와하라까 코리아
CD016-02

CD016 · 2번째 · 30분 · 원문 녹음

citta 풀어 보기

චිත්ත විග්‍රහය.

අපිට තව විස්තර කරගන්න අවස්ථ වෙන්නේ ජෛතසික රූප නිබ්බාන කියන අධර්මයට අයිති වෙන මූලික පිළිබඳව තියෙන විස්තර මේ තුළින්

이제 citta, cetasika, rūpa, nibbāna라고 하는 abhidhamma에 속하는 다른 바탕 가르침들을 이것을 통해 더 자세히 풀어 볼 기회가 생깁니다.

ආරම්මණ විජානන ලස්සනං චිත්තං

'ārammaṇa vijānana lakkhaṇaṃ cittaṃ', 곧 대상을 아는 성질을 지닌 것이 citta입니다.

ඔය වගේම දැනු සක්ස් කරලම දම් දිච්ච චිත්තං

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ආදී වශයෙන් චිත්ත කියන කොටසක් තිය ආගන්තුන උපදිට කියන උපදිච්චන් කියලා ඒකේ ආගන් චිරෙස උපදි වීම පෙන්නවා.

이와 같이 citta라는 부분이 있고, 그것이 āgantuka upakkilesa, 곧 밖에서 드나드는 더러움에 의해 더럽혀진다는 말로 그 더러움이 생겨나는 것을 보여 줍니다.

එතකොට චිත්ත කියනවා, මනෝ කියනවා, විඤ්ඤාණ කියනවා. මේ තුනින්ම පෙන්නන්නේ එක දෙයක් හැටියට තමයි ඕකට විදාය වෙන්නේ.

그래서 citta라고도 하고 mano라고도 하고 viññāṇa라고도 합니다. 이 셋은 모두 같은 하나를 가리키는 것으로 풀이됩니다.

යමක් චිත්ත නම්, මනෝ නම්, විඤ්ඤාණ නම් දෘෂ්ට පිළිගෙත් එහෙම දෙයක් පෙලා තියෙන්නා.

citta라고 하든 mano라고 하든 viññāṇa라고 하든, 그런 것이 가르침 안에 나와 있습니다.

නමුත් චිත්ත කියන එකට මනෝ කියන්නේ හේතුවක් තියෙනවා විඤ්ඤාණ කියන්නේ හේතුවක් තියෙනවා. එතකොට ඒ හිත ගැනම තමයි කියන්නේ.

그러나 citta를 mano라고 부르는 까닭이 있고 viññāṇa라고 부르는 까닭이 있습니다. 그래도 결국 같은 마음을 두고 하는 말입니다.

ඉතිවාම අවස්ථා අවස්ථාන නිසා නග්‍රේද වශයෙන් අවස් ඔය කියන සිත් අසුනේස වෙතලා තිබ්බ ඒ පිටම සිටිත්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අසුන් වත් ආරම්මණ විචාන ලක්ෂණන් චිත්තං කියපු ඒ ටිකම තමයි මේ නොයෙත් ආකාරයෙන් එක එක දෛතසිකයන්ගේ ස්වභාවය වෙනවා නිබ්බි වෙන්නේ.

'ārammaṇa vijānana lakkhaṇaṃ cittaṃ'이라고 한 바로 그것이 여러 모습으로, cetasika 하나하나의 성품에 따라 달라지는 것입니다.

දැන් ලෝභ මූල හිත්, ද්වේශ මූල හිත් මෝහ මූල හිත් ඔය විදිහට වෙන් කරගන්නවා. මලෝ භිසා මන්තර කරෙන කුසල හිට කියලා වෙන් කරගන්නවා.

그래서 lobha를 뿌리로 한 마음, dosa를 뿌리로 한 마음, moha를 뿌리로 한 마음으로 나눕니다. alobha, adosa, amoha의 kusala 마음이라고도 나눕니다.

මේ ආකාරයෙන් හිත තුළ තියෙන ස්වභාවයන් ඒ හිත එක හිතේ පිහිටපු අර ආංශික උප්වේශ කියන ශක්තිය. ඇතිවෙන වයක්කම් වලින් තමයි ඒක පාප සිත් වලට වෙන් කරගන්නේ.

이렇게 마음 안에 있는 성품들, 곧 마음에 자리 잡은 āgantuka upakkilesa라는 힘에서 생기는 다름에 따라 그것을 pāpa 마음들로 나누는 것입니다.

එතකොට ඒ වෙන් කරලා තියෙන හේතුලින් අපි දකින්න ඕනේ චෛතසිකය නිසා තමයි ිතර කියන ස්වභාවය වෙනස් වෙන්නේ.

그렇게 나눈 까닭을 보면, citta라는 성품이 달라지는 것은 cetasika 때문이라는 것을 알아야 합니다.

දැන් එදා කියන එකට තියෙන්නේ දැනෙන බව විජානන ලක්ෂන විජානනය නෙමෙයි.

citta에 있는 것은 아는 성질, 곧 vijānana lakkhaṇa이지, 아는 일 그 자체가 아닙니다.

විජානනය එකක් විජානන ලක්ෂණය කියන්නේ තව එකක්.

아는 일은 하나이고, 아는 성질은 또 다른 하나입니다.

දැන් අපිට මේ වීදුරක් තියෙනවා මේක බිදෙන ලක්ෂණයයි. දැන් බිදෙන ලක්ෂණය කියන්නේ බිදීමට නෙමෙයි. බිදීම එකක් බිදෙන ලක්ෂණය තව එකක්. මේ වීදුරුවෝ පිදෙන්න නැතුව ියත්තාන ලක්ෂණය යුත්තයි.

여기 유리잔이 있다고 합시다. 이것은 깨지는 성질을 지니고 있습니다. 깨지는 성질은 깨짐이 아닙니다. 깨짐은 하나이고 깨지는 성질은 또 다른 하나입니다. 이 유리잔은 깨지지 않은 채로도 깨지는 성질을 지니고 있습니다.

මේ කඩවතක් අරගන්න පිළිකු වැටෙන ලක්ෂණය යුත්තයි කියලා. ඒක පිරිපු වැටීම නෙමෙයි කැරවතේ තියන්නේ. කැඩවතේ ස්වභාවය පිළිපු වැටෙන්න ලස්සන

거울을 하나 들어 봅시다. 거울은 모습이 비치는 성질을 지니고 있습니다. 거울에 있는 것은 비친 모습이 아닙니다. 거울의 성품은 모습이 비칠 수 있는 성질입니다.

අරගුණක් ඒකට දා නම් ඒ ඉදිරියට යන්ති රූපයක් බීලියන්න. ඒක පිළිපෙකුන් වැඩෙන්නේ. ඒ පිළිපු ලස්සන තියෙන නිසා තමයි. ඒකට අවශ්‍ය දෙයක් ඒ විදිහ තිබ්බහම ආලෝකයක් තියෙනවා නම් ඒ පරාවර්තනම් පේතු විද්‍යාන වෙලා පේන්නේ.

그 앞에 어떤 rūpa가 있으면 거기 모습이 비칩니다. 비치는 성질이 있기 때문입니다. 필요한 것이 갖추어지고 빛이 있으면 그 되비침이 드러나 보이는 것입니다.

කණ්නාඩියේ ඕකට ඇහුවෝ කණ්නාඩියපු පේන ලක්ෂණය. දෙූ පේනවා කියන්නේ ඒ ලක්ෂණය ක්‍රියා නැති දකින්න ප්‍රතිඵලයක්.

거울에 있는 것은 모습을 보여 주는 성질입니다. 모습이 보인다는 것은 그 성질이 일할 때 보이는 열매입니다.

ඒ වගේම ආරම්භණ විජානනය කියන්නේ ආරම්භණ විවිධාකාරයෙන් දැනගැන. විවිධාකාරයෙන් දැනගැනීමේ ලක්ෂණයයි හිත කියන්නේ. චිත්ත කියන්නේ.

마찬가지로 ārammaṇa vijānana란 대상을 여러 가지로 알아 가는 것입니다. 여러 가지로 아는 성질, 그것이 마음, 곧 citta입니다.

එතකොට අපි චිත්ත කියනකොට අපි චිත්ත කියන වචනයෙන් ලක්ෂණයෙන් යුද්ධ වෙලා ඒ ලක්ෂණයට ඝෝචර වෙලා ඒ තුළින් නැගි එකටයි අපි හිතන්න බුද්ධයක්.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

චිත්ත කියන ස්වභාවය අරමුණු තියෙන එකක් නෙමෙයි. දැනගැනීමේ ලස්සන.

citta의 성품은 대상을 지니는 것이 아니라 아는 성질입니다.

එතකොට චිත්ත කියන එක මනෝ බවට පත් වුනාට පස්සේ තමයි අන්න අවශ්‍ය කරන්නා වූ මේ මූල ධර්මයට වැහැගෙන තියෙන්නේ. මැනීම සඳහා වැහැගෙන තියෙනවා. ඉතින් මේ ලෝකය මැනගන්න බහිනවා.

citta가 mano가 된 뒤에야 필요한 이 바탕 dhamma에 들어서게 됩니다. 재기 위해 들어서는 것입니다. 그래서 이 세상을 재려고 들어갑니다.

ඔව් චිත්‍රය කියන චිත්‍ර කියන එක තමයි මූලික වශයෙන් චිත්‍ර කියන එක තමා චිත්‍රය කියන අ හදාගියේ.

그렇습니다. citta라는 말은 바탕으로 보면 그림이라는 뜻의 citra에서 만들어진 것입니다.

දැන් චිත්‍රයක් අඳිනවා යම් දේ චිත්‍රයක් අඳිනවා කියනකොට චිත්‍රය අඳිලා තියෙන පසුතලයක් තියෙනවා. ඒ පසුතලය මුල් කරේ චිත්ත අඳිනවා. ඒ පසුතලය දැන් අර චිත්‍රය කියන එක නම් තියෙන්නේ පසුතලයක තමයි අද මේ ලෝක සම්මධිය චිත්‍රය ගැන පුරුන් තියන්නේ. චිත්‍රය කියලාට අවසෙන පසුතලයක තමයි චිත්‍රය පිහිදාන්නේ.

그림을 그린다고 하면 그림이 그려지는 바탕면이 있습니다. 그 바탕면을 바탕으로 그림을 그립니다. 그림은 바탕면 위에 있는 것이고, 오늘날 세상에서도 그림을 그렇게 봅니다. 그림이라고 하면 결국 바탕면 위에 자리 잡는 것입니다.

අන්න ඒ වගේ හිත කියන හිත තුළ තමයි පිහින්නේ. ඒ වගේම මේ අරමුණු පිහිට ඕනේ.

그와 같이 대상은 마음이라는 마음 안에 자리 잡습니다. 그렇게 대상이 자리 잡아야 합니다.

පහළ වෙනවා ඔව්

(나타납니다.) 그렇습니다.

දැන් හදවත ඇතුළු කරගෙන පිහිට තියෙනවා මනංච පටිච්ච ධම්මේච උප්පත්තනී මනෝ විඤ්ඤාණං එත විඤ්ඤාණ කියන අවස්ථාවට පත්වෙනකොට විඤ්ඤාණයට පත්වෙන්න ඉස්සෙල්ලම්ම මනස මුල් කරගෙන. ඒ කියන්නේ මනසට ධර්මයක් පත්නය වීමෙන් තමයි මනෝ විඤ්ඤාණයක් හටගන්නේ.

심장을 포함하여 자리가 있습니다. 'manañca paṭicca dhamme ca uppajjati manoviññāṇaṃ'이라 하듯, viññāṇa에 이르기 전에 먼저 mano를 바탕으로 합니다. 곧 mano에 dhamma가 부딪쳐서 mano viññāṇa가 생겨납니다.

මන කිය වඩක් තියෙනවා මනට ධර්මයක් ගත්තන වෙන්න ඕන. මනෝ විඤ්ඤාණයක් පහළ වෙන්නේ එටක.

mano가 있고, 그 mano에 dhamma가 부딪쳐야 합니다. 그때 mano viññāṇa가 나타납니다.

එතකොට මනවයි ධර්මයයි පුරේජාතයි. පුරේජාන කියන්නේ මුලින් පහළ වෙන්න ඕනේ. මන විඤ්ඤාණය පච්චේජා. පච්චය ජානතන පස්සේ පහළ වෙන්න ඕනේ. මුලින් පහළ වෙන දේ මනස පටිච්ච ධම්මයට උප්පත්තිය මනෝ විඤ්ඤාණ. එතකොට මනසට ධර්මයක් ගත්තට්තනය වීමෙදී තමයි. ඒකේ ලැබෙන ප්‍රතිඵලය තමයි මනෝ විඤ්ඤාණය. අන්න මනෝ

그러니 mano와 dhamma는 purejāta, 곧 먼저 나타나야 하는 것이고, mano viññāṇa는 pacchājāta, 곧 나중에 나타나야 하는 것입니다. 먼저 나타나는 것을 바탕으로 'mano paṭicca dhamme uppajjati manoviññāṇaṃ'입니다. mano에 dhamma가 부딪칠 때 얻는 열매가 mano viññāṇa입니다.

ප්‍රතිඵලය තමයි මනෝ විඤ්ඤාණය. අන්න මනෝ විඤ්ඤාණයට කියනවා දැනීමේ ස්වභාවය තියෙනවා.

그 mano viññāṇa에는 아는 성품이 있다고 합니다.

නෑ මෙහෙමයි චිත්ත කියන අවස්ථාවේදී අ හැම ටිකටම සිතක් පහළ වුනා ඒ සිතට සාධාරණ චෛත ටික හතක් තියෙනවා. සර්ව චි සිද්ධ සාධාරණ කියලා කියන්නේ. අන්න ඒ සර්ව චිත්ත සාධාරණ හතකින් යුත්තයි පහළ වෙච්ච යම් දැනීමක් තියෙනවා නම් මූලිකම දැනීම. අර ආගන්විතවලට පත් වෙන ඉස්සෙල්ලා තිබිච්ච දැනීමේ මූලික චිත්ත අවස්ථාවක් තියෙනවා. ඒ චිත්ත අවස්ථාව සකස් වෙලා තියෙන්නේ චෛත් ටික හදනවා.

아닙니다, 이렇습니다. citta의 단계에서 마음이 하나 나타날 때마다 그 마음에 늘 따르는 cetasika 일곱이 있습니다. 이것을 sabbacittasādhāraṇa라고 합니다. 이 일곱을 갖추고 나타나는 앎이 있다면 그것이 가장 바탕이 되는 앎입니다. 밖에서 드나드는 것들에 물들기 전에 있던 앎의 바탕 citta 단계가 있습니다. 그 citta 단계는 이 cetasika들로 짜여 있습니다.

ස්පර්ශ වේදනා, සංඥා, වේදනා, ඒකාග්‍රතා ජීවිතයේ දිනකා. එතකො ඔය ටික තමයි ටික හත්ත. ඔය හත්තෙන් එකක් හරියලු නම් ඒක හිතක් නෙමෙයි ඩක් හරගන්න බැහ.

phassa, vedanā, saññā, cetanā, ekaggatā, jīvitindriya, manasikāra입니다. 이것이 일곱입니다. 이 일곱 가운데 하나라도 빠지면 그것은 마음이 아니어서 마음으로 잡을 수 없습니다.

හිතක් එක්කම එකට උපදිනවා. එකක් හිතක් එක්කම පවටිනවා. හිත නැති වෙනකොට නැති වෙනවා. හිත ගන්න අරමුණම ගන්නවා. මේක තමයි චෛතයි ටික වෙනම පහල වෙන්නේ නැහ හිටිය

마음과 함께 생겨나고, 마음과 함께 머물고, 마음이 사라질 때 사라지며, 마음이 잡는 대상을 똑같이 잡습니다. 이것이 cetasika입니다. 따로 나타나지 않습니다.

ඔව් මූලිකම ක්‍රියාත්මක වෙන අවස්ථාවකදී දැන් සිත කියලා එකක් ස්ථිරව නෑ. සිත කියන්නේ හැම මොහොතකම හේතුවක ඵලයක්. මනක ධර්මයක් ගර්ථනය වීමේ ඵලයක්.

그렇습니다. 가장 바탕에서 움직이는 때에도 마음이라는 것이 굳게 있는 것은 아닙니다. 마음은 매 순간 어떤 까닭의 열매입니다. mano에 dhamma가 부딪친 열매입니다.

දැන් මන කියන අවස්ථාවක් තියෙනවා මන කියන අවස්ථාව චිත්ත කියන අවස්ථාවයි ඒකෙ මනයි මනසයි දෙකක්. මන ඇසුරු කළොත් මනස.

mano라는 단계가 있는데, 그 mano 단계가 곧 citta 단계입니다. 거기에 mano와 manasa 둘이 있습니다. mano에 기대면 manasa입니다.

ඔව් දැන් මන මන ඇසක් නම් ඇහැට පේන්නයි ඒකට රූපයක් එන්න එන්නේ. ඒ කියන්නේ මන කියන්නේ දැනීමේ මූල ලක්ෂණයක් එනවා.

그렇습니다. mano가 눈이라면, 눈이 보기 위해 거기에 rūpa가 오는 것입니다. 곧 mano는 앎의 바탕 성질로 오는 것입니다.

මැනීමට අවධානය යොමු කරන්න ඕනේ ඒක කොච්චර වෙ අවධානයක් යොමු කරලා තිබුනේ නැත්නම් කොච්චර අරමුණු ආවා ඒවා ගෝචර වෙලා දැනීම තත්වයට පත් වෙන්නේ.

재는 일에 주의를 기울여야 합니다. 주의를 기울이지 않았다면 대상이 아무리 많이 와도 그것이 잡혀서 앎의 자리에 이르지 않습니다.

මොලේ සම්බන්ධ මෙහෙම තියෙනවා. මොලේ කියන එක තියෙන්නේ අ දැන් මොලයට සම්බන්ධ වෙලා තියෙන්නේ ඉස්සෙල්ලාම මෙහෙම තියෙනවා. කර්ම ජාය, චිත්ත ජාය, ඉතයි, ආහාර ජාය මෙන්න මේ කායික ක්‍රමය හතරක් තියෙනවා. ඔය හතරෙන් හටගන්නකොට

(뇌와 관련해서는요?) 이렇습니다. 뇌와 관련된 것은 먼저 이렇게 있습니다. kammaja, cittaja, utuja, āhāraja, 이렇게 몸이 생겨나는 길이 넷 있습니다. 이 넷에서 생겨날 때,

කර්ම කය කියන එකට කියනවා ඒක කයජ කයයි. මේ ඒක කයක් වැඩි වෙලා තියෙන එක. ඒක පටිසන්ධිය අවස්ථාවකදී තමයි කර්ම කය කියන එක ආරම්භ වෙන්නේ.

kamma 몸이라고 하는 것을 kammaja kāya라고 합니다. kamma 몸은 paṭisandhi 때에 비롯됩니다.

කර්මගේ කායික අවස්ථාවට කාය දක භාව දක වස්තු දක කියලා. පරමාණු තුනක ඉතාම සියලුම සම්පිඩනයක් හටගන්න කර්ම ඵලය. අන්න ඒ පරමාණ තුනකට සම්පිඩනය. ඒකනිකර කර්මය. පූර්ණ කර්මයි. එ පටිසන්ධිය කියන්නේ පූර්ණ කර්ම ජ. ඒකට බාහිරෙන් වෙන කිසිදුම දෙයක් අවශ්‍යතාවයක් නැහැ. අන්න කර්මඵලයෙන් හටගන්නා වූ ඉස්සෙල්ලාම මූලිකව හටගන්න කාය දක භාවේ.

kamma가 만드는 몸의 단계를 kāya dasaka, bhāva dasaka, vatthu dasaka라고 합니다. 아주 미세한 세 알갱이가 뭉쳐 생기는 kamma의 열매입니다. 그 세 알갱이의 뭉침은 오로지 kamma이고 온전히 kamma입니다. paṭisandhi는 온전히 kammaja이며, 밖에서 다른 어떤 것도 필요하지 않습니다. kamma의 열매로 가장 먼저 바탕으로 생겨나는 것이 kāya dasaka와 bhāva dasaka입니다.

පරමාණු තුනක් නැත්නම් සුද්ධාස්සක තුනක්. එතකොට විද්‍යාශ්‍රක ආරම්භය ඉස්සෙල්ලාම හටගත්ත අවස්ථාවට තියෙනවා පටිසකන්ධිය අවස්ථාව

세 알갱이, 다시 말해 suddhaṭṭhaka 셋입니다. 그렇게 앎이 기대는 바탕이 처음 생겨나는 때가 paṭisandhi의 때입니다.

ඕක බොහෝ කලින් ඇදිය ගහන තක්වත් යන එකක් නක් කෝඩි යන්න කොසක විෂ හිටියක් ි චිත්තක්ෂණ ඔිත්තක්ෂන පහල වෙන්නේ චිත්ත දෙවල දැන් කර්ම දෙවල චිත්තක්ෂණක් එතන් චිත්තක්ෂ ඉස්සෙල්ලා අවස්ථාවක් හොය ඒක කායික අවස්ථාව කියන්නේ ඒකයි.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

එතකොට ඕපපාතිකෝ හටගන්න ඕපපාතිකෝ හටගන්නවයි කියලා කියන්නේ මේ සියලුම දැන් අ චක්ඛු දසක සෝත දසක ගාන දසක ගිහා දසක කාය දසක භාව දසක ඔයාදී වශයෙන් එතකොට ඒ ඔක්කොම එකන් හටගන්න එක මොකද මේකත් කර්ම කියන්නේ. මේකට කියනවා ඕපපාට උප්පන්න දෙවියන්ගේ සමහර පරේත පොඩ් ආදීවල උප්පත්තිය ඒ ආකාරය

그러면 opapātika로 생겨나는 것, opapātika로 생겨난다는 것은 cakkhu dasaka, sota dasaka, ghāna dasaka, jivhā dasaka, kāya dasaka, bhāva dasaka 같은 것들이 모두 한꺼번에 생겨나는 것인데, 이것도 kamma 때문입니다. 이것을 opapātika로 태어남이라 하며, devatā와 몇몇 peta 같은 이들이 이렇게 태어납니다.

එතකොට යම්කිසි පුද්ගලයෙක් මව්කුසට උප්පත්තියක් ලබනවා නම් එහෙම කෙනෙක් ඒ ආරම්භය හටගන්නකොට තමයි අර කාය දසක භාග දසක වතුු දසකින් වස තුනකින් රූප කලාප වෙන විහේ ආරම්භයෙන්න කර්ම ක්‍රියාවලිය පටිසන්ධියක් වශයෙන්

어떤 사람이 어머니 태에 태어난다면, 그 처음이 생겨날 때 kāya dasaka, bhāva dasaka, vatthu dasaka의 세 묶음으로 rūpa kalāpa가 비롯되며, kamma의 흐름이 paṭisandhi로 시작됩니다.

මේ ඔය අවස්ථාව තුළම ඕපපාද රූප තියෙනවා නම් දහක 70ක් නැන මේ 10 ඒවා හතක් එකතු වෙලා හටගැනීමක් තියෙනවා. ආපෝ, තේජෝ, වායෝ පටවි, ගන්ධ, රසෝජා කියන බුද්ධාත්ථකයට අයිති රූප කලාප අටයි. ඔය තව ටිකක් එකතු වෙනවා දැන් ඔවක් හොඳට තේරුම් ගන්න ඕනේ ක් තියෙනවා. 10ක් හැදින්නේ කොහොමද

이 단계에서 opapātika의 rūpa라면 열짜리 묶음 일곱, 곧 일흔이 함께 모여 생겨납니다. āpo, tejo, vāyo, paṭhavī, vaṇṇa, gandha, rasa, ojā라는 suddhaṭṭhaka에 속하는 rūpa 여덟이 있고, 여기에 조금 더 보태집니다. 잘 알아 두어야 할 것이 있습니다. 어떻게 열이 되었을까요?

යම්කිසි රූප කලාපයක අංචිම කුඩා රූප කලාපය ඒග කියන රූප කලාප අටකින් යුත්තයි. සුද්ධාර්ථක කියවෙත් ඒකයි. ඕකට අවිනර්භෝක රූප කලාප තියෙනවා.

어떤 rūpa kalāpa이든 가장 작은 rūpa kalāpa는 여덟 rūpa로 되어 있습니다. 그래서 suddhaṭṭhaka라고 합니다. 이것을 avinibbhoga rūpa라고 합니다.

ඔව් විද්‍යාත්මය දැක පරමාණව නෙමෙයි. බුදුපියාණන් වහන්සේ පෙන්නපු පරමාර්ථය. ඒ තමයි ලෝකේ අන්තිකම ඉතාම සූත්‍රමම රූප කොටස. ඔය රූප කොටස නැගිලා ඉන්නෙත් එකටමයි. සම්පූර්ණ වෙන්නෙත් එකටමයි. එතකොට අන්තිම තියන් කොටස රූප අටකින් තොර කරන්න බැහැ. අවින්න රූප ඕකයි කිව්වේ ඕකෙන් අයින් කරන්න බැහැ කියන එකයි. ඔයාට එකට පහළ වෙනවා.

그렇습니다. 과학에서 말하는 원자가 아닙니다. 붓다께서 보이신 paramattha입니다. 세상에서 가장 끝의, 가장 미세한 rūpa 조각입니다. 그 rūpa 조각은 함께 일어나고 함께 갖추어집니다. 그래서 마지막 조각을 여덟 rūpa에서 떼어 낼 수 없습니다. avinibbhoga rūpa란 그것에서 떼어 낼 수 없다는 뜻입니다. 함께 나타납니다.

එහෙනම් 10ක් වෙනකොට තව රූප කෑලි ටිකක් කොයිද ගන්නේ. අතේ අතයි තව දෙකක් ඕන. දැන් දෙකක් වෙන් කරන්න බැරි නම් අතක් එක නම් පහල වෙන්නේ අයි 16යි එහෙම හැදිල ඕන නැා. කොහොමද මේ දෙකක් වෙන්නේ? එහෙනම් ඔන්න ඕක තියෙනවා.

그렇다면 열이 될 때 더 붙는 rūpa 조각은 무엇일까요? 둘이 더 필요합니다. 그 둘을 떼어 낼 수 없다면, 어떻게 이 둘이 생기는 걸까요? 여기 그것이 있습니다.

රූප සහ උපාදාය රූප කියලා කියන්නේ. රූප හතයි. තව හටගන්න නම් උපාදාය රූප උපාදාය රූප කියන්නේ රූපයක් නිසා උපදින රූප.

bhūta rūpa와 upādā rūpa라고 하는 것입니다. 더 생겨나는 것은 upādā rūpa인데, upādā rūpa란 rūpa에 기대어 생겨나는 rūpa입니다.

ඔව් දැන් අපි හිතමුක අපි ගිනි පෙනිල්ලක් ගන්නවා. ගිනි පෙනිල්ලක් ගත්තහම පැහැට පේනවා එක ගිනි පෙනිල්ලා. ඊට පස්සේ අක්මට කරන්න ඔය ගිනි පෙනිල්ලේ එළු අපිට තවත් ක්‍රමයක් කරන්න. ගිනි පැනිල්ලා කරපවන්න පුළුවන් එක තැන කැරකවොත් කැරකෙන ගිනි පනිල්ලා තියවා.

그렇습니다. 불붙은 나뭇가지 하나를 든다고 해 봅시다. 들고 있으면 눈에는 불붙은 가지 하나로 보입니다. 그다음 그 불가지로 다른 것을 해 볼 수 있습니다. 한 자리에서 돌리면 도는 불가지가 됩니다.

ඕක කරපවන තමයි කවුමකට කරකවන්නත් පුළුවන්. කැඩියෙන හරි කොහොමහරි ඉදිරිපත් කර යම් අපි සමාරව හරි කරකවන්නක් පුළුවන්. කැරකෙන ගමන් කැරකීමට කියනවා. දෙවෙනි රූපයක් ඇති කියනවා කැරකෙන රූපයේ ඒකත් ශක්තියක් කතා කරගෙන දැනට ගන්න තව ආකාරයක්. කිරි පෙල්ල

그것을 동그랗게 돌릴 수도 있습니다. 막대든 무엇이든 써서 고르게 돌릴 수 있습니다. 돌아가는 동안 그것을 돎이라 합니다. 두 번째 rūpa가 생긴다고 하는데, 도는 rūpa에서 그것도 어떤 힘을 지니게 됩니다. 이제 또 다른 모습을 보겠습니다.

දැනට ගන්න තව ආකාරයක්. කිරි පෙල්ල කරකවනකොට කනිකර ඉස්සෙලම කියන කින පිරෙල්ල එක ආකාරයට පේනවා. කිරි පෙල එතනම කැරකුවොත් තව ආකාරයකට පේනවා. කැරකෙන ගිනි පෙනෙල්ල රවුමකට කැරකොත් තම ආකාරයකට පේනවා. ඕකට කියනවා පරිවාසනයයි පරිබ්‍රමණයයි කියලා.

불가지를 돌릴 때, 처음에는 불가지 하나로 보입니다. 그 자리에서 돌리면 다른 모습으로 보입니다. 동그랗게 돌리면 또 다른 모습으로 보입니다. 이것을 parivattana와 paribbhamaṇa라고 합니다.

එහෙනම් රූප කලාපයක් හටගත්තහම ඔය රූප කලාපයක් කවදාවත් තනිකර ඉස්සෙලලා තියෙන්නේ නැහැ ඒකට එක්තර ශක්තියක් යන්න.

그러니 rūpa kalāpa가 생겨나면 그 rūpa kalāpa는 결코 홀로 있지 않고, 거기에 어떤 힘이 실립니다.

ක්ස්තික බලය කියලා ඕකට විද්‍යාතය කියලා. දවින විද්‍යාත්මය කලා තියෙනවා න ක්ස්තික බලය කියලා.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අතට න්‍යාය පෙන්නන බලයට කියනවා අස්ථික බලය නස්ත්තික බලය. නමුත් ඒගොල්ලෝ ඒ නම ජම්මය මොකෙන්ද කියලා දකින්න නැති වෙන්න පුළුවන්. නම දමලා තියෙන්නේ ධර්මතාවය කියලා අනුව ක්‍රියාත්මකලා තියෙන්නේ එහෙමයින් අතක් ක්‍රියාත්මකන යථි න්‍යායකට ක්‍රියාත්මකට බලයට කියනවා ක්තික බලය

어떤 법칙을 드러내는 힘을 그 힘이라고 부릅니다. 그러나 그들은 그것이 어디서 비롯되는지 보지 못할 수도 있습니다. 여기서는 dhammatā라는 이름을 붙였는데, 그에 따라 움직이는 것, 곧 어떤 법칙에 따라 움직이게 하는 힘을 그 힘이라고 합니다.

ආපෝ, තේජෝ, වායෝ කටයෝ වන්න, ගන්ධ, රසෝජා කියන සුද්ධාස්සයකට අයිති අස. මෙන්න මේ අට යකිසි න්‍යායකට අනුකූලව බලයකින් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. අන්න ඒ ක්ති බලය නිසා මේක සිද්ධ වෙන එක මොකක්ද ඒකක් පරිවර්තනය වෙනවාත් දෙක එක ඒක කැරකෙ. කැරකෙමින් යම් අපි පරිභ්‍රමණයෙන් සත්්තියක් කැරකින්න. කැරකිමින් කැරකෙන එක එතකොට රූප දෙක ටිකක් තියෙනවා. ඒකක් කැරකෙන රූපය හරි කැරකෙමින් කැරගෙන ශක්තියක් සහ කැරකීම හටගන්න රූපය මෙන්න මේ කියන දෙකක් තමයි හටගන්නේ අර කියන 10.

āpo, tejo, vāyo, paṭhavī, vaṇṇa, gandha, rasa, ojā라는 suddhaṭṭhaka에 속하는 여덟, 이 여덟은 어떤 법칙에 맞게 어떤 힘으로 움직입니다. 그 힘 때문에 일어나는 일은, 하나는 제자리에서 돌고 또 하나는 돌면서 둘레를 도는 것입니다. 그래서 rūpa 둘이 생깁니다. 도는 rūpa, 그리고 돌면서 생기는 힘과 돎에서 생기는 rūpa, 이 둘이 생겨서 앞서 말한 열이 됩니다.

දැන් ඕකට කියනවා චක්ඛු දසක හැදෙනකොට ආකෝ, තේජෝ, වායෝ පඨවි වන්න, ගන්ත, රසෝජා කියලා කලාප අටයි. ඊට පස්සේ ඕකේ තියෙන පරිවර්තන රූපයක් තමයි. අපි දැන් කිව්වේ චක්ඛු තලකේ තියෙනවා මේ චක්ඛු රූපය එකක්.

그래서 cakkhu dasaka가 만들어질 때 āpo, tejo, vāyo, paṭhavī, vaṇṇa, gandha, rasa, ojā의 여덟이 있습니다. 그다음 거기 있는 돎의 rūpa가 있는데, 우리가 cakkhu 자리에 있다고 한 cakkhu rūpa가 그 하나입니다.

ජීවිත රූපයයි ජීවත් කරන රූපය. ඒ ජීවත් කරනවා කියන්නේ ක්‍රියාත්මක. ආ ක්‍රියාත්මක වීම පරිවර්තනය ඇහැක් හටගැනීමට අවශ්‍ය රටාවන ඒක භ්‍රමණය වෙනේ පියත තියෙනවා පරිභ්‍රමණය වෙනවා. ඒක පරිභ්‍රමණය වෙන්නේ කොහොමද? යම්කිසි ආකාරයකට අනුව.

그리고 jīvita rūpa, 곧 살게 하는 rūpa입니다. 살게 한다는 것은 움직이게 한다는 뜻입니다. 그 움직임과 돎은 눈이 생기는 데 필요한 무늬를 따릅니다. 그것은 둘레를 돕니다. 어떻게 도느냐 하면, 어떤 방식에 따라서입니다.

අන්න ඒක වටේටම කැරකෙනවා. දැන් අපිට බි පෙනෙල්ල බනී එක වුනට කරවනට ගිහි රවුමක් පේනවා. ගිවමක් පෙන්න විදිලයි කරගන්නේ. ඉතින් ඕකොන අපිට පුළුවන් ගෝලයක් විදිහට හැමතරම කරපවන්න.

그것이 빙 둘러 돕니다. 불가지는 하나이지만 돌리면 동그라미로 보입니다. 동그라미가 보이도록 돌리는 것입니다. 그리고 그것을 공처럼 사방으로 돌릴 수도 있습니다.

ඒ කියන්නේ එකක් ඒක රවට කවාල් හැඩිය නෙමෙයි. කවාකාරව ගෝලාකාර හැඩියට හැමතනෙම කැරගිව්ව මොටක් ගානේ. අපිට ගිනි බෝලයක් දැක්ඇ. හැබැයි ගිනි බෝධයක් දැක්ක නවත්වලා බැලුවත් තිලා තියෙන්නේ එකයි. පරිභ්‍රමය

곧 납작한 동그라미 모양이 아니라 공 모양으로 사방에서 돌리면 우리에게 불덩이가 보입니다. 그러나 불덩이를 보았어도 멈추고 보면 있는 것은 하나뿐입니다.

බැලුවත් තිලා තියෙන්නේ එකයි. පරිභ්‍රමය කරන්න යම් විදිහක ඒ ක්‍රමයට තමයි මේ කැරකෙන්නේ. ඔන්න ඒ කැරකෙන ශක්තියට අනුකූලව ඔය රූප මරමානුකව කැරකින්න පටන් ගන්නවා. ඒ ඒ සත්වයාගේ ගතියට අනුව පහළ වෙච්ච ඇහැ ඕන ඇයේ? කන තනුවා කනේ. දිවට නාසයට ශරීරයට අනුකූලව ඒ කොටස කැරකෙනවා. එතකොට ඒක පරමාණුව පුළුවන්කම තියෙනවා මරමාණු හතර පුළුවන්කම තියෙනවා. විද්‍යාමාන මායා ශරීරයක් මවන්න ඒක පරිභමණය වෙන ආකාරය.

둘레를 도는 어떤 방식이 있고, 그 방식대로 이것이 돕니다. 그 도는 힘에 맞추어 rūpa 알갱이들이 돌기 시작합니다. 그 중생의 성향에 따라 나타난 눈에는 눈대로, 귀에는 귀대로, 혀와 코와 몸에 맞추어 그 부분이 돕니다. 그래서 그 알갱이에는 보이는 듯한 환영 같은 몸을 지어낼 힘이 있습니다. 그것이 둘레를 도는 방식입니다.

මෙන්න මේ ඉතාම පොඩ්ඩි ඒ ශක්තිය ගෝචෙලා කැරගෙන ඒකෙන් හටගන්න රූපය තමයි අන්න අර පටිසං ලැබූ සත්වයාගේ තියෙන රූපය. ඔය හටරගෙන නැ. ඕක තමයි ආරම්භක අවංකතාව.

이 아주 작은 힘이 잡혀 돌면서 거기서 생겨나는 rūpa가 바로 paṭisandhi를 얻은 중생이 지닌 rūpa입니다. 그것이 처음의 참모습입니다.

ඔව් දැන් මිනිස් රූපයක් හෝ සත්ව රූපයක් හෝ ඕන රූපයක්. ඒ ඒක ආරම්භක තත්ත්වය ඒකයි. ඔව්

그렇습니다. 사람의 모습이든 짐승의 모습이든 어떤 rūpa든, 그 처음 상태는 그렇습니다. 그렇습니다.

තොර ඒ කරන්නේ ආරම්භය කර්ම

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔව් දැන් ඒවා එන්නේ මෙහෙමද

(그렇군요, 그것들이 이렇게 오는 겁니까?)

ඔව් දැන් කර්මච රූපයෙන් ආරම්භ කරපු එක ඇහිදිය ගහන්න මොහොතක් යන්න ඉස්සෙල්ලා. ඕක ඕක වෙනස් වෙනවා. වෙනස් වෙනවා කියන්නේ ඒ හදන හදන මේ කර්මජ රූපය ඒකෙන් ඔව් ඒකෙන් හටගන්නවා ඔය වගේ වස්තු රූපය කියලා එකක්.

그렇습니다. kammaja rūpa로 시작된 것은 눈 한 번 깜빡이기도 전에 바뀝니다. 바뀐다는 것은, 그렇게 만들어지는 kammaja rūpa에서 vatthu rūpa라는 것이 생겨난다는 뜻입니다.

දැන් ඉස්සෙල්ලා මට වස්තු රූපය තමයි අපේ හිති හටගන්න මුල් වෙන්නේ. අර වස්තු රූපය තමයි අර අපි ඉස්සෙල්ලා කිව්වා අර මනෝ කියන තැනට පෙන්නපු සිද්ධාන්තය තියෙන්නේ. ඒ වස්තු රූපය ස්වභාවයක් තියෙනවා මනසටත් මනෝ රූපය හැදෙනකොට ඒකේ තියෙනවා සුද්ධාසකයක්. වස්තු රූපය ඒ වස්තු රූපය තුළ සුද්ධාසය ඉතුුලා හැදෙන්නේ සිවිල්ලා පහළ කරන්න අවශ්‍ය කරන පසුතලය හදාගෙන අන්න ඒකට කියනවා මනෝ තලය

먼저 vatthu rūpa가 우리 마음이 생겨나는 바탕이 됩니다. 앞서 mano라는 자리에 대해 보인 원리가 바로 그 vatthu rūpa에 있습니다. vatthu rūpa에는 어떤 성품이 있어서, mano의 rūpa가 만들어질 때 거기 suddhaṭṭhaka가 있습니다. vatthu rūpa 안에서 suddhaṭṭhaka와 함께 마음들이 나타나는 데 필요한 바탕면을 만드는데, 그것을 mano 바닥이라고 합니다.

අන්න ඒක තමයි ධර්මයක් ගත්තේ කියන්නේ. ධර්මයක් කියලා කියන්නේ ඒ මනසට අරමුණු වෙන්න තියන්නේ යම්කිසි ආකාර ඒක නාමගෝ නාම ගෝචරයයි. නැත්නම් භවයයි

그것이 dhamma를 잡는다고 하는 것입니다. dhamma란 그 mano에 대상이 되는 어떤 모습, 곧 nāma gocara입니다. 또는 bhava입니다.

භවය කියලා කියන්නේ විද්‍යාමාන දේ නෙමෙයි. විද්‍යාපාන දෙයක් නිත්පාදනය කරන්නේ භව සක්‍ය භවය තියෙන ශක්තිය තමයි කර්ම සංශක්තිය. අන්න කර්ම ශක්තියට තියෙන්නේ.

bhava란 눈에 보이는 것이 아닙니다. 보이는 것을 지어내는 것이 bhava이고, bhava에 있는 힘이 kamma의 힘입니다. 그것이 kamma의 힘에 있는 것입니다.

එතන චේතනාව නැ චේතනාවක් තියන්න දෙයක් න චේතනාව තියන්න චිත්තක් එක්ක දැන් මෙතන චිත්ත මුකුත් තාව පහළ වෙන්නේ නැහැ. මූලික ආරම්භය පහළවෙනි කර්ම ක්‍රියාවලිය කර්මච ක්‍රියාවලිය පහළ කරන්න අවශ්‍ය කරන ශක්තිය පහළට ඉස්සෙල්ලා යම්කිසි භවයකිදී ඇති කරපු බලාපොරොත්තු වෙන ඒ බලාපොරොත්තු වත් එක නිෂ්පාදනය කරන ශක්තිය බලාපොරොත්තු වෙච්ච හිරිත ඉවරයි. ඒක විදෙනවා. නමුත් නිෂ්පාදනය කරනු ශක්තිය බිදෙන්න නැ. මෙන්න මේ ශක්තිය තමයි. අරකයන්නා ඵලය නිෂ්පාදනය කරන්න ඒ ශක්තිය

거기에는 cetanā가 없습니다. cetanā가 있으려면 citta가 함께 있어야 하는데, 여기서는 citta가 아무것도 나타나지 않습니다. 바탕의 시작으로 나타나는 kamma의 흐름, kammaja의 흐름을 일으키는 데 필요한 힘은, 앞선 어느 bhava에서 품었던 바람입니다. 바라던 그 삶은 끝났고 깨어졌습니다. 그러나 지어내는 힘은 깨어지지 않습니다. 바로 이 힘이 열매를 지어냅니다. 그 힘입니다.

දැන් යම්කිසි රූපවින් රූප කලාන්තයක් නිෂ්පාදනය කරන. දැන් පටිසන්ධියේදී හටගන්න පළවෙනි සුද්ධාර්ථ කියලා කියන්නේ. හටගන්නේ පටිච්ච සමුප්පාද චක්‍ර හතරක් ක්‍රියාත්මක වුනාට පස්සේ ඒ චිත්තක්ෂණය චිත්තක්ෂනය ඉන්නේ කියලා මේ මූලික ක්‍රියාත්මක වීම කියලා පටිච්ච සමුප්පාද චක්‍ර හතරක්. මෙන්න මේ පටිච්ච සමුප්පාදය චර හතර ක්‍රියාත්මක වනවා කර්ම රූපයක් හටගන්න. ගැන කාල දීව.

그 힘이 rūpa kalāpa를 지어냅니다. paṭisandhi 때 생겨나는 첫 suddhaṭṭhaka는 paṭicca samuppāda의 바퀴 넷이 움직인 뒤에 생겨납니다. 그 cittakkhaṇa에 있다는 이 바탕 움직임이 paṭicca samuppāda 바퀴 넷입니다. 이 paṭicca samuppāda 바퀴 넷이 움직여서 kamma rūpa가 생겨납니다.

දැන් චිත්ත රූපයක් හටගන්නකෝ. චිත්ත රූපයක් උප්පාද නිදි බන්ධ කියන අවස්ථා තුනක්. ඒක චිත්තක්ෂණයක් හටගන්නවා. මේ හටගන්න චිත්තක්ෂණ වලින් චිත්ත රූපයක් හටගත්තොත් ඒක චිත්ත වීතියක් වශයෙන් හටගන්නවා. අන්න ඒකටයි චිත්තක්ෂණ 16ක චිත්ත විදිහ කියන්නේ.

이제 citta rūpa가 생겨난다고 해 봅시다. uppāda, ṭhiti, bhaṅga라는 세 단계가 있고, 그것이 하나의 cittakkhaṇa로 생겨납니다. 이렇게 생겨나는 cittakkhaṇa들로 citta rūpa가 생기면 그것은 citta vīthi로 생겨납니다. 그래서 cittakkhaṇa 열여섯의 citta vīthi라고 합니다.

එතකොට අ මනෝවාරය චිත්ත වියක් හටගන්නවා නම් ඒකට චිත්තක්ෂ හටන් තවත් එනවා. ඒකට චිත්තක්ෂ ගණන් නියම කරන්න.

그런데 mano dvāra의 citta vīthi가 생겨난다면, 거기에는 cittakkhaṇa가 더 이어져 옵니다. 그 cittakkhaṇa의 수를 정할 수 없습니다.

එතකරම් වේගවත් සමහර චිත්ත විදි චිත්තක්ෂන අතකින් එහෙම කාරක ඉවර වෙනවා. සමහර ඒවා යම්කිසි සමාපත්තක සම වදිනකොට ඒ ජවන චිත්තක්සන මනෝ්වාය ජව චිත්තක්ෂන එකින් එක නොකැඩි වැල නොකෙඩි යන පටන් යනවා ගහස් ගනන් කෝටි කනම් එක දිගට මෙන්න මේ වෙන තමයි එකම චිත්තාව වීතියක් හටගන්නවා නොගැටි. භවාංගයට බහින

그만큼 빨라서, 어떤 citta vīthi는 cittakkhaṇa 몇 개로 끝납니다. 어떤 것은 어떤 samāpatti에 들 때, mano dvāra의 javana cittakkhaṇa가 하나하나 끊기지 않고 덩굴처럼 이어져 수십만 koṭi만큼 길게 갑니다. 이렇게 하나의 citta vīthi가 끊기지 않고 생겨나며 bhavaṅga로 내려가지 않습니다.

දැන් භවාංගය කියන එක භවාන්ගේ චිත්තය කියලා අපි අද භාවිතා කරනවා අටුවා එතක සමාධි ව

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔව් දැන් සමාධිය අර්ථය තව එකක් දැන් සමාධිය කියන එක සමාධි වීති තියෙනවා. සමාධි වීති ක්‍රම දෙකක්.

그렇습니다. samādhi의 뜻은 또 다른 것입니다. samādhi라는 것에는 samādhi vīthi가 있는데, samādhi vīthi에는 두 가지 방식이 있습니다.

වෙනස ඒකයි. දැන් සමාධි චිත්තියක් හටගන්නකොට ඒ සමාධි කෝගා තියෙනවා. සමාධිය එකම යම්කිසි සමයකට ඇදිලා හිටියා නම් ඒ සමය මුල් කරගෙන අරමුණු කරගෙන හටගන්න ඒවට කියනවා සමාධික්

그 다름은 이렇습니다. samādhi vīthi가 생겨날 때 samādhi의 갈래들이 있습니다. samādhi가 어떤 한때에 끌려 머물렀다면 그때를 바탕으로, 대상으로 삼아 생겨나는 것들을 samādhi라고 합니다.

බවට පත්වෙන්න පුළුවන් සමාපත්තියට පත් වුනාම සමාධියේ සමාධියේ තියෙනවා අවස්ථා දෙකක්. දැන් ප්‍රථම ධ්‍යාන සමාපත්තිය එකක්. ප්‍රථම ධ්‍යානය තව එකක්. දැන් වෙනස බලාගන්න ඕනේ දැන් ප්‍රථම ධ්‍යානය සම වැදිලා ඉන්නේ. සමාපත්තියට ගියාට පස්සේ ඒකට සම වැදිලා ඉන්නවා. එතකොට චිත්ත විදි වෙන සම වැදිලා ඉන්නවා නම් වෙනස් වෙන්නේ.

samāpatti에 이를 수 있습니다. samāpatti에 이르면 samādhi에는 두 단계가 있습니다. paṭhama jhāna samāpatti가 하나이고, paṭhama jhāna가 또 하나입니다. 그 다름을 보아야 합니다. paṭhama jhāna에 들어 머무는 것, samāpatti에 간 뒤에 거기 들어 머무는 것입니다. 들어 머물러 있다면 citta vīthi가 달라집니다.

ඒකෙන්ම චිත්ත විදිටම ජවන් වැද කරන්නම් දිකම කෙන. අන්න එතකොට තමයි චිත්ත විදිටිය නොකැඩියන්නේ.

바로 그 citta vīthi 안에서 javana가 길게 이어집니다. 그때 citta vīthi가 끊기지 않습니다.

එතකොට ප්‍රථම ධ්‍යානය කියන එක ලැබුණා. ප්‍රථම ධ්‍යානය කියලා පෙන්නේ අර මනෝ ආය කියනලා ඉතින් ඊට පස්සේ පරික්ම උපචාර අනුලෝම කියලා චිත්තක්ෂන තුරක් ක්‍රියාත්ම කියලා ඒක අනුකූලව අන්න ඉතින් මේ ගෝචර බූ නම් බෝධාන ආදී වශයෙන් ඉතින් ඊළඟ චිත්තක්ෂණය හර. ඊට පස්සේ අරග මනෝත්වාර ජාවද

그렇게 paṭhama jhāna를 얻었습니다. paṭhama jhāna라고 하는 것은 mano dvāra에서 일어나는데, 그다음 parikamma, upacāra, anuloma라는 cittakkhaṇa들이 움직이고, 그에 따라 gotrabhū 같은 것이 오고, 그다음 cittakkhaṇa가 오며, 그 뒤에 mano dvāra의 javana가 이어집니다.

දැන් චිත්ත පන්න මංදපන්න කියලා ලෝකේ ගොඩක් දෙකක් තියෙනවා. යම්කිදි චිත්ත පඤ්ඤ තීර්ථන නිය කියන කෙනෙකුට ඒ ධ්‍යානය ලැබුනාම යවන චිත්තක්ෂන තුනක් ගිහිල්ලා පෙර ඒ වෙලාව භව අන්දනා. අන්න චිත්තක් හිටිය ඉවර.

세상에는 tikkhapañña와 mandapañña라는 두 부류가 있습니다. tikkhapañña인 사람은 그 jhāna를 얻으면 javana cittakkhaṇa 셋이 지나고 그때 bhavaṅga로 내려갑니다. 그러면 citta vīthi가 끝납니다.

මේ මණ්ඩපඤ්ඤ පුද්ගලයෙක් ජවන චිත්පත් වෙන දෙකක් ඉල්ලා භව අංග වෙනවා. සිත විච ඉවර වෙනවා. හැබැයි ඒ ඉවර වුනාට පත් තවත් ඒ පුද්ගලයා වඩලා තිබුනේ නැත්නම් සමාපත්තියට වඩලා තිබුනේ නැත්නම් චක්ඛුත් ද්වාර සෝතාරාධය අනිත් ධාරයන් සිත විදි ඒ අටවින් පට හටගන්නවා. අන්න අතවින් පට හටගෙන ඉවරලා ආයචරයක් බහිනවා චිත්ත විදිහට හරවන්න. මනෝ දවාදින් නැගිලා එනවා. අනි කියලා මනෝත්වා චිත්ත විදිහක් අයිනා. ඒකත් අර වගේ චිත්තක් ජවිත මනෝත් ජවන්න සිත් එකක් හෝනා ගිහිල්ලා. ආය භවන් වෙනවා. චිත්ත විචි ඉවර. ආය කනක් යනවා. චක්කුද්ධවාසිත විතෝවාසක් යනවා.

mandapañña인 사람은 javana citta 둘이 지나고 bhavaṅga가 됩니다. citta vīthi가 끝납니다. 그런데 끝난 뒤에도 그 사람이 samāpatti를 닦아 두지 않았다면, cakkhu dvāra, sota dvāra 같은 다른 문의 citta vīthi들이 그 사이사이에 생겨납니다. 그렇게 사이에 생겨나고 끝나면, 다시 citta vīthi로 돌리려고 mano dvāra에서 다시 일어나 mano dvāra citta vīthi가 옵니다. 그것도 앞에서처럼 mano dvāra의 javana citta 하나가 지나고 다시 bhavaṅga가 됩니다. citta vīthi가 끝납니다. 다시 귀로 가고, 눈의 문과 귀의 문의 vīthi로 갑니다.

කර්ම ශක්තිය පවතින්නේ අපි ගොඩනපු ශක්තිය ආධාර. දැන් අපි මෙහෙම ඉක අපි ගලක් තියෙනවා මේ ගලට පුළුවන්කමක් නැහැ ගමනක්. කියන්න ගමන් කරන්න බැහැ. අපි ගලක් උඩ ගහන්න. දැන් ගලක් උඩ ගහපුවම අපි ගලට ශක්තියක් යෙඩෙව්වනයි අන්රයි. ඒ ශක්තිය අනුවයි උඩ යන්නේ. ඒක බිමැතින්න කාලයක් යනවා සීම ශක්තියක්.

kamma의 힘은 우리가 쌓은 힘에 기대어 이어집니다. 여기 돌이 하나 있다고 합시다. 이 돌에는 스스로 움직일 힘이 없습니다. 갈 수 없습니다. 우리가 돌을 위로 던집니다. 던지면 우리가 돌에 힘을 실어 줍니다. 그 힘에 따라 위로 올라갑니다. 땅에 떨어지기까지 시간이 걸리는데, 그만큼의 힘이 있는 것입니다.

මේ දීර්ඝප ශක්තිය විගල්ලා උදක් ුලන්න ඕන. ඒ මට්ටමට ගලකේ යනවා. ඒක හුඟක් වෙලා ඒ කට්ක්තිය සඳහා පවතිනවා.

더 높이 올라가려면 더 긴 힘을 실어야 합니다. 돌은 그 높이까지 갑니다. 그 힘은 오랫동안 이어집니다.

එතකොට විශ්වයට එකතු කරලා විශ්වයේ ක්‍රියාකාරීත්වය බලාපොරොත්තුවෙන්මයි යමක් ඉපදවන්නේ. මොය සෑම සත්වයෙක්ම යමක් ඉපදවන්න හේතුවක් තියෙනවා ඒ සත්වයන්ගේ වින්ධනයක් තියනවා. වේදනා කියලා අපි කිව්වේ වේදනා වින්දනය වේදනා ස්කන්ධයක්. එහෙනම් මේ වේදනා කියන වින්දනය බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි ඒකේටම වැඩපතුිලට සත්වයා බැහැගන්නේ.

그래서 우주에 보태어, 우주가 움직이기를 바라며 무언가를 지어내는 것입니다. 모든 중생에게는 무언가를 지어내는 까닭이 있는데, 그것은 그 중생들이 누리는 맛입니다. 우리가 vedanā라고 한 것은 누림, 곧 vedanā khandha입니다. 그러니 이 vedanā라는 누림을 바라고서 중생은 그 일에 뛰어듭니다.

අන වේදනාවගේ මනසිකාරයට බහිනකොට ඒ කියන්නේ ඒකේ ප්‍රයෝජන ගන්න. එතකොට වේදනාව කියන වින්දනය ගැන බලාපොරොත්තුවක් නැති කරගන්නවා. සැප විඳ ඇයි මන වඩන රූප වින්දනි ඒ වගේම කනෙන් මන වඩන ශබ්ද වින්දනි, මන වඩන ගාන වින්දනය, මන වඩන ගිව්වකා වින්දනය, මන වඩන්න කාය වින්දනය මන වඩන මනෝ වින්දනය. ඔන්න ඔය ටික ගැනයි මේ ලෝක සත්‍යක් බලාපොරොත්තුවේ.

vedanā의 manasikāra에 들어간다는 것은 그것을 써먹으려 한다는 뜻입니다. 그래서 vedanā라는 누림을 바라게 됩니다. 즐거움을 누리는 것, 마음을 기쁘게 하는 모습의 누림, 그와 같이 귀로 마음을 기쁘게 하는 소리의 누림, 마음을 기쁘게 하는 냄새의 누림, 마음을 기쁘게 하는 맛의 누림, 마음을 기쁘게 하는 몸의 누림, 마음을 기쁘게 하는 마음의 누림. 세상 중생들이 바라는 것은 바로 이것들입니다.

කය ගැන නෙමෙයි බලාපොරොත්තු වන්නේ. ඔය වින්ධනය ගැන. අර වින්දනයක් අවශ්‍ය වෙනවා. වින්දනය නිකන් හම්බවෙන්නේ නැහ දෙකක් එකට ගත්ත වීමේ වින්දනයක් හටගන්න.

몸을 바라는 것이 아닙니다. 그 누림을 바랍니다. 누림이 필요한 것입니다. 누림은 그냥 얻어지지 않습니다. 둘이 맞닿아야 누림이 생겨납니다.

දැන්නා වින්දනයක් දට

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔව් මොකද ඒකට හේතුවක් ියන්නේ? වින්දනයක් අවශ්‍ය වෙනවා. ඒ වින්ද්‍රණය ලබාගන්න අවන මූල ධර්මයක් තියෙනවා. ඇහැ ඕන රූපයක් ඕන. කන ඕන සත්වයක් ඕන. දිව ඕන රසයක් ඕන. බහිින් ෙන්න ඕන අරමුණක්. මෙන්න මේකට ඇස කන, දිව, නාසය, ශරීරය, බණ කියන ඒව රූප, ශබ්ද, ගන්ධ, රස, ස්පර්ශ කියන මේවා හැප්වීමෙන් තමයි. ඔය වින්ධන අවස්ථාව කියලා ස්පර්ශ වෙලා තියෙන්නේ.

그렇습니다. 왜 그런 까닭이 있을까요? 누림이 필요하기 때문입니다. 그 누림을 얻는 데 필요한 바탕 dhamma가 있습니다. 눈이 있어야 하고 모습이 있어야 합니다. 귀가 있어야 하고 소리가 있어야 합니다. 혀가 있어야 하고 맛이 있어야 합니다. 마음에는 대상이 있어야 합니다. 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음이 모습, 소리, 냄새, 맛, 닿음과 맞부딪쳐서 그 누림의 자리가 phassa로 생기는 것입니다.

අන්න ස්පර්ශයක් ආපුවගහම ලබන ඊළඟ තමයි වේදනා සිද්ධ. එතකොට තමයි කියන්නේ සංඥා එතකොට ඇති වෙන්නේ චේතනා ස්පර්ශ වේදනා සංඥා චේතනා එතකොට මනසතිකාර දැන් ඔය ස්පර්ශ වේදනා සංඥා වේා මනසිකාර කියන්නේ චෛතක පහක් ගැන යන සූත්‍ර විකය සඳහා වෙනවා.

phassa가 오면 그다음에 vedanā가 일어납니다. 그다음이 saññā이고, 그다음 cetanā가 생깁니다. phassa, vedanā, saññā, cetanā, 그리고 manasikāra. 이 phassa, vedanā, saññā, cetanā, manasikāra는 sutta들에서 말하는 cetasika 다섯입니다.

එතකොට දැන් මෙතන අපිට ප්‍රශ්නයක් කියනවා එතකොට ඇයි අභිධර්ම පිටකය හතක් වෙන්නේ? ඇයි ඇක පින්ව නැත්තේ සූත්‍ර පිටගෙන දැන් ඕක හොඟක් ගැඹුරු දෙෙන වහගෙන ගැවිලා තියෙන කෙන. ඒ මොකක් විග්‍රහ කරගන්න ඕන අන්න එහෙම කියන්නේ හේතුව

그러면 여기서 물음이 생깁니다. 왜 abhidhamma piṭaka는 일곱 권이 되었을까요? 왜 sutta piṭaka 안에 들어 있지 않을까요? 이것은 아주 깊은 것이 가려진 채 얽혀 있는 일이어서 풀어 보아야 합니다. 그렇게 말하는 데는 까닭이 있습니다.

ඔව් කව මට හතරක් ඔව් මා කියනකොට ආධාර ඔව් අතිරණය වන මූ කරගෙන ඒ අධිධර්මයමයි ඔව් එතකොට අධිධර්මය කරගෙන ඊට පේරවාගේ අය ඔව්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් ඔතන ඇති වෙන්න හේතුව මූල ධර්මය මුලින්ම මූල ධර්මයකින් ආවට පත් වෙනවා. ඊට පස්සේ ඒවල් විග්‍රහ කරන්න එකක්. සමහරත ඒ මූල ධර්මය නියම අදහස තේරුම් ගන්න බැරි. ඒ වෙනකොට එක එක අදහස එක පිස දෙනවා. එක පිසක් දුන්න අදහස ඒක ධර්මානුකූලව විනිච්ච කරන්න පුළුවන් ශක්තියක් අනිත් අයට නැත්නම්. ඒක එහෙම නෙමෙයි කියන්නත් බැරි. ඒගොල්ලෝ ඒ අදේ පිහිටගන්නවා.

그것이 생겨난 까닭은 이렇습니다. 처음에는 바탕 dhamma에서 옵니다. 그다음 그것을 풀이하는 일이 있습니다. 어떤 이들은 바탕 dhamma의 참뜻을 알아듣지 못합니다. 그러면 저마다 다른 생각을 내놓습니다. 한쪽이 내놓은 생각을 dhamma에 맞게 가려낼 힘이 다른 이들에게 없으면, 그것이 그렇지 않다고 말할 수도 없습니다. 그들은 그 생각에 머물러 버립니다.

තව කතියක් තව අදහස පිහිට ගන්නවා. ඒකත් අනිත් හරි විවේචනය කරලා හරි විමර්ශනය කරලා සුද්ධ බුද්ධ වෙලා කියලා එකක් කරන්න බැහ. ඒ කියන්නේ මූල අදහස ගන්න බැරුවන

또 다른 무리는 또 다른 생각에 머뭅니다. 그것도 다른 이들이 따져 보거나 살펴서 깨끗하게 바로잡을 수가 없습니다. 바탕 뜻을 잡지 못했기 때문입니다.

ඔව් අධර්මය පිළිබඳව ප්‍රති හුප තමයි ඔව් ඒමනය අන කණ ඔව් කර ඔව් ඔව් තැන පද හාමුදුරුව ානා දැන් අධිධර්මය වඩා ාධනා දැන් එතන මොකක්ද

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් මේකයි වෙලා තියෙන්නේ. අභිධර්මය මේ අභිධර්මය තියෙන්නේ අ විශේෂ විශේෂ ධර්මයක්. ඒ කියන්නේ යම්කිසි සූත්‍ර පිටකය හෝ යම්කිසි ආකාරය දේශනාවක් කෙරුවොත් ඒ දේශනාව ධර්මයට ගැලපෙනවද කියලා බලාගන්න තියෙන මේ මූල ධර්මය තමයි අභිධර්මය.

이렇게 된 것입니다. abhidhamma는 남다른, 특별한 dhamma입니다. 곧 sutta piṭaka이든 어떤 가르침이든, 그 가르침이 dhamma에 맞는지 살펴보는 바탕 dhamma가 abhidhamma입니다.

අන්න ඒක අ අපි ධර්මයෙන් පෙලා තියෙන්නේ ඒ පියාපතිය විග්‍රහ කරලා බලන්න ගත්තහම පෙන්නන්නේ ඒකයි. ඉතින් ඒවයෙන් හැමලේම පෙන්නන්නේ සූත්‍ර පිටකය කිය කියලා තියෙන්නේ කියලා තියෙන්නේ. හරියට ධර්ම න්‍යායට එකඟට කියලා. බලන්න තියෙන මූල සූත්‍ර ටික තමයි අභිධර්මය තියෙන්නේ.

우리가 dhamma에서 보이는 것도 그것을 풀어서 살펴보면 그것을 보여 줍니다. 그래서 그것들이 늘 보여 주는 것은, sutta piṭaka에서 말한 것이 dhamma의 이치에 바르게 맞는지 살펴보는 바탕 sutta들이 abhidhamma라는 것입니다.

සදාහ්

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

අන්න ඒකයි දැන් අපි ඔතනින් අපි දැනගන්නේ අන්න එහෙම තැනක් ඔතනක් තියෙනවා. දැන් ඔතන පෙන්නන්නේ අවිද්‍යා පත්තයෙන් හටගන්නා වූ යම් සංඛාරයක් තියෙනවා නම් එ අවිද්‍යා පත්තයෙන් හටගන්නා වූ යම්කිසි ආකාරය යම් චිත්ත විඤ්ඤාණයක් වැඩීමක් තියෙනවා නම් සංඛාර පච්චයා විඤ්ඤාණක් කියන ත මෙන්න මේ තිබෙන්න අවස්ථාව තුළ අවිද්‍යාපත්තයෙන් හටගත්තොත් හටගන්න ස්පර්ශයක් තියෙනවා. මේක ස්පර්ශයක්. මෙන්න මේ ගැන විස්තර කිරීමක් දමක් තියෙන්නේ ස්පර්ශ වේදනා, සංඥා, චේතනා, මනසිකාර කියන ක්‍රියාවල.

그래서 거기서 우리는 그런 자리가 있다는 것을 압니다. 거기서 보여 주는 것은, avijjā를 조건으로 생겨나는 saṅkhāra가 있다면, 또 avijjā를 조건으로 생겨나는 citta viññāṇa의 자람이 있다면, 'saṅkhāra paccayā viññāṇaṃ'이라는 이 자리 안에서 avijjā를 조건으로 생겨나면 생겨나는 phassa가 있다는 것입니다. 이것이 phassa입니다. 이것을 풀이한 것이 phassa, vedanā, saññā, cetanā, manasikāra라는 일들입니다.

එතකොට මේ කියන චෛතසිකයි. ඒකේ සූත්‍රය සූත්‍රය පෙන්නන්නේ අති සූක්ෂමය නෙමෙයි. අති සූක්ෂමය නික්මවාගය සාමාන්‍ය දර්ශනයට ගෝචර වෙන මට්ටමේ දැනීම.

이것들이 cetasika입니다. 그 sutta가 보여 주는 것은 아주 미세한 것이 아닙니다. 아주 미세한 것을 넘어, 보통의 눈에 잡히는 수준의 앎입니다.

අන්න ඒ ටික තමයි එතන පේන්නේ. එතකොට ස්පර්ශයනකොට ස්පර්ශයක් දැනෙනවා ස්පර්ශයක් වනකොට වේදනාවක් දැයන දැන් ඔතන කියද් තියෙන එතන ස්පර්ශය කියන ස්පර්ශය චෛතසිකය කියලා. සර්ව චිත්ත සාධාරණ චෛතසිකය කියන කෙනෙක්. සර්ව චිත්ත සාධාරණ චක්දික අරිහතුන් වහන්සේට හිතක් පහල නම් ඒ හිතෙ තියෙනවා. ඉතින් අතන පෙන්නන ස්පර්ශය කියන එක ඒක නෙමෙයි. එතන පෙන්නම් දෘෂ්ට ස්පර්ශයක්. දෘෂ්ට ස්පර්ශය කියන්නේ ඒකක්යි.

거기서 보이는 것이 그것입니다. 닿을 때 닿음이 느껴지고, 닿음이 있을 때 vedanā가 느껴집니다. 그런데 거기서 말하는 phassa를 phassa cetasika라고 합니다. sabbacittasādhāraṇa cetasika라고 하는 것입니다. sabbacittasādhāraṇa cetasika는 arahant에게 마음이 하나 나타나도 그 마음에 있습니다. 그러니 저기서 보여 주는 phassa는 그것이 아닙니다. 거기서 보여 주는 것은 diṭṭhi phassa입니다. diṭṭhi phassa는 하나입니다.

චිත්තක්ෂණයක තියෙන ස්පර්ශය කියන්නේ තව එකක්. සුද්ධ චිත්තයකම් ආරම්භක චිත්තයක අර කියන්නේ සර්ව චිත්ත සාධාරණ හට හටගන්නවා. ඒක ඒකේ තියෙන්නේ චිත්තක්ෂණයක් චිත්තක්ෂණය තුළ තියෙන චෛතසික ක්ෂණය තියෙන. ඒහ ඒ හතරම තියෙන්නේ චෛතසික ක්ෂණ හතක්. ඒක සියලු හිත් වලටම සාධාරණයි කියන එකයි සර්වච චිත්ත සාධාරණ කියලා

cittakkhaṇa 안에 있는 phassa는 또 다른 하나입니다. 깨끗한 마음, 처음의 마음에도 sabbacittasādhāraṇa가 생겨납니다. 그것은 cittakkhaṇa 안에 있는 cetasika의 찰나로 있습니다. 그것은 cetasika 찰나 일곱으로 있습니다. 그것이 모든 마음에 두루 있다는 뜻에서 sabbacittasādhāraṇa라고 합니다.

දැන් පහක් හැටියට මෙහෙම අපි ගන්නකෝ යම්කිසි අවිද්‍යාවෙන් යුක්තව ලෝකය මින්න පටන් ගන්න ඕනේ. යංද අන්න අවිද්‍යාව ලෝකය මහිනකොට ඒ පුද්ගලයාගේ පළවෙනි බලාපොරොත්තු තියෙනවා මේ ලෝකය ලැබෙන ආශ්වාදය ප්‍රියමනාප කරගෙන අන්න ඒ ආශ්වාදයන් ලබා ගැනීමේ බලාපොරොත්තු වෙන බයි නිගමනයක් තියෙනවා.

이제 다섯으로 이렇게 들어 봅시다. avijjā를 지닌 채 세상을 재기 시작해야 합니다. avijjā로 세상을 잴 때 그 사람의 첫 바람은 이 세상에서 얻는 달콤함을 좋아하고 반기며, 그 달콤함을 얻기를 바라는 어떤 결론이 있습니다.

එතකොට දැන් අපි හිතමු දෘෂ්ට ස්පර්ශය තෝරගන්න ඕනේ වෙනම දැන් අපි හිතමු යම්කිසි කෙනෙකුට උතෙක් ඉන්නවා. දැන් මෙයාට පුතා කියන හැඟීමේ දෘෂ්ටියකින් හලගන්න.

그러면 diṭṭhi phassa를 따로 가려내야 합니다. 어떤 사람에게 아들이 있다고 해 봅시다. 이 사람은 '아들'이라는 느낌을 어떤 diṭṭhi로 품게 됩니다.

දැන් මේ බුදා කියන එක දැනගත්තේ එයා යථාර්ථයකින් නෙමෙයි. යතක් උපමාව ගත්ත අම්මා කෙනෙත් දරුවා ඉතාම කුඩාකාරය රටවා. රට ගියා පස්සේ මොකද කරගන්න දරුවාගේරුව දන්නෙත් දරුවන්ගේ වැඩෙනවා. දරුවා ඉස්කෝලෙත් යනවා. අවු 10ක ිතන පස්සේ අම්මා ගෙදර වෙනවා. 10 15ට පත් දැන් පුතා බලන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ගෙදර ඉන්නේ. එනකොට පුතාමදි හම්බ වෙනවා. අර පුතා අඳුරන් කවුද කියලා

이 '아들'이라는 것을 그는 참모습에서 안 것이 아닙니다. 예를 하나 들어 봅시다. 어떤 어머니가 아이가 아주 어릴 때 외국에 갔습니다. 외국에 간 뒤 아이는 자랍니다. 학교에도 갑니다. 십 년쯤 지나 어머니가 집에 돌아옵니다. 아이는 열다섯이 되었고, 어머니는 아들을 보리라 기다리며 집에 있습니다. 아들이 오면 만나게 됩니다. 그런데 그 아들을 누가 알아볼까요?

දැන් ඒ ළමයා සමහර වෙලා ඉතින් අර නාගිලා අර එක හැබිලා යන්න පුළුව. දැන් මේ කොල්ලෝ හැදිලා තියෙන හැටි පොඩේ මැටෙනවා. ඒක දැන් බයිනවා.

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

දැන් මොකුත් හිතන පුත්ත ස්පර්ශමගේ නේ. පුතා හරි දැක්ක හැබැ කවුරු හරි කිව්වොත් තියන්නේ කවු කොහොම තියන් අඳුරන්නේ කවුද ගිය කියලා අවුරුදු ගිහිට පස්සේ ගමටේ පුතා අඳුරන්නේ කොහොමද ඒ මගේ පුතාද අන්න දැන් අමුතක් කරනවා. දැන් අරලා නැහැ මෙ දැන් දැන් දකිනකොට කොහොමද දකින්නේ? දැන් දුවගෙන ගිහිල්ලා බැලා අල්ලගෙන ඉපගෙන මගේ රත්තංගනකුතය කියලා. දැන් ඔය වගේ අමුතු එකක් වෙනවා. දැන් අපි ඇහැට දැකලා ඒ

무엇이 '아들'의 phassa일까요? 누군가 '이 사람이 아들이다'라고 말해 주면, 몇 해가 지난 뒤 마을에서 아들을 어떻게 알아보겠습니까? '저게 내 아들인가?' 하며 이상한 일을 합니다. 지금 볼 때 어떻게 봅니까? 달려가서 붙잡고 끌어안으며 '내 금쪽같은 아들아' 합니다. 이렇게 이상한 일이 생깁니다.

එකක් වෙනවා. දැන් අපි ඇහැට දැකලා ඒ ස්පර්ශය ඒක අරගෙන පුත්‍ර ස්පර්ශයක් අගන්නවා. එහෙනම් පුතා කියන ස්පර්ශය හදාගත්තේ කාගෙන් හරි අහලා ඒක තමන්ට මේ බාහිර ලෝකේ යමක් මේ මගේ එක්කෙනා කියන විශ්වාසයක් ඇතිලා ඒ හදාගත්ත බාහිර අවිද්‍යාවෙන්ත් වෙන ඉගමනයක් තමයි මගේ එකක් හදාගත්තේ. මගේ පුතා අන්න ඒ කිව්වේ ඒකටයි වැරේ. ආගන්තුක උපක් ලේත් වලින් කිහිටිගැන ඉලා. ආපුහනාම දැනගන්න පුත්‍ර ස්පර්ශයක් ආපුර. දැන් මේ පූත්‍ර ස්පර්ශය එයාට ආවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම ඇත්තකින් නෙමෙයි. එයා හදාගත්ත එක්තරා දෘෂ්ටිය

우리는 눈으로 보고 그 phassa를 가져다 '아들'의 phassa로 만듭니다. 그러니 '아들'이라는 phassa는 누군가에게 듣고, 바깥 세상의 무언가가 '이것이 내 사람'이라는 믿음이 생겨서 만든 것이며, 바깥에 대한 avijjā에서 나온 결론이 '나의 것'을 만든 것입니다. '내 아들'이라는 말이 잘못이라고 한 것은 그 때문입니다. 밖에서 드나드는 더러움으로 붙들린 것입니다. 그렇게 해서 '아들'의 phassa가 왔습니다. 이 '아들'의 phassa는 참으로 실제에서 온 것이 아닙니다. 그가 만든 어떤 diṭṭhi입니다.

බාහිර ආධාරකයෙන් බාහිර විශ්වාසයක් ඇති කරෙන්න. ඒක ඇත්ත වෙන්නත් පුළුවන් බොරු වෙන්නත් පුළුවන්. ඔව් ඒක විශ්වාසයයි. ඔන්න ඒ විශ්වාසයක් මුල් කරගෙන හටගන්නා ස්පර්ශයක් හටගන්නවා. ඒක අපේ නිෂ්පාදනය කරගත්ත ස්පර්ශයක් නිකයි. යථාර්ථයෙන්ම ඇහැට රූපයක් දැකලා ගත්ත රූප ස්පර්ශය නෙමෙයි මේ යා. හැබැයි ඊට පස්සේ යන්නේ. ඒ රූපය හඳුනවා. දැන් ආයතයක් අහගෙනනේ මගේ පුතා.

바깥의 받침으로 바깥의 믿음이 생기게 한 것입니다. 그것은 참일 수도 있고 거짓일 수도 있습니다. 그렇습니다, 그것은 믿음입니다. 그 믿음을 바탕으로 생겨나는 phassa가 생깁니다. 그것은 우리가 지어낸 phassa일 뿐입니다. 참으로 눈으로 모습을 보고 얻은 rūpa phassa가 아닙니다. 다만 그다음에 그 모습을 알아봅니다.

හඳුනවා. දැන් ආයතයක් අහගෙනනේ මගේ පුතා. ඉතා කියන එක එතොට හඳුනගත්තා එතකොට එයා රටිහින් ඇවිදිලා හිතන්න එනකොට ඒ ළමයා ඇහැර දැකලා ඇඟේ හැබිලා ගිහිල්ලා ඒ වෙලාවේ ළමයා හොඳට පැහැදිලිව දැකලා. එයාට පුතාගි නිපස්සයක් එන්න එක ආවේ

누군가에게 듣고서 '내 아들'이라고 그때 알아본 것입니다. 그래서 그가 외국에서 돌아와 그 아이를 보고 끌어안았을 때, 그 순간 아이를 또렷이 보면서 그에게 '아들'의 phassa가 온 것입니다.

ඔව් දැන් ඒ සත්වයක් දැන් අපිට දැන් අපේ අම්මා තුළ ගන්න පුළුවන්. ඔව් ආවේක සක්න තියෙනවා. ිව තියෙනවා. ඒ ඔක්කොම දැනෙන්නේ. ඒ දැනීම් තුලින් බැහැගන්න දිගම තමයි සතාටනත් මේ මගේ මව් කියලා හරි මව් කියන සංඥාව නැතත් කොහොමහරි ඒකටත් සංඥාවක් තියෙනවා. ඇඟීමක් තියෙනවා. තමා ඇතුවෙන් තමන්ට ආරාව සලසන කෙනා කියන එක දැනගන්න.

그렇습니다. (그러면 짐승은 어떻습니까? 어미를 알아보잖습니까?) 그렇습니다. 짐승에게는 타고난 본능이 있고 냄새로 아는 감각이 있습니다. 그것들이 모두 느껴집니다. 그 느낌들로 들어가서 짐승도 '이것이 내 어미'라고, 또는 어미라는 saññā가 없어도 어떻게든 그것에 대한 saññā가 있고 느낌이 있어서, 자기를 돌보고 지켜 주는 이라는 것을 압니다.

ආවේකි ල ආවේක ලස්සන

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ඔය මිනිස්සුන්ට ඊට වඩා වෙනස් ලක්ෂණයක් තියෙනවා. ඔය මිනිහත් ඔය කියන ඉව තියෙනවා. ඒක මනෝමය ඉවක්. ඔව් අන්න ඒක මොකද මිනිහාට මැනගන්න වෙලා තියෙන්නේ මිනිහාට ඒ ඥාන ශක්තිය නැති නිසා.

사람에게는 그와 다른 성질이 있습니다. 사람에게도 그런 감각이 있지만, 그것은 마음으로 짓는 감각입니다. 그렇습니다. 사람이 재야만 하게 된 까닭은 사람에게 그 앎의 힘이 없기 때문입니다.

නැති වෙන්න හේතුව මිනිහා උපක්‍රම තියෙන්නේ. උපක්‍රම සී වලින් මිනිස්ක්‍රම ඉක්මවා කියන එක උපක්‍රමය වෙනස් කර මනසිකත්වය වෙනස් කරෙන්න. මොකද හේතුව උපක්‍රම තියන්නේ මිනිහට ඒක වෙන්නේ. ඔන්නම් මිනිහට ඒ උපක්‍රම මුල් කරගෙන ඥාන ශක්තියක් වැඩියෙන විදිහට ඒ පැත්තට කටයුතු කරලා සතාන කරන්න බැරි දෙයක් කරන්න පුළුවන් ඥාන ශක්තියක් ලබාගන්න පුළුවන්. සතාට එහෙම එකක්. කතාට ආවෙන් විභාගයයි

없는 까닭은 사람이 꾀와 수단을 지니고 있기 때문입니다. 사람은 수단을 바꾸고 마음의 틀을 바꿀 수 있습니다. 수단이 있기 때문에 사람에게 그런 일이 생깁니다. 그래서 사람은 그 수단을 바탕으로 앎의 힘을 더 키우는 쪽으로 힘써서, 짐승이 할 수 없는 일을 하는 앎의 힘을 얻을 수 있습니다. 짐승에게는 그런 것이 없고, 짐승에게는 타고난 본능뿐입니다.

ඔව් ඔව් දැන් ගමු දැන් මෙන්න මෙතෙන්දි අපි ඒකත් දකිනවා. දැන් අර පුත්‍ර ස්පර්ශය කියලා කියන ස්පර්ශයයි. ඇහැට රූපද දැකීමෙන් ගත්ත ස්පර්ශයක් දෙකක් වුනේ.

그렇습니다. 이제 여기서 우리는 그것도 봅니다. '아들'의 phassa라고 하는 phassa와, 눈으로 모습을 보아서 얻은 phassa, 이렇게 둘이 되었습니다.

දැන් ගොඩාගෙනි ස්පර්ශාගේ දෘට්ියක් ුරු කරගෙන අන්න මමය මගේ කියන දෘට් දෙකක් තියෙනවාද මමය මගේ කියන දෘට්ටිය අතගත්තේ අවිද්‍යාව එහා මම කියන යම්කිසි ආකාරයෙන් අපි ගත්තා නම් බාහිර දෙකට බැහැගත්ත නිගමනයක් වුනා. එතකොට මගේ කියන අර අපි හදාගත්ත නිගමනයක් වුණා. ඔය නිගමන ටිකක් නිසා පසේ බැහැත් පසේ බැහැගත්ත නිගමලන වලින් දෘෂ්ටියෙන් බැහැගත්ත අවිද්‍යාවේ දෘෂ්ටියෙන් බැහැගත්ත නිගමන වලින් අපි මේ ලෝකේ ඒ දේවල් මයිිනවා.

phassa에 대한 diṭṭhi를 쌓아서 '나'와 '나의 것'이라는 두 diṭṭhi가 있습니다. '나', '나의 것'이라는 diṭṭhi를 붙든 것은 avijjā입니다. '나'라고 어떤 식으로 잡았다면 그것은 바깥 것에 빠져 얻은 결론이 되었습니다. 그리고 '나의 것'이라는 것도 우리가 만든 결론이 되었습니다. 이런 결론들 때문에, diṭṭhi에 빠져 얻은 결론, avijjā의 diṭṭhi에 빠져 얻은 결론으로 우리는 이 세상의 것들을 잽니다.

මෙන්න මේ දැනීමට ගත්ත අහන්න ඒකෙන් එන්නේ දෘෂ්ටිය ස්පර්ශයක්. ඒ ස්පර්ශය නිසා ලැබෙන්නේ දැන් පුතා කියන ස්පර්ශය නෙම පුත්‍ර වේදනාවක් ලැබෙනවා. ඒ ස්පර්ශය ලබනකොට දෘෂ්ටියන් ස්පර්ශයට බහිනකොට මේ පුතා කියන වින්දනය හරෙනවා. ස්පර්ශ වේදනා පුත්‍ර සංඥාවක් දෙනවා. දැන් පුත්‍ර චේතනාවත් නැගෙනවා.

이렇게 앎으로 잡은 것에서 오는 것이 diṭṭhi phassa입니다. 그 phassa 때문에 '아들'의 phassa뿐 아니라 '아들'의 vedanā가 생깁니다. 그 phassa를 얻을 때, diṭṭhi로 phassa에 들어갈 때 '아들'이라는 누림이 일어납니다. phassa와 vedanā가 '아들'의 saññā를 줍니다. 이제 '아들'의 cetanā도 일어납니다.

පුත්‍ර මනිකාරයක් නැවා. එහෙනම් මේ ස්පර්ශ වේදනා, සංඥා, චේතනා, මනසතිකාර කියලා එතන පෙන්න. ඔන්න ඔය අවිද්‍යාවෙන් නැගෙන කාරණා පහා ඕක විදහන්න පුළුවන් එකක්. ඔන්න ඔය වේදනාව තමයි යම් දාතුක වේදනා නිරෝධා තණ්හා නිරෝධවාදී වශයෙන් කියලා නිරෝධ කරන්නේ. ඔය වේදනාව නිරෝධ කළොත් පුත්‍ර තණ්හාවක් නැහැ. මග කියන තණ්හාවක් නැහැ මගේ කියනග කියන තණ්හාවක් එන්නේ. අන්න මම ඒ වගේ කියන අදහස

'아들'의 manasikāra도 생깁니다. 그러니 거기서 보여 주는 것은 phassa, vedanā, saññā, cetanā, manasikāra입니다. 이것이 avijjā에서 일어나는 다섯 가지로, 풀어 볼 수 있는 것입니다. 바로 그 vedanā를 'vedanā nirodhā taṇhā nirodho'라고 하듯 사라지게 하는 것입니다. 그 vedanā가 사라지면 '아들'에 대한 taṇhā가 없습니다. '나'라는 taṇhā도 '나의 것'이라는 taṇhā도 오지 않습니다.

තණ්හාවක් එන්නේ. අන්න මම ඒ වගේ කියන අදහස දෘෂ්ටිය අහ වෙලා කියන්න පස්සේ මගේ පුතා කියලා ඉස්සෙල්ලා තිබිච්ච දෘෂ්ටියකින් ලැබිච්ච යම් එකක් දැන් ඒක එහෙනම් එතන විශ්වාසක් නැහැ වේදනත් නැහැ සංඥාත් නැහැ චේතනක් නැහැ. මනසිකාරක් නැ. ඒකනේ අවිද්‍යාවෙන් අරගත්ත පම හැබැයි සරෝ චිත්ත සදාන වශයෙන් දිච්ච ඉපක්ෂ වේදනා සංඥා චේතනා ඒ කක්තා ජීවිතය මනසික අරගෙන හදන ඇති වෙන්නේ නැ. ඒවා

'나'라는 생각, 그 diṭṭhi가 사라진 뒤에는, 예전에 '내 아들'이라는 diṭṭhi로 얻었던 그것에 대해 믿음도 없고 vedanā도 saññā도 cetanā도 manasikāra도 없습니다. 그것은 avijjā에서 잡은 것일 뿐입니다. 하지만 sabbacittasādhāraṇa로서의 phassa, vedanā, saññā, cetanā, ekaggatā, jīvitindriya, manasikāra는 그렇게 사라지지 않습니다.

ඒවා චෛත ටික අන්න චෛතක තියුම් ධර්මය විග්‍රහ කරන සර්ව චිත්ත සාධාරණ සියලු විධාණ චෛතක ඔය චිත්ත චෛත ටික එකට යන්නේ. ටිකක් පහළ වෙනකොටම චෛත ටිකක් එක්කලා ගොඩනැගෙනවා. අන්න ඒ එකටම උපදින්න ටිකක් එක්ක පවතිනවා. හිත ගත්ත අරමුණ ගන්න ඒ කියන මේ ලක්ෂණ තියෙන සෛතසික කියන්නේ එහෙම ඒවා. ඒක හිටකමින දේවල්. ඒක උප්පාද

그것들은 abhidhamma에서 풀이하는 cetasika들, sabbacittasādhāraṇa, 모든 앎에 따르는 cetasika입니다. 그 cetasika들은 citta와 함께 갑니다. 마음이 나타날 때 cetasika들이 함께 세워집니다. 함께 생겨나고 함께 머뭅니다. 마음이 잡은 대상을 잡습니다. 그런 성질을 지닌 것이 cetasika입니다. 그것은 uppāda와 함께하는 것들입니다.

ඔයි ඔව් එතකොට හිත කැඩපතට උපමා කරනවා කැඩපතට අයිති යමක් ඇ. ඒ ටික විතර තමයි කැඩපතට සම්බන්ධ. දැන් මේ දැන් කැඩපතේ තියෙන රසරිය ටිකයි. ඒකෙ තමයි පෙනීමේ. කැඩවතයි කියදීවක් තියෙනවා. ඒකේ ගාපු රසියේ ටිකක් තියෙනවා. ඒක ආරක්ෂායන්න ගාපු ආලේපයක් තියෙනවා. එහෙනම් ඒ රසදී ඇඳෙන්නේ නැහැ. ඒ රසදී කමක් කරන්න දවසන යම්කිසි ආකාර ද්‍රාවණයක් රසාහනයක් තියෙනවා. ඒ ටික ඔක්කොම තියෙන්න ඕනේ කලපත ඒකක් හරි නම් සැලපත පවතින්නේ නැහැ. අන්න ඒවයි කැඩපතනයි කිව්වේ. ඊට පස්සේ කැඩපතන බිළි රූපක් වැටෙනවා. වැඩකොට විද්‍යානය කාරණා දෙකක්.

그렇습니다. 그래서 마음을 거울에 견줍니다. 거울에 속하는 것들이 있는데 그것들만이 거울과 이어져 있습니다. 거울에는 수은을 바른 막이 있고, 그것 때문에 비쳐 보입니다. 거울에는 유리가 있고, 거기 바른 수은이 있고, 그것을 지키려고 바른 덧칠이 있습니다. 그렇지 않으면 그 수은이 붙지 않습니다. 그 수은을 붙게 하는 어떤 약물이 있습니다. 그것들이 모두 있어야 거울이 됩니다. 하나라도 빠지면 거울이 있을 수 없습니다. 그것들을 거울이라고 한 것입니다. 그다음에 거울에 모습이 비칩니다. 그러니 두 가지입니다.

මෙන්න මේ වගේ අර හිතකට පහළ වෙන මූලික චෛතසික හිතට අවශ්‍ය වෙනවා. ටිකත් එකම ඒක උප්පාද ඒක බංක ඒකරම් එතකොට ඔයා කියන්නේ එකට උපදිනවා එකට බිදෙනවා එකම අරමුණ දන්නවා.

이와 같이 마음에 나타나는 바탕 cetasika들이 마음에 필요합니다. ekuppāda, ekanirodha, ekārammaṇa, 곧 함께 생겨나고 함께 사라지며 같은 대상을 압니다.

හිත

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

번역 고르기