그런 방법도 있습니다. 다만 그것도 뿌리 dharma를 본 사람만 할 수 있습니다. 세상의 의지할 데 없음을 본 사람에게는 그가 볼 방법들이 있습니다. 뿌리 dharma를 본 뒤에는 갖가지 8만 6천 가지 방법으로 nibbāna의 길을 갈 수 있습니다.

ලෝකය අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් දැකලා තේරුම් ගත්තට පස්සේ. එයා එක නිගමනයක් වනවා ලෝකයයි යමක් යම් තැනකීනා. යම් තැනක වෙයි නම් අපි යම් තැනක වන්නේ නම් ඒ ඔක්කොම අයින් කළ යුතුයි. ඔය මූල ධර්මය තීරනට පත් ලෝකය පනවන්න පුළුවන් නානා ප්‍රකාර ක්‍රම

세상을 anicca로, dukkha로, anatta로 보아 알아들은 뒤에 그는 하나의 결론에 이릅니다. '세상이란 것이 어디에 있든, 우리가 어디에 있든, 그 모든 것을 걷어 내야 한다.' 그 뿌리 dharma로 결정에 이르렀으니, 세상을 드러내는 갖가지 방법이 있습니다.

රූපස්කන්ධ, වේදනා ස්කන්ධ, සංඥා ස්කන්ධ, සංඛාර ස්කන්ධ, විඤ්ඤාණ ස්කන්ධ කියලා පංචස්කන්ධය කිත් ලෝකය කැමේ. ඔය අහතර ලෝකයක් පනාගන්න. ඇහැ රූපය කන ශබ්දය, නාසය, ගන්ධය, දිව රසයේ කය පොට්ඨබ්බය මන ධර්ම කියන මේ හය අහලා ලෝකයක් වටවන්න ඕන. ඒ තව පෙනින් මේ ලෝකේ විග්‍රහ කරනා.

rūpakkhandha, vedanākkhandha, saññākkhandha, saṅkhārakkhandha, viññāṇakkhandha라는 pañcakkhandha로 세상을 말합니다. 그 밖에 세상을 내세울 수는 없습니다. 눈과 모습, 귀와 소리, 코와 냄새, 혀와 맛, 몸과 phoṭṭhabba, 마음과 dharma라는 이 여섯을 넘어서 세상을 둘러칠 수는 없습니다. 그렇게 또 이 세상을 풀어 말합니다.

චක්ඛු ධාතු, රූප ධාතු, චක්ඛු විඤ්ඤාණ ධාතු, සෝත ධාතු, සද්ද ධාතු, සෝත විඤ්ඤා ධාතු වදී අටලොත් ධාතුවන්ග මාර්ගයෙන් ලෝකය පනවන්න පුළුවන්. විඤ්ඤාණ ලෝකයක් පනවන්න.

cakkhu dhātu, rūpa dhātu, cakkhu viññāṇa dhātu, sota dhātu, sadda dhātu, sota viññāṇa dhātu 같은 열여덟 dhātu의 길로 세상을 드러낼 수 있습니다. viññāṇa의 세상을 드러냅니다.

ඒකත් ඔය ස්කන්ධ වශයෙන් ධාතු වශයෙන්, ආයතන වශයෙන් චක්කායතන රූපයතන සෝතායතන සද්ධායතන ගානායතන ගන්ධායතන දිව්හායතන රසායතන කායායතන පොට්ඨබ්බායතන මනායතන ධම්මා ආයතන කියන මේ ආයතන හ කරලා තවත් ලෝකයක් පනවන්න බැ. එහෙනම් මේ තියෙන කොයි ආකාරයෙන් හරි එකක් අරගෙන අපිට පුළුවන් මේ තුළින් ලෝකය

그것도 그렇게 khandha로, dhātu로, āyatana로 합니다. cakkhāyatana, rūpāyatana, sotāyatana, saddāyatana, ghānāyatana, gandhāyatana, jivhāyatana, rasāyatana, kāyāyatana, phoṭṭhabbāyatana, manāyatana, dhammāyatana라는 이 āyatana들을 넘어서 또 다른 세상을 내세울 수는 없습니다. 그러니 이 가운데 어느 방식이든 하나를 붙들어 우리는 이것을 통해

යම් තැනක නම් එතනින් මිදෙන්න අවශ්‍ය ආපෝ ධාතුව තේජෝ ධාතුව වායෝ ධාතුව පඨවි ධාතුව යම් තැනක නැත්න එතන ලෝකයක් පනවන්න ඕන. ඒකට අවශ්‍ය කරන මූල ධර්මය නැත්නම් එතන ලෝකය අප පනවන්න ඕනේ. ඉතින් ඇන්න ඒ වගේ දැන් මෙතනදි

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

පනවන්න ඕනේ. ඉතින් ඇන්න ඒ වගේ දැන් මෙතනදි අපි දකින්න ඕනේ. එකින් එකෙකින් වෙන් වෙලා යන ආකාර.

그러니 그와 같이 여기서 우리가 보아야 할 것은 하나하나에서 갈라져 나가는 방식입니다.

දැන් මේ කය හැදිලා තියෙන හැටි අපි දැක්කොත් එහෙම ආපෝ ධාතුව, තේජෝ ධාතුව, වායෝ ධාතුව, පඨවි ධාතුව කියලා. ධාතු හතරක සම්පිඩනයකින් හටගත්ත මලය කයක් අපිට තියෙනවා. දැන් ඒක දකිනවා ඉස්සෙබ

이 몸이 이루어진 모습을 보면 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, pathavī dhātu라는 네 dhātu가 뭉쳐 생긴 더러운 몸이 우리에게 있습니다. 먼저 그것을 봅니다.

මලේ කයක් අරගෙන මේ තුළ චිත්ත මනෝ, විඤ්ඤාණ ආදී වශයෙන් කියන යම්කිසි දැනී දැනීමට හේතුකාර වන්නා වූ වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ කියන ස්කන්ධ හතරක්. මේ රූපස්කන්ධයක් ඒක සම්බන්ධ කරගෙන මේකට බැඳුනාම සත්වයෙක් විද්‍යාමානවා.

더러운 몸을 붙들고, 그 안에 citta, mano, viññāṇa 같은 어떤 앎, 앎의 원인이 되는 vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa라는 네 khandha가 있습니다. 이것이 rūpakkhandha와 이어져 거기에 묶이면 한 존재가 있게 됩니다.

සත්වයෙක් යම් තැනක විද්‍යාමානද එතනයි සුකක් විද්‍යාමාන වෙන්නේ. අසහනයක් විද්‍යාමාන වෙන්නේ. යම් තැනක සත්වයන් වෙන විද්‍යාමානත්වය නතර වුනා එතන දුකක් දුකක් විද්‍යාමානය ඉවරයි.

존재가 있는 곳에 dukkha가 있습니다. 편치 않음이 있습니다. 존재가 있음이 그친 곳에서는 dukkha가 있음이 끝납니다.

එහෙනම් අපිට ඕනකම තියෙන්නේ යම් තැනක දුක හටගත්තද? මේ ධාතු හතයෙන් හටගත්ත සම්පීර්ණය යම් තැනක එතන දුක හටගන්නවා. ඒ ධාතු හතර යම් තැනක නැද්ද එතන දුකෙන්

그러니 우리가 알아야 할 것은 dukkha가 어디서 생겼느냐입니다. 네 dhātu로 생긴 뭉침이 있는 곳에서 dukkha가 생깁니다. 그 네 dhātu가 없는 곳에서 dukkha로부터 풀려납니다.

නිදහස් වෙන්නේ. මේ ඒකත් එක්ස්සහට ධර්මස්කන්ධය යන ක්‍රමෙන් නිවන් දකින එක ක්‍රමයක්. දැන් මේ ක්‍රමෙන් ඔන්න අපි ගන්නත් පුළුවන්.

이것도 dharma의 갈래를 따라 nibbāna를 보는 한 방법입니다. 이 방법으로도 받아들일 수 있습니다.

අපි දකිනම් මේ බඳු මස්ේ කයක් අරගෙන මේ බඳු හිතක් කයක් ඇතු ජීවත් වෙන සමාජයේ ජීවත් වෙන්න ගියාම අපිට ජීවත් වෙන්නලා තියෙන්නේ රාග ද්වේශ මෝහ ලෝභ ද්වේශ මෝහ ආජීන් ග්‍රහ වෙච්ච සමාජයක එබන් දෘෂ්ටි ගතිකයින්ගේ සමාජයක ජීවත් වෙන්නි වෙලා තියෙන්නේ. ඒවා නිසාම ඒ අය ඇලෙනවා, වැටෙනවා, මුලා හරෙනවා. ඒ පස් සමාජයක් සමගය ජීවත් වෙන්න ඉන්න මට ඒ තරකට මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වෙනවා. ඒ පොරයට බහින්න සිද්ධ වෙනවා. ඒ නිසා හැමේම අසහනිය මානසිකත් එයා ගොඩනැගෙනවා.

우리가 보면, 이런 살덩이 몸을 지니고, 이런 마음과 몸으로 사람들 속에서 살아가려 하면, 우리는 rāga, dosa, moha, lobha에 사로잡힌 사회에서 살아야 합니다. 그런 diṭṭhi를 지닌 이들의 사회에서 살게 되어 있습니다. 그것들 때문에 그들은 들러붙고, 부딪치고, 헷갈립니다. 그런 사회와 함께 살아야 하는 나는 그 다툼에 맞서야 하고 그 싸움에 뛰어들어야 합니다. 그래서 늘 편치 않은 마음이 그에게 쌓입니다.

මෙන්න මේ දුකට මුලක් තියෙනවා මේ සමාජන එක මහා දුකක් වෙලා තියෙනවා. මට දැන් ඕනේ මේකෙන් නිදහස් වෙන්න අනුපූරණව නිදහස් වෙන්න ඕනේ. මේන්නේ මේ හුස්ම රැල්ලෙන් නිවන් දගෙන හැට තියෙන ක්‍රමය. දෙකට තියෙන ක්‍රමයක් න විග්‍රහ කරනවා.

'이 dukkha에는 뿌리가 있다. 이 사회가 하나의 큰 dukkha가 되어 있다. 이제 나는 여기서 풀려나고 싶다. 차례로 풀려나야 한다.' 이것이 숨결로 nibbāna를 보는 방법입니다. 그 방법을 풀어 말합니다.

එහෙනම් මෙන්න මෙතන්ට හිතගත්ත කෙනා ඊළඟට දකිනවා. ඉතින් මේ සමාජය එකතු වෙලා ඉන්න තාකල් එක්ක හිටියොත් තමයි එක්ක හිටීමේ හේතුවෙන් තමයි එක්කීමේ දුක් ඵලය ලැබෙන්නේ. එහෙනම් අනේ මට මේ ලෝක සමගට සම්බන්ධයෙන් ඇයත් වෙලා ඉන්න තියෙනවද? එක්වීමේ වෙන් වෙන්න තියෙනවානම් උදකලාව ඉවී වෙන්න තියෙනවා නම් කොච්චර හොනා තම මේ ගිහි කටයුතු කරගෙන ඉන්න මත පැවිදි අයට වගේ ඒ අවස්ථාව නෑහැනේ.

여기까지 생각한 사람은 다음으로 봅니다. '이 사회와 함께 있는 동안에는, 함께 있음 때문에 함께 있음의 dukkha라는 열매를 얻는다. 그렇다면 아, 내가 이 세상과 얽혀 있어야만 하는가? 함께함에서 떨어질 수 있다면, 홀로 고요해질 수 있다면 얼마나 좋을까. 하지만 집안일을 하며 사는 나에게는 출가자들처럼 그런 기회가 없지 않은가.'

මට කොහොමහරි මේ සංස්ථාවල කරන්න ඕනේ පිරිසක් කරන ගෙදර ඉතින් ඇසුරු කරලා තියෙන්නේ ගෙදර ඉන්න අම්පු දරුවාදී පිරිස්සේ. නෑ දෑ පිරිසේ කරනවා. මේගොල්ලෝ ඔක්කොම රාග, ද්වේශ, මෝහ සහගත්ත අදහස් නම් පතුර වන්නේ. මටත් ඔය තරඟට මූල දිට්ට එන්නවා. හැබැයි මට මහ වඩයක් ඕන. ඇලෙන්න ගැටෙන මුලා වෙන පැත්තෙන් අහක් වෙන්න හදන මට ඇලෙන්නට ගැටෙන්න මුලා වෙන්න ඒ පැත්තටම යොමු කරවනවා. ඒ පැත්තටම න පොළබගනවා. මේක මහා පදයක් කරදරයක්. ඒක දුක් සහගත බව දාන සහගත බව අසාකාී බව මට පේනවා. මොනවා කරන්න

'어떻게든 이 집단 속에서 해야 할 일이 있다. 가까이하는 이들은 집에 있는 부모와 자식들 같은 무리, 친척 무리다. 이들은 모두 rāga, dosa, moha가 섞인 생각을 퍼뜨린다. 나에게도 그 다툼 속으로 그런 뿌리 diṭṭhi가 밀려온다. 하지만 나에게는 큰 애씀이 필요하다. 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 쪽에서 벗어나려는 나를, 그들은 들러붙고 부딪치고 헷갈리는 쪽으로 이끈다. 그쪽으로 끌어당긴다. 이것은 큰 짐이고 골칫거리다. 그것이 dukkha를 품고 있고, 괴로움을 품고 있으며, 바람직하지 않다는 것이 내게 보인다.'

මමත් කරගත්ත පාප කර්ම අවිද්‍යාවෙන් බැහැගත්ත කාමුව මේකනේ ම හොඳයි කියලා පරලොවත්තන මට මේ කරදර ඇති කරන්නේ මම කොන ගත්ත ද නිසා වෙන එක කෙනෙක් කරන එකක් නෙමෙයි මොනවාද

'어쩌겠는가. 내가 지은 pāpa kamma, avijjā로 빠져든 kāma, 이것이 좋다며 다음 세상까지 바라던 것, 이 골칫거리를 만든 것은 내가 붙잡은 것 때문이지 다른 누가 한 일이 아니다.'

හැබැයි මම ඉවසින් ඉන්න කොයි වෙලේ හැට මටත් අවස්ථාවක් හම්බවෙන්න නැත්නම් නිදහස් වෙලා අවති වෙන්නේ නැහැනේ ව කොයි වෙලාවද හම්බේ එළියන එක එල්ලිය යුදේ එහා රෑ වෙනකම බෑ බේලෙ හැම කෙනාගෙන්ම මොනවාහරි ප්‍රශ්න ගෙදරින් ප්‍රශ්න පාවි ප්‍රශ්න ඔක්කොම හැබැයි ඔක්කොම අපට ඔක්කො ඔක්කොම ප්‍රශ්න කරන මිනිස්සු ඔය නිසාම නිදි මතකය හත අට වෙනකොට ඔක්කොම බුද්ධ.

'그래도 나는 참으며 지낸다. 언제쯤 나에게도 틈이 생길까. 그러지 않으면 풀려날 수 없지 않은가. 언제 그런 때가 올까.' 날이 밝을 때부터 밤까지 모든 이에게서 무슨 문제든 생깁니다. 집안 문제, 온갖 문제가 다 있습니다. 그런데 그 모든 문제를 일으키는 사람들도 그 때문에 졸려서 일곱 시, 여덟 시가 되면 모두 잠듭니다.

මට හොඳ වෙලාවක් අහුවෙනා ඔම බුදිය ගත්ත සට

모두 잠들면 나에게 좋은 때가 옵니다.

වුණා ළමය වුණා බැලුවා එක බුරව නොවා ඇහෙනවා. එක එක ලඟලන නොඇහෙනවා. සිද ගානවා. එකවත් නෑ හැර. මම කාමරේ සනිආන්න හොඳ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

වෙලාවක් විවේකීව එකලා වෙන්න මට හම්බ වුණා. දැන් මේ වෙලාවට කතා කරන්න දෙන්න කෙනෙක් නැහැ. ඔක්කොම හිතේ එළිවෙලා තමයි නික කතා කරනවා. මට නිදිමත් නැහැ. මොකද නිදි මත හැදින්න හේතුවක්ම තියෙන අය බුද්ධි මට ඕන මොන වෙලා තියෙන්නේ මේ නිදහස් වෙලාව. ඒ වෙලාවේ නිකන් ඉන්න ප්‍රබෝධය අවස්ථාවේ වෙන නිකන් බලා හිටව මට දැන් හොඳ වෙලාවක් අහුවෙනවා. දැන් එමින් සිරව කාපය ඇඳේ හරි පැදු හරි කමක් නැහැිලා ඉඳ පහියකට දැන් කල්පනා කරනවා. අනේ දැන් මේ අවස්ථාවදේ රෑයනකම් මට තිබුණේ.

'방에서 홀로 고요히 있을 좋은 때를 얻었다. 이 시간에는 말을 걸 사람이 없다. 모두 잠들어 버렸다. 나는 졸리지 않다. 졸릴 까닭이 있는 이들은 잠들었고, 내가 바라던 것이 이 풀려난 시간이다. 그때 그냥 있으면서 깨어 있는 때에 바라보고 있으니, 이제 좋은 때를 얻었다.' 이제 의자든 침대든 상관없이 앉아서 곰곰이 생각합니다. '아, 이 시간이 오기까지, 밤이 될 때까지 나에게 있었던 것은…'

කරන්න දෙයක් නෑහැගේ විපාකස්කන්ධයක් වශයෙන් මම ගොඩනාගාච්ච වැඩිපිලා තියන්නේ. ඒක හාමු ඒ අයට ඉන්නේ. නමුත් මට මොහොතක් අහපු එකක් සතුටත්. දැන් අර හොඳ මොහොතක් අහුවෙලා තියෙනවා කාගෙවත් තැඟි ගිහික් නැතුව නිදහස් වෙෙනවා. දැන් මම මේ පුටුවේ ඉඳගෙන හරි බෙව ඉඳගෙන හරි ඉන්නේ නිදහස් වෙලා ඉන්න. ගැනට මට නිදහ දැන් මට සැනසුව තියෙනවා. කොහෙද ඉන්නේ?

'어쩔 수 없다. 그것은 vipāka khandha로 내가 쌓아 온 일들이다. 그들도 그렇게 산다. 그래도 잠깐 얻은 이 시간이 기쁘다. 이제 좋은 순간을 얻었다. 누구의 간섭도 없이 풀려나 있다. 지금 나는 이 의자에, 혹은 침대에 앉아 풀려나 있다. 지금은 내게 자유가 있고, 지금 내게 편안함이 있다.'

දැන් මට සැනසුව තියෙනවා. කොහෙද ඉන්නේ? එහෙේ රත් වෙනවා, මෙහෙ රත් වෙනවා. එහට ඇඟරෙන්න ඕනේ මෙහාට ඇඟරෙන්න ඕනේ. දැන් කෝ කාය නිසා තියෙන්නේ කියලා ඔක්කගෙන්ම මගන වෙලාවක් අරගත්ත කයෙන් මාගන වෙලාවක් නැහැ. කයත් එක්කනේ මට ඉඳලා තියෙන්නේ. කය නිසා හටගන්න දුකක් වෙහෙසක් ඇත්්ද මට ඒක විඳින්නින්න වෙලා තියෙනවා.

그런데 어디에 있습니까? 여기가 뜨거워지고 저기가 뜨거워집니다. 여기를 긁어야 하고 저기를 긁어야 합니다. '모든 이에게서는 시간을 얻었지만 몸에게서는 시간을 얻지 못했구나. 나는 몸과 함께 있어 왔다. 몸 때문에 생기는 dukkha와 고단함이 있다면 나는 그것을 겪어야 한다.'

එහෙනම් දැන් මට ඕනකම තියෙන්නේ මොන හේතුවෙන්ද මේ කය නිසා වෙහෙත වෙන්නේ. කයේ මොනවා තියෙනවා හින්දා මොනවද මේ කයේ තියෙන්නේ?

그러니 이제 내가 알고 싶은 것은, 무슨 까닭으로 이 몸 때문에 고단해지는가입니다. 몸에 무엇이 있기에 그런가, 이 몸에는 무엇이 있는가?

මේ කයේ ආපෝ ධාතුව, තේජෝ ධාතුව, වායෝ ධාතුව, පඨයේ ධාතුව කියන ධාතු හතරක් තියෙනවා. මේ රත් කරන්නේ මොකක්ද? දාඩිය දාන්න එහෙමනේ වකේ. මේකේ තියෙන්නේ තේජෝධා කපිත වෙලා. දාඩිය මතුවෙන්නේ. මේ තද වින්නේ එයි මේ අතර මේකේ තියෙන්නේ පඨවිධාය. එතකොට මේකේ තියෙන එහෙමේ ජරකලා යනවා. එහෙම මතු වෙලා එනවා. එහෙම මෙහෙනවා මොකක්ද ඒ තියෙන ආපෝ ධාතුව

이 몸에는 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, pathavī dhātu라는 네 dhātu가 있습니다. 이것을 뜨겁게 하는 것은 무엇입니까? 땀이 나는 것은, 여기 있는 tejo dhātu가 들끓어서 땀이 솟는 것입니다. 이것을 단단하게 하는 것은 여기 있는 pathavī dhātu입니다. 그리고 여기 있는 것이 흘러가고, 그렇게 솟아오고, 그렇게 움직이는데, 그것은 무엇입니까? āpo dhātu입니다.

වායෝ ධාතුව මොකද කරන්නේ? මේ ධාතු තුනට ගෝචර වෙච්ච වායෝ ධාතුව ඒකට ඕන විදිහට හිරා සදනවා.

vāyo dhātu는 무엇을 합니까? 이 세 dhātu에 매인 vāyo dhātu는 그것들이 하자는 대로 갇혀 있습니다.

වායෝ ධාතුව සදෙලා වාය සබලා එක පැත්ත. පඨවි ධාතුව තිබුනේ නැහනම් ඒ වාජ සල කරන් දෙකක් නෑහනේ. පඨවිධා තියෙන්නේ වටලනේ තල කරන්නේ. එහෙනම් මේ ධාතු හතරෙන් තුනක් මහා වතුවා.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එහෙනම් මේ ධාතු හතරෙන් තුනක් මහා වතුවා. ආපෝ ධාතුවයි තේජෝ ධාතුවයි පඨවි ධාතුවයි මේ තුන තමයි මේ බැඳලා හිරගෙන තියායයි වායෝ ධාතුව. වායෝ ධාතුව විතරක් තිබුනන් එහෙම කොච්චර නිදහස්

그러니 이 네 dhātu 가운데 셋이 큰 감옥입니다. āpo dhātu, tejo dhātu, pathavī dhātu, 이 셋이 vāyo dhātu를 묶어 가두어 두고 있습니다. vāyo dhātu만 있었다면 얼마나 자유롭겠습니까.

මේ හිර කිරීම් තදකිරීම් බැඳීම් මෙතන නැහනේ. මෙන්න මේ ටික දකිනවා. මෙන්න මෙතෙන් දකිනවා. මනස මනස හිර වෙලා තියෙනවා ධාතු හතරක් එක්ක මේ ධාතු හතරෙන් හටගත්ත කයට මනස ඉර වෙලා තියෙන නිසා තමයි මේ ධාතු හතරෙන් මිදිච්ච නිදහස ලබන්න බැ.

이렇게 가두고 조이고 묶는 것이 여기에는 없을 것입니다. 이것을 봅니다. 바로 여기서 봅니다. 마음이, 마음이 네 dhātu와 함께 갇혀 있습니다. 네 dhātu로 생긴 몸에 마음이 갇혀 있기 때문에, 네 dhātu에서 벗어난 자유를 얻지 못하는 것입니다.

එහෙනම් මේ ධාතු හතරෙන් ධාතු තුනක් කහක් කරලා එක ධාතුවකට මගේ මනස තියන්න පුළුවන් නම් අන්න හේතුඵල ඇති නිගමනයක් කරන්න. එහෙනම් ඒ තමයි වායුවයෝ ධාතු. එහෙනම් මගේ මංස වාය ධාතුව පෙමු කරනවා. අනිත් ධාතුව තුනෙන් අයින් කරලා. කොහොමද ඒ කරන්නේ? ඈට යන්න දෙයක් නෑහැ ලඟ මේ හුස්ම උඩට යනවා පල්ලනයට යනවා. ඔය තියෙන්නේ වායු රැල්ල මෙන්න මේ වායු හැල්ලට මගේ මනස යොමු කරනවා අනිත් ධාතු ගුණය මිදෙන්න.

'그렇다면 이 네 dhātu 가운데 셋을 비켜 두고 한 dhātu에 내 마음을 둘 수 있다면' — 원인과 열매가 있는 결론을 내리십시오. 그것이 바로 vāyo dhātu입니다. 그러니 나는 내 마음을 vāyo dhātu로 향하게 합니다. 다른 세 dhātu에서 떼어 냅니다. 어떻게 합니까? 멀리 갈 것도 없이 바로 곁에서 이 숨이 위로 오르고 아래로 내려갑니다. 그것이 바람의 물결입니다. 바로 이 바람의 물결에 다른 dhātu의 성질에서 벗어나려고 내 마음을 둡니다.

මෙන්න මේ අදහස තේරු. ඒ නිදහස බලාපොරොත්තුවෙන් නාසයෙන් හිතන්නෙත් නැතුව. අඟ එහාම එහා එන වාිරුද හිත තියලා ක්‍රමානුකූරව හුස්ම ගන්නවා මෙන්න මේ වෙලාවට දිග වෙලාවක් යනකොට මනස බයව ධාතුව අරමුණු කරනවා ධාතු තුනක් අරමුණු කරන්නේ නැතුව.

이 뜻을 알아들으십시오. 그 자유를 바라며, 코를 생각하지도 않고, 저쪽으로 갔다 이쪽으로 오는 바람의 물결에 마음을 두고 차례대로 숨을 쉽니다. 그렇게 오랜 시간이 지나면, 마음이 세 dhātu를 대상으로 삼지 않고 vāyo dhātu를 대상으로 삼습니다.

ආපෝ ධාතුවයි, පඨවි ධාතුවයි, තේජෝ ධාතුවයි අරමුණු කරන්නේ නැතුව වායෝ ධාතුව අරමුණු කරමිට හිතෙනකොට වාය ගති ලක්ෂණය හිතට එනවා. අරකින ධාතු තුනේ හිත නොහිටිනවා.

āpo dhātu, pathavī dhātu, tejo dhātu를 대상으로 삼지 않고 vāyo dhātu를 대상으로 삼아 생각해 나가면, 바람의 성질이 마음에 옵니다. 다른 세 dhātu에는 마음이 머물지 않습니다.

මෙන්න මේ වෙලාවට මුළු ශරීරය සැහැල්ලු වෙලා වායුවක් වාගේ ඔවට පත්වෙලා නිදහස් වෙන්න පටන් ගන්නවා සමන් දැනෙනවා ශරීරය බල දැන්න. කැක්කුම වේදනාව හිරවීම එකක්වත් දැනුනේ නැත්ත. නිදහස් වායුවක් වාගේ ශරීරය වැටහෙන්න පටන් ගා.

바로 이때 온몸이 가벼워져 바람처럼 되어 풀려나기 시작합니다. 편안함이 느껴집니다. 몸을 살펴보면 쑤심, 아픔, 조임이 하나도 느껴지지 않습니다. 몸이 자유로운 바람처럼 느껴지기 시작합니다.

මෙන්න මේ වෙලාවට විශාල සතුටක් එනවා. මම දැන් ධාතු තුනක තියෙන හිරවන්දනය නිදහස් ව වායෝ ධාතුව නිදහස් ව කොච්චර සැහැල්ලුව කොච්චර ශාන්තද ප්‍රණීතද කියලා. මෙන්න මෙතන්ට එනකොට අපි බලාපොරොත්තු වෙච්ච ධ්‍යානයට සම්පන්නවන්නා වූ ධ්‍යාන උපචාරය.

바로 이때 큰 기쁨이 옵니다. '나는 이제 세 dhātu에 갇힌 데서 풀려났다. 풀려난 vāyo dhātu는 얼마나 가볍고, 얼마나 고요하며, 얼마나 빼어난가.' 여기에 이르면, 우리가 바라던 jhāna로 이끄는 jhāna의 upacāra입니다.

මෙන්න මෙතෙට එන්නට මොකද වෙන්නේ? අන්න ඕකට කියනවා දැන් උග්ග්‍රහ විදිය අවස්ථාවට ආවා. උග්ගණය කළා කියන්නේ වායෝ උග්ගනය කළා. දැන් හිත තියෙන්නේ වායුව ශරීරය වැටහෙනේ වායුවක්වා මෙන්න මේ වෙලාවේදී ඇතිෙනවා විශාල චිත්ත ප්‍රසාදයක්.

여기에 이르면 어떻게 됩니까? 그것을 이제 uggaha의 단계에 왔다고 합니다. uggaha를 했다는 것은 vāyo를 붙잡았다는 것입니다. 이제 마음은 바람에 있고, 몸은 바람처럼 느껴집니다. 바로 이때 큰 citta pasāda가 생깁니다.

වායුමය කයක වායුමය මූලක් ආයෝකමත් වෙලා පින්න පටන්ගන්න. ඒකට හේතු

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

번역 고르기