와하라까 코리아
CD005-02.3

CD005 · 2번째 · 36분 · 원문 녹음

Buddha의 śrī deha와 다른 몸을 보는 방법

බුදු රජාණන්වහන්සේගේ ශ්‍රී දේහය හා අන් කයක් බැලිය යුතු ක්‍රමය

දැන් මේ තවත් ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා දැන් අපිට කය ගැන වැලීමේදී බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ ශරීරය ගැන විග්‍රහ කරලා පෙන්නන්නේ මේ ගෙඩියක්, වනක්, රෝගයක් මේ ආකාරයෙන් දකින්න කියලා. ජරාගොරක් හැටියට දකින්න කියලා.

이제 또 하나의 물음이 있습니다. 몸에 대해 살필 때 Buddha께서는 이 몸을 풀어 보이시며, 이것을 종기로, 상처로, 병으로 보라고 하십니다. 더럽고 썩은 것으로 보라고 하십니다.

නමුත් දැන් අහනවා ඉතින් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරය පිළිබඳව දේහය ගැන විස්තර කරනකොට බොහොම වර්ණාත්මකව විග්‍රහ කරන්න. ශ්‍රී දේහය කියනවා ඒකට මේ ආදි වශයෙන් නානා ප්‍රකාර දේවල් වලින් අපි විග්‍රහ කරනවා.

그런데 이렇게 묻습니다. Buddha의 몸에 대해 말할 때는 아주 아름답게 꾸며서 풀이한다고요. 그것을 śrī deha라고 부르고, 이런저런 여러 가지 말로 풀이합니다.

දැන් මේක බැලිය යුතු ආකාර තියෙනවා. යමක් දැක ගැනීමේදී ඒ පිළිබඳව හිතන ආකාරයට තමයි ඒකෙන් ලැබෙන ප්‍රයෝජනය.

이것은 보아야 하는 방식이 있습니다. 무엇을 볼 때, 그것에 대해 어떻게 생각하느냐에 따라 거기서 얻는 쓸모가 정해집니다.

දැන් අපිට යමක යථාර්ථයක් තියෙනවා. යථාර්ථවත් කියන්නේ යමක එක ආකාරය මේ ඒකට උරුම ස්වභාව.

어떤 것에는 그것의 참모습이 있습니다. 참모습이란 그것의 한 가지 모습, 그것이 타고난 바탕을 말합니다.

එතකොට ඒ දේ පිළිබඳව බැලිය යුතු ක්‍රමයක් තියෙනවා. යමක් පිළිබඳව අපිට අත්හරින්න, නොඇලෙන්න, මිදෙන්න බලන්න ඕනනම් බැලිය යුතු ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒ ක්‍රමයට බැලුවොත් ඒ ටික සිද්ධ වෙනවා. ගෞරවයක් භක්තියක් ඇති

그러면 그것을 보아야 하는 방법이 있습니다. 어떤 것을 놓아 버리고, 들러붙지 않고, 벗어나려면 그렇게 보아야 하는 방법이 있습니다. 그 방법대로 보면 그대로 됩니다.

ටික සිද්ධ වෙනවා. ගෞරවයක් භක්තියක් ඇති වෙන්න බලන ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒ අනුව බැලුවොත් ඒ ටික සිද්ධ වෙනවා.

공경과 bhatti가 일어나도록 보는 방법도 있습니다. 그에 따라 보면 그대로 됩니다.

මේ ටික සිද්ධ වෙන්නේ එහෙමයි. දැන් මල් පෝච්චියක් අරගෙන මැටි ගොඩක් මැටි ගොඩක් කියලා බැලුවොත් මල් පෝච්චයක් එන සංඥාව නැති වෙලා ඒක මැටි ගොඩක් කියන සංඥාව වෙනවා.

이것이 일어나는 것은 이렇습니다. 꽃병 하나를 들고 '흙덩이, 흙덩이'라고 보면 꽃병이라는 saññā는 사라지고 흙덩이라는 saññā가 됩니다.

ඒක ලස්සන මල් පෝච්චයක් කියලා බැලුවොත් ඒක ලස්සන මල් පෝච්චයක් කියන සංඥාව එනවා.

그것을 아름다운 꽃병이라고 보면 아름다운 꽃병이라는 saññā가 일어납니다.

යම්කිසි සංඥාවක් හේතු කරගෙන අපිට යමක් අත්හැරීමට, නොඇල්ට මිදීමට නැහනම් නිවනට හේතු වෙනවද? අපිට අවශ්‍ය වෙන නිවනට හේතු වෙන්නා වූ සංඥාවක්.

어떤 saññā 때문에 우리가 무엇을 놓아 버리고, 들러붙지 않고, 벗어나게 되는가, 곧 nibbāna로 이어지는가? 우리에게 필요한 것은 nibbāna로 이끄는 saññā입니다.

වෙන එකක් නෙමෙයි මෙතනින් ගන්නේ. යමක් ඇසුරු කරනකොට රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්සේට, මෝහ අක්ෂයට හේතු වෙනවා බව පේනවා නම් ඒක එසේ ඇසුරු කරන්න ඕනේ.

여기서는 다른 것을 취하지 않습니다. 무엇을 가까이할 때 그것이 rāga가 다하고, dosa가 다하고, moha가 다하는 데로 이끈다는 것이 보이면, 그것을 그렇게 가까이해야 합니다.

දැන් යමක ඇත්ත දේවල් තියෙනවා. බැලිය යුතු යථාර්ථ ක්‍රම තියෙනවා. ඒ ක්‍රමය බලනකොට මොකක්ද සිද්ධ වෙන්නේ කියලා බලන්න ඕනේ.

어떤 것에는 참된 것들이 있습니다. 보아야 하는 참된 방법들이 있습니다. 그 방법으로 볼 때 무엇이 일어나는지 살펴야 합니다.

ඒ බලනකොට අපිට සිද්ධ වෙනවා ඊට අනුකූල දෙයක්. බැලු ආකාරයට

그렇게 볼 때 우리에게는 그에 걸맞은 것이 일어납니다. 본 방식대로입니다.

ලෝක සත්වයාමේ කාමයට පෙළඹිලා පංච කාමයන්ට සම්බන්ධ වෙනකොට බොහෝකොටම මේ ලස්සන ශරීරය කියන වචනේ අරගැනීමේදී එක පැත්තක අදහසක් එනවා. දැන්

세상의 중생이 kāma에 끌려 다섯 가지 kāma에 얽힐 때, 대개 '아름다운 몸'이라는 말을 받아들이면 한쪽으로 치우친 생각이 일어납니다.

අරගැනීමේදී එක පැත්තක අදහසක් එනවා. දැන් සියලුම ලක්ෂණ දේවල් කාමයට පොළොවන්නේ නෑ.

그런데 모든 아름다운 특징이 kāma로 이끄는 것은 아닙니다.

කාමයට පොළඹෝන ලක්ෂණ දේවල් තියෙනවා. හැඩ වැඩන්න ගියාම වර්ණනා කරන්න ගියාම යම්කිසි පුරුෂයෙක් විසින් කාන්තාවක් ගැන හෝ කාන්තාවක් විසින් කඩ වසම් පුරුෂයෙක් ගැන හෝ පුරුෂයෙක් ලක්ෂණ කාන්තාවක් ගැන හෝ හැඩ වැඩ කරන්න වර්ණනා කරන්න ගියොත් එහෙම ඇතිවෙන අදහස් කාම අදහස් වෙනවා.

kāma로 이끄는 특징들이 있습니다. 모양을 꾸미고 칭찬하려 들 때, 어떤 남자가 여자를, 또는 여자가 잘생긴 남자를, 또는 남자가 고운 여자를 두고 모양을 꾸미고 칭찬하려 들면, 그렇게 일어나는 생각은 kāma의 생각이 됩니다.

එහෙනම් ඒක රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට හේතින වර්ණාවක් නෙමෙයි. ගැලපෙන්නේ නෑ.

그렇다면 그것은 rāga가 다하고, dosa가 다하고, moha가 다하는 데로 이끄는 칭찬이 아닙니다. 맞지 않습니다.

එහෙනම් ඒ වෙලාවේදී අපි දකිනවා නම් රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට හේතු වෙන්න ඒ කාමයට ගෝචර වෙන ලක්ෂණ බලන්න ඕන ක්‍රමයක් තියෙනවා නම් ඒක කාම හැඟීම් මතු කරන්නා වූ ලක්ෂණ වර්ණාවේ දකින්න බැහ.

그렇다면 그때 우리가 rāga, dosa, moha가 다하는 데로 이끌도록 kāma의 대상이 되는 특징을 보아야 하는 방법이 있다면, 그것은 kāma의 느낌을 불러일으키는 특징을 칭찬하는 데서는 볼 수 없습니다.

ඒ වෙලාවේදී ඒකේ තියෙන විපරීත වෙන ස්වභාවය ඒකේ තියෙන ජරා ස්වභාවය, ඒකේ තියෙන අවැඩ ස්වභාවය දකින්න පටන් ගත්තු. ඒ තුළින් දැකගන්න පුළුවන් වෙනවා ඊට අනුකූල දෙයක්.

그때 그 안에 있는 변해 가는 성질, 그 안에 있는 낡고 썩는 성질, 그 안에 있는 해로운 성질을 보기 시작합니다. 그것을 통해 그에 걸맞은 것을 볼 수 있게 됩니다.

ඒක අවස්ථාවකදී සැරියුත් මහරහතන් වහන්සේ වඩිනකොට එක්තරා කොඩයක් තියෙනවා දැක්කා.

어느 때 큰 arahant이신 Sāriputta 스님께서 걸어가시다가 통나무 하나가 놓인 것을 보셨습니다.

දැකලා භික්ෂූන් වහන්සේලාට කියනවා ඇවැත්නි මට මේ කොටේ ඔන්නම් ජලයක් ඔගේ බලන්නත් පුළුවන්. ඔන්නම් ද්‍රව්‍යයක් ඔ වගේ බලන්නත් පුළුවන්. ඔන්නම් වායුවක් ඔයාගේ බලන්නත් පුළුවන්. අවශ්‍ය නම් ගින්නක් වගේ බලන්නත් පුළුවන්. මේ හතර ආකාරයෙන් මට මේ කොේ වැලිය හැේ. මේක හරි වැදගත් කතාවක්.

보시고 bhikkhu들에게 말씀하십니다. 'āvuso들이여, 나는 이 통나무를 원하면 물처럼 볼 수도 있습니다. 원하면 단단한 것처럼 볼 수도 있습니다. 원하면 바람처럼 볼 수도 있습니다. 원하면 불처럼 볼 수도 있습니다. 이 네 가지로 나는 이 통나무를 볼 수 있습니다.' 이것은 아주 중요한 이야기입니다.

දැන් අපි කොටනකොට බලන ක්‍රමය එකක්.

우리가 통나무를 보는 방법은 한 가지입니다.

ආපෝකසිනය වඩලා තියෙන කෙනෙක් හිටියොත් එහෙම ඒ කොටේ තිබෙන පරමාණු අංශු එකින් එකට බැඳිලා තියෙන රැඳිලා තියෙන ආකාරය හිඳ අරගෙන මෙබඳන්නා වූ බැඳීමක් රැඳීමක් නිසයි මේ කොේ ආකාරය පේන්නේ කියලා. ඒ ක්‍රමය සිහි කරලා බලනකොට බැඳීම වෙනවා.

āpo-kasiṇa를 닦은 사람이 있다면, 그 통나무 안의 알갱이들이 하나하나 서로 묶여 붙어 있는 모습을 떠올려, 이렇게 묶이고 붙어 있기 때문에 이 통나무의 모습이 보인다고 봅니다. 그 방법을 떠올려 보면 묶임이 됩니다.

බැඳීමේ ස්වභාවය ජල ස්වභාවය කිව්වෙත් ඒකයි.

묶이는 성질을 물의 성질이라고 한 것도 그 때문입니다.

ජල කියන්නේ ජාලයක් කියන එකයි. ජල කියන වචනේ වතුරට යෙදෙන්න හේතුවත් එකින් එක හොඳට බැඳිලා හැඳිලා තියෙන ආකාරය පැහැදිලිව පේන නිසා.

jala란 jāla, 곧 그물이라는 뜻입니다. jala라는 말이 물에 쓰이는 까닭도 하나하나 잘 묶이고 엉겨 있는 모습이 또렷이 보이기 때문입니다.

ජාලයක් කියන්නේ දැල රටාවක්. එකින් එකට දැල කියන්නේ එකින් එකට කෑලි, එකින් එකට මුටු වෙලා බැඳිලා තියෙන ආකාරය. මෙන්න මේ වගේ පරමාණුවෙන් පරමාණුවටන එකින් එක ඇදිලා බැඳිලා හිටන් ලං වෙලා ලං වෙලා ආකර්ශණයකෙන් බැඳිලා තියෙනවා දැක්කොමයි මේ කොේ හැදිලා තියෙනන් කියලා දැක්කහම කොේ කියන සංඥාව නැති වෙලා ගිහිල්ලා බැඳිලා තියෙන ආකාරය දකින සංඥාවක් ආපුවහම ඕක ආපෝ සංඥාවෙන් බැලුවා වෙනවා. එතකොට සංඥාව

그물이란 그물 무늬입니다. 하나하나가 그물이라는 것은 조각과 조각이 서로 매듭지어 묶여 있는 모습입니다. 이처럼 알갱이에서 알갱이로 하나하나 끌려 묶이고, 다가가고 다가가 끌어당기는 힘으로 묶여 있는 것을 보고, 이 통나무가 그렇게 이루어져 있다고 보게 되면, 통나무라는 saññā는 사라지고 묶여 있는 모습을 보는 saññā가 일어납니다. 그러면 그것은 āpo-saññā로 본 것이 됩니다.

සංඥාවෙන් බැලුවා වෙනවා. එතකොට සංඥාව නැතිවෙලා බැඳී තිබෙන ආකාරය හිතට එනවා. මේ කොටේ දිහා බලපු ආකාරය

그러면 (통나무라는) saññā는 사라지고 묶여 있는 모습이 마음에 떠오릅니다. 이것이 통나무를 바라본 방식입니다.

එතකොට මේකේ තියෙන තෙද බවක්. ගිනි බව ගින්දර නෙමෙයි ඔය කියන්නේ. ගින්දරට තේජෝ කියන්නේ ඒකේ තේජ අස්සී බව පෙන්නන නිසා.

그다음은 이 안에 있는 뜨겁고 빛나는 성질입니다. 불의 성질이라고 해서 불 그 자체를 말하는 것은 아닙니다. 불을 tejo라고 하는 것은 그것이 빛나는 성질을 드러내기 때문입니다.

මේ ආපෝ, තේජෝ, වායෝ පඨවි වණගන්ධ, රස, ඕජා ආදි වශයෙන් තියෙන සුද්ධාර්ෂකයන් එකතු වෙලා යම් ආකාරයකට යම් සේත් තිගන්න වුනහම ඊට අනුකූල දෙයක් විද්‍යාමානව නොබිඳී පේනවා.

이 āpo, tejo, vāyo, paṭhavī, 빛깔, 냄새, 맛, ojā 같은 suddhaṭṭhaka가 모여 어떤 모양으로 자리 잡으면, 그에 걸맞은 것이 부서지지 않은 채 눈에 보이게 드러납니다.

අන්න ඒ උපමට්ටං වෙලා තිබෙන්නේ මේවායේ තිබෙන්නා වූ උපමට්ටං වෙන තේජස් ගතිය. ඒ

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

ගතිය නිසයි මේ කොයක් හැටියට මේක පේන්නේ කියලා. ඒ ආකාරයෙන්ම බලනකොට තේජෝ ධාතුවක් හැටියට දකිනවා.

그 성질 때문에 이것이 통나무로 보인다고 봅니다. 그렇게 보면 tejo-dhātu로 보게 됩니다.

මේ මේ පරමාණුන් ඒ මේ අතර සැලිලා ඒ මේ අතර හැදිලා බැඳිලා මේ ආකාරයෙන් තියෙනවා ඒකේ බැඳුන සැලෙන ස්වභාවයක් තියෙනවා. නමන්න පුළුවන්. හය හිය කියලා යම්කසි එබෙන මට්ටමක්. විසිරෙන මට්ටමක්. ප්‍රසාරණය වෙලා තියෙන මට්ටමක්. යම් අනුව පිහිලා තියෙනවා නම් ඒ පරමාණ ඒ අනුව තමයි ඒ ස්වභාවය ඒ ඒ ද්‍රව්‍ය වස්තු වශයෙන් පේන්නේ.

이 알갱이들이 서로 사이에서 흔들리고, 서로 사이에서 이루어지고 묶여서 이런 모양으로 있습니다. 거기에는 묶이고 흔들리는 성질이 있습니다. 구부릴 수도 있습니다. 눌리는 정도, 흩어지는 정도, 퍼져 있는 정도가 있습니다. 어떤 식으로 자리 잡고 있느냐에 따라 그 알갱이들의 성질이 이런저런 물건으로 보입니다.

මෙන්න මේක දැක්කහම වායෝ ස්වභාවයෙන් පිම්බිලා, හැකිල්ලා, තද වෙලා, බුරුල් වෙලා ආදි වශයෙන් තියෙන ආකාරයෙන් ඒ ගති ලක්ෂණයෙන් බලනකොට කියන හැඟීම නැතිවෙලා ඒ ගති ලක්ෂණයෙන් පේන්න වෙනවා.

이것을 보게 되면, vāyo의 성질로 부풀고, 오그라들고, 단단해지고, 느슨해지는 모습으로 그 특징을 따라 볼 때, (통나무라는) 느낌은 사라지고 그 특징으로 보이게 됩니다.

කොටේ වායෝ ලක්ෂණයෙන් බලන්න පුළුවන් කිව්වේ ඒකයි.

통나무를 vāyo의 특징으로 볼 수 있다고 하신 것이 그것입니다.

ඒ වගේම පරමාණුඛීය වෙලා ලං වෙලා බවට පත්වෙලා, බැඳිලා හැඳිලා මෙන්න මේ ආකාරය තද ස්වභාවයකින් පිහිටලා තියෙනවා.

마찬가지로 알갱이들이 서로 다가가 묶이고 엉겨서 이렇게 단단한 성질로 자리 잡고 있습니다.

ඒ ආකාරයෙන් බලන්නුවහම කොට කියන සංඥාව වහක් වෙලා තද ස්වභාවය හිතට එනවා. පඨවි ස්වභාවයෙන් ආපුවහම පඨවි සංඥාවෙන්ටේ බැලියයි. එකම කොටේ හතර ආකාරයකින් බලන ඇති දැක්කලා පුරුදු කරලා තිබිච්ච ශක්තිය නිසා.

그렇게 보면 통나무라는 saññā는 가려지고 단단한 성질이 마음에 떠오릅니다. paṭhavī의 성질로 떠오르면 paṭhavī-saññā로 본 것입니다. 같은 통나무를 네 가지로 보는 것은 그렇게 보도록 익혀 온 힘 때문입니다.

ඒ කසින වැඩීමේ ශක්තිය නිසා. ඒ ඒ ආකාරයෙන් බලන්න පුළුවන් ධාතු සතරට වෙන් කරලා.

그 kasiṇa를 닦은 힘 때문입니다. 네 가지 dhātu로 나누어 하나하나 볼 수 있습니다.

මෙන්න මේ ධාතු හතරට වෙන් කරලා බලන එක ධාතු මනසිකාරය කියත් පෙන්නනවා.

이렇게 네 가지 dhātu로 나누어 보는 것을 dhātu-manasikāra라고 가르칩니다.

ඔය ධාතු මනසිකාරය තියෙන නිසා හතර ආකාරයට බෙදලා බැලුවට සාමාන්‍ය කෙනකොට ඒ පොටයක් කියලා පේනවා මිසක් ඒකෙන් එහරි එක පේන්නේ නැ. කොට සංඥාවෙන් දකිනවා මිසක්, ලී සංඥාවෙන් දකිනවා මිසක් ඒ සංඥාවක් මලා වෙන සංඥාවකින් දකින්නේ නැ. මෙන්න මේ වගේ ලෝක

dhātu-manasikāra가 있는 사람은 네 가지로 나누어 보지만, 보통 사람에게는 그저 통나무로 보일 뿐 그 너머는 보이지 않습니다. 통나무라는 saññā, 나무라는 saññā로 볼 뿐, 그 saññā를 없애고 다른 saññā로 보지 못합니다.

සංඥාවකින් දකින්නේ නැ. මෙන්න මේ වගේ ලෝක සත්වයා මේ ඝන සංඥාවකින් සත්ව පුද්ගල සංඥාවකින් මේ සත්වයා දැකලා ඇලීමට බැඳීමට පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ.

이처럼 세상의 중생은 덩어리라는 saññā, 중생과 사람이라는 saññā로 중생을 보고 들러붙고 묶이는 데 길들어 있습니다.

අපිට අවශ්‍ය වෙන්නේ රාගය ක්ෂය කරගන්න. ද්වේශය ක්ෂය කරගන්න, මෝහය ක්ෂේ කරගන්න යම් දෙයක් ඇලීමක්, බැඳීමක්, සහිතව දැක්ක රාගිකව දැක්කුවොත් ඒකට හටගන්නවා ඇලීම.

우리에게 필요한 것은 rāga를 다하게 하고, dosa를 다하게 하고, moha를 다하게 하는 것입니다. 어떤 것을 들러붙음과 묶임을 지닌 채, rāga로 보면 그것에 들러붙음이 일어납니다.

ඒ වගේම ඇලෙන දෙයක් වුනොත් තමන්ට ඒක තමා වසඟිට ගන්න තමන්ට පරිහරණය කරන්න හිතෙනවා. කායික අහතින් ගත්ත. ඒකට විරුද්ධකාරකයන්

또 들러붙는 것이 되면 그것을 자기 손아귀에 넣고 자기가 쓰고 싶어집니다. 손에 쥐고 싶어집니다.

කායික අහතින් ගත්ත. ඒකට විරුද්ධකාරකයන් එනකොට ඒවට ගැටෙනවා. විරුද්ධකාරකයක් නැති ඇලෙන වස්තුවක් ලෝකේ දකින්න නැහ.

그것을 가로막는 것이 오면 그것과 부딪힙니다. 가로막는 것이 없는 들러붙을 대상은 세상에서 찾아볼 수 없습니다.

බල්ලන්ට අහුවෙච්ච මටු වාගේ, උගුස්සන්ට අහුවෙච්ච මස් කැටි වාගේ ඇලෙන වස්තුවට ලෝකයා පොර කනාව තරඟ කරනවා. මේ වෙලාවේ

개들이 문 뼈다귀처럼, 독수리들이 낚아챈 고깃덩이처럼, 들러붙는 대상을 두고 세상 사람들은 서로 빼앗고 다툽니다.

ලෝකයා පොර කනාව තරඟ කරනවා. මේ වෙලාවේ තමාගේ බලාපොරොත්තුව පොරකන්නේ නැතුව තරහ කරන්නේ නැතුව නිදහසේ ඇලීම භුක්ති විඳින්න. හැබැයි එහෙම ලෝකයක් නැති නිසා එයාට සිද්ධ වෙනවා විරුද්ධතාවයන්ට ඒ සමඟම ගැටෙන්න.

이때 자기 바람은 다투지도 화내지도 않고 마음 놓고 들러붙음을 누리는 것입니다. 그러나 그런 세상은 없기 때문에 그는 그와 함께 가로막는 것들과 부딪힐 수밖에 없습니다.

එහෙනම් ඇලීම යම් තැනකද ගැටීමත් එතනට සම්බන්ධ වෙනවා. ඇලීමයි ගැටීමයි දෙක වටිනවා කියලා අල්ලගත්තහම මුලාව

그렇다면 들러붙음이 있는 곳에는 부딪힘도 함께 얽힙니다. 들러붙음과 부딪힘 이 둘이 값지다고 붙잡으면 그것이 헷갈림입니다.

ඒ නිසා එහට මුලාවෙන් අත්හරෙන් විදෙන්න බැහ. ඇලීමයි, ගැටීමයි, මුලාවයි තියෙනවා.

그래서 그는 헷갈림에서 놓여나 벗어날 수 없습니다. 들러붙음과 부딪힘과 헷갈림이 있습니다.

ඕකට අපි කිව්වා රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි කියලා. රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි තියෙන පැත්තක් තියෙනවා නම් නිවන් පැත්ත නෙමෙයි ලෝක පැත්ත. රාග අක්ෂයක්, ද්වේශ අක්ෂයක්, මෝහ අක්ෂයක් කරනවා නම් ඒක නිවන. එහෙනම්

그것을 우리는 rāga, dosa, moha라고 했습니다. rāga, dosa, moha가 있는 쪽이라면 그것은 nibbāna 쪽이 아니라 세상 쪽입니다. rāga가 다하고, dosa가 다하고, moha가 다하게 한다면 그것이 nibbāna입니다.

මෝහ අක්ෂයක් කරනවා නම් ඒක නිවන. එහෙනම් අපිට අවශ්‍ය වෙන්නේ රාගයට, ද්වේශයට, මෝහයට බැඳෙන පැත්තේ සංඥාව පහළ කරන්න නෙමෙයි ඒ අදහස් අරගෙන අපිට ඕනේ ඒකෙන් මිදෙන පැත්තට ගන්න.

그렇다면 우리에게 필요한 것은 rāga, dosa, moha에 묶이는 쪽의 saññā를 일으키는 것이 아니라, 그 생각을 가지고 거기서 벗어나는 쪽으로 가져가는 것입니다.

මෙන්න මේ නිසා අපි දැනගන්නවා යම්කිසි මනුස්සයේ කාම සංඥා ඇති කරන්නා වූ යම් රූපයක් දැකලා. ඒක ඒ විදිහට වර්ණා කරන්න ගියොත් කාම සංඥාවෙන් ගන්න ගියොත්. ඇලීමටයි, ගැටීමටයි, මුලාවටයි වැටින මිසක් රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට හෙවත් නිවනට මාර්ගයක් නෙමෙයි. අපිට ඕන කරන්නේ ද්‍රව්‍ය වල තිබෙන

이 때문에 우리는 압니다. 사람에게 kāma-saññā를 일으키는 어떤 모습을 보고 그것을 그렇게 칭찬하려 들면, kāma-saññā로 받아들이려 들면, 들러붙음과 부딪힘과 헷갈림에 떨어질 뿐, rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하는 길, 곧 nibbāna로 가는 길이 아닙니다.

නෙමෙයි. අපිට ඕන කරන්නේ ද්‍රව්‍ය වල තිබෙන අපිට පේන එක අයර්ථය ගැන නිගමනය කරන්නේ නැතුව අපිට අවශ්‍ය දේ කරගන්න ඒ තුළින්.

우리에게 필요한 것은 물건에서 보이는 한 가지 뜻을 두고 결론을 내리는 것이 아니라, 그것을 통해 우리에게 필요한 일을 해내는 것입니다.

පේන දේ යථාර්ථයක් කියලා ගත්තොත් ඒ බැලූ දෘෂ්ටිය අනුවයි ඒක එහෙම පේන්නේ. තව විදිහකින් බැලුවොත් ඒකයි යථාර්ථය හැටියට පේන්නේ.

보이는 것을 참모습이라고 받아들이면, 그것은 바라본 diṭṭhi에 따라 그렇게 보이는 것입니다. 다른 식으로 보면 그것이 참모습으로 보입니다.

සතර මහාභූතියන්යන්ගෙන් හටගත්ත දේවල් දව්‍ය වස්තු හැටියට අපිට ඒක යථාර්ථයක් හැටියට වෙනවා. මේක ලීයක්, මේක ගහක්, මේක මනුස්සයෙක්, මේ සත්වයෙක් පුද්ගලයෙක් මේ ද්‍රව්‍යයක්, මේ වස්තුවක් කියලා එහෙම පේනවා. ඒ පේන එක නිවන් දකින්න හේතු

네 가지 큰 요소에서 생긴 것들이 물건으로서 우리에게 참모습처럼 됩니다. 이것은 나무다, 이것은 나무줄기다, 이것은 사람이다, 이것은 중생이다, 사람이다, 이것은 물질이다, 이것은 물건이다 하고 그렇게 보입니다.

පේනවා. ඒ පේන එක නිවන් දකින්න හේතු වෙන්නේ. අපේ පරමාර්ථය නිවන් අවබෝධ කරගන්න නම්. නිවන් අවබෝධ කරන්න නම් රාගක් සේවෙන, ද්වේශක් සේ වෙන, මෝහක් සේන යම් මගක් ඇත්්ද යම් ක්‍රමයක් ඇත්්ද ඒ ක්‍රමය තුළින් ඒ දේ දැකිය යුතුයි. ඇසිය යුතුයි දැනගත යුතුයි.

그렇게 보이는 것이 nibbāna를 보는 데 이바지합니까? 우리의 목표가 nibbāna를 깨닫는 것이라면 말입니다. nibbāna를 깨달으려면 rāga가 다하고, dosa가 다하고, moha가 다하는 길이 무엇이든, 방법이 무엇이든, 그 방법을 통해 그것을 보아야 하고, 들어야 하고, 알아야 합니다.

මෙන්න මෙහෙම දැනගන්න ක්‍රමයක් තියෙනවා ඒක ආර්ය මාර්ගය. ඒකේ ප්‍රයෝජනය අන්තිම නිවන.

이렇게 아는 방법이 있는데, 그것이 ariya-magga입니다. 그것의 마지막 쓸모가 nibbāna입니다.

එහෙනම් අපේ පරමාර්ථය නිවන නම් ලෝකයේ එක එක්කෙනාගේ දෘෂ්ටි පසයන්න අපිට අවශ්‍යතාවයක් නැහ. අපිට අවශ්‍ය වෙන්නේ ඒක නිවනට ගෝචර වෙන්නේ කොහොමද කියලා ඒකට අනුකූල රටාවද කියලා දැකලා නිවනට ගෝචර වෙනවා නම් ඒ දේ කරගන්න එකයි. දැන් ඕක

그렇다면 우리의 목표가 nibbāna라면 세상 사람 하나하나의 diṭṭhi를 쫓아갈 까닭이 없습니다. 우리에게 필요한 것은 그것이 어떻게 nibbāna에 닿는지, 그에 걸맞은 길인지 보고, nibbāna에 닿는다면 그것을 해내는 것입니다.

වෙනවා නම් ඒ දේ කරගන්න එකයි. දැන් ඕක තේරුම් ගන්න බැරුව මේ දෘෂ්ටි පස්සේ ගිහිල්ලා යථාර්ථය හොයන්න ගිහිල්ලා හුඟ දෙනෙක් මුලා වෙලා ඉන්නේ. නානා ප්‍රකාර

이것을 깨닫지 못하고 diṭṭhi를 쫓아가 참모습을 찾으려다 많은 사람이 헷갈려 있습니다.

දෙනෙක් මුලා වෙලා ඉන්නේ. නානා ප්‍රකාර අදහස් ගන්නවා. ගත්තට පස්සේ ඔය පිළිමේ කොන්ක්‍රීනේ. ඔය පිළිමේ කලාසීඉනෙි. ඔය රූපය කල දාසඉන්නෙන්න. ඕ කොහොමද බුදුන් වෙන්නේ? අපි නම් පුදුම වඳින්න යන්නේ නැහැ. පිරිම වඳින්න යන්නේ නැහැ. කට්ටියක් ඔහොම කියනවා. දැන් මොකෙද ඉන්නේ? දෘෂ්ටියක ඉඳගෙන නිගමලට බහිනවා.

갖가지 생각을 받아들입니다. 그러고는 '저 불상은 콘크리트다, 저 불상은 누군가 그린 것이다, 저 모습은 그려 놓은 것일 뿐이다. 그게 어떻게 Buddha인가? 우리는 불상에 절하러 가지 않는다'고 어떤 무리는 그렇게 말합니다. 그들이 지금 어디에 있습니까? 하나의 diṭṭhi에 앉아서 결론으로 뛰어듭니다.

අපිට ඕන කරන්නේ යමක් ඇසුරු කරනකොට අපිට පේනවා නම් රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට යම් ඇතිවෙන සංඥාව ඇතිවෙන ක්‍රමයක් අපිට දකිනවා නම් ඒකට නැඹුරු වෙන ලක්ෂණයක් යමකින් ගන්න පුළුවන් නම් අපේ ප්‍රයෝජනය ඒක ගැනීමයි.

우리에게 필요한 것은, 무엇을 가까이할 때 rāga, dosa, moha가 다하는 데로 일어나는 saññā가 일어나는 방법이 보인다면, 그쪽으로 기우는 특징을 무엇에서든 얻을 수 있다면, 그것을 얻는 것이 우리의 쓸모입니다.

ඒකයි නිවන් මග. ඉතින් ඔය වගේ අපි දකින්න ඕනේ.

그것이 nibbāna의 길입니다. 그러니 그렇게 보아야 합니다.

දැන් බුද්ධ ශරීරයක් දිහෑ බලනකොට දකින්න තියෙන්නේ විද්‍යාමාන වෙන්නේ හිත නිවන රාග අක්ෂයට ද්වේශ අක්ෂයට මෝහයට ආධාර වන ශාන්ත වූ ස්වභාවයක් මානසිකත්වයට ගොඩනැගෙන එක රාගයෙන් තොරයි. කාම රාගයෙන් තොරයි. රූප රාගයෙන් තොර නෑ.

Buddha의 몸을 바라볼 때 보이는 것, 드러나는 것은 마음을 가라앉히고 rāga, dosa, moha가 다하는 데 도움이 되는 고요한 성질입니다. 마음에 쌓이는 그것은 rāga가 없습니다. kāma-rāga가 없습니다. rūpa-rāga가 없는 것은 아닙니다.

කාම රාගයෙන් තොරයි. බුදු පිළිමයක් දිහේ බලා ඉන්නවා. ඒ වගේම කඩ වසන් ඉස්ත්‍රී පුරුෂ රූප දිහා ඉස්ත්‍රී පරුෂ බලා ඉන්නවා. දැන් මේ දෙක ලොකු වෙනසක් වෙනවා. කාටවත් බුදු පිළිම දිහා බලා හිටියට අර රාගයක් හටගන්නේ නැහ.

kāma-rāga가 없습니다. 불상을 바라보고 있습니다. 또 여자와 남자가 잘생긴 여자와 남자의 모습을 바라보고 있습니다. 이 둘에는 큰 차이가 있습니다. 누구도 불상을 바라본다고 그런 rāga가 일어나지는 않습니다.

හටගන්නේ හරි ශාන්ත බවක්. එහෙනම් අන්න ශාන්ත බව ඔක්පන් එනවා නම් අපිට ආර්ය මාර්ගයට ඒක ලොකු කුරුකුත්.

일어나는 것은 아주 고요한 마음입니다. 그렇다면 그 고요함이 일어난다면 그것은 우리에게 ariya-magga로 가는 큰 도움입니다.

බුදුරජාණන් වහන්සේ පිළිබඳව ගෞරව භක්තියකින් සිහි කරනකොට ඒ ඇති කරන්නා වූ ලක්ෂණ කාම ලක්ෂණක් ගැන සිහි කිරීමක් නෙමෙයි. ඒක රූපාවචර කොටසට අයිතියි කාමාවචර කොටස අයිති නැහැ.

Buddha를 공경과 bhatti로 떠올릴 때 그것이 일으키는 특징은 kāma의 특징을 떠올리는 것이 아닙니다. 그것은 rūpāvacara 쪽에 속하고 kāmāvacara 쪽에는 속하지 않습니다.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාන්ත ස්වභාවය එහෙනම් බුදරුව තුළ තිබෙන ශාන්ත ස්වභාවය ඔපනැන් වන විදිහෙන් බුදරුවෝ දිහා බලන්න පුරුදු වුනොත් බුදුන් දිහා බලන්න පුරුදු වුනොත් ඒ ගුණ සිහි කළොත් ඒ වෙලාවේදී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරයේ දෙ අර කුණු කොටස් සිත්යකින් යුත්තයි කියලා ඒ ක්‍රමය බලන්න යන ගන්නවට වැඩියි ශ්‍රද්ධාවක් භක්තියක් ඇති වෙන්න හේතු වෙනවා මූලික පැහැදීමක් ඇති වෙන්න හේතු වෙනවා. අර ශ්‍රී දේහය කියලා ගුණයෙන් බලන ගුණසී කරලා බලනකොට

그렇다면 Buddha의 고요한 성질, 불상 안에 있는 고요한 성질이 일어나는 식으로 불상을 바라보는 데 익숙해지면, Buddha를 바라보는 데 익숙해지면, 그 덕을 떠올리면, 그때 Buddha의 몸도 그 썩은 부분들로 이루어져 있다고 보는 방법으로 가는 것보다 saddhā와 bhatti가 일어나는 데, 바탕이 되는 맑은 믿음이 일어나는 데 더 큰 도움이 됩니다. 그 śrī deha라고 덕으로 보고 덕을 떠올리며 볼 때 말입니다.

දැන් ඔය විදිහට බලන්න බැහැ කාන්තා රූපයක් දිහැ. පුරු කඩම්පුරුෂ රූපයක් දිහ. ගුණ සිහි කරන්න බලන්න ගුණයකින් උපනැන් වෙච්ච එකක් නෙමෙයි. කාමයෙන් ඔපනැන් වෙච්ච එකක් තමයි ඒ කාමක කයක් තමයි ඉස්ීෂ වශයෙන් මේ හදාගෙන තියෙන්නේ. ඉතින් ඒගො ගති ස්වභාවය

그런데 여자의 모습이나 잘생긴 남자의 모습은 그렇게 볼 수 없습니다. 그것은 덕을 떠올리며 볼 수 있는, 덕에서 생겨난 것이 아닙니다. kāma에서 생겨난 것, kāma의 몸이 바로 그렇게 지어져 있는 것입니다.

හදාගෙන තියෙන්නේ. ඉතින් ඒගො ගති ස්වභාවය බුදුරජාණන් වහන්සේග පිහිටන්න බැරි මොකද පාරමිතා ඵලය හේතු කරගෙන ශාන්තියට ප්‍රණීතියට නිවනට නැමෙන විදිහට සකස් වෙලා ඊතනුකූල වන්නා වූ ස්වභාවයක් දර්ශනය කරන රූපාවචර ගුණවභාවයක් විද්‍යාමාන කරන රූප ශක්තියක්. දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණ වශයෙන් උන්වහන්සේට පින්ව ලැබුණා. අන්න ඒ ලැබිච්ච

그런 성질은 Buddha께는 자리 잡을 수 없습니다. 왜냐하면 pāramī의 열매 때문에 고요함과 뛰어남과 nibbāna로 기울도록 다듬어져, 그에 걸맞은 성질을 드러내는, rūpāvacara의 덕을 드러내는 몸의 힘이기 때문입니다. 서른두 가지 mahāpurisa-lakkhaṇa로 그분께 공덕으로 주어졌습니다.

උන්වහන්සේට පින්ව ලැබුණා. අන්න ඒ ලැබිච්ච පාරමිතා බලයෙන් පාරමිතා පුණ්‍ය ශක්තිය බලයෙන් ලැබිච්ච දේ ශාන්ත බවට ප්‍රණීත බවට පත් කරන්න හේතුකාරක වන්නා වූ ස්වභාවයක් විද්‍යාමාන කරනවා. ඒ නිසා බුදුරුවෝධි ඇහැ

그렇게 얻은 pāramī의 힘, pāramī 공덕의 힘으로 얻은 것은 고요함과 뛰어남에 이르게 하는 원인이 되는 성질을 드러냅니다.

විද්‍යාමාන කරනවා. ඒ නිසා බුදුරුවෝධි ඇහැ බලාගෙන ඒ තියවර පැහිපත් වෙනකොට අර කුණු කුටස්තිය අති ගැනීමට ඒක උපමා නොකර අර පැහැපත්භාවයට ශාන්ත බව ප්‍රණීත බව ගන්න උපමාවක් වශයෙන් ගත්තහම අන්න ඒ උත්තරීතර තත්ත්වයට පත් වෙන්න හේතු වෙනවා ඒකෙන්.

그래서 불상을 눈으로 바라보며 마음이 밝아질 때, 그것을 썩은 부분들을 받아들이는 데 빗대지 않고 그 밝음, 고요함, 뛰어남을 받아들이는 비유로 삼으면, 그것으로 그 가장 높은 자리에 이르는 원인이 됩니다.

ඉතින් ඒ නිසා අපි බැරිලා හරි ඒ උත්තරීත

(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)

සාමාන්‍ය මනස ඕවා වෙන් කරලා ගන්න දන්නේ නැති නිසා. එක දෙයක් නරකයි කිව්වොත් එහෙම එයාගේ හැම එකක්ම නරකයි කියලා ගන්න පුරුද්දක් වෙලා තියෙනවා. එක දෙයක් හොඳයි කිව්වොත් එයාගේ හැම දෙයක්ම හොඳයි කියලා ගන්න පුරුද්දක් වෙලා තියෙනවා. ලස්සන කියන

보통 마음은 이런 것들을 나누어 받아들일 줄 모르기 때문입니다. 한 가지가 나쁘다고 하면 그 사람의 모든 것이 나쁘다고 받아들이는 버릇이 들어 있습니다. 한 가지가 좋다고 하면 그 사람의 모든 것이 좋다고 받아들이는 버릇이 들어 있습니다.

ගන්න පුරුද්දක් වෙලා තියෙනවා. ලස්සන කියන කුණු උපමාත්‍රයට රැවටෙන ලෝක සත්වයා අර කුණුන්තල් 32ම ලස්සන කෑලි හැටියට ගන්නවා. ඒකේ කුණ කියලා දකින්නේ නැහ. මොකේ ලස්සන කියන හැඟීමේ වහනවා අර තියෙන කුණ.

'아름답다'는 썩은 겉껍데기에 속는 세상의 중생은 그 서른두 가지 썩은 부분을 아름다운 조각으로 받아들입니다. 그 안의 썩음을 보지 못합니다. '아름답다'는 느낌이 거기 있는 썩음을 덮어 버립니다.

ඉතින් මෙන්න මේ වගේ ලෝක සත්වයා ඒ තත්ත්වයන් ගන්නකොට යථාර්ථයෙන් දකින්න පුරුදු වෙලා නැති නිසා.

이처럼 세상의 중생은 그런 것들을 받아들일 때 참모습대로 보는 데 익숙하지 않기 때문입니다.

නරකට ගත්තොත් ඒකේ තිබිච්ච ඔක්කොම නරකයි කියලා නිගමනයට බහිවා. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරය දෙතිස් ගුණ කොට්ඨාසයක්නේ කියලා මෙනෙහි කරන්න පටන් ගත්තොත් එහෙම අර චිත්තප්‍රහාය ඇති වෙන්න තිබිච්ච පැත්තත් අර කුණු කුටක් කොටසල දාලා ගන්න ස්වභාවයක් එනවා මානසිකත්වය එහෙමයි සාමාන්‍ය මනුස්සයාට. ඒ නිසා එයාට අවැඩක් වෙනවා.

나쁘게 받아들이면 그 안의 모든 것이 나쁘다고 결론 내립니다. Buddha의 몸도 서른두 가지 부분이 아니냐고 되새기기 시작하면, citta-pasāda가 일어날 수 있었던 쪽마저 그 썩은 부분들 속에 던져 넣는 성질이 생깁니다. 보통 사람의 마음은 그렇습니다. 그래서 그에게 해가 됩니다.

හොඳ පැත්තට දාලා ගත්තොත් එයාට අවැඩ බලන්න කුණු කොටස් බලන්න තව කෑලි ඕන තරම් ලෝකේ තියෙනවා. කයේ හැටි බලාගන්න ඕනේ.

좋은 쪽으로 넣어 받아들이면 됩니다. 해로움을 보고 썩은 부분을 보려면 세상에 다른 조각들이 얼마든지 있습니다. 몸이 어떤지 보아야 합니다.

දැන් බුද්ධ ශරීරයත් ඒ කුණු කය හැටියට බලන්න ගියොත් එහෙම අර බුදු ගුණයේ ශාන්ත ප්‍රණීත වශයෙන් දැක්කා වූ ඒ ගුණ ශාන්තිය ඒකත් අතර අර කුණු ගොඩලා දාලා බලන්න මිනිහා නිකන්ම හුරු වෙනවා. එතකොට ගුණ වැඩෙන්නේ නැතුව යනවා. ඒ නිසා තමයි බුදු ගුණ බලන්න ගියාම බුදු ශරීරයේ ශ්‍රී දේහයක් හැටියට ශාන්ත පැහැපත් හැටියට බලනවා නිසා. ඉතින්

그런데 Buddha의 몸마저 그 썩은 몸으로 보려 들면, Buddha의 덕에서 고요하고 뛰어나게 보았던 그 덕의 고요함마저 썩은 무더기 속에 던져 넣고 보는 데 사람은 그냥 길들어 버립니다. 그러면 덕이 자라지 않게 됩니다. 그래서 Buddha의 덕을 볼 때에는 Buddha의 몸을 śrī deha로, 고요하고 밝은 것으로 보는 것입니다.

ශාන්ත පැහැපත් හැටියට බලනවා නිසා. ඉතින් මේ තියෙන්නේ කුණු කේශනේ, මේ තියෙන්නේ කුණු ලොම්නේ, මේ තියෙන්නේ කුණු නියපොනේ කියලා බලන්න ගියොත් එහෙම සිද්ධ වෙන්නේ අර අපි බලාපොරොත්තු වෙන ශාන්තියෙන් අහගෙන යන පැත්ත.

그런데 '여기 있는 것은 썩은 머리카락이지, 여기 있는 것은 썩은 털이지, 여기 있는 것은 썩은 손발톱이지' 하고 보려 들면, 일어나는 것은 우리가 바라는 고요함에서 멀어져 가는 쪽입니다.

ඒ නිසා අපි දකින්න ඕනේ හැම දේකම තියෙන ක්‍රමයක් තියෙනවා. එකක් සාන්තයි ප්‍රණීතයි කියලා දකින අවස්ථාවක් තියෙනවා. ඒ අවස්ථාව ඉක්ම ගියාට පස්සේ දකිනවා සන්තයි ප්‍රණීතයි කියලා ගත්ත එකෙ තව තියෙනවාන නරකක් තියෙනවාන.

그래서 우리는 모든 것에 있는 방법을 보아야 합니다. 어떤 것을 고요하고 뛰어나다고 보는 때가 있습니다. 그때를 지나고 나면, 고요하고 뛰어나다고 받아들였던 것에 아직 더 있구나, 허물이 있구나 하고 봅니다.

ඊට වඩා ශාන්තයි ප්‍රණිතයි. ඊට වඩා හොඳ තත්ත්වය ඒකට බහිනවා. මේක අනුපූර්ව ගමනක්. ශාන්තය ප්‍රණීතිය දකින්න යන්නේ අනුපූර ක්‍රමයකින්.

그보다 더 고요하고 뛰어난 것, 그보다 더 나은 자리로 들어갑니다. 이것은 차례로 나아가는 길입니다. 고요함과 뛰어남을 보러 가는 것은 차례를 밟는 방법으로 갑니다.

දැන් ගිහි ජීවිතයකම් කටළු සහිතව ගත කරන එක දුක් සහගතයි. ඒක හින්දා පැවිදි වෙන්න ඕනේ කියලා පැවිදි කෙනෙක් පැවිද්දට පහිනවා යම් කෙනෙක්.

집에 사는 삶을 일거리에 얽혀 보내는 것은 괴롭습니다. 그래서 출가해야겠다고 어떤 사람이 pabbajjā에 들어갑니다.

දැන් එයා දකිනවා. ගිහි ජීවිතය කම් කටළුයි පැවිද්ද ශාන්තයි ප්‍රණීතයි කියලා.

그는 봅니다. 집에 사는 삶은 일거리투성이이고, 출가는 고요하고 뛰어나다고.

පැවිද්දට ගියාට පස්සේ තවත් ඒකම ශාන්තයි ඒකම ප්‍රණීතායි කියලා එතන ඉන්නේ. අර පැවිදි රුවේ පැවිදි ගති ලක්ෂණය ඉන්නේ.

출가한 뒤에도 그것이야말로 고요하다, 그것이야말로 뛰어나다 하며 거기 머뭅니다. 출가자의 모습, 출가자의 몸가짐으로 머뭅니다.

මට දැන් මෙතන හිටියට මගේ හිතට කාම සංකල්පනාව වද දෙනවා. ද්වේශ සංකල්පනාව වද දෙනවා. එහෙනම් මේක මදයක්නේ. තව මෙතන ශාන්ත ප්‍රිත වශයෙන් ගන්න සූසු නෑහැනේ.

'내가 여기 있어도 내 마음을 kāma의 생각이 괴롭힌다. dosa의 생각이 괴롭힌다. 그렇다면 이것으로는 모자라다. 여기에는 더 고요하고 뛰어나다고 받아들일 것이 없구나.'

එතකොට මේ පරිසරය ඇසුරු කරගෙන ඉන්නකොට නානා ප්‍රකාර ගති ලක්ෂණය තියෙන අය වැඩක නැති කතා කියනවා. විහිළුතහළු කරනවා. අවිකයි.

이 환경에 기대어 지내다 보면 갖가지 성품을 지닌 사람들이 쓸데없는 이야기를 하고 농담을 합니다. 한적하지 않습니다.

එහෙනම් මේක ශාන්ත ප්‍රණිත නෑහ කියලා එතනදි නිගමනය වෙන්නට බැහැලා ඊට වඩා ශාන්තියක් ප්‍රණිතයක් වන යනවා හුදකලහා විවේකය තැනකට අර වගේ බාධ වෙන්න තොර තැනකට

그렇다면 여기는 고요하고 뛰어나지 않다고 거기서 결론을 내리고, 그보다 더 고요하고 뛰어난 곳, 홀로 한적한 곳, 그런 방해가 없는 곳으로 갑니다.

අන්න අර පල්ලෙහාතන දැන් උඩට යනකොට දකිනවා. ඒ හුදකලා විවේකී අරන්නේ රූපක්මූල සුන්‍යාකාර හරි සාන්තා ප්‍රණීතයි කියලා. ඒ ජීවිතය කොච්චර හොඳද කියලා දැකලා එතෙන්ට යනවා.

그렇게 아래에서 위로 올라가며 봅니다. 그 홀로 한적한 arañña, rukkhamūla, suññāgāra가 아주 고요하고 뛰어나다고. 그 삶이 얼마나 좋은가 보고 거기로 갑니다.

එතන්ට ගියාට පස්සේ මේක කොච්චර හොඳද කියලා එතනමේ ලැග ඉන්නේ නෑ. එතන්දි දකිනවා. මේ කොච්චර අරණ්‍ය රක්මන සුන්‍යාකාරයලා විවේකයව හිටියා. මගේ හිතට කාම සංකල්පනාව වද දෙනවනේ. ද්වේශ සංකල්පනා නැගෙන. මේක මහවදයක්.

거기 간 뒤에도 이곳이 얼마나 좋은가 하며 거기 눌러앉아 있지 않습니다. 거기서 봅니다. '아무리 arañña, rukkhamūla, suññāgāra에서 한적하게 지냈어도 내 마음을 kāma의 생각이 괴롭히는구나. dosa의 생각이 일어나는구나. 이것은 큰 괴로움이다.'

මෙවඳු කාම සංකල්පනා වලින් ද්වේශ සංකල්පනා වලින් අහක් වෙන විදිය මගේ මානසිකත්වය හැඩගහගන්න ඕනේ. මෙතන තියෙන මේ දේපොළොවලට මේ ගහ කොළවලට එහෙනම් මෙතන තිබෙන්නාවූ මේ සුන්දර පරිසරයට ආසා කර ඉන්න ගියොත් එහෙම මට සිද්ධ වෙන්නේ කාම සංකල්පනා ඒ පැත්තට නැවෙනි එක. ඒ පැත්තට මනස යන එක මනසට කරදර බැහ. දැන් එයා හොඳයි කියලා ගිය කියන අරකත් දැකලා ආදීනවයක් දැකලා.

'이런 kāma의 생각, dosa의 생각에서 비켜나도록 내 마음을 다듬어야 한다. 여기 있는 이 물건들, 이 나무와 풀, 여기 있는 이 아름다운 환경을 좋아하며 지내려 들면 kāma의 생각이 그쪽으로 기울게 된다. 마음이 그쪽으로 가는 것은 마음에 괴로움이 아닐 수 없다.' 이제 그는 좋다고 찾아갔던 그것에서도 ādīnava를 본 것입니다.

ඒවට තිබෙන්නා වූ විර්ක විචාර වශයෙන් අර කාම විතර්ක ව්‍යාපාර විතර්ක විහිංසා විතර්ක ඇතිවෙන තත්ත්වය නැති වෙන්නේ. අව්‍යාපාද අවිහිංසා නෙක්කම්ම සංකල්පනා කියන මේවා හොඳයි කියලා එකට වැහිනවා. ඒක සාන්තයි ප්‍රණීතයි කියලා.

그것들에 있는 vitakka와 vicāra로서, kāma-vitakka, byāpāda-vitakka, vihiṃsā-vitakka가 일어나는 상태가 사라집니다. abyāpāda, avihiṃsā, nekkhamma의 생각, 이것들이 좋다고 거기로 들어갑니다. 그것이 고요하고 뛰어나다고.

දැන් එතකොට කාම විතර්ක ව්‍යාපාර විතර්ක ආදිය දැන් එතනදි නරකයක් හැටිය දැකලා ඒකත් අත්ඇලා අන්න හිත සවිතක්කිචාර වලට ගන්නවා. ඒ කියන්නේ අව්‍යාපාද සංකල්පනා අවිහිංසා සංකල්පනා නික්කම සංකල්පනාවට පස්සනවා.

그러면 kāma-vitakka, byāpāda-vitakka 같은 것을 거기서 나쁜 것으로 보고 그것도 놓아 버리고, 마음을 savitakka-savicāra로 가져갑니다. 곧 abyāpāda의 생각, avihiṃsā의 생각, nekkhamma의 생각에 자리 잡습니다.

දැන් එතනදි ශාන්ත බව ප්‍රණිත බවක් අර කලින්ට වඩා දැහෙනවා. හැබැයි එතනදි දකිනවා. මේ සිතුවිලි හිතා ඉන්න එක මහා විහිතක්. මේ සිතුවිලි නිසාත් නැගෙනවා මේ යහපත් සිතුිවි නිසා චිත්ත ප්‍රබෝධයක් නැගෙනවා. මේ සිතුවිලි හිතා නැගෙන ප්‍රබෝධයට හිතන්නේ නැතුවම නැගිනවානම් කොච්චර හොඳ.

그러면 거기서 고요함과 뛰어남이 전보다 더 느껴집니다. 그러나 거기서 봅니다. '이 생각들을 하고 있는 것은 큰 성가심이다. 이 좋은 생각들 때문에 마음이 일깨워짐이 일어난다. 이 생각을 해서 일어나는 일깨워짐이 생각하지 않고도 일어난다면 얼마나 좋을까.'

එහෙම දකින්න ප්‍රථම ධ්‍යානය ආදීනවයක් දකිනවා. දැකලා හනම් ඒ සිතුවිලි අත්හැරලා. ඒ නිදහස් ශාන්තියෙන් විවේක ශාන්තියෙන් ලැබෙන්නා වූ ප්‍රීතියට සුඛයට හිත තියෙනවා. ඒක ඊට වඩා සාන්තයි පණිතා කියත් द्विතිය අධ්‍යානය දකිනවා.

그렇게 보면서 첫째 jhāna에서 ādīnava를 봅니다. 보고 나서 그 생각들을 놓아 버리고, 그 홀가분한 고요함, 한적한 고요함에서 얻는 pīti와 sukha에 마음을 둡니다. 그것이 더 고요하고 뛰어나다며 둘째 jhāna를 봅니다.

එතන්ට ගියාට පස්සේ දකිනවා. මේ ප්‍රීතිය නිතරම ඔපනැන්වී ඔප්නැන්වී. මේ කය රැලිගන්න රැලි නැගෙනවා වාගේ. කොච්චර හරි සිහි වෙී මතු වෙනවා. මතුවීමේ කය ප්‍රීතියෙන් ඔපනම් වෙනවා, මුල්මත් කරනවා. පොළඹවනවා. මේ සුඛයක් තියෙනවා නම් ප්‍රීතියෙන් අහක් වෙච්ච සුඛය කොච්චර ශාන්ත ප්‍රින්ද කියලා. දිතිය ධ්‍යානයේ ආදීනවයක් දකිනවා.

거기 간 뒤에 봅니다. 이 pīti가 늘 부풀어 오르고 부풀어 오릅니다. 이 몸에 물결이 일듯이 말입니다. 아무리 해도 솟아오릅니다. 솟아오르며 몸이 pīti로 부풀고, 취하게 하고, 들쑤십니다. '여기 sukha가 있다면, pīti에서 벗어난 sukha는 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 둘째 jhāna에서 ādīnava를 봅니다.

දැකලා ඒක අහ කරුවහම ඒ ප්‍රීතියෙන් පොළඹවන්නේ නැති. කාන්ත සුඛ ස්වභාවයක් ඇත්තා වූ තෘතියි අධ්‍යානයට පත්වෙන්නේ. එතන්ට පත් වෙනකන් ඒක ශාන්තයි ප්‍රණිතයි කියලා දකිනවා.

보고서 그것을 치우면 pīti에 들쑤셔지지 않는, 고요한 sukha의 성질을 지닌 셋째 jhāna에 이릅니다. 거기 이를 때까지는 그것을 고요하고 뛰어나다고 봅니다.

එතන්ට පත්වුනාට පස්සේ දකිනවා. මේ සුඛය මේ ශරීරය පොළබෝලා හැමදේම එතනට ඇද ඇද බැඳ බැඳා තියෙනවා. නිදහස් වෙන්නේ නැ. මනස නිදහස් කරන්න බැහැනේ. මේ සුඛය බැඳෙනවනේ.

거기 이른 뒤에는 봅니다. '이 sukha가 몸을 들쑤시며 모든 것을 그리로 끌어당기고 묶어 놓는다. 홀가분해지지 않는다. 마음을 풀어 놓을 수 없구나. 이 sukha가 묶는구나.'

ඉතින් මෙතන්දි දැකින්න පටන් ගන්නවා හතරවෙනි දැහැි ආලෝක සංඥාවක් එකලා නැගෙනවා හතරවෙනි දෙහැි ස්වභාවය අරමුණු වෙනවා සෘත අධ්‍යානය

그래서 여기서 넷째 jhāna를 보기 시작합니다. 빛의 saññā가 하나로 일어나고, 넷째 jhāna의 성질이 대상이 됩니다. 넷째 jhāna입니다.

මේ සුඛයට ඇලිලා බැඳිලා නොහිටෙන තතිය නිදහසට පත් වුනොත් ඒක කොච්චර ශාන්ත ප්‍රණීතද අන්න ඒ චතුරා ධ්‍යානය ශාන්ත ප්‍රතිත වශයෙන් දකින හැවා එතෙන්ට අර සුඛයෙන් ඈත් වෙලා ගිහිලන් ආලෝකය නිදහස් බවට හිත ගිහලා නිදහස් වෙලා හිටිනවා. දැන් ආවා චතුර ප්‍රධ්‍යායට

'이 sukha에 들러붙고 묶여 있지 않은 홀가분함에 이른다면 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 그 넷째 jhāna를 고요하고 뛰어나다고 보고 거기로, 그 sukha에서 멀어져 빛과 홀가분함으로 마음이 가서 홀가분하게 머뭅니다. 이제 넷째 jhāna에 왔습니다.

හැබැයි එක එක දේවල් හිතන්න පුළුවන්. රාග දේවල්, ද්වේශ දේවල්, මෝහ දේවල් නෙමෙයි. නමුත් එක එක විදිහට අදහස් වෙනවා. විතර්ක චිත්ත පරිවිතක නැගෙනවා. නැගිලා හිටේ

그러나 이런저런 것들을 생각할 수 있습니다. rāga의 것, dosa의 것, moha의 것은 아닙니다. 그러나 이런저런 생각이 일어납니다. vitakka, 마음의 이런저런 생각이 일어나 머뭅니다.

ප්‍රශ්න ගැන එකේ දේවල් ගැන. ඕ ගැන හිතන්න හිතෙනවා. යරක හැදුනුේ කොහොමද? මේක හැදුනේ කොහොමද? අරය අගේ හැටි කොහොමද? අර ආපු එක්කෙනාගේ හැටි කොහොමද? දිවැස දිව කන යොමු කර කර බලන්න හිතෙනවා. ඉතින් පරිසිත් බලන්න හිතෙනවා. එක එක දේවල් කොරන්න හිතෙනවා ඉරදි

물음들, 이런저런 것들에 대해 생각하고 싶어집니다. 저것은 어떻게 생겼을까? 이것은 어떻게 생겼을까? 저 사람은 어떤 사람일까? 저기 온 사람은 어떤 사람일까? 하늘눈과 하늘귀를 기울여 보고 싶어집니다. 남의 마음을 보고 싶어집니다.

හිතෙනවා. එක එක දේවල් කොරන්න හිතෙනවා ඉරදි වලින්. දැන් අපිට ඔය හිතට වැඩ ගොඩක් හැදිලා ඒකේ දියුණු හිතෙන් කරන්න පුළුවන් වැඩ කොටසක් ආවට පස්සේ ඒකට බැහැලා ඒවය හිත හැදිලෙනවා. නොයෙක් නොවේ සංඥාවලට බහිනවා.

iddhi로 이런저런 것을 해 보고 싶어집니다. 이제 마음에 할 일이 잔뜩 생겨, 그 길러진 마음으로 할 수 있는 일거리가 생기자 거기에 빠져들어 마음이 얽힙니다. 갖가지 saññā로 들어갑니다.

ඒකේ වෙහෙසක් දැකලා. වැඩක් නැති දේවල් හොයන්න ඕනේ නෑහැ කිය නිදහස් අහසට හිත තියෙනවා. එකම සංඥාව නානත්ත සංඥාවල තියෙන ආදීනව දැකලා අත්රලා ඒ කියිය වූ ආකාශානංචාතන සංඥාවට හිත තියෙනවා. ආකාශානංචායතන කියන සමාපත්තියට පත් වෙන්නේ.

거기서 지침을 봅니다. 쓸데없는 것을 찾을 필요가 없다며 홀가분한 허공에 마음을 둡니다. nānatta-saññā에 있는 ādīnava를 보고 그것을 놓아 버리고, 하나의 saññā, 곧 ākāsānañcāyatana-saññā에 마음을 둡니다. ākāsānañcāyatana라는 samāpatti에 이릅니다.

එතකන් ඒක සාන්තයි ප්‍රණීතයි.

그때까지는 그것이 고요하고 뛰어납니다.

එතන්දි දකිනවා. මේ හිත විසින් මේ බාහිර ලෝකේ ආකාශයක් බැඳගෙන රැඳවාගෙනන ඉන්නේ. ඇහිලලාන ඉන්නේ වෙහෙසක්නේ. ඒකේ ආදීන හොයක් දකිනවා.

거기서 봅니다. 이 마음이 바깥 세상의 허공을 붙들어 매고 붙잡아 두고 있구나. 거기 걸려 있는 것은 지침이구나. 그 안의 ādīnava를 봅니다.

මේ හිත නිදහස් කරා නම් ඒ ආකාසයෙන් කොච්චර දැනීම නිදහස්ද කොච්චර ශාන්ත ප්‍රණීතද කියලා. එහෙම අදහසක් ඇවිදිලා ආකාශ සංඥාව අතහම් කරපුවහම දැනීමේ සංඥාව හෙවත් විඤ්ඤාණ සංඥාව එනවා.

'이 마음을 그 허공에서 풀어 놓으면 앎이 얼마나 홀가분할까, 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 그런 생각이 들어 허공의 saññā를 놓아 버리면, 앎의 saññā, 곧 viññāṇa-saññā가 옵니다.

දැනෙන සංඥාව ඊට වඩා නිදහ. දැන් මේ ගැඹුරට යන හැටි.

아는 saññā는 그보다 더 홀가분합니다. 이렇게 깊이 들어가는 것입니다.

දැනෙන සංඥාවට ගහම අනන්තව දැනෙනවා. ඒක ගැන බලනකොට පේනවා. එතෙන්ට ගියාම පේනවා. මේ අනන්තව නිකන් දැනෙනවා නෙමෙයි. මනස අනන්තයට විහිදුවාගෙන විසුරවාගෙන ක්‍රියාත්මක වෙන නිසා නිස නිසායි මේ අනන්තය දැනෙන්නේ. නිකන් දැනෙන එකක් නැහැ. මේක හේතුඵලයක්. මේක උත්සාහයක් වීර්ියක් යොද වෙමි මනස කරන වැඩක්. මේ උත්සාහය වීර්ය අත්හැරලා දැමන නම් කොච්චර ශාන්ත ප්‍රණිද

아는 saññā에 들어가면 끝없이 알아집니다. 그것을 살펴보면 보입니다. 거기 가면 보입니다. 이렇게 끝없이 그냥 알아지는 것이 아니라, 마음을 끝없는 데까지 펼치고 흩뜨리며 움직이기 때문에 이 끝없음이 알아지는 것입니다. 그냥 알아지는 것이 아닙니다. 이것은 원인과 결과입니다. 이것은 애씀과 viriya를 들여 마음이 하는 일입니다. '이 애씀과 viriya를 놓아 버리면 얼마나 고요하고 뛰어날까.'

ඔය අදහස එනවා. මෙන්න මෙත මොකදන්නේ? අර අනන්තව විතපු විඤ්ඤාණයට කරපු ක්‍රියාකාරී වීර්ය නවත්තනවා. ශාන්ත වෙලා ප්‍රණීත වෙලා අබැටියත් තරම්, මුන් ඇටත් තරම් කඩල ැටයත් තරම් මේ වගේ පුංචි ප්‍රමාණයකට මානසිකත්වය විහිදිලා එහර විහිදෙන්නේ නැතුව නවතිනවා.

그런 생각이 듭니다. 여기서 무엇을 합니까? 끝없이 펼쳤던 viññāṇa를 위해 들이던 viriya를 멈춥니다. 고요해지고 뛰어나져서, 겨자씨만큼, 녹두알만큼, 병아리콩만큼, 이처럼 작은 크기로 마음이 펼쳐지고 그 너머로는 펼쳐지지 않고 멈춥니다.

ඔන්න ඔතෙන්ට ආවට පස්සේ කියනවා ආකිංචඤ්ඤායතන සමාපත්තියට ආවා. ඔතෙන්ට ආවට පස්සේ දකිනවා. මේකත් නිකන් හැදිච්ච එකක් නෙමෙයි.

거기 이르면 ākiñcaññāyatana-samāpatti에 왔다고 합니다. 거기 이른 뒤에 봅니다. 이것도 그냥 생긴 것이 아니라고.

මේ ඇැටයක් තරමට නැත්නම් ඒ තරමට කඩැටයක් ගියා දකින්නේ අපි උපමාවක් වශයෙන් කියනකොට සංඥාවෙන් දකිනවා. මනස විහිඳිලා තියෙනවා මෙන්න මේ වගේ ප්‍රමාණයක

씨앗만 한, 또는 병아리콩만 한 크기로 보는 것은, 우리가 비유로 말하자면 saññā로 보는 것입니다. 마음이 이만한 크기로 펼쳐져 있는 것입니다.

මේකත් නිකන් නෙමෙයි. උත්සාහයෙන් වීර්ියයෙන් මානසික ක්‍රියාකාරීත්වයක් නිසා මේ තත්ත්වයට පත් වෙන්නේ. මේ උත්සාහය වීරියත් වෙහෙසක්නේ. මේකත් අත්හැරියොත් මේ ප්‍රශ්නෙත් නැහැනේ. ඔය අදහස එනවා. ඔන්න ඔය අදහස එෙනවා. මොකද කරන්නේ?

이것도 그냥이 아닙니다. 애씀과 viriya로 하는 마음의 움직임 때문에 이 상태에 이르는 것입니다. 이 애씀과 viriya도 지침입니다. 이것마저 놓아 버리면 이 문제도 없겠구나. 그런 생각이 듭니다. 바로 그런 생각이 듭니다. 무엇을 합니까?

මනස ගොඩනගෙන උත්සාහය ඉවිරිය අත්හරිනවා. අත්හරපු ගමන් අර ස්වභාවය බලාසිතියටිය කුඩා පටන් ගන්නවා. අබෑට ඒයත් අතරන් වෙනවා ඒ තවත් පහ ඉඳිකට තුලටත් අරන් වෙනවා. තව තවත් ඉතාම උදර බවට පත් වෙලා ඉතාම පු බවට පත්වෙලා.

마음을 쌓아 올리는 애씀과 viriya를 놓아 버립니다. 놓아 버리자마자 그 성질이 점점 작아지기 시작합니다. 겨자씨만 한 것도 사라지고, 그보다 더 작은 것도 사라지고, 더욱더 아주 가늘어지고 아주 작아집니다.

දැනෙනවයි කියන එක නොදැන තත්ත්වයට අන්ත මාත්‍ර මත මාත්‍රයට එනවා. අංශු මාත්‍රයට බහිනවා. දැනීමේ අංශු මාත්‍රයයි.

안다는 것이 거의 모르는 상태, 끝자락의 아주 작은 크기에 이릅니다. 티끌만 한 크기로 내려앉습니다. 앎의 티끌만 남습니다.

ඔන්න ඔතන්ට පත්වුනාට පස්සේ දැනීම. ඉවත් වුනොත් එහෙම ජීවිතය එවරයි කියලා හැඟීමක් එනවා. ජීවිතාවේ අන්තිම කෙළවර තමයි ේ. දැනීම නැතිනවා ජීවිතය ඉවරයි. ජීවිතය ඉවරන්න බැ. බයයි. මොකද ජීවත් වෙන්න ආසාවයි.

거기 이른 뒤에는, 앎이 사라지면 삶이 끝난다는 느낌이 듭니다. 이것이 삶의 마지막 끝자락입니다. 앎이 없어지면 삶이 끝납니다. 삶을 끝낼 수는 없습니다. 두렵습니다. 왜냐하면 살고 싶기 때문입니다.

ජීවත් වෙන්න ආසාව නිසා හිත ගොඩනගනවා දැනීම මාතර. ඒකත් උත්සාහයක විවීරයක ප්‍රතිඵලයක්.

살고 싶은 마음 때문에 마음은 앎을 겨우 쌓아 올립니다. 그것도 애씀과 viriya의 결과입니다.

ගොඩනගන්න. ගොඩනගන්න මොකද වෙන්නේ? ඒ දැනීම ගෙවිලා යනවා. ගෙවෙනකොට ආය ගොඩනගනවා. ආයි ගෙවෙනවා. ආයි ගොඩනගනවා ආයි ගෙවෙනවා. ඔන්න ඕක දකිනවා අත්දැකීමෙන් ඔතන්දි. නේව සංඥා නාසං, නේව සංඥා නාසං, නේව සංඥා නාසං කියන්නේ ඕක. සංඥා නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා. නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා. නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා.

쌓아 올립니다. 쌓아 올리면 어떻게 됩니까? 그 앎이 닳아 없어집니다. 닳으면 다시 쌓습니다. 다시 닳습니다. 다시 쌓고 다시 닳습니다. 거기서 그것을 몸소 겪어서 봅니다. nevasaññānāsaññā, nevasaññānāsaññā란 바로 그것입니다. saññā가 없어지려 하면 일으킵니다. 없어지려 하면 일으킵니다. 없어지려 하면 일으킵니다.

දැන් මේකත් උත්සාහයක වීරයක ප්‍රතිඵලයක්. අන්න එතෙන්දි අත්දැකීමක් ලබනවා. මේ නැති වෙන එක ඇති කරනවා. ඇති වෙනකොට නැති වෙනවා. ආය ඇති කරනවා. ආයෙ නැති වෙනවා. හිත කියන්නේ ගොඩනැගන එකක්. සදාක පවතින එකක් නෙමෙයි. ගොන්නගේ උපසක්යෙන් ගොඩනැගෙනවා.

이것도 애씀과 viriya의 결과입니다. 거기서 겪음을 얻습니다. 이 없어지는 것을 일으킵니다. 일어나면 없어집니다. 다시 일으킵니다. 다시 없어집니다. 마음이란 쌓아 올려지는 것입니다. 늘 이어지는 것이 아닙니다.

නෙමෙයි. ගොන්නගේ උපසක්යෙන් ගොඩනැගෙනවා. හේතුව එකට ගෙවිලා යනවා. කලය ගෙවිලා හැටම් කෙළවර වෙන්න යනවා. ජීවිතසාට ආයු ගොඩනගනවා පොඩ්ඩක් දැනීම ආයුසරයක් අර වගේම කෙළවර වෙනවා. කෙළවෙන ආයුෂයක් ජීවත් වෙන්න ආසාවට ගොඩනගනවා. මේ ජීවත් වෙන්න ආසාවට දුක් විඳිනවා නේද මේ කියලා දකිනවා. ඔන්න ඕක විහතක් කියා දැක්කහම අන්තිම වි වෙහෙස

애써서 쌓아 올려집니다. 원인이 함께 닳아 없어집니다. 시간이 흐르면 끝으로 갑니다. 살기 위해 목숨을 쌓아 올립니다. 조그만 앎, 목숨 하나가 그처럼 끝납니다. 끝나는 목숨을 살고 싶어서 쌓아 올립니다. '이 살고 싶음 때문에 괴로움을 겪는 것이 아닌가' 하고 봅니다.

විහතක් කියා දැක්කහම අන්තිම වි වෙහෙස මාත්‍රයයි. මොකටද ජීවත් වෙන්නේ? මම ගොඩනගන්නේ නෑහ කියලා. සියලු උත්සාහ වීරිය මනසෙන් අත්හරපුහම ඇවිලා යනවා. ඊට පස්සේ හිත විවරයි නිරෝධය. හැබැයි කර්ම ශක්තිය

그것을 성가심으로 보게 되면 마지막에는 지침뿐입니다. 무엇 하러 사는가? 나는 쌓지 않겠다 하고, 모든 애씀과 viriya를 마음에서 놓아 버리면 꺼져 버립니다. 그 뒤로 마음은 nirodha입니다.

හිත විවරයි නිරෝධය. හැබැයි කර්ම ශක්තිය මතු කරලා පවත්වන කාලේ පවත්වනවා. එතකොට ආයසරයා තිවෙන තත්ත්වයට තමන්ගේ උත්සාහයක් වීරියක් වශයෙන් සංඛාර ගොඩනගන්නේ නැතුව විපාක සංඛාරයෙන් ගොඩනැගිලා මතු වෙනවා. හිත ආයුසරයත් දැනෙන බවට. එතකොට දකිනවා. මම උත්සාහ විරියේ කොච්චර අයින් කරලා දැම්මත්ද.

그러나 kamma의 힘이 일으켜서 이어 갈 동안은 이어 갑니다. 그러면 목숨이 이어지는 상태로, 자기의 애씀과 viriya로 saṅkhāra를 쌓지 않아도 vipāka-saṅkhāra로 쌓여 일어납니다. 마음이 목숨을 느끼는 상태로 말입니다. 그러면 봅니다. '내가 애씀과 viriya를 아무리 치워 버렸어도.'

මේ දැනීම ගොඩනැගෙන තවත් බලයක් තියෙනවා. අන්න ඒක තමයි පෙර භවයෙන් මේ භවය ගොන්නගන්න හදපු කර්ම ශක්තිය. මෙන්න මේ කර්ම ශක්තියේ තියෙන තාක්කල් මම ගොඩ නැගි නැතුවට සංඛාර වශයෙන් ගොඩගලා මා උත්සාහ විරියෙන් ගොඩ නැැග නැතුවට ඒකෙන් මේ හිත පවතිනවා. මම ඒකට මොකද කරන්නේ? ඒකේ ඉවරණකන් ඉන්නවා. එහෙනම්

이 앎을 쌓아 올리는 또 다른 힘이 있습니다. 그것이 바로 앞선 bhava에서 이 bhava를 쌓으려고 지은 kamma의 힘입니다. 이 kamma의 힘이 남아 있는 동안은, 내가 쌓지 않아도 saṅkhāra로 쌓여서, 내가 애씀과 viriya로 쌓지 않아도 그것으로 이 마음이 이어집니다. 나는 그것을 어떻게 합니까?

මොකද කරන්නේ? ඒකේ ඉවරණකන් ඉන්නවා. එහෙනම් කළ යුතු සියල්ල කරලා ඉවරයි. මතු කරන්න දෙයක් නෑහ. උත්සාහය වීරිය සම්පූර්ණ අතක දැක්කා. එහෙනම් ඉතින් මේ ඉතුරු ටික විද්‍යාමාන වුනාට ශක්තිය තියෙනකන් විතරයි තියෙන්නේ. ඒ ශක්තිය තියෙන එක තමයි මේ ප්‍රශ්න ඔක්කොම ටික තියෙන්නේ. ඒක කෙළවෙරදාට

그것이 다할 때까지 머뭅니다. 그렇다면 해야 할 일은 모두 해 마쳤습니다. 더 일으킬 것이 없습니다. 애씀과 viriya를 남김없이 놓아 버린 것을 보았습니다. 그렇다면 남은 이것은 드러나 있어도 힘이 남아 있는 동안만 있습니다. 그 힘이 있는 것이 곧 이 모든 문제가 남아 있는 것입니다. 그것이 끝나는 날에는,

මතුව පුරාණනය ඔක්කොම ක්ෂේ කළා. නවන් අත්ථි සම්භව මතු සංභවයක් කළේ නැති නිසා මතු සංඛාරයක් වලට නැගි වෙන නම් මතු භවයක් නෑහ කියලා දැනගන්නවා. මතු ජාතියක් පහල වෙන්න විදිහක් නෙමෙයි අන්තිම ජාතියක් කියලා දකින්න. ඉතින් අයමන්තිම අජාති නැති දන්නේ පුනක් බවෝ කියලා මතු භවයක් නැත්තා වූ අන්තිම ජාතියට පත් වෙනවා. දැන් මෙතෙන්ට එනකම එයා දැක්කේ.

앞으로는, 옛것은 모두 다했고 새것은 생겨나지 않는다(khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ). 앞으로의 생겨남을 짓지 않았기에 앞으로의 saṅkhāra에 오르지 않으니 앞으로의 bhava는 없다고 압니다. 앞으로 jāti가 나타날 길이 아니라 마지막 jāti라고 봅니다. 'ayam antimā jāti, natthi dāni punabbhavo', 앞으로의 bhava가 없는 마지막 jāti에 이릅니다. 여기 이르기까지 그가 본 것입니다.

ඒ දැකපු දේම එකපාරක් දැක්කා ශාන්ත ප්‍රණීත වශයෙන්. අනිත් හැරය දැක්කා ඒකම ආදීනව වශයෙන්. මේ යන ක්‍රමය

그가 본 바로 그것을 한 번은 고요하고 뛰어나다고 보았고, 다른 쪽으로는 바로 그것을 ādīnava로 보았습니다. 이것이 나아가는 방법입니다.

එහෙනම් මේ විදිහට මේ ලෝකේ ආදීන වශයෙන් බලන්න එකක් ශාන්ත ප්‍රතිනිත වශයෙන් බලන්න එකක් වශයෙන් ලෝකේ තිබුනේ මොකක් නිසාද අපිම ගොඩනගාහපු දෘෂ්ටිය නිසා. ශාන්ත ප්‍රණීත වශයෙන් බැලුවෙත් අපි ගොඩනගාගත්ත දෘෂ්ටිය. ඒකේ ආදීනව වශයෙන් බැලුවා ඒක තියනේ යථාර්ථය.

그렇다면 이렇게 이 세상에 ādīnava로 보는 것 하나, 고요하고 뛰어나다고 보는 것 하나가 있었던 것은 무엇 때문입니까? 우리가 스스로 쌓아 올린 diṭṭhi 때문입니다. 고요하고 뛰어나다고 본 것도 우리가 쌓아 올린 diṭṭhi입니다. 그것을 ādīnava로 본 것, 거기 있는 것이 참모습입니다.

ඊට වඩා සාන්තයි ප්‍රණිතා කියලා යමක් ගත්ත නම් ඒක දෘෂ්ටියේ.

그보다 더 고요하고 뛰어나다고 무엇을 받아들인다면 그것은 diṭṭhi입니다.

ඒකෙත් ආදීන වශයෙන් යථාර්ථය දැක්කහම ඒක අත්හැරීම. මේහා සියලු දෘෂ්ටිය අත්ඇරලා දැම්මදාට එකම දෘෂ්ටියකවත් නෑහැ මාන ඉවරයි. මාන ඉවර කාට පස්සේ තමයි මන වහ කර දැම්මා අලු කර දැම්මා බ්‍රාහ්මණ වුනේ අරිහත් වුණේ. දැන් මේකයි අපිට අවශ්‍ය වෙන ක්‍රමය.

그것에서도 ādīnava로 참모습을 보면 그것이 놓아 버림입니다. 이렇게 모든 diṭṭhi를 놓아 버리는 날에는 diṭṭhi가 하나도 없으니 māna가 끝납니다. māna를 끝낸 뒤에 māna를 없애 버리고 재로 만들어 버린 brāhmaṇa가 되고, arahant가 됩니다. 이것이 우리에게 필요한 방법입니다.

නැතුව බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරයත් එක්ක තර්ක කරන්න අපිට අවශ්‍ය නැහැ. ඒකේ තියෙන්නේ එකු නේද? අපේ ශරීරය එකුද ඒකත් එකයි මේකත් එකයි කියන්න ගියොත් එහම ඒකත් දෘෂ්ටියක්.

그렇지 않고 Buddha의 몸을 두고 따질 필요가 없습니다. '거기 있는 것도 똑같지 않은가? 우리 몸도 똑같은가? 그것도 같고 이것도 같다'고 하려 들면, 그것 또한 하나의 diṭṭhi입니다.

ඒ දෘෂ්ටිය වලින් යථාර්ථයට යන්න බැහ. හැමකීම දැනගන්න ඕනේ කුමක් කුරන ආකාරයෙන් ඇතුළු කළොත් රාගක් සේ වෙනවද ද්වේශක් සේවය වෙනවද මෝහක් සේ වෙනවද ඒකයි අපිට ඕනේ ඒකයි මාර්ගය ඕක තේරුම් ගත්තට පස්සේ පිළිුනත් එකයි කල දාසි ඇන්දත් එකයි කොන්ක්‍රි වලින් හැදුවත් එකයි ජීවමාන වැඩ හිටියත් එකයි අපිට කොයික දැක්කා හරි අපිට අවශ්‍ය වැඩෙක් බලාගෙන අපේ ටික අපි ඒකෙන් කරගත්තොත් අපිට දිනුමක් තියෙනවා.

그런 diṭṭhi로는 참모습에 갈 수 없습니다. 모든 것에서 알아야 할 것은, 어떤 식으로 가까이하면 rāga가 다하는지, dosa가 다하는지, moha가 다하는지입니다. 그것이 우리에게 필요한 것이고, 그것이 길입니다. 그것을 깨달은 뒤에는 불상이든 같고, 그림으로 그렸든 같고, 콘크리트로 만들었든 같고, 살아 계시든 같습니다. 어느 것을 보든 우리에게 필요한 일을 보고 우리 몫을 그것으로 해낸다면 우리에게 이김이 있습니다.

රාගයට, ද්වේශයට, මෝහයට වැටෙන පැත්තට අනුව බැලුවොත් සසර ගමනට රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට අනුව වටින පැත්තට බැලුවොත් ඒක විදර්ශනාව ඒක නිවනට ඉතින් අපිට ඕනේ ලෝකය ඇත්ත නැත්ත හරි දක් හොය

rāga, dosa, moha에 떨어지는 쪽으로 보면 saṃsāra의 길로 가고, rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하는 쪽으로 보면 그것이 vipassanā이고 nibbāna로 갑니다.

අපිට ඕනේ ලෝකය ඇත්ත නැත්ත හරි දක් හොය හොයා මේකේ තර්කවාද කරන්න නෙමෙයි. යමක් නිසා නිවන් දකින්න පුළුවන්ද ඒ මගින් නිවන කරා යන එක ඒක ආර්ය මාර්ගය. නැතුව ලෝකේ කොතනකවත් ඇත්තක් හොයන්න බැහැ. ඔක්කොම තියෙන්නේ දෘෂ්ටික

우리에게 필요한 것은 세상이 참인지 거짓인지 찾고 찾으며 따지는 것이 아닙니다. 무엇으로 nibbāna를 볼 수 있는지, 그것으로 nibbāna에 가는 것, 그것이 ariya-magga입니다. 그렇지 않으면 세상 어디에서도 참을 찾을 수 없습니다. 모든 것이 diṭṭhi일 뿐입니다.

ඒ දෘෂ්ටි වලට ඇහිලා ලබ්දි අරගෙන දෘෂ්ටියෙන් ලබ්දියෙන් තමයි ලෝක සත්වයා තර්කවාද කරන්නේ.

그 diṭṭhi들에 걸려 laddhi를 붙잡고, diṭṭhi와 laddhi로 세상의 중생은 따지고 다툽니다.

අතක්ක ආචර කියන්නේ එතකයි. මේක තර්ක කර කර ඉන්න දෙයක් වගේ නැහැ. අපිට දකින්න ඕනේ හැමෙලේම යමක් ඇසුරු කරන රාග අක්ෂය, ද්වේශක්ය, මෝහක්ෂය වෙන බව පේනවා නම් ඒ දේ ඇසුරු කරලා ඒ යථාර්ථය කරා යන්නවා. ඒකයි නිවන් මග. ඕක තේරුම් ගත්තහම ටික කරගත්ත.

atakkāvacara란 바로 그것입니다. 이것은 따지고 따지며 앉아 있을 것이 아닙니다. 우리가 늘 보아야 할 것은, 무엇을 가까이하는 것이 rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하는 것이 보이면 그것을 가까이하여 그 참모습으로 가는 것입니다. 그것이 nibbāna의 길입니다. 그것을 깨달으면 할 일을 한 것입니다.

එහන්න දැන් ඔය ටික කිව්වට දැන් ඔය ටික තේරගත්තා නම් දැන් ආත්ම දෘෂ්ටිය කියන්නේ මොකක්ද?

자, 이렇게 말했으니, 이것을 알아들었다면 이제 attā-diṭṭhi란 무엇입니까?

ඔය දෘෂ්ටියෙන් ඔය ලදියෙන් බැඳිලා මේ ලෝකේ යම්කිසි දෙයක් අල්ලගන්න ගියා නම් පවතින දෙයක් හැටියට හරවත් දෙයක් හැටියට ඕක තමයි සක්කාය දිට්ඨිය කිව්වේ. කෙරින් කියනවනේ.

그 diṭṭhi, 그 laddhi에 묶여 이 세상의 무엇을 이어지는 것으로, 알맹이 있는 것으로 붙잡으려 들었다면, 그것이 바로 sakkāya-diṭṭhi라고 한 것입니다. 짧게 말하면 그렇습니다.

ඉතින් ඕකේ ඉන්න තාක්කල් තමයි. කැඩෙන බිදෙන විනාශ වෙන දෙයක් අල්ලගෙන කැඩෙන්න බිදෙන්න විනාශ වෙන්න නැතික් හැටියට පවත්වන්න බලනකොට කැඩෙයිද බිඳෙයිද විනාශ වෙයිද? කඩයිද බිඳීද විනාශ කරයිද? කැඩිය බිඳෙ විනාශ වීයිද? සැකය නේද? හැම වෙලිය.

그 안에 있는 동안은 그렇습니다. 깨지고 부서지고 무너지는 것을 붙잡고, 깨지지 않고 부서지지 않고 무너지지 않는 것으로 지키려 할 때, 깨질까, 부서질까, 무너질까? 깨뜨릴까, 부술까, 무너뜨릴까? 깨지고 부서지고 무너질까? 의심이 아닙니까? 늘 그렇습니다.

දැන් සැකයෙන් අහක් වෙන්න බැ. විදිච්චාවෙන් අහක් වෙන්න පුළුවන්ද?

그러면 의심에서 비켜날 수 없습니다. vicikicchā에서 비켜날 수 있겠습니까?

ඒ නිසා සැ දැ රැක කරලා මොකද කරන්නේ? ප්‍රකෘති කටයුත්තක් තියෙනවා අපිට කරන්න නිවන් දකින්න. ඒක පැත්තකින් තියා ලෝකය පවත්වන්න අවශ්‍ය කියන විකෘති කටයුත්තකට වෙලා විදිකිච්චාවට බහිනවා. සැක කර කරා ලෝකේ රකින්න යනවා.

그래서 의심하고 지키며 무엇을 합니까? 우리에게는 해야 할 본디의 일, nibbāna를 보는 일이 있습니다. 그것을 한쪽에 밀어 두고, 세상을 이어 가야 한다는 뒤틀린 일에 매달려 vicikicchā에 빠집니다. 의심하고 또 의심하며 세상을 지키려 갑니다.

දැන් ඉතින් සැකය හැම වෙලිය සැක කරන්නේ මොකටද? තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න.

그러니 늘 의심입니다. 무엇 때문에 의심합니까? 자기가 바라는 대로 지키려고입니다.

තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න බැරි දෙයක් තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න ගියොත් කටයුතු විකෘතිය. කෘත්‍ය විතිකිච්චා වෙනවා. සැක වෙනවා කිව්වේ ඕකමයි.

자기가 바라는 대로 지킬 수 없는 것을 자기가 바라는 대로 지키려 들면 일이 뒤틀립니다. 할 일에 vicikicchā가 생깁니다. 의심한다는 것이 바로 그것입니다.

ඉතින් ඒ නිසා දකින්න ආත්ම දෘෂ්ටිය අත්හැරපුවාට සැක ලෙස හිතන්න දෙයක් නෑහැ දන්නවා. කැඩෙන දේ කැඩෙනවා. බිදෙන දේ බිඳෙනවා. දේසෙනවා. එින් මම කිව්වට හරියන්න. නොකැඩ තියාගන්න මම හැදු පුළුවන්යි බිදෙන්නේ නැතුව විනාශ වෙන්න නැතුව යන්න මම හැදු පුළුවන්යද ඒකේ හැටිය ඒකනේ. මම ඒක දන්නවා. ඕක දැනගත්තා නම් සැක තියාගෙන ඉන්න එතනක් නෑ. මට ඕන හැටියට පවතින ලෝකයක් තියෙන්නේ නැහ මට ඕන හැදි පවත්වන්න බැරියක් වරන්න යන. ඔය මුලාවේ මංග නැහ. පවතින විදිට පවතියි නැහෙන්දානේ නැහැ. මොනවා සැක කරන්න මොනවද තියෙන ප්‍රශ්න පිකිච්චා ඉවරයි.

그래서 attā-diṭṭhi를 놓아 버리고 보면, 의심할 것이 없다는 것을 압니다. 깨지는 것은 깨집니다. 부서지는 것은 부서집니다. 사라집니다. 내가 말한다고 맞아지겠습니까? 깨지지 않게 지키도록 내가 만들 수 있습니까, 부서지지 않고 무너지지 않게 가도록 내가 만들 수 있습니까? 그것의 됨됨이가 그런 것입니다. 나는 그것을 압니다. 그것을 알았다면 의심을 품고 있을 자리가 없습니다. 내가 바라는 대로 이어지는 세상은 없습니다. 내가 바라는 대로 이어 갈 수 없는 것을 지키려 드는 그런 헷갈림의 길은 없습니다. 이어지는 대로 이어지고, 사라지는 대로 사라집니다. 무엇을 의심하겠습니까, 무슨 문제가 있겠습니까? vicikicchā는 끝납니다.

ඉතින් නිවන් දකින්න නම් මේ ප්‍රඥාවෙන් මේ ටික තේරුම් අරම් මිසක්. ඔය ප්‍රඥාව වහක් කළලා හිටෙන මොන වතක් හයක්ද? හිටගෙන හිටියත්, ඉඳගෙන හිටියත් පෙරලි පෙරේ හිටියත් එදාක් පොරවාගෙන හිටියත්, අහක් කරලා හිටියත් ඔය මොන කිවා නිවන් දකින්න පුළුවන්.

그러니 nibbāna를 보려면 paññā로 이것을 깨달아야 할 뿐입니다. 그 paññā를 가려 두고 머무는 무슨 vata가 있겠습니까? 서 있든, 앉아 있든, 뒹굴든, 천을 뒤집어쓰고 있든, 치워 두고 있든, 그 어떤 것으로도 nibbāna를 볼 수 없습니다.

ප්‍රඥාවේ යථාර්ථය දැනගෙන මිහිසා. ඕක දැනගත්තහම සිලිත පරාමර්තයෙන් නිවන් දකින්න පුළුවන් කියන දෘෂ්ටියක් එනවා. ඒ දෘෂ්ටියක් ඉවරයි.

paññā의 참모습을 알아야 합니다. 그것을 알면, sīlabbata-parāmāsa로 nibbāna를 볼 수 있다는 diṭṭhi가 있었는데, 그 diṭṭhi가 끝납니다.

සිල්ත පරාමර්ශනය කරලා නිවන් දකින්න බැහැ. යථාර්ථය දකිනවා නිවන් දකින්න.

sīlabbata를 붙잡아서는 nibbāna를 볼 수 없습니다. 참모습을 보아야 nibbāna를 봅니다.

දැන් ඕක තේරුම් ගන්න නැතුව අද කියනවා මේ ශාසනයෙන් බැහැර සීල් වු ඒවා තමයි සීලබත පරමාස කියන්නේ. මේ ශාසනය ඉද රකින ඒවා ඒක නෙමෙයි කියලා.

그런데 이것을 깨닫지 못하고 오늘날 이렇게 말합니다. 이 sāsana 밖의 sīla와 vata가 sīlabbata-parāmāsa이고, 이 sāsana에서 지키는 것은 그것이 아니라고.

පරාමර්ශනය කරනවා කියන්නේ ඒකට වැහැලා. ඒකෙන් නිවන් දකින්න පුළුවන් කියලා දෘෂ්ටිය සිල් යම්කිසි සීලයක් සමාදන් වෙලා ඉන්න එක නෙමෙයි සිල්වත පරාමර්ථනය කියන්නේ. ඒක තමයි නිවන. ඒකෙන් තමයි නිවන් දකින්නේ. අන්න එහෙම වැඩ පිළිවෙලක් කරලා හිම් අපි මේ ලෝකේ සම්මත වැඩපිළිවෙලකට බැහැලා. ඒකේ පිහිලා.

parāmāsa란 그것에 매달리는 것, 그것으로 nibbāna를 볼 수 있다는 diṭṭhi입니다. 어떤 sīla를 받아 지니고 지내는 것이 sīlabbata-parāmāsa가 아닙니다. 그것이 곧 nibbāna다, 그것으로 nibbāna를 본다고 하는 것입니다. 그렇게 일정한 짜임을 만들어 놓고 우리는 이 세상에서 정해진 짜임에 빠져들어 거기 자리 잡습니다.

නිවන් දකින්න ඒකෙන් කියලා හිලා බලා ඉන්නවා. ප්‍රඥාවෙන් විදර්ශනා කරලා නිවන් දැකිය යුතු පැත්තකින් තියලා වතකින් නිවන් දකින එකක් බලා ඉන්න මෝලිකමක් කළොත්. ඒ මෝඩකම දුරු වෙලා යනවා. ධර්මය යථාර්ථයෙන් වැටහෙනකොට

그것으로 nibbāna를 보리라 생각하며 기다리고 있습니다. paññā로 vipassanā를 하여 nibbāna를 보아야 하는 쪽을 밀어 두고, vata로 nibbāna를 보기를 기다리는 어리석음을 저지른다면 그렇습니다. 그 어리석음은 Dhamma가 참모습대로 이해될 때 사라져 버립니다.

මේ සීලපත පරාමාස කියන්නේ ඒකයි. කොයි වෘත්තයක් හරි පරාමර්ශනය කරලා නිවන් දකින මේකෙන් මිසක් වෙනකීම් බෑහ කියලා. එහෙම දෘෂ්ටියකට බැ.

sīlabbata-parāmāsa란 바로 그것입니다. 어떤 vata든 붙잡아서, 이것으로만 nibbāna를 볼 수 있고 다른 것으로는 안 된다는 그런 diṭṭhi에 빠지는 것입니다.

එයා ඒ දෘටිය බැහැගෙන ඉන්නවා. ප්‍රඥාවෙන් යථාර්ථය දකින්නේ නැතුව. දැන් මෙහෙම හිතා බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. වික්ෂිප්තභාවයට පත් වෙනවා. නිවන් මග වැහෙනවා. වත පරමර්තනය කරන්න ගිහිල්ලා.

그는 그 diṭṭhi에 빠져 있습니다. paññā로 참모습을 보지 않고서 말입니다. 그렇게 생각하며 바라는 채로 지냅니다. 마음이 흐트러진 상태에 빠집니다. nibbāna의 길이 막힙니다. vata를 붙잡으러 가다가 말입니다.

බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ යමක් යමක් හේතු කොටගෙන රාගය, ද්වේශය, මෝහය හේතු වන පේනවා ඒවා අයින්න.

Buddha께서 가르치신 것은, 무엇 때문에 rāga, dosa, moha가 생기는지 보이면 그것들을 치우라는 것입니다.

ඔය කියන දෘෂ්ටියට බැහැලා වික්ෂිප්තභාවයට පත් වෙලා ජීවත් වෙන්න. අවශ්‍ය දේ කිරෙන්නේ නෑ.

그런 diṭṭhi에 빠져 흐트러진 상태로 지내면 해야 할 일이 되지 않습니다.

ඕක හොඳ තේරුම් ගන්න ඕනේ සක්කාය දිට්ඨිය අයින් කරනකොටම විදිච්ච ඉවරයි සීලපත පරමාසත් ඉවරයි.

이것을 잘 깨달아야 합니다. sakkāya-diṭṭhi를 치우는 바로 그때 vicikicchā도 끝나고 sīlabbata-parāmāsa도 끝납니다.

සක්කාය දිට්ඨිය අයින් කරන්න වතක් රැකගෙන හිටියට බැහැ. ප්‍රඥාවෙන් යමක යථාර්ථයන් තේරුම් ගන්න ඕන නිවන තේරුම් ගන්න ඕන නිවන කියන්නේ මොකක්ද? ඒ ටික හරි ආකාරය විග්‍රහ කරලා තේරුම් ගන්න ඕනේ.

sakkāya-diṭṭhi를 치우는 것은 vata를 지키고 있다고 되는 것이 아닙니다. paññā로 어떤 것의 참모습을 깨달아야 하고, nibbāna를 깨달아야 합니다. nibbāna란 무엇인지, 그것을 올바르게 풀어 깨달아야 합니다.

අනිච්ච දුක්ඛ අනත්ත වශයෙන් දකින්න ඕනේ. දැකලා තේරුම් අරගෙන යමක් අනිච්ච නම් යද අනිච්චං තම් දුක්ඛං යම් දුක්ඛං තදනත්තා කිව්වොත් මේ ධර්මය ඕක වතක් නෙවෙයි. ප්‍රඥාවෙන් විග්‍රහ කරලා දැනගන්න දහමක්.

anicca, dukkha, anattā로 보아야 합니다. 보고 깨달아 'yad aniccaṃ taṃ dukkhaṃ, yaṃ dukkhaṃ tad anattā'라고 한다면, 이 Dhamma는 vata가 아닙니다. paññā로 풀어 알아야 하는 Dhamma입니다.

ඕක දැනගත්තාට පස්සේ එයා දකිනවා. මොකක්ද දුක්ඛය කියන්නේ? මෙච්චර කල අපි දැකපු නැති දුකක් දකිනවා. ඒ දුකට හේතුවක් දකිනවා. හේතුවක් නිසා හටගන්න ඵලයක් නිසා ඒකෙන් වෙන් වෙන්න පුළුවන් බව දැකලා ඒකෙන් වෙන් වෙනවා.

그것을 안 뒤에 그는 봅니다. dukkha란 무엇인가? 이제껏 우리가 보지 못한 괴로움을 봅니다. 그 괴로움의 원인을 봅니다. 원인 때문에 생겨난 결과이므로 그것에서 떨어질 수 있음을 보고 그것에서 떨어집니다.

ඒකෙන් වෙන් වෙන්න තියෙන මාර්ගය විදර්ශනාත්මකව ඥානව ඥානවන්තව යථාර්ථය තේරුම් අරගෙන නිවනට මග තේරුම් අරන් ඊට අනුකූල වන්නා වූ රාග අක්ෂයට ද්වේශ අක්ෂයට මෝහක්යට හේතු වෙන ක්‍රමය දරින අනුගමනය කිරීමේ ලබන බව දැක්කහම මාර්ගයත් වැටහෙනවා.

그것에서 떨어지는 길을 vipassanā로, 앎을 갖추어 참모습을 깨닫고, nibbāna로 가는 길을 깨닫고, 그에 걸맞게 rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하게 하는 방법을 지니고 따라감으로써 얻는다는 것을 보면 길도 드러납니다.

ඕගොරට කියනවා චතුරාර්ය සත්‍යය වැටහෙනවා කියලා. චතුරාර්ය සත්‍යය දර්ශනය කරපුවහම දැක්කහම එතන පටන් ගෙනවා ඔය කිව්වා ආත්ම දෘෂ්ටියත් ඉවරයි. විකිච්චාවක් ඉවරයි සීලවබත පරාමාතයත් ඉවරයි දැනගෙන හිටියක් නැතත් ඉවරයි.

그것을 cattāri ariyasaccāni가 드러난다고 합니다. cattāri ariyasaccāni를 보았을 때, 보았을 때 거기서부터 앞서 말한 attā-diṭṭhi도 끝나고, vicikicchā도 끝나고, sīlabbata-parāmāsa도 끝납니다. 알고 있든 모르든 끝납니다.

ඉතින් ඕගන්න ගියහම පැරලීල් වලට අහුවෙනවා. මොකද එක එක්කෙනා එක විදිවා විග්‍රහ කරනවා. එක්කෙනෙක් විග්‍රහ කරපු විදිහට නෙමෙයි තාව කෙනෙක් විග්‍රහ කරන්න. ඊන් යථාර්ථවත් ඥානයක් නැතුව කියන්න කියන එක විශ්වාස කරලා හිටන් දහම් තෝරගන්න ගියොත් එහෙම අරයා කියන එක හරි මේක මෙයා කියන එක හරි. එයා විශ්වාස කළ හැකි මෙයා ඥානවන්තයෙක් මෙයා ලොකු හාමුදුරුව කෙනෙක් මෙහෙම කියන්න ගියොත් එහෙම මොකද අපි කාගේවත් කියමට හිර වෙලා ඉන්නවා. එතකොට අපිට ඇත හොයාගන්න බැහ.

그런데 그것을 찾으러 가면 얽힘에 걸려듭니다. 왜냐하면 저마다 다르게 풀이하기 때문입니다. 한 사람이 풀이한 대로가 아니라 다른 사람은 또 다르게 풀이합니다. 그러니 참된 앎 없이 남이 하는 말을 믿고서 Dhamma를 고르려 들면, 저 사람 말이 맞다, 이 사람 말이 맞다, 저 사람은 믿을 만하다, 이 사람은 아는 사람이다, 이분은 큰스님이다 하고 나서면, 우리는 누군가의 말에 갇혀 있게 됩니다. 그러면 우리는 참을 찾을 수 없습니다.

දැන් පද විස්තර කරගෙන ඉවෙලා පදවල පිහිටන්නේ නැතුව ධර්ම මාගය සුද්ධ ඇතුව තෝරාගන්න ක්‍රමය විතරක් දැනගන්න ඕනේ. එතකොට එක පදයක්වත් ඕනේ නැ. පද පරම කර ඉන්න ඕනේ නැහ නිවන් දකින්න පද පරමයට නිවන් නැහ කියලා පෙන්නන්න.

낱말을 풀이하며 낱말에 매여 있지 말고, Dhamma의 길을 깨끗하게 가려내는 방법만 알면 됩니다. 그러면 낱말 하나도 필요 없습니다. 낱말을 붙들고 있을 필요가 없습니다. nibbāna를 보는 데 padaparama에게는 nibbāna가 없다는 것을 보이려는 것입니다.

පුද්ගිරිතඥ විපරිතඥෙයිය කියන්නේ මේ තුන් පොලටයි නිවන් තියෙන්නේ. මහා ඥානවන්තයින්ට ඒ වගේම මධ්‍යම්මන්තී [උගුර කෑරීම] ඥානවන්තයින්ට ඊට පල්ලහා නමුත් උත්සාහ කරලා නුවණ දියුණු කරගන්න පුළුවන් ඥානවන්තය හන්නට නිවන තියෙනවා. පදය පරම කරෙන ඒ ගැන හිත හිතා ඉන්න කෙනාට නිවනක් නැහ. එයාට නුවණ නැති නිසා නිවනක් නැහ. ඉතින් ඕකේ තේරුම් ගන්න ඕනේ නිවන් දකින ක්‍රමය මේක තර්ක වාද කරලා එක කෙනා කෑලි උසගෙන නිවන් දකින්න බැහ.

ugghaṭitaññū, vipañcitaññū, neyya, 이 세 부류에게 nibbāna가 있습니다. 크게 지혜로운 이들에게, 또 중간쯤 지혜로운 이들에게, 그보다 아래이지만 애써서 슬기를 기를 수 있는 이들에게 nibbāna가 있습니다. 낱말을 붙들고 그것만 생각하는 사람에게는 nibbāna가 없습니다. 그에게는 슬기가 없어서 nibbāna가 없습니다. 그러니 깨달아야 합니다. nibbāna를 보는 방법은 따지고 다투며 남의 조각들을 떠메고 다녀서는 nibbāna를 볼 수 없습니다.

තමාම නුවණ මතු කර කර හය ආකාරය යථාර්ථය තේරුම් අරගෙන මේ මග ගියො රාගය, ද්වේශය, මෝහය හටගන්නවා. මේ මේ ක්‍රමයට අනුගමනය කොට රාග ද්වේශ මෝහ දුරු වෙනවා කියලා ඕක පෙන්නන්න තියෙන දහම් පද ටික හරියට විග්‍රහ කරලා තේරුම් අරගෙන ඕනේ තම වැඩේ කරගන්න. වැඩිය කරගත්තොත් ඔය ප්‍රශ්න එකක්වත් නැහ. කෝක හරිද කෝක වැරද්ද කාගෙවත් අහන්න දේකුත් නැ.

스스로 슬기를 끌어올리며 여섯 가지의 참모습을 깨닫고서, 이 길로 가면 rāga, dosa, moha가 생긴다, 이 방법을 따르면 rāga, dosa, moha가 사라진다 하고, 그것을 보여 주는 Dhamma의 낱말들을 올바르게 풀어 깨닫고 자기 일을 해내야 합니다. 일을 해내면 그런 문제는 하나도 없습니다. 어느 것이 맞고 어느 것이 틀린지 누구에게 물을 것도 없습니다.

තමන්ටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් ක්‍රමයක් බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කරලා තියෙන්නේ නිවන් දකින්න.

스스로 깨달을 수 있는 방법을 Buddha께서 nibbāna를 보도록 가르쳐 두셨습니다.

ඒක අහ කරලා මොන පැත්තක ගියා නිවන් හම්බවෙන්නේ නැහ. තර්කවාද හම්බ වෙනවා. වික්ෂිප්ත භාවයට පත්වෙලා එක අදහස එක්කෝ උද්දාම වෙනවා එක්කෝ කලකිරෙනවා සංයගයට පත් වෙනවා. ඔහු ඇය ඉන්නවා මිසා. නිවන් මගක් අහුවෙන්නේ නැ.

그것을 치워 두고 어느 쪽으로 가도 nibbāna는 얻어지지 않습니다. 따지고 다툼만 얻어집니다. 흐트러진 상태에 빠져 어떤 생각에 들뜨거나 아니면 싫증을 내고, 의심에 빠집니다. 그렇게 머물러 있을 뿐, nibbāna의 길은 잡히지 않습니다.

ඇසුරු කරන අය ඈ මාර්ගය ඇසුරු කරන අයට ඔව්

(묻는 이) 가까이하는 이들은… (답하는 이) 예? (묻는 이) 길을 가까이하는 이들에게는… (답하는 이) 그렇습니다.

ඒ ඒ අවස්ථාවලදී ඒන ගැටලේ ිරාකරණය වෙනවා. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් එන්නේ. අනුපූරවයි මේ හැම එකක් මාර්ගය අනුගමනය කිරීම පටන් ගන්නකොට

그때그때 생기는 문제가 풀립니다. 차근차근 옵니다. 길을 따르기 시작하면 모든 것이 차례로 옵니다.

දැන් අපි හිතමුකෝ හැතැක්ම 10ක් ඈත තියෙනවා දිනුම් කනවා.

자, 10마일 떨어진 곳에 결승 기둥이 있다고 해 봅시다.

දැන් පාර තියෙනවා හරි කෙලින්. හැබැයි මේ පාර තිබුනට පේන්නේ සිති කියන මට්ටමට විතරයි. ඒ කියන හැතැක්මක් එහරවා පේන්නේ නැහ පාර. කෙලින් පාර දිහා බැලුවොත් දිනුක් කනුව තියෙන පැත්ත බැලුවොත් දැන් අර දිනුක් කනුවා පළතකවා පේන්නේ නැහැ. හැබැයි පාර ටික අදුර පේනවා. පාර සම්පූර්ණය දිගට පේන්න එත් නැහ.

길은 아주 곧게 나 있습니다. 그런데 길이 있어도 안개가 낀 데까지만 보입니다. 1마일 너머로는 길이 보이지 않습니다. 곧은 길을 바라보아도, 결승 기둥이 있는 쪽을 바라보아도 그 결승 기둥은 멀어서 보이지 않습니다. 그러나 길은 어렴풋이 보입니다. 길 전체가 길게 다 보이지는 않습니다.

හැබැයි එයට දැන් එකක් තියෙනවා. පේන පාර දිගේ යන්න පුළුවන්. හැබැයි පේන පාර දිකේ පොඩ්ඩක් ඉස්සරහලා ගියාම. අර නොපෙනිච්ච හරියෙන් තව පොඩ්ඩක් පේනවා. අර ස්තිට වැහිලා තිබි වෙච්ච හරියෙන් තව පොඩ්ඩක් විරෘත වෙනවා. පාර අඩු වෙන්නේ. පේච්ච දුර තාගිහින් බලනකොට ආයත් තෙච්ච දුරක් ආයි පේනවා. යන්න පුළුවන්. ඒවා පෙනෙන පාර දිගේම යනවා. අන්තිමට දෙනුම් කරුව දකිනවා.

그러나 그에게는 한 가지가 있습니다. 보이는 길을 따라 갈 수 있습니다. 보이는 길을 따라 조금 앞으로 가면 안 보이던 곳에서 조금 더 보입니다. 안개에 가려 있던 곳에서 조금 더 드러납니다. 길이 줄어듭니다. 보이던 거리만큼 가서 보면 또 그만큼의 거리가 다시 보입니다. 갈 수 있습니다. 그렇게 보이는 길을 따라 계속 갑니다. 마침내 결승 기둥을 봅니다.

හැබැයි දිනුම් කරුව දකින පාරෙමයි ගියේ. දිනුම් කනුව දැක්ක එතෙන්ට ගියාහම ඇ පාර පෙනුනා. පෙනිච්ච පාර දිගේ ගියා. කොච්චර සිතින් වැහිලා පෙරුණත් ඒ මට්ටමෙන් එහාට ගියාම ආයෙත් එච්චර තුනක් සිතින් ඇලා පේනවා. බොහොම ගිහිල්ලා අන්තිමට පාර කෙලින්ම තියෙනවා නම් දිනුම් කනුවට පේන පාර දියේ ගියාම අපි වෙන කොහත් යන්නේ නැහ. දිනුම් කනුවටම ගිය හැකි. එයාගේ අරිහත්වය කල් තියා හිතාගෙන අරිහත්වය ස්වභාවය ගැන අනුමාන නුවනකින් දැනගන්න පුළුවන්.

그러나 결승 기둥을 보게 된 그 길로만 갔습니다. 결승 기둥을 본 데까지 가니 길이 보였습니다. 보인 길을 따라 갔습니다. 아무리 안개에 가려 있었어도 그 지점 너머로 가면 다시 그만큼 안개가 걷혀 보입니다. 한참을 가서, 길이 곧게 나 있다면 결승 기둥으로 보이는 길을 따라가면 우리는 다른 데로 가지 않습니다. 결승 기둥으로 갈 수 있습니다. arahant의 경지를 미리 짐작하여 arahant의 성질을 어림잡는 슬기로 알 수는 있습니다.

අත්දැකීමේ දැනගන්න නම් ඔය ක්‍රමයට ගිහිල්ලා ගිහිල්ලා දැනගන්න ඕනේ. ඔයට මෙහා අරිහතුන් වහන්සේ හෝ අරිහතුන් වහන්සේගේ ස්වභාවය මයින්න ගියොත් එහෙම අපි අමාරු වැටෙනවා.

겪어서 알려면 그 방법대로 가고 또 가서 알아야 합니다. 그 이쪽에서 arahant 스님이나 arahant 스님의 성질을 재려 들면 우리는 어려움에 빠집니다.

අද ලෝකේ තර්කවාදීන් ගොඩන්නගා ගත්තහම ඒ හාමුදුරුවෝ කොහොමද සීලවත් වෙන්නේ. අර මම දැක්කා අත් එක්ක වන යනවා. වටවිපිට බල ගියා මෙතන හින්දා එහාට ගියාට පස්සේ කොහොමද සීලවන්තය? මෙහෙ ඉන් සීලවන්තය හොයන්නයි, ගුණවන්තය හොයන්නයි නනවන්ත හොයන්නයි අපි ගියොත් එහෙම ලොව්තුරා බුදුපියාණන් වහන්සේ අර අනික් කෙනෙකුට කරන්න බැහැ කරන්න එපා කියලා පෙන්නපු අපවාද ලැබිය යුතු කියලා පෙන්නපු කාරණයක් අපි කරන්න යනවා.

오늘날 세상의 따지기 좋아하는 이들이 말을 지어내면 이렇습니다. '그 스님이 어떻게 sīla를 갖추었다는 거요? 내가 보니 손에 뭘 들고 숲으로 가더군. 두리번거리며 가던데, 여기 있다가 저쪽으로 간 뒤에는 어떻게 sīla를 지키겠소?' 이렇게 남의 sīla를 찾고, 덕을 찾고, 슬기를 찾으려 든다면, 우리는 위없는 Buddha께서 다른 이는 할 수 없다, 하지 말라, 허물을 받아 마땅하다고 보여 주신 일을 하려 드는 것입니다.

තව කෙනෙක් පුද්ගලයෙක්ව විවේචනය කරන්න පුද්ගලයෙක්ගේ ස්වභාවය දැකලා ඔහු මෙහෙමයි කියන්න පුළුවන් කමක් නෑහ කියන එක බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මා වන්නෙක් හැර ඒ කරන්න පුළුවන් සමපතෙක් නෑහ කියලා. මා වැන්නෙක් කියනවා නම් අසමසාම තව බුදුවරණන් වහන්සේ නමක් මිසා ඒ වන්නෙත් තව නෑහ ලෝකෙට. බුදුවරණන් වහන්සේ කෙනෙක් හැර තව කෙනෙකුට පුද්ගලය විවේචනයක් කරන්න බැහ හරියටම පුද්ගලයා නිගමනය කරන්න බැහැ මෙහෙමයි කියලා. ඔබ දකින්න ඕනේ.

다른 사람을 두고 따지고 나무라는 것, 어떤 사람의 성질을 보고 그는 이렇다고 말할 수는 없다고 Buddha께서 가르치십니다. 나와 같은 이 말고는 그것을 할 수 있는 이가 없다고 하십니다. 나와 같은 이라 하면 견줄 데 없는 또 다른 Buddha 한 분일 뿐, 그런 이는 세상에 따로 없습니다. Buddha 한 분 말고는 다른 누구도 사람을 따져 나무랄 수 없고, 그 사람이 꼭 이렇다고 결론 내릴 수 없습니다. 여러분은 이것을 보아야 합니다.

තව ඉතින් අහන්න දෙයක් තියෙනවා නම් අහන්න

또 물을 것이 있으면 물으십시오.

번역 고르기