nibbāna를 풀어 밝힘
නිවන විස්තර කිරීම.
තේරුම් අරගෙන විග්රහ කරලා තේරුම් අරගෙන වැඩිය යුතු කර්මස්ථානයක් තියෙනවා බොහොම කෙටි කර්මස්ථානයක්.
알아듣고 풀어 보고 알아들은 뒤에 닦아야 할 kammaṭṭhāna가 하나 있습니다. 아주 짧은 kammaṭṭhāna입니다.
ඒක තේරුම් ගන්න ඉස්සෙල්ලා පසු තලය ඉස්සෙල්ලා තේරුම් අරගන්න ඕනේ.
그것을 알기 전에 먼저 그 바탕부터 알아들어야 합니다.
පසුතලය කියන්නේ නිවන කියන්නේ මොකක්ද කියන එක සැකහැරලා තේරුම් ගත්තට පස්සේ පුළුවන්කම ලැබෙනවා මේ කර්මස්ථානය වඩන්න.
바탕이란 이것입니다. nibbāna가 무엇인지 의심 없이 알아들은 뒤에야 이 kammaṭṭhāna를 닦을 수 있게 됩니다.
දැන් නොයෙක් ආකාරයෙන් එක එක අදහස් වලින් නිවන ගැන කියන අය ඉන්නවා.
지금 여러 가지 방식으로, 갖가지 생각으로 nibbāna를 말하는 사람들이 있습니다.
වචනයෙන් කියවෙනවා හැකි ආලෝකය නිවනයි ප්රභාසල චිත්තයේ නිවනයි මේ වගේ එක එකත් දෙනයි.
말로는 '빛이 nibbāna다', '빛나는 마음(pabhassara citta)이 nibbāna다' 하는 식으로 이것저것 내놓습니다.
නමුත් ඉතින් එහෙම කිව්වොත් නිවන පිළිබඳවත් දෘෂ්ටියට වැෙනවා.
그러나 그렇게 말하면 nibbāna를 두고도 diṭṭhi에 빠지게 됩니다.
බුදුපජාණන් වහන්සේගේ දේශනාවක තියෙනවා නිවන ගැන තේරුම් ගත්තේ නැති අයර්ය නොවන අය නිවන පිළිබඳවත් දෘෂ්ටිකගත වෙන්න.
부처님의 설법에, nibbāna를 알아듣지 못한 ariya 아닌 이들은 nibbāna를 두고도 diṭṭhi에 사로잡힌다는 말씀이 있습니다.
නිවන නිවන පිළිබඳව යථාර්ථයෙන් නොදැන කර්මස්ථානය වැඩුවට ආර්ය කර්මස්ථානයක් වඩලත් බැහැ. ආර්ය මාර්ගය පිරෙන්නෙත් නැහ.
nibbāna를 있는 그대로 알지 못한 채 kammaṭṭhāna를 닦으면 ariya의 kammaṭṭhāna를 닦을 수도 없고, ariya의 길이 채워지지도 않습니다.
එහෙනම් ඉස්සෙල්ලාම නිවන කියන්නේ මොකක්ද කියලා අනුමාන ඥානයට වැටහන්න ඕන.
그러니 맨 먼저 nibbāna가 무엇인지 미루어 아는 앎(anumāna ñāṇa)으로 알아차려야 합니다.
ප්රත්යක්ෂය ලැබෙන්නේ ඊට පස්සේ
몸소 바로 아는 것(paccakkha)은 그 뒤에 옵니다.
අනුමාන ඥානයට ආවේ නැත්නම්, නිවන තේරුනේ නැතිනම් අ අවශ්ය කරන නිරෝධ සංඥා නැගෙන්නේ. විරාග සංඥා, නිරෝග සුද්ධ සංඥා, සබ්බ ලෝකය අනබිරස සංඥා මේ අදිවසින් රස සංඥා වලින් අත්යාවශ්ය සංඥාව වැඩෙන්නේ නැති ව.
미루어 아는 앎에 이르지 못하면, nibbāna를 알아듣지 못하면, 꼭 있어야 할 nirodha saññā가 일어나지 않습니다. virāga saññā, nirodha saññā, 온 세상에 즐거움 없음의 saññā(sabbaloke anabhirati saññā) 같은 꼭 있어야 할 saññā가 자라지 않습니다.
එහෙනම් අපි ඉස්සෙල්ලාම දකින්න ඕනේ නිවන කියන වචනයෙන් පෙන්නුව ටික තෝරගන්න.
그러니 먼저 'nibbāna'라는 낱말이 가리키는 것을 가려내야 합니다.
අපි ඉස්සෙල්ලා කියන්න තියෙනවා නියන්නයි, වයන්නයි, ණයන්න අය නිවන නෙමෙයි කියලා.
먼저 말해 둘 것은, '니', '와', '나'(නි-ව-න)라는 것은 nibbāna가 아니라는 것입니다.
ඒක අකුරු තුනක් විතරයි. අකුරු තුන ශබ්ද කරපුහම ශබ්ද තුනක් විතරයි. ඒ ශබ්ද තුන නිවන නෙමෙයි. ශබ්ද තුන ලෝකයටයි.
그것은 글자 셋일 뿐입니다. 글자 셋을 소리 내면 소리 셋일 뿐입니다. 그 소리 셋은 nibbāna가 아닙니다. 소리 셋은 세상에 속합니다.
දැන් නිවන කියන වචන කියනකොටම නිවන කියන වචනයෙන් කියවුනේ මොකක්ද කියන එක අපිට නිවන පිළිබඳව හැඟීමක් ඇති වෙන්න ඕනේ.
이제 'nibbāna'라는 낱말을 말하는 순간, 그 낱말로 가리킨 것이 무엇인지, nibbāna에 대한 느낌이 우리에게 생겨야 합니다.
ඒ හැඟීම ඇතිවෙන තාක්කල්ම අපිට කොච්චර කර්මස්ථාන වැඩුවත්ද
그 느낌이 생기기 전까지는 우리가 아무리 kammaṭṭhāna를 닦은들 무엇하겠습니까.
ඒ නිසා මූලික ධර්මය අහලා දර්ශන ඥානය පහන දර්ශනය පහාතබ්බ භාවනාවේ පහාතබ්බක් දෙකක් තියෙනවා. දර්ශනයෙන් පහ කළ යුතු කොටසක් පහ කරලා දානවා.
그래서 바탕 dhamma를 듣고 보는 앎(dassana ñāṇa)을 일으킵니다. 버려야 할 것에는 dassana로 버릴 것과 bhāvanā로 버릴 것, 두 가지가 있습니다. dassana로 버려야 할 몫을 버려 버립니다.
භාවනාවට ගන්නේ ඊට පසය අවස්ථාවක්.
bhāvanā로 가는 것은 그다음 단계입니다.
දැන් මුලින්ම භාවනාවක් ඉල්ලුවට භාවනාව දෙන්න බැහැ දර්ශනය ලැබෙනවා.
처음부터 bhāvanā를 달라고 해도 bhāvanā를 줄 수 없습니다. 먼저 dassana를 얻어야 합니다.
එහම් දහම් ඇස පහළ වෙන්න ඕන.
dhamma의 눈이 생겨나야 합니다.
දහම් ඇස පහළ වෙන්න නම් ධර්මය දකින ඇස නිවන දකින ඇහැ පහළ වෙන්න ඕන.
dhamma의 눈이 생기려면, dhamma를 보는 눈, nibbāna를 보는 눈이 생겨나야 합니다.
අපි නිවන් දකිනවා කියලා කතාවක් තියෙනවා. නිවන් දකින්නේ මොකෙන්ද? ඒක දැකගන්න ඕනේ
우리는 'nibbāna를 본다'는 말을 합니다. nibbāna를 무엇으로 봅니까? 그것을 알아야 합니다.
නිවන් දකින්නේ මස් ඇහෙන්න.
nibbāna를 살의 눈으로 봅니까?
එහෙනම් දිවැසින් දිවැසින්වත් මස ඇහෙන්වත් නිවන දකින්න බැ.
그렇다면 dibba cakkhu로 볼까요? dibba cakkhu로도, 살의 눈으로도 nibbāna를 볼 수 없습니다.
නිවන් දකිනවා කියලා වචනයක් තියෙනවා. දකින්නේ කොහොමද? දකින්නේ කුමකි.
nibbāna를 본다는 말이 있습니다. 어떻게 봅니까? 무엇으로 봅니까?
ප්රඥාවට ප්රඥා චක්ෂුසයෙන් නිවන දකින්න ඕන.
paññā로, paññā cakkhu로 nibbāna를 보아야 합니다.
ප්රඥා චක්ෂුසය කියන්නේ මත නෙමෙයි. දිවැසක් නෙමෙයි.
paññā cakkhu란 살의 눈이 아닙니다. dibba cakkhu도 아닙니다.
ධර්මය අහලා ධර්මය තුළින් ලෝකය තේරුම් ගන්න ඕනේ.
dhamma를 듣고 dhamma를 통해 세상을 알아들어야 합니다.
ලෝකයට අයිති හරිය කොච්චරද කියලා තේරුම් ගත්තහම ලෝකයට අයිති හරිය කිසිම දෙයක් නිවන නෙමෙයි කියලා දැනගන්නත් ඕනේ.
세상에 속하는 몫이 어디까지인지 알아들으면, 세상에 속하는 것은 그 어느 것도 nibbāna가 아니라는 것도 알아야 합니다.
ලෝකයට අයිති හරිය දුක්ඛස්කන්ධයට අයිති.
세상에 속하는 몫은 dukkha 무더기(dukkhakkhandha)에 속합니다.
එහෙනම් දුක්ඛ සමුදයස්කන්ධයට ආය දුක සමුදයට වත් තෘෂ්ණාවට අයිති හරියටත් අයිති. දුකට හේතුව
그렇다면 dukkha와 samudaya, 곧 dukkha의 까닭인 taṇhā에 속하는 몫에도 속합니다. dukkha의 까닭입니다.
දුකයි දුකට හේතුවයි ලෝකය තුළ තියෙන්නේ.
세상 안에 있는 것은 dukkha와 dukkha의 까닭뿐입니다.
එහෙනම් දුකයි දුකට හේතුවයි කියන ටික ඉස්සෙල්ලා විග්රහ කරලා දැනගෙන ඉන්න ඕනේ.
그러니 dukkha와 dukkha의 까닭이라는 것을 먼저 풀어 보아 알고 있어야 합니다.
දුකයි දුකට හේතුවයි කියන එක දැනගන්නේ ඒකෙන් මිදෙන්නයි.
dukkha와 dukkha의 까닭을 아는 것은 거기서 벗어나기 위해서입니다.
එහෙනම් දුකයි දුකට හේතුවයි හරියට තේරුම් ගත්තොත්. ඊට පස්සේ තමයිම තියෙන්නේ දුකෙන් නිදහස් වීම කියන්නේ මොකක්ද කියලා තේරුම් ගන්න.
그러니 dukkha와 dukkha의 까닭을 제대로 알아들으면, 그다음에야 dukkha에서 풀려남이 무엇인지 알아듣게 됩니다.
අන්න දුකෙන් නිදහස් වීම කියන්නේ මොකක්ද කියලා මූලික වශයෙන් තේරුම් ගත්තා නම් ඔය කියන්නේ දර්ශන ඥානය ප්රඥාවට ගෝචරලා ඒ ඥානය තුළින් එනවා. නිවන කියන්නේ කුමක්ද කියලා දකින සත්වය හැකියාව
dukkha에서 풀려남이 무엇인지 바탕부터 알아들었다면, 그것이 바로 dassana ñāṇa가 paññā에 와닿은 것이고, 그 앎을 통해 nibbāna가 무엇인지 보는 힘이 옵니다.
එහෙනම් මේ හැකියාව ගන්න නම් ඉස්සෙල්ලාම දුකයි දුකට හේතුවයි දැකගත යුතුයි.
그러니 이 힘을 얻으려면 맨 먼저 dukkha와 dukkha의 까닭을 보아야 합니다.
මූරික වශයෙන් ඒ ටික දැනගන්නේ නැතුව නිවන ගැන කතා කරන එක තේරුම
바탕에서 그것을 모른 채 nibbāna를 이야기하는 것은 뜻이 없습니다.
දැන් නිවන බොහෝම ගැඹුරු ධර්මයක් තේරුම් ගන්න අපහසුයි ඔය අින් ඔය පදහත් තියෙනවා.
nibbāna는 아주 깊은 dhamma라서 알아듣기 어렵다는 구절도 있습니다.
තේරුම් ගන්න අපහසු වෙන්නෙත්, ගැඹුරු වෙන්නෙත් දුකයි දුකට හේතුවයි කියන්නේ මොකක්ද කියලා තේරුම් ගත්තේ නැති වෙනවා.
알아듣기 어렵고 깊은 것도, dukkha와 dukkha의 까닭이 무엇인지 알아듣지 못하기 때문입니다.
ලෞකික වූ නුවණ කිය දුකයි දුකට හේතුවයි ගැන අහලා තේරුම් ගන්න පුළුවන් ඉස්සෙල්ලා.
세간의 슬기로도 dukkha와 dukkha의 까닭에 대해서는 먼저 듣고 알아들을 수 있습니다.
අහුවහම ගෝචර වෙනවා. මොකද හේතුව අප්රමාණ සංසාර ගමනක පටන් ඇවිදිලා තියෙන්නේ දුකයි දුකට හේතුවයි කියන දෙකම ඇති.
들으면 와닿습니다. 왜냐하면 헤아릴 수 없는 saṃsāra의 걸음 처음부터 걸어온 것은 dukkha와 dukkha의 까닭, 이 둘뿐이기 때문입니다.
දුක ඇතුළු කළා දුකට හේතුව නිසා දුක නිර්මාණය කරගන්න.
dukkha의 까닭 때문에 dukkha를 만들어 dukkha를 쌓아 왔습니다.
හැබැයි ලෝකයා ඒක හිතා ඉන්නේ සැප ඇතුරු කරනවා සැපට හේතුවක් පසේ වෙනවා. ඕක තමයි ලෝකය අහිතන්නේ.
그런데 세상 사람들은 즐거움을 쌓고 즐거움의 까닭을 뒤쫓는다고 여깁니다. 세상은 그렇게 여깁니다.
සැපක් හොයාගෙන ඒ සැපට හේතුවක් පස්සේ එනවයි කියලා දුකට සැපයි කියලා විපරීත අදහස් අරගෙන ඒ දුකට හේතුව සැපට හේතුවක් හැටියට විපරීත කරගෙන ඒ තුළ තමයි මේ පෘථග්ජනව සත්වයා ගමන් කරන්නේ. අප්රමාණ සංසාරේ පටන් ආවේ යෝජෙන්න.
즐거움을 찾아, 그 즐거움의 까닭을 뒤쫓는다며 dukkha를 즐거움이라고 뒤집어 생각하고, dukkha의 까닭을 즐거움의 까닭으로 뒤집어, 그 안에서 puthujjana 중생은 걸어갑니다. 헤아릴 수 없는 saṃsāra 처음부터 그렇게 와 왔습니다.
ඒ අය දුක නිරෝධ කිරීම සැප නිරෝධ කිරීමක් හැටියටයි දකන්නේ.
그들은 dukkha를 그치는 것을 즐거움을 그치는 것으로 봅니다.
නිවන අයට හිදි දකින්නේ නිවන භයානක දෙයක් හැටිය.
그들에게 nibbāna는 무서운 것으로 보입니다.
ඒ නිසාම අතළඟ තියෙන නිවන තේරුම් ගන්න බැ. තමා තුළම තියෙන නිවන තේරුම් ගන්න ඕන.
그래서 바로 곁에 있는 nibbāna를 알아듣지 못합니다. 제 안에 있는 nibbāna를 알아들어야 합니다.
එහන්න මේ නිසා ඉස්සෙල්ලාම ඔය ටික තේරුම් ගන්න ඉස්සෙල්ලා දුකට මොනවද අයිති වෙන්නේ? කොහොමද ඒක ඔක්පුව වෙන්නේ දුක කියලා. ඔය ටික අපි ඉස්සෙල්ලා විස්තර දැනගෙන ඉන්න ඕනේ.
그러니 먼저 그것을 알아듣기 전에, dukkha에 무엇이 속하는지, 그것이 어떻게 모두 dukkha가 되는지, 이것들을 먼저 자세히 알고 있어야 합니다.
දැන් අපි දකිනකොට බලන්න ඕනේ. නොය ක්රමෙන් මේ දුක විග්රහ කරගන්න
이제 보면서 살펴야 합니다. 여러 갈래로 이 dukkha를 풀어 봅시다.
අපි හිතමුකෝකෝ අ අපි සතුයි කියලා යම්කිසි මොනවාහරි තියෙනවා. වටිනාදයක් කියලත් අපි ඒකට හැඟීමක් ගන්න. මොනවාහරි මේ ලෝකේ වටිනාදයක් තියෙනවා කියලා ඒක අපි සතියි කියලා මමයි කියලා හෝ මගේයි කියලා හෝ ගත්තේ.
우리 것이라고 하는 무언가가 있다고 해 봅시다. 값진 것이라는 느낌도 거기에 붙입니다. 이 세상에 무언가 값진 것이 있다고, 그것을 우리 것이라고, '나'라고 또는 '내 것'이라고 잡았습니다.
අන්න ඒ අල්ලගැනීම නිසා ඒක ප්රශ්නයක් වෙන්නේ.
바로 그 붙잡음 때문에 그것이 골칫거리가 됩니다.
අපිට දුකක් දැනෙන්න පටන් ගනවා. මොකක් නිසාද? අල්ලගත්ත ලෝකය හැටි අපි හිතුවේ.
우리에게 dukkha가 느껴지기 시작합니다. 왜일까요? 붙잡은 세상을 우리가 [값지다고] 여겼기 때문입니다.
අපි අල්ලගත්ත ලෝකය කියලා යමක් තියෙනවනේ. ඉස්සෙල්ලාම බලන්න ලෝකෙට මොනවද අයිති වෙලා තියෙන්න?
우리가 붙잡은 세상이라는 것이 있지요. 먼저 세상에 무엇이 속해 있는지 보십시오.
දැන් වෙතකින් ලෝක වෙනවද කියලා අහපුවහම එක තැන්වල එක විදිට පෙන්නලා ආනන්ද හාමුදුරුවොත් එක අවස්ථාවක ලෝකයක් විග්රහ කරලා තියෙනවා. ඒක හරි වැදගත් අපිට දැනගන්න
'무엇으로 세상이 됩니까?' 하고 물으면, 여러 곳에서 여러 방식으로 보여 주셨고, Ānanda 스님도 한번 세상을 풀어 보이셨습니다. 그것은 우리가 알기에 아주 값진 것입니다.
ඇස කියලා යමක් තියෙනවද ලෝකයටයි? ඇසට පේන්නේ රූප යන යමක් ඇත්්ද ඒවත් ලෝකයටයි.
눈이라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 눈에 보이는 rūpa라는 것이 있다면 그것도 세상에 속합니다.
කන කියලා යමක් තියෙනවද? ලෝකයටයි. කන්ට ඇහෙන්න ශබ්ද කියලා යමක් ඇත්නම් ඒවත් ලෝකයට අයි.
귀라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 귀에 들리는 소리라는 것이 있다면 그것도 세상에 속합니다.
නාසය කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති. නාසයට දැන ගන්ධ කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති.
코라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 코로 아는 냄새라는 것이 있다면 세상에 속합니다.
දිව කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති. දිවට දැනෙන රස කියලා යමක් ඇත්නම් ඒකත් ලෝකයට අයිති.
혀라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 혀로 느끼는 맛이라는 것이 있다면 그것도 세상에 속합니다.
කය කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති. කයට දැනෙන පොට්ඨ හබ්බ යමක් ඇත්තනම් ලෝකයට අයිති. මන කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති.
몸이라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 몸으로 느끼는 phoṭṭhabba(닿음)라는 것이 있다면 세상에 속합니다.
අයිති. මන කියලා යමක් ඇත්නම් ලෝකයට අයිති. මනට කෝචරය ධර්ම කියලා යමක් ඇත්නම් ඒවත් ලෝකයට අයිති. ඔන්න ඔය ටික එකතු කරපුහම ලෝකය.
마음(mana)이라는 것이 있다면 세상에 속합니다. 마음에 와닿는 dhamma라는 것이 있다면 그것도 세상에 속합니다. 이것들을 모두 합친 것이 세상입니다.
දැන් ටික ඕකෙන් පේරච්ච කිසිම තැනක් නෑ. පැවැත්ම.
이것을 벗어난 곳은 어디에도 없습니다. 그것이 있음(존재)입니다.
එතකොට මේ ලෝකයට අයිතිය කියලා තියෙන ඒවා. අපිට දුක දෙන්නේ කොහොමද කියලා දකින්න ඕන.
그러면 이 세상에 속한다는 것들이 어떻게 우리에게 dukkha를 주는지 보아야 합니다.
දැන් මේදිලි කරලා ගත්තහම ඇස කන දිව නාසය ශරීරයේ මන රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ ධර්ම ඔන්න ඕවා වටිනවයි කියලා හිතාගත්ත කොතන හරිද?
이렇게 추려 보면 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음, 그리고 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma입니다. 이것들을 값지다고 여긴 것이 어디가 맞습니까?
අපි වටිනවයි කියලා හිතාගත්ත ඒවා අපිට දුක දෙන්නේ කොහොමද? අපි දකින්න ඕනේ.
우리가 값지다고 여긴 것들이 어떻게 우리에게 dukkha를 주는지 보아야 합니다.
කැඩෙන බිදෙන විනාශ කර කඩන බිදින විනාශ කැඩෙන බිදෙන විනාශ වන කඩන බිඳින විනාශ කරන කොච්ච රැක්කවත් පෝෂණයකවත් කැඩී පිඳී විනාශ වී යනවා. යමක් ඇය
부서지고 깨지고 사라지는 것, 부수고 깨고 없애는 것, 아무리 지키고 길러도 부서지고 깨져 사라져 가는 것 — 무엇이든 그렇습니다.
ඇස කන දිවනාසය ශරීරය මය කියන ටිකෙත් රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ ධර්ම කියන ටිකෙත් අයිති. ඔය ටික තමයි තියෙන්නේ.
눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음이라는 것과 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma라는 것이 거기에 속합니다. 있는 것은 이것뿐입니다.
ඔය ටික අය ඉතින් මොනවා තිබුණා කොතන කොයි ආකාරයෙන් පහළ වුණා.
이것들이 무엇이었든, 어디서 어떤 식으로 생겨났든,
එක්කෝ කැඩෙනවා බිදෙනවා විනාශ වෙනවා. එහෙම නැත්නම් කෙනෙක් හෝ කඩනවා, බිදිනවා විනාශ කරනවා. එහෙම නැත්නම් ඒකාත්යෙන් කැඩි යනවා, බිදී යනවා විනාසී යනවා.
스스로 부서지고 깨지고 사라지거나, 아니면 누군가 부수고 깨고 없애거나, 아니면 틀림없이 부서지고 깨지고 사라져 갑니다.
එහෙනම් මේවට අයිති වෙන්නේ දේවල් වල ලෝක සත්වයෝ පනවාගන්න සම්මත තියෙනවා.
그러면 이것들에 속하는 것들에는 세상 중생들이 정해 놓은 sammuti가 있습니다.
ඇහැ පිළිබඳවත් සම්මත තියෙනවා. ඒ වගේම රූප පිළිබඳ සම්මත
눈에 대해서도 sammuti가 있습니다. 마찬가지로 rūpa에 대한 sammuti도 있습니다.
ඔය සම්මත පිහිටව ගත්තා සම්මතයක් හඳුන් යම්කිසි කාලයක් එක්කලා සම්බන්ධ වෙන කාල පදාසයක මේ රූප පිඩවල් එක්කලා. රූප සම්පිණඩනය කරගත්ත රූප ගොඩවල්.
그 sammuti를 세워 놓고 sammuti로 알아보는 것은, 어떤 시간 구간과 이어진 이 rūpa 덩어리들, 곧 rūpa를 모아 뭉친 무더기들입니다.
දැන් අපි හිතමුකෝ ඇහැට රූපයක් පේනවා. අපි කොස් ගහ දැක්කයි එන්න. කොස් ගහ කියලා කතා සම්බන්ධයෙන්.
이렇게 해 봅시다. 눈에 rūpa 하나가 보입니다. 우리가 잭프루트 나무를 보았다고 합시다. '잭프루트 나무'라는 말을 두고 봅시다.
කොස් ගහ කොච්චර කල් තියෙනවද කියලා අහනවා. ගල වශයෙන් තියෙන කාලේ අවුදේ 7වක් 80ක් 90ක් තියෙනවා කියලා අපි ඔබට කියනවා.
잭프루트 나무가 얼마나 오래 있느냐고 묻습니다. 나무로 있는 때가 일흔, 여든, 아흔 해라고 우리는 말합니다.
ඔය කොස් ගහම කොස් පැලේ කියලා එකක් ගන්නවා කොස් පැලයක් වශයෙන් කොච්චර කාලයක් තියෙන්නේ? එත අවුරුදු දෙකක් තුන කොස් පැලයක් වශයෙන් කාල අවුරුදු දෙක තුනට කීම
그 잭프루트 나무에서 '잭프루트 모종'이라는 것을 떼어 봅니다. 모종으로는 얼마나 있습니까? 두세 해입니다. 모종이라는 때는 두세 해입니다.
කොත් ගහසෙම තවත් සමල ධරන කාලයක් තියෙනවා කොත් ගලක් කොච්චර කල්පය ගු ක්ටක් හරි කවන්නන කාලයක් එකට තියෙනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ගහ මෝරලා මෝරලා කනාටු වෙච්චකුත් ගහ ගල් එකක් තියෙනවා. මෝරපු කොස් ගෝරපු කොස් ගහක් කොච්චර කල් තියද අවුරුදු 20ක් විතර තියෙ ඊට පස්සේ හිට දවලා තියන්න බැහැ මේ මර කල් කෝ ගහ මැරෙනවා. හැබැයි ඉපල තියෙනවා. දැන්
나무가 자라고 자라 늙은 것에도 나무로서의 때가 있습니다. 다 자란 잭프루트 나무는 얼마나 갑니까? 스무 해쯤 갑니다. 그 뒤에는 서 있을 수 없어 죽을 때가 되면 나무는 죽습니다. 하지만 마른 둥치는 남습니다.
කෝ ගහ මැරෙනවා. හැබැයි ඉපල තියෙනවා. දැන් ඉපල් වෙච්ච පොළ හැලිච්ච කොත් ගහ කොච්චර කල් තියදාව මේක ඉතින් වැසට රව් පෙමලා පෙඟිලා වේලා ඉරිලා ගිහිල්ලා ඔන්න අවුරුදු දෙකක් කඩා වැටියා. ඒකටත් කාලීමාව තියෙනවා.
이제 말라서 땅에 쓰러진 잭프루트 나무는 얼마나 갑니까? 비에 젖고 불고 마르고 갈라져서 두 해쯤이면 무너져 내립니다. 그것에도 때의 끝이 있습니다.
මනුස්සයා කියලා කෙනෙක් අපිට පේන්නේ. මනුස්සයා කොච්චර කලින් අවුරුදු 120ක් හෝ ඊට ටිකක් වැඩි කලව නම් ඉදობිය කියලා එහෙමත් උත්තරයක් දෙන්න පුළුවන්. එහෙන අවුරුදු 80කක් ඉඳියි කියලත් උත්තරයක් දෙන්න පුළුවන්.
우리에게 '사람'이라는 이가 보입니다. 사람은 얼마나 삽니까? 백스무 해, 또는 조금 더 산다고 대답할 수도 있고, 여든 해쯤 산다고 대답할 수도 있습니다.
දැන් මේ මනුස්සයා කියන සම්මතිය එත මනුස්සයා කියන සම්මතිය තුළ තවත් අවස්ථාව තවත් සම්මත පිහිටවයන් ගදරුවක් දරුවක් ගැටවරයක්, තරුණයක් මැදි වයස් පුද්ගලයා මහල්ලා ඒ තව සම්බන්ධ මේවා අපිමයි මේ තියාගෙන තියෙන්නේ එක එක අවස්ථාවක්.
이 '사람'이라는 sammuti 안에도 또 다른 단계, 또 다른 sammuti를 세웁니다. 갓난아기, 아이, 소년, 젊은이, 중년, 늙은이. 이렇게 저마다의 단계를 우리가 붙들고 있습니다.
දැන් එතකොට අර අවුරුදු 120ක් විතරක හෝ ඊට වැඩි කාලයක් කිව්වා හරි කිව්වනම් ලදරුවහ කියන සම්මතය කොච්චර කල් තියද අවුරුදයි තියෙන්නේ. ඊ දරුවෙක් වෙනවා.
그 백스무 해쯤, 또는 그보다 긴 때 가운데 '갓난아기'라는 sammuti는 얼마나 갑니까? 한 해쯤입니다. 그러면 아이가 됩니다.
දරුවා කියන සම්පත අවුරුදු 12ක් 15ක් ි ඊට පස්සේ ගැටවරයා වෙනවා. දරුවා කියන සම්බන්න නම් ඉවරයි. ගැටවරයා කියන සම්පතය තවත්
'아이'라는 sammuti는 열두 해, 열다섯 해쯤이고, 그 뒤엔 소년이 됩니다. '아이'라는 sammuti는 끝납니다.
නම් ඉවරයි. ගැටවරයා කියන සම්පතය තවත් අවුරුදු දෙක තුනක් තියෙනවා. ඊට පස්සේ තරුණයා කියන එක තනවා. සම්මතය ඉවර තරුණයා කියන සම්පත්තිය අවුරුදු පහක්දයක් තියෙනවා.
'소년'이라는 sammuti는 또 두세 해 갑니다. 그 뒤에는 '젊은이'라는 것을 세웁니다. 앞 sammuti는 끝나고, '젊은이'라는 sammuti는 다섯에서 열 해쯤 갑니다.
ඊට පස්සේ මැදි වයස පුද්ගලයා කියන විදිහ. මැදි වයත් පුද්ගලයා කියන සම්පත්තිය තවත් වරු 10ක් 15 තියෙන්නේ. ඊට පස්සේ මහලා කියන තත්ත්වයට පත් වෙනවා ඒ වයසක් නැ. මහල්ලා කියන සම්මතය කත් වුදයක් පහලක් තියෙන්නේ.
그 뒤에는 '중년'이라는 모습이 됩니다. '중년'이라는 sammuti는 또 열에서 열다섯 해쯤 갑니다. 그 뒤엔 늙은이의 처지에 이릅니다. '늙은이'라는 sammuti도 열에서 열다섯 해쯤 갑니다.
ඊනාට පස්සේ මළවෙනියක් කියන තත්වය තමයි ඊළඟට සම්බන්ධ කරන්න තියෙන්නේ. මළවිනිය කියන සම්මතය බලපුහමත් ඒකත් ඒවා.
그 뒤에 이어지는 것이 '주검'이라는 처지입니다. '주검'이라는 sammuti를 보아도 그것도 마찬가지입니다.
එහම් මේ හැම දෙනකම තියෙන අපි පනවාගෙන තියෙන සම්මත වලට කාල සීමාවක් තුළ වෙනස් වෙලා වෙනස් වෙලා ගිහිල්ලා ඒ සම්මතයෙන් පනවන බැරි තත්ත්වයට වෙනස් වෙනකොට අන්න සම්මත කාලය ඉදන්න.
그러니 모든 것에 있는, 우리가 정해 놓은 sammuti들은 때의 한계 안에서 바뀌고 바뀌어, 그 sammuti로 부를 수 없는 처지로 바뀌면 그때 그 sammuti의 때가 끝납니다.
එත නව සම්මතයක් ගොඩනගා. ඒ සම්මතය තුළත් එක්තරා කාලයක් තුළ ඒකත් ගෙවිලා ගිහිල්ලා කෙළවැරා. එතකොට වෙනත් තව සම්මතයක් ඊළඟට ගොන්නැගි.
그러면 새 sammuti를 세웁니다. 그 sammuti 안에서도 어느 때가 지나 끝이 납니다. 그러면 다음에 또 다른 sammuti가 세워집니다.
දැන් මේ ලෝකේ තියෙන හැම රූපයක්ම ඔය ආකාර.
이 세상에 있는 모든 rūpa가 그런 식입니다.
ශබ්ද ගන්ධ, රස ඕවරත් ඕව අයිට කාලයේ දුකක් අලු.
소리, 냄새, 맛, 그것들에도 저마다 속한 때가 있습니다.
ශබ්දයක් ඇහෙ. හරි විනාඩි ගානක් සත්වර ගානක් වෙලත්.
소리가 들립니다. 몇 분, 몇 초 동안입니다.
සින්දුවක් තියනවා. ැහෙනවා කියලා. සින්දුව කිය ලේවර කිතලා ඒක කාල තියවා. ඒක ගෙවිල්ලා ගියා ඉවරයි.
노래가 있어 들립니다. 그 노래는 정해진 때 동안 있다가 지나가 끝납니다.
සද්දයක් ඇ කක් ගානඑකක් සද්දය ඒ මොහොදකින් ගෙවිලා ඉවරයි. ඒකත් ශබ්ද සම්මත
소리 하나, 한 번 나는 소리는 그 순간에 지나 끝납니다. 그것도 소리의 sammuti입니다.
ගන්ධ සම්මත තියෙනවා. හුස්මක් උඩටගෙන අනත්තම් වෙලාවකුත් සමහර වෙලාවට ඒ ගඳේ දැනිලා විවර.
냄새의 sammuti도 있습니다. 숨 한 번 들이쉬는 동안에도 때로 그 냄새가 느껴지다 사라집니다.
ගඳක් ආවා සුවඳක් ආවා. මල් සුවඳක් ආවා. අුජ්ජි ගඳක් ආවා. ඉතින් මම අපි ඒකට ඒ වචන ලොකු සම්මත උදාප වෙලා තියෙනේ ඒවානේ. අර අවුරුදු ගණන් තියෙන සම්මත නේද
냄새가 났다, 향기가 났다, 꽃향기가 났다, 썩은 냄새가 났다 — 우리가 거기에 붙인 그 말들도 sammuti로 생겨난 것들이지요. 앞서 말한 몇 해씩 가는 sammuti들처럼 말입니다.
රසයත් ඒකත් අර සත්වන විනාඩි ගනලා ඔය කාලය තුළ ඒකත් තිලා
맛도 그렇습니다. 그것도 몇 초, 몇 분 그 동안만 있습니다.
ස්පර්ශයක් දැනි ඒකත් බලාගෙන් ද විටින් මිඩ වෙනස් වෙ යනවා. අර සුව ස්පර්ශයක් දැනුනොත් දුක්ඛ ස්පර්ශයක් දැන්න සිදුනා ඉතින් ඔහොමත් අපි කියනවා.
닿음이 느껴지면 그것도 보는 사이에 바뀌어 갑니다. 즐거운 닿음이 느껴졌다, 괴로운 닿음을 느껴야 했다, 이렇게 우리는 말합니다.
ඔය ඔක්කොටම වඩා සියුම් තරක් එනවා හිතට එන්න. ලෝභ හිතක් පහළ වුණා, පරහ හිතක් පහළ වුණා, මෝල හිතක් පහළ වුණා. මුලාවට පත් වුණා සමාධික්විති කොහොමත් තියනග. මොන ජාතියකක් පහලනත් ඒකත් අර වගේ පෙනි පෙනී යන සම්මත.
그 모든 것보다 더 미세한 것이 마음에 옵니다. lobha의 마음이 일어났다, dosa의 마음이 일어났다, moha의 마음이 일어났다, 헷갈렸다, samādhi가 생겼다 — 어떤 종류가 일어나든 그것도 저처럼 보이다가 사라지는 sammuti입니다.
දැන් මේ ක්ෂණ බංකුරත්වය කියන එක නෙමෙයි මේ කියන්නේ. සම්මත බංකුවරත්වය
지금 말하는 것은 찰나의 무너짐(khaṇa bhaṅgura)이 아닙니다. sammuti의 무너짐입니다.
ක්ෂණ බංකුරත්වය කියන එක ඊතර අති බොහොම සියුම් තේ. පර්වචනය කිවචර දාන්න ඇහි ගහන මොහොතෙන් කෝටි ලක්ෂයක් තරම් පංගුවකදී රූපක්ෂණයක් බිදිලා යනවා. ඊටත් අර 17න් කොටසකේදී නාම අක්ෂණයක් බිදිලා යනවා. මේ ආදි වශයෙන් අභිධර්මය පෙලා තියෙනවා. ඒක අතිසියුම් පැත්තක්. ඒක දැනගත්ත හැකි පස්සේ.
khaṇa bhaṅgura라는 것은 그보다 훨씬 미세합니다. 빗대어 말하면 눈 깜빡하는 순간의 수천억분의 한 조각에 rūpa의 찰나 하나가 무너지고, 그것의 열일곱분의 한 조각에 nāma의 찰나 하나가 무너집니다. 이런 식으로 Abhidhamma에 풀이되어 있습니다. 그것은 아주 미세한 쪽이고, 나중에 알 수 있습니다.
ඉස්සෙල්ලාම අපි දැනගන්නවා දහම් දකින්න අපිට පේන බැ. අපිට වැටහෙන තැන. වැටහෙන දෙයක් තුළින් ඕනේ දහම් දකින්නේ.
먼저 우리가 알아야 할 것은, 우리에게 보이지 않는 곳에서는 dhamma를 볼 수 없다는 것입니다. 우리에게 알아지는 자리, 알아지는 것을 통해서 dhamma를 보아야 합니다.
නොපෙන නොවැටින් දෙයක් ගැන කතා කළාට පොතේ තිබි වෙලා ඉගෙන ගත්තට ඒ තුළින් දහම් දකින්න බැ.
보이지도 알아지지도 않는 것을 이야기하거나 책에 있는 것을 배운다고 해서 그것으로 dhamma를 볼 수는 없습니다.
ඒ වගේම අපි දැනගන්න ඕනේ යම් තැනක අපේ හිත බැඳෙනවා. යං ලෝකයේ පිය රූපං සාත රූපං
또 우리가 알아야 할 것은, 어딘가에 우리 마음이 묶인다는 것입니다. 'yaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ,
නෙත්වේශා තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති එතීසමාන නිවීසති
etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivisamānā nivisati.'
ලෝකයේ යම් ප්රිය ස්වභාවයක් ඇත්්ද මධුර ස්වභාවයක් ඇත්ද ඒ තණ්හාව එහි උපදිනවා. බවතිනවා.
세상에 사랑스러운 성품, 달콤한 성품이 있다면 그 taṇhā는 거기서 일어나고, 거기에 자리 잡습니다.
එහෙනම් ලෝකයේ යම් ප්රිය ස්වභාවයක් ඇත්්ද මධුර ස්වභාවයක් ඇත්්ද කියනකෝ අපිට ප්රිය ස්වභාවයක් මධුර ස්වභාවයක් ගෝචර වෙන්නේ අර ඇහිපිය ගහන මොහොතකින් කෝටි ලක්ෂයක් පන්වත් වතාරම් මාතෘකට එහෙම නෙමෙයි.
그러면 '세상에 사랑스러운 성품, 달콤한 성품이 있다면'이라 할 때, 우리에게 사랑스럽고 달콤하게 와닿는 것은 눈 깜빡하는 순간의 수천억분의 한 조각 같은 크기가 아닙니다.
ඔය විනාඩි ගණන් තත්වර ගණන් පැය ගණන් යම් යම් සම්මත ගොඩනගාගෙන ඉන්නේ ඒවට අවුරුදු ගණන් මාස ගණන් ගොඩනගාගෙන ඉන්න ඔන්න ඔය සම්මත වලට තමයි මේ ප්රිය ස්වභාවය මධර ස්වභාවය ඇති කරගන්නේ.
몇 분, 몇 초, 몇 시간씩 세워 놓은 sammuti, 몇 해, 몇 달씩 세워 놓은 sammuti, 바로 그 sammuti들에 사랑스럽고 달콤한 성품을 만들어 냅니다.
දැන් ලස්සන ළමය සම්මතයකට ප්රිය ස්වභාවයක් මතුර ස්වභාවයක් ඇති කරගන්නා. ලස්සන මල්ගාන ප්රියමනාප දේකට ප්රිය ස්වභාවයක් මධුර ස්වභාවයක් ඇති කරගන්න යම් කාලයක් තුළ වෙනස් වෙනකන් ඒ සම්මතය තුළ ඇති කරගත්ත දේවල්.
'예쁜 아이'라는 sammuti에 사랑스럽고 달콤한 성품을 만듭니다. 예쁜 꽃, 마음에 드는 것에 사랑스럽고 달콤한 성품을 만듭니다. 어느 때 안에서 바뀌기 전까지 그 sammuti 안에서 만들어 낸 것들입니다.
මෙන්න යම් ලෝකයේ ප්රිය රූපං ශාස රූපං කිව්වේ යම් ලෝකයේ යම් ප්රිය ස්වභාවයක් ඇත්ද මධුර ස්වභාවයක් ඇත්ද ඒ තෘෂ්ණාව එහි උපදින්නේ.
'yaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ'이라 하신 것은, 세상에 사랑스러운 성품, 달콤한 성품이 있다면 그 taṇhā는 거기서 일어난다는 뜻입니다.
එහෙනම් තුළ සුළු මොහොතක මාත්රයක නෙමෙයි තෘෂ්ණාව උපදින්නේ.
그러니 아주 짧은 찰나 크기에서 taṇhā가 일어나는 것이 아닙니다.
ඔය වගේ අපි එක එක කාල ප්රදේශයක් තුළ සම්මත කරගත්ත දේවල් මුල් කරගෙන ඒ කාල ප්රදේශයක් තුළම වැඩි කරගෙන ඒ කාල ප්රදේශයක් තුළ තිබෙන්නා වූ දෙයක් පිළිබඳ ප්රියමනාපයක් ඇති කරගන්න.
그렇게 우리가 저마다의 시간 구간 안에서 sammuti로 정한 것들을 바탕으로, 그 구간 안에서 키워 가며, 그 구간 안에 있는 것에 대해 좋아함을 만들어 냅니다.
අන්න ඒවා කැඩිලා විනාශ වෙලා යනකොට කඩාපිද විනාශ කර දමනකොට පොතෙක් සකින්න හැතුවත් පෝෂණය කරන්නවත් කැඩී පිටේ විනාශ වී යනකොට අනේ කැඩී පිඩ විනාශ වී ගියා කඩාපිද විනාශ කරලා දැමුවා. ඔයාදි වශයෙන් ලෝකයක්, සංවේගයක් ප්රියමනාපයක් නැති වුනාම ඇති වෙනවා.
그것들이 부서져 사라질 때, 부수어 없애 버릴 때, 아무리 지키고 길러도 부서져 사라질 때, '아, 부서지고 깨져 사라졌구나, 부수어 없애 버렸구나' 하며, 좋아하던 것이 없어지면 soka와 saṃvega가 생깁니다.
අප්රිය අමනාපයක් ආවුට මෙච්චර කල් විදින්න වෙයි මෙච්චර කාලයක් යනකම් මේ ඉවරයක් වෙන්නේ නැහැ. ලෝකෙ සංවේගයක් ඇති කරගන්නවා එයා
싫은 것이 오면 '이걸 이렇게 오래 겪어야겠구나, 이렇게 오래 가도 끝나지 않겠구나' 하며 그는 soka와 saṃvega를 만들어 냅니다.
ප්රියමනාපතය කැටි ලැබිදිලා යනකොටත් අප්රියාමනාපතය පහළ වෙලා එනකොටත් ඔය කියන දුක කරදරේ ඉනවා.
좋아하던 것이 부서져 깨질 때도, 싫은 것이 생겨 올 때도 그런 dukkha와 괴로움이 있습니다.
එහෙනම් මේ ලෝකේ හටගන්න සෑම සම්මතයක්. ඉතාම තුළ තුළ සුළු මොහොතකින් හරි, තත්වර ගණනකින් හරි, විනාඩි ගණනකින් හරි, පැය ගානකින් හරි, දින ගණනකින් හරි මාස ගණනකින් හරි අවුරුදු ගණනකින් හරි. ඒ තත්ත්වය විපරිණාමයට පත් වෙලා වෙනස් බවට පත් වෙනවා. එහෙනම් ඒ තත්ත්වයෙන් අමතන්න බැරි. ඒ සම්මත්තයෙන් අපිට කතා කරන්න බැරි තත්ත්වයට පත් වෙෙනවා.
그러니 이 세상에 생기는 모든 sammuti는, 아주 짧은 순간이든, 몇 초든, 몇 분이든, 몇 시간이든, 며칠이든, 몇 달이든, 몇 해든, 그 처지가 뒤바뀌어(vipariṇāma) 달라집니다. 그러면 그 처지로 부를 수 없고, 그 sammuti로 말할 수 없는 처지가 됩니다.
මෙන්න මෙබඳ නොවන්න දෙයක් මේ ලෝකේ කිසිම දෙනෙක් ඇති.
이와 같지 않은 것은 이 세상에 하나도 없습니다.
ඇහැ කන දිව නාසය ශරීරය මන කියන ඒවා තුළත් ඒවට ගෝචර වෙන රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශ ධර්ම කියන යමක් නැත්නම් ඒවා තුළත් ඔය විපරිණාමයට පත්වෙලා වැනසීම උරුම කරගෙන නැති දෙයක්නේ. ඒකාන්තයෙන් උරුම කරින්නේ ඒක ධර්මතාවය කරේනවාමයි පවතිනවා.
눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음이라는 것들에도, 그것들에 와닿는 rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma라는 것에도, 뒤바뀌어 사라짐을 물려받지 않은 것은 없지요. 반드시 물려받습니다. 그것이 dhammatā로 늘 있습니다.
එහෙනම් එපදු දෙකට ප්රියමනාපයක් අපි ඇති කළොත් වටිනවයි කියලා ගත්තොත්. ඒ වටිනාදය කැඩීමදී විනාශ වී යනවා. කඩාපිඳ විනාශ කරනවා. පොතෙක් රක්ෂණය පෝෂණය කරලා කැඩීමදී විනාශ වීම යනවා කියන මේ ධර්මතාවයට ගොදුරු වෙන ඒකාන්ත ධර්ම ස්වභාවයක් නිසා. ඒ වටිනාකම දරාපු තරමටම ඒකේ දුක වෙන්නේ.
그러니 그런 것에 우리가 좋아함을 만들고 값지다고 잡으면, 그 값진 것은 부서져 사라집니다. 부수어 없애집니다. 아무리 지키고 길러도 부서져 사라진다는 이 dhammatā에 먹히는, 틀림없는 dhamma의 성품이기 때문입니다. 그 값어치를 지닌 만큼 그만큼 dukkha가 됩니다.
එහෙනම් ඒකෙන් මිදෙන්න නම් ක්රමයක් තියන. හිතන්න එක ක්රමයක් තියන.
그러니 거기서 벗어날 길이 있습니다. 생각해 볼 길이 하나 있습니다.
කවද හරි වටිනාකම බිංදුවට බැස දාලා කැඩනම් කැඩිච්ච ආය මිදෙනම් බිදිච්ච ආය මහා පිදතා දාපුවා මය මනෝය අන්න එදාට එක්තරා මානසික දුකින් ම විදෙලේ කයක් තියෙනවා
언젠가 값어치를 0으로 내려놓고, 부서질 거면 부서져라, 깨질 거면 깨져라, 부숴 버려도 괜찮다 하면, 그날에는 어느 만큼 마음의 dukkha에서 벗어납니다. 그래도 몸은 있습니다.
හැබැයි මානසික දුකෙන් ඒවයෙන් එහෙම මිදුනට
하지만 마음의 dukkha에서 그렇게 벗어났다 해도,
බාහිර දේවල් වලට එහෙම කියලා මිදුනා අල්ලගෙන සල්ලනකොට නම් එහෙම කියලා තලපුවාගේ බලය මොකද කියන්න
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
එතකොට විදෙනවා. අන්න කායික පැත්ත. එකක් කායික දුක. අනඑක මානසික දුක.
그때는 겪습니다. 그것이 몸 쪽입니다. 하나는 몸의 dukkha, 다른 하나는 마음의 dukkha입니다.
එහෙනත් අපි තුළට මේ දුක් විදිහ කායික දුකෙන්නේ? 99ක් මානික දුක.
그러면 우리가 겪는 이 dukkha 가운데 몸의 dukkha는 얼마입니까? 아흔아홉은 마음의 dukkha입니다.
අසහනය එන තරමකින් 99ක් එන්නේ මානතක දුක. කයට ඇතිවෙන කැක්කුම වේදනාවක ඉන්නේ 100 එකක් වර.
괴로움이 오는 만큼에서 아흔아홉은 마음의 dukkha로 옵니다. 몸에 생기는 쑤심과 아픔은 백 가운데 하나쯤입니다.
එහෙනම් ඉස්සෙල්ලාම අපි කරගන්න ඕනේ මොකක්ද? මානසික දුක යමකින් එනවා. ඇරගන්න පුළුවන් ක්රමයක් තියෙන්න ඕන. ඒ ක්රමය තුළින් මානසික දුක සංසිඳ ගන්න ඕනේ.
그러면 먼저 무엇을 해야 합니까? 마음의 dukkha가 무엇으로 오는지, 그것을 떼어낼 수 있는 길이 있어야 합니다. 그 길로 마음의 dukkha를 가라앉혀야 합니다.
කායික දුක සංසිඳවා ගන්න බැහනම් අපි ඒකත් දකිනවා. හටගත්ත ජීවිතය මැරන එකක් ඒක තියෙන්නේ.
몸의 dukkha를 가라앉힐 수 없다는 것도 우리는 압니다. 태어난 삶은 죽게 되어 있는 것입니다.
මතු ජීවිතයක් හටගන්න හේතු වෙන්නේ මානසික පැත්තෙන්. කායික පැත්තෙන. යම් අවිද්යාවක් තිබුණා නම් යම් තෘත්නාවක් තිබුණ නම් ඒක මානසික. ඒක කායිකය.
다음 삶이 생기는 까닭은 마음 쪽에 있지 몸 쪽에 있지 않습니다. avijjā가 있었다면, taṇhā가 있었다면 그것은 마음의 것입니다. 몸은 몸일 뿐입니다.
මානසිකව බලපාපු යම් අවිද්යාවක් තෘෂ්ණාවක් දුරු වුනා නම් පෙර භවයේ තිබුණ අවිද්යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් හටගත්ත විපාක කය මැරෙනකම් තියෙන්නේ.
마음에 작용하던 avijjā와 taṇhā가 없어졌다면, 남는 것은 지난 삶의 avijjā와 taṇhā로 생긴 vipāka의 몸이 죽을 때까지 있는 것뿐입니다.
ඒ කය මැරෙන දවසක මලාට පත්වා. කායික දුක වෙච්ච කාලේ ඉවරයි. එහෙනම් ඊට පස්සේ ආයසරයක් කායික දුකක් හටගන්න විදිටකුත් නෑ. මානසික පැත්තෙන් අවිද්යා දුකනා දුරු කරලා තිබුණා.
그 몸이 죽는 날 끝에 이릅니다. 몸의 dukkha를 겪던 때가 끝납니다. 그 뒤로는 다시 몸의 dukkha가 생길 길도 없습니다. 마음 쪽에서 avijjā와 taṇhā를 없애 놓았기 때문입니다.
එහෙනම් නිවන් දකිනකොට අපි ඉස්සෙල්ලාම දැනගන්න ඕන දෙයක් තමයි ඔන්න ඔය කියන මානසිකත්වය තුළ ඇතිවෙන අසාහනයට ප්රතිකර්මයක් හොයාගන්න
그러니 nibbāna를 볼 때 우리가 먼저 알아야 할 것은, 바로 그 마음 안에 생기는 괴로움에 대한 처방을 찾는 것입니다.
මේකට තියෙන ලේසහීම ප්රතිකරණය මොකක්ද වටිනවා කියන දෘෂ්ටිය අපිට ඇතිවෙලා තියෙන්නේ කොහොමද කියලා බලාගන්න
이것에 대한 가장 쉬운 처방은, 값지다는 diṭṭhi가 우리에게 어떻게 생겼는지 살펴보는 것입니다.
මේ ලෝකේ යම් දෙයක් වටිනවයි කියලා අපි නිගමනයක් පැත්තන්නේ. මොන හේතුවක්කුට අපි වඩිනවා කියන්නේ? මොකක්ද තියෙන වටිනාකම? අපි හිතා ඉන්න වටිනකම ඇත්තක්ද මෙන්න මේක විමර්ශනය කරලා බලාගන්න ඕන.
이 세상의 무언가가 값지다고 우리는 결론을 내립니다. 무슨 까닭으로 값지다고 합니까? 어떤 값어치가 있습니까? 우리가 생각하는 값어치가 참입니까? 바로 이것을 따져 보아야 합니다.
හැබැයි මේක විමර්ශනය කරලා බලනකොට අපි හිතා හිත වටිනාකම ඇත්තක් කියලා නම් උත්තරය එන්නේ නැහ.
그런데 따져 보면, 우리가 생각한 값어치가 참이라는 대답은 나오지 않습니다.
එතකොට ඒකට උත්තරේ අපි සැවටිලා ඉදලා තියෙන්නේ. වටිනාවායි කියලා තියෙන්නේ වටිනාදකට නෙමෙයි.
그러면 그 대답은 우리가 속아 왔다는 것입니다. 값지다고 한 것은 값진 것에 한 것이 아닙니다.
දහම හරියට තේරුම් ගත්තා නම් ඔන්න ඔය උත්තරයෙන්න.
dhamma를 제대로 알아들었다면 바로 그 대답이 나옵니다.
එහෙනම් වටිනාකමේ ධර්ම බින්න වටිනාකම යම් මට්ටමකට පැස්සැත්නම් මානසික වශයෙන් නැගී ආපු වෙහෙත දුක වේදනාව සෝක සංවේග ඔක්කොම ඉ.
그러니 값어치를 깨뜨려 값어치가 어느 만큼 내려가면, 마음에 일어났던 지침, dukkha, 아픔, soka, saṃvega가 모두 끝납니다.
හැබැයි ඉතුරු වෙන්නේ බඩේ අමාරුවක් හැදුනවා බලහිදෙන්න. ඔලුව කැක්කුමක් දනහ ඔලු කැක්කුමයි ඒක අමාරු බඩිගින්න බඩගින්න අමාරුව තියෙනවා. පළමුදර හිර වුනොත් එහෙම ඒකත් අමාරු ඉතින් ඔය ආදි වශයෙන් කය මුල් කරෙන්නේ මොනවක් තියෙන්නේ වස්තුවක් ඇතුළු කර තියෙන දුකක් තියෙනවා නම් අන්න ඒ ටික ඉතින් හිතු වෙනවා.
다만 남는 것은 이런 것입니다. 배앓이가 생기면 겪습니다. 머리가 아프면 두통이고 그건 괴롭습니다. 배고프면 배고픔의 괴로움이 있습니다. 목이 막히면 그것도 괴롭습니다. 이렇게 몸을 바탕으로 하는 대상에 깃든 dukkha가 있다면 그만큼은 남습니다.
හැබැයි අපි හුඟා තුළට ඒ දුකට වැඩිය විඳින්නේ ඒ සමඟ අපි බැඳිලා හිටපු මානසිකත්වය රූපය.
그런데 우리가 대부분 그 dukkha보다 더 겪는 것은, 거기에 함께 묶여 있던 마음의 몫입니다.
අන්න ඒ මානසිකත්වයේ දුක තමයි අපි වැඩිටම කායික දුකර එකතු කරේ. කායික දුක එකක් වෙනක මානසිකත්වය තුළින් ඒක වර්ධනය කරගන්න.
그 마음의 dukkha를 우리는 몸의 dukkha에 잔뜩 더했습니다. 몸의 dukkha는 하나인데, 마음으로 그것을 키웁니다.
ඒ වර්ධනය කරගත්ත මානසිකත්වය ඉවත දැම්මොත් ඒක. අර කායික දුකත් බොහෝම සේස වෙන්නේ. ඉවසන්න බැරි දුකක් බවට පත්වෙන්නේ.
키워 온 그 마음을 치워 버리면, 저 몸의 dukkha도 아주 조금만 남고, 견딜 수 없는 dukkha가 되지는 않습니다.
අරිහත්යට පත්වෙච්ච උත්තමයන් වහන්සේලා සමහර මානසිකා ගණනක් ඇති වෙගාව.
arahant에 이른 거룩한 분들에게도 때로 몸의 아픔이 여럿 생겼습니다.
ගහලයිදී අහනවා ඇවැත් ඔබ වහන්සේ කොහොමද මේක විවසන්නේ? මම සතර සතිපට්ඨානය වැඩූ බැයිි බහුලකොට වැඩූ බැයිි මට මේක ගානක් එහෙම උත්තරයක් දිග තියනේ.
그럴 때 '스님, 어떻게 이것을 견디십니까?' 하고 물으면, '나는 네 가지 satipaṭṭhāna를 닦았기에, 많이 닦았기에 이것이 내게 대수롭지 않다'는 대답을 주셨습니다.
එහෙනම් මේකෙදී අපි දැනගන්න සතර සතිපට්ඨානය වැඩුව නම් මානසික දුකක් ඉවරයි. කායික දුකත් සේස මාත්ර වෙෙනවා.
그러니 여기서 알 것은, 네 가지 satipaṭṭhāna를 닦았다면 마음의 dukkha는 끝나고 몸의 dukkha도 조금만 남는다는 것입니다.
දැන් මෙතන්දි අපි සතර සතිපට්ඨානය ගැන මේ වචයෙන් කිව්වත් මේක කෙරෙන හැටි බලාගන්න ඕනේ හොඳක් විස්තරක්.
여기서 satipaṭṭhāna를 말로 하기는 했지만, 그것이 어떻게 이루어지는지 잘, 자세히 살펴보아야 합니다.
දැන් අපි දකින්න ඕනේ මෙහෙම තිය. වටිනාකම වැඩියි කියලා හිතා ඉන්න යමක් ඇ.
이제 이렇게 보아야 합니다. 값어치가 크다고 여기는 무언가가 있습니다.
කුමකින්ද වටිනාකම වැඩි වු? මොකක්ද වටිනාකම? ඒ වටිනාකම අපි කිව්වා හැටියට අපි හිතු හැටියට ඒකට උරුම ඒකේ තියෙනවද
무엇으로 값어치가 커졌습니까? 그 값어치란 무엇입니까? 그 값어치가 우리가 말하고 생각한 대로 그것에 본래 있습니까?
දැන් මේක අපි විග්රහ කරලා බලාගන්න ඕනේ.
이것을 풀어 보아야 합니다.
දැන් අපි හිතමුකෝ මීට පෙර භවයක් ගැන අපි ඉස්සෙල්ලාම විශ්වාසයෙන් බහින්න. ශ්රද්ධාව කිව්වේ විශ්වාස භක්තියනේ භක්තිය වෙන එකක් ශ්රද්ධාව කියන්නේ තව එකක්.
먼저 지난 삶에 대해 믿음으로 받아들여 봅시다. saddhā란 믿음을 말합니다. bhatti는 한 가지이고, saddhā는 또 다른 것입니다.
බුදුපියාණන් වහන්සේ සර්වචාඥානයෙන් දැකලා අනන්ත නුවණකින් දැකලා බොරු නොවන්න සර්ව ප්රකාරයෙන්ම සත්වයා දේශනා කරනවා.
부처님께서는 모든 것을 아는 앎(sabbaññuta ñāṇa)으로 보시고, 끝없는 슬기로 보시고, 거짓 없이 모든 면에서 중생에게 설하십니다.
එහෙනම් බුදුපියාණන් වහන්සේ අදහ උන්වහන්සේගේ සර්වචතානය උන්වහන්සේගේ මහා බුද්ධත්වය ගැන විශ්වාසයක් නම් උන්වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මය ගැන අපිට අවිශ්වාසයක් හිතන්න හේතුවක් නැති වෙනවා. ආ අපි දැක්කේ නැහ.
그러니 부처님을 믿고, 그분의 sabbaññuta ñāṇa와 크신 buddha됨을 믿는다면, 그분이 설하신 dhamma를 의심할 까닭이 없어집니다. 아, 우리가 보지는 못했습니다.
දැක්කේ නැති නමුත් අන්න හේතු සාධක විශ්වාසයකින් පිළිගන්න මෙන්න මේකට ශ්රද්ධාව කියලා.
보지는 못했지만 까닭과 근거가 있는 믿음으로 받아들이는 것, 이것을 saddhā라고 합니다.
භක්තිය කියන්නේ වෙන එක
bhatti는 다른 것입니다.
උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකන් ජීවමාන බුදුපියාණන් වහන්සේගේ ශ්රීපාද ඉඹ ඉඹා වැඳ වැඳදා හිටපු කොසල සතිරුවන් තිබිවලා තියෙන්නේ භක්තිය ශ්රද්ධා මාත්රයක්වත්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
මා කෙරෙහි ශ්රද්ධා මාත්රයක් ප්රේම මාත්රයක් ඇති කෙනෙක් අපාගත වෙන්නේ නැහ කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනා.
'나에게 saddhā 한 조각, pema 한 조각만 있는 이도 apāya에 떨어지지 않는다'고 부처님께서 설하셨습니다.
එහෙනම් උදහියට දවසට දෙප පාරක් ඇවිදිලා ශ්රීපාද ඉබා අණ්ඩා අඬා භක්තිය පෙන්නපු සොතෝ සජ්ජිරිවන්ට නම් හම්බවුනේ නෑ ඔය කියන සුගතියක්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
එහෙනම් ශ්රද්ධා මාත්රයක් පේම මාත්රයක් තිබිලා නෑ වැඩේ. දැන් මේකත් අපි අද හොඳට දැනගත යුතුම දෙයක්.
그러니 saddhā 한 조각, pema 한 조각도 없었던 것입니다. 이것도 오늘 우리가 잘 알아야 할 것입니다.
අපි ඉන්නේ භක්තියකද ශ්රද්ධාවකද කිය බලාගන්න ඕනේ.
우리가 bhatti에 있는지 saddhā에 있는지 살펴보아야 합니다.
හැබැයි ශ්රද්ධාව හැටියට හිතා ඉන්නේ භක්තියකට මුලා වෙලා පුදුම විහරට ලෙන්ගතු වෙලා උපතිමාව කෙරෙහියයි. බෝධීන් වහන්සේ කෙරෙහියයි. මිනිස්සුන්ගේ තියෙන්නේ පණ දෙන්න හදන භක්තියක්.
그런데 saddhā라고 여기는 것은 bhatti에 홀려 놀랄 만큼 절(vihāra)에 정들고, 불상과 보리수에 매달리는 것입니다. 사람들에게 있는 것은 목숨이라도 바칠 듯한 bhatti입니다.
හැබැයි මේ භක්තිය බෞත්ත කියන එකේ අංශු මාත්රවත් ශ්රද්ධා මාතෘටවත් පේම මාතෘටවත් අයිති.
하지만 이 bhatti는 부처님 가르침이라는 것의 티끌만큼에도, saddhā 한 조각에도, pema 한 조각에도 속하지 않습니다.
බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ චතුරාර්ය සත්ය ධර්මය පිළිබඳව යම්කිසි විශ්වාස මාත්රයක් යම්කිවට හදගත්තා නම් ඔබට ශ්රද්ධා මාත්රයක් තියෙනවා.
부처님께서 설하신 네 가지 ariya sacca의 dhamma에 대해 어떤 믿음 한 조각이라도 마음에 세웠다면, 여러분에게 saddhā 한 조각이 있는 것입니다.
ඒ තමන් නොදත් සත්වයක් උන්වහන්සේගේ ධර්මය තුළින් අනුමාන වශයෙන් ආවන්නවා දැනුන මෙතෙක් කල් නොදත් සත්වයක් අපිට දැනගන්න හම්බවුනානේ බුදුපියාණන් වහන්සේ කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ යම් විදි භක්ති ප්රේමයක් හටගන්න.
제가 몰랐던 참을 그분의 dhamma를 통해 미루어 가까이 알게 되자, '이제껏 몰랐던 참을 우리가 알게 되었구나, 부처님 덕분에' 하며 부처님께 어떤 bhatti와 pema가 생깁니다.
අන්න ඒ ප්රේම මාත්රය ශ්රද්ධා මාත්රයත් එක්ක නැගිටි එක.
바로 그 pema 한 조각이 saddhā 한 조각과 함께 일어난 것입니다.
හැබැයි ඒ චතුරාර්ය සත්යය ගැන හිතන්නේ නැතුව දැකෙන්නේ නැතුව අපේ බුදුපියාණන් වහන්සේ අර අපේ ේසුන් යේසුස් වහන්සේ අපේ නතුමා කිව්වා වාගේ අපේ බුදුපියාණන් වහන්සේග කියලා එහෙම ඔහොම අදහස ගත්තොත් එහෙම අන්න අර භක්ති මාත්රි භක්තියට වැටෙනවා මිසක්. ශ්රද්ධා මාත්රී නැගිට ප්රේම මාත්රයට ඒක වැටෙන්නේ.
그런데 그 네 가지 ariya sacca를 생각하지도 보지도 않고, 마치 '우리 예수님' 하고 말하듯 '우리 부처님' 하는 식으로 생각하면, 그것은 저 bhatti 한 조각에 떨어질 뿐, saddhā 한 조각과 함께 일어나는 pema 한 조각으로 가지 않습니다.
ශ්රද්ධා මාත්රයක් ඇති වෙන්නේ නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ අපිට දැනගන්න ශ්රාවක ගෝචර වෙන චතුරාර්ය සත්යය පිළිබඳව කරපු දේශනාවේ. අන්න ඒ ටික අපි ධර්මශ්රවණය තුළින් අහගෙන අපේ අනුමාන ඥානයට මේ චතුරාර්ය සත්යය කියන තත්ත්වය ගෝචර කරගන්න.
saddhā 한 조각이 생기려면, 부처님께서 제자가 알 수 있도록 네 가지 ariya sacca에 대해 하신 설법을 dhamma 듣기로 듣고, 우리의 미루어 아는 앎에 이 네 가지 ariya sacca를 와닿게 해야 합니다.
අන්න ගෝචර වුනා නම් අපි දකිනවා මෙච්චර කාලයක් දැනගන්න බැරි වෙලා තිබිච්ච. නමුත් අපිට දැනගැනීමේ හැකියාවක් තිබුණේ. ඒත් වැහිලා තිබුණේ.
와닿았다면 우리는 봅니다. 이토록 오래 알 수 없었지만, 우리에게는 알 힘이 있었고, 다만 덮여 있었던 것입니다.
වටිනාදයක් අපි දැනගත්තයි කියලා. ඒ බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කරපු ධර්මය නිසා නේද? ඒ ධර්මය අපිට දැනගන්න ගෙනාපු සංඝරත්නය නිසා නේද?
값진 것을 우리가 알게 되었다면, 그것은 부처님께서 설하신 dhamma 덕분 아닙니까? 그 dhamma를 우리에게 알려 준 Saṅgha ratana 덕분 아닙니까?
එහෙනම් ඒ ධර්මය නේද අපිට ගැලවීමක් තියෙන්නේ කියලා බුද්ධ රත්නය, ධර්ම රත්නය, සංඝරත්නය කිරෙහි යෝන්න කියන විශ්වාසය ඇති වෙන්නේ.
그러니 '그 dhamma에 우리의 벗어남이 있구나' 하며 Buddha ratana, Dhamma ratana, Saṅgha ratana에 대한 믿음이 생깁니다.
මෙන්න මේ විශ්වාසය ඇති වෙනවා කියනවා. ශ්රද්ධා මාත්රයට වැඩි ගොඩක් ඇති වෙනවා. උච්චර දුරගි. ඔයි මාත්රයක් ඇති වුණත් අපාගත වීම පව නිදා.
이런 믿음이 생긴다고 합니다. saddhā 한 조각보다 훨씬 많이 생깁니다. 그만큼 멀리 갑니다. 그 한 조각만 생겨도 apāya에 떨어지는 일은 막힙니다.
දැන් මෙන්න මේ ටික අපි හෙවිය යුත්තේ. බණ අහලා දැනගත යුත්තේ ඔන්න ඔව ටික.
이제 우리가 찾아야 할 것이 바로 이것입니다. 설법을 듣고 알아야 할 것이 바로 이것입니다.
යමක් දුකයි කිව්වත්. ඒ දුකයි කියන්නේ හේතු එකපාරට සියල්ල දුකයි කිව්වොත් එහෙම අමාරු වැඩ හොයන්න බැරුව.
무언가를 dukkha라고 해도, 그 dukkha라는 것에는 까닭이 있습니다. 한꺼번에 '모두 dukkha다' 하면 일을 찾기 어려워집니다.
දුක ඇති කරන හේතුවත් දුකයි කිව්වොත් එහෙම අපි ඒක පැලෙන්නේ.
dukkha를 만드는 까닭까지 dukkha라고 하면 우리는 헷갈리게 됩니다.
තෘෂ්ණාව දුකට හේතුව. තෘෂ්ණාව දුක නම් එහෙම ලෝක සත්වයෝ ඇලෙන්නේ නෑ.
taṇhā가 dukkha의 까닭입니다. taṇhā가 dukkha라면 세상 중생들은 거기에 들러붙지 않을 것입니다.
ඒක දුකට හේතුවයි කියලා දේශනා කළේ යන්නේ ඒක යමක් පිළිබඳව කැඩී පිඩදී විනාශ වී යනකොට කඩාපිට විනාශ කර දමනකොට ඒ පිළිබඳ අපිට දුකක් හටගන්නවා නම් තෘෂ්ණාව නිසා බැහැපු අවිද්යාව නිසා බැහපු එක්තරා තියෙන්නේ නැතිනම් හරි වටිනවා දෙයක්. ඒක නෙමෙයිලා ඉඳිලා විනාශ වෙලා. අන්න ඒ මුල් කරෙන්නේ දුකක් හටගන්න.
그것을 dukkha의 까닭이라고 설하신 것은 이렇습니다. 무언가가 부서져 사라질 때, 부수어 없애 버릴 때 그에 대해 우리에게 dukkha가 생긴다면, 그것은 taṇhā 때문에, avijjā 때문에 빠져든 생각, 곧 본래 없는데도 아주 값지다고 여긴 것이 사라졌기 때문입니다. 바로 그것을 바탕으로 dukkha가 생깁니다.
දැන් දුකට හේතු වන තෘෂ්ණාව ඇසුරු කරගෙන හිටියා නම් ඒකේ වැනිදිලා හිටියා නම් අවිද්යාවත් එන්න ඇත්ත පෙන්න නොපෙනි ඇත්ත දැක්ක නම් මොකද වෙන්නේ වටිනාකම අඩු වුනාට පස්සේ යම් තෘෂ්ණාවකෙන් බැඳිලා හිටියා නම් දැන් ඒක නිදහස් වෙනවා.
dukkha의 까닭인 taṇhā에 기대어 거기 들러붙어 있었다면, 그건 avijjā 때문에 참이 보이지 않은 것입니다. 참을 보면 어떻게 됩니까? 값어치가 줄어든 뒤에는, 어떤 taṇhā에 묶여 있었다면 이제 거기서 풀려납니다.
ඔන්න යමක් පිළිබඳ තෘෂ්ණාවෙන් නිදහස් වුණා. අපි නොහිත වූ එක දෙයක් වෙන්නේ. අපිට නොතැන තිබිච්ච එක්තරා බරක් අයින්.
이렇게 무언가에 대한 taṇhā에서 풀려났습니다. 우리가 생각지 못한 일이 일어납니다. 우리가 지고 있던 어떤 짐이 내려집니다.
මේ ලෝකයේ යම්කිසි දේකට වටිනවයි කියලා හිතාගෙන හිටියා. මෙහි සියලුම ලෝක සත්යයෝ හිතාන්න එක දෙයක් තමයි ජීවිතය වටින්නේ.
이 세상의 무언가를 값지다고 여기고 있었습니다. 여기서 모든 세상 중생이 여기는 한 가지는 삶이 값지다는 것입니다.
මේ තමයි බරපතලමු වටිනා. ජීවිතය ජීවත් වෙන්න ඕන. ඇරිලා බැ. මෙන්න ලෝකයා ලොකුම වටිනාදයක් හැටියට පැවැත්ම තුළ ගන්නේ ජීවිතය.
이것이 가장 무거운 값어치입니다. 살아야 한다, 놓을 수 없다. 세상 사람들이 있음 안에서 가장 값진 것으로 잡는 것이 바로 삶입니다.
ජීවත් වෙන්න කැම. තිරිසන් සතයෙක් වුනත් ජීවත් වෙන්න කැමති. අපායගියත් ජීවත් වෙන්න කැම.
살고 싶어 합니다. 짐승이라도 살고 싶어 합니다. apāya에 가도 살고 싶어 합니다.
එහෙනම් මේක තමයි කවදාවත් කඩාගන්න බිදගන්න බැරි මහා කැමැත්ත. ලොකුම වටිනා වස්තුව ජීවිතය ඒ නිසා එකපාර ජීවිතයේ වටිනාකම බිදුවර පසන්න බැ.
그러니 이것이 결코 깨뜨릴 수 없는 큰 바람입니다. 가장 값진 재물이 삶입니다. 그래서 단번에 삶의 값어치를 0으로 내릴 수는 없습니다.
ජීවිතයේ වටිනාකම බිංදුවර බහින දවසක් එනවා අරිහත් එදාට තමයි ජීවිතය වටිනාකම බිංදුවර.
삶의 값어치가 0으로 내려가는 날이 옵니다. arahant가 되는 날, 그날에야 삶의 값어치가 0이 됩니다.
ඔය ජීවිතයට ඊළඟට වටිනා දෙයක් තියෙනවා වින්දන විඳීමේ ආපාව මොනවාහ ආශ්වාදයක් විදිට කැප.
삶 다음으로 값진 것이 있습니다. 누림입니다. 누리려는 바람, 어떤 맛(assāda)을 누리고 싶어 하는 마음입니다.
මෙන් සමහර ආශ්වාදය කාමාද ඒවා කාමාවචර රූප කාම සද්ධ කාම ගන්ධ කාම රස කාම පොට්ඨබ්බ කාම ධර්ම කාම කිය කාමාවචර කියන මේ පංචේන්ද්රයන් පිනවමින් දිවනාසය ශරීරය පිනවමින් ලෝක ආශ්වාදයක් පස්සේ ඇසයි කනයි හිතයි ඇතුළු කරගෙන ඔය කියන ඉන්ද්රිය හයෙන්ම ආශ්වාදයක් විඳිනකොට ඕක තියෙනවා පංචකාම ආශ්වාදය
그 가운데 어떤 맛은 kāma입니다. 그것들은 kāmāvacara입니다. rūpa의 kāma, 소리의 kāma, 냄새의 kāma, 맛의 kāma, 닿음의 kāma, dhamma의 kāma라는 kāmāvacara, 이 다섯 감관을, 혀와 코와 몸을 즐겁게 하며 세상의 맛을 뒤쫓고, 눈과 귀와 마음까지 넣어 그 여섯 감관 모두로 맛을 누릴 때, 그것이 pañcakāma의 맛입니다.
හිතෙන් විදිත ආසාව ළඟට ඊළඟට දෙවෙනි වෙන ආසාව තමයි ලෝක සත්තර පංචකාම.
마음으로 누리는 바람 다음으로, 두 번째 바람이 세상 중생의 pañcakāma입니다.
ඒ තව ආපවාදය. මේක වින්නේත් ආසාවෙන් වටිනවයි කියලා හිතාගෙන. වටිනාම එක ජීවිතය.
그것이 또 하나의 맛입니다. 이것을 누리는 것도 바람으로 값지다고 여겨서입니다. 가장 값진 것은 삶입니다.
ඊළඟ මට්ටම පංචකාමය පංචකාමයෙන් අහක් වෙලා තාවකාලිකව යටපත් වෙන්න යම් යෝගිය.
그다음 단계는 pañcakāma입니다. pañcakāma에서 비켜나 잠시 그것을 눌러 둔 어떤 yogī가 있다고 합시다.
එයා රූපාවචර කියන ලෝකය. දිවයි, නාසයයි, ශරීරයයි පින්වතුනි ගන්ධ රස, ස්පර්ශයන්ගේ ආශ්වාදය අත්ඇරපුවහ. තවත් ඇහැට පේන කන්ට ඇහෙන යමක් ඇතුව මෙන්න මේවා තුළ පවතින්න ඒවා ඇතුල් කරන්න. ආසයි.
그는 rūpāvacara라는 세상에 있습니다. 혀와 코와 몸, 곧 냄새와 맛과 닿음의 맛을 놓아 버렸습니다. 그래도 눈에 보이고 귀에 들리는 것과 함께, 그 안에 머물고 그것들을 지니려는 바람이 있습니다.
මෙන්න මේවට රූපාවචරට වටිනකොට දන්නම් කාම රාගය රූප රාගයට වටිනවා. රූප රාගය තුළ වටිනවා දේවල්.
이것들, rūpāvacara가 값지게 되면, kāma rāga가 rūpa rāga로 값지게 됩니다. rūpa rāga 안에서 값진 것들이 생깁니다.
ඕකත් සංසිදුවාගෙන ගිහිල්ලා අරූපාවචර දැහැක් ලැබුවා. අන්න එයාට ජීවිතය වඩිනවා. එ ජීවත් වෙනවා.
그것마저 가라앉히고 나아가 arūpāvacara jhāna를 얻었습니다. 그에게도 삶이 값집니다. 그는 살아갑니다.
කාමය අල්ලගන්නත් නෙමෙයි. රූප ලෝකේ පරිහරණය කරන්නත් නෙවෙයි. නමුත් මම ඉන්න ඕන. අන්න අරූපාවචරක ඉන්නේඑකාට ජීවිතය වට ඒක ජීවත් වෙලා ඉන්න ඕන ශාසාව
kāma를 잡으려는 것도 아니고 rūpa 세상을 쓰려는 것도 아니지만, '나는 있어야 한다'. arūpāvacara에 있는 이에게 삶이 값집니다. 살아 있고 싶다는 바람입니다.
එහෙනම් ජීවත් වෙන කෙනා රැස් කරගෙන ඉන්න ආසා කරන
그러니 살아가는 이는 모아 두고 있고 싶어 바랍니다.
රැස් කිරීමේ ආරම්භය රූපාවචර එහම් රූප අරගෙන ගන්නේ කාමාවචර නොවන රූපාවචර ධර්මයන්ට ඇදු කරලා ආසාවෙන් වටිනවා කියලා ගන්න එක තවදුරට පල්ලම් පැස්සහම් කාමාවචර වන පංචකාමය වටන කොතනින්ුත් පල්ලන් බැහැලා. ඔය පංචකාම වටිනාකම බලවත් වෙලා.
모음의 시작은 rūpāvacara입니다. kāmāvacara가 아닌 rūpāvacara dhamma에 기대어 바람으로 값지다고 잡던 것이 더 아래로 내려가면, kāmāvacara인 pañcakāma가 값지게 됩니다. 어디서든 비탈을 내려가 그 pañcakāma의 값어치가 세졌습니다.
ඒක දරා ගැනීම සඳහා අුතුකන් අසාධාරණකම් කරන්න පෙළමෙනවා ඊට පස්සේ. ඒ මනසයට පාපයෙත් වඩින්නවා. පව් වැඩ පිළිලත් වඩනවා. දස අකුසලයක් එයාට වටිනවා. ඕන ධරාවලයක් කරලා ඒවා වටිනවයි කියලා ඇතුළුරු කරලා. තමන්ගේ වඩ වඩා වදාගන්න කැමැත්තක් ඇති.
그 뒤에는 그것을 지키려고 옳지 않은 짓을 하려 듭니다. 그런 마음으로 pāpa도 키웁니다. 나쁜 짓도 키웁니다. 열 가지 akusala가 그에게 값집니다. 무슨 수를 써서라도 그것들을 값지다고 지니고, 제 것을 더욱더 불리고 싶어 합니다.
ඒ පාපක් පැත්ත ඒකත් වටිනවා කියලා ගන්න.
그 pāpa 쪽도 값지다고 잡습니다.
මෙන්න මේ ආකාරයෙන් වටිනවයි කියලා ගන්න ඒවා කොහෙන් ගත්තා. කාම ලෝකය වේවා. සතර අපායට හේතු වෙන දෙයක් වේවා. රූපාවචර ලෝකයක වේවා. අරූපාවචර ලෝකයක වේවා. වටිනවයි කියලා යමක් ගත්ත
이렇게 값지다고 잡은 것들을 어디서 잡았든, kāma 세상이든, 네 apāya의 까닭이 되는 것이든, rūpāvacara 세상이든, arūpāvacara 세상이든, 무언가를 값지다고 잡았다면,
වටිනා දෙයක් තියෙනවා කියලා හිතාගත්තා නම් හොඳ දෙයක් තියෙනවා. කැමති සේ පවත්වන්න පුළුවන් දෙයක් තියෙනවා. සාරවත් දෙයක් තියෙනවා. ඔය හිතා ඉන්න තාක්කල්.
값진 것이 있다고, 좋은 것이 있다고, 마음대로 다룰 수 있는 것이 있다고, 알찬 것이 있다고 여기고 있는 동안에는,
ඔහුට නිවන වටිනවා කියන එක අහවුන්. ඔහු නිවන දැකේ.
그에게 nibbāna가 값지다는 말이 들리지 않습니다. 그는 nibbāna를 보지 못합니다.
ඔහු දැකේ ලෝකය ලෝකය කොතන හරි වටිනවා. කොයි දෙයක් ගැන හරි ලෝකය වටිනවා කියලා හිතා ඉන්න තාක්කල්ම ඔහුට නිවන වටින්නේ නෑ.
그가 보는 것은 세상입니다. 세상이 어딘가에서 값지다고, 무엇에 대해서든 세상이 값지다고 여기는 동안에는 그에게 nibbāna가 값지지 않습니다.
නිවන් මගන්න නම් සබ්බේ සංඛාරා අනිච්චා යදා පඤ්ඤාය පස්සති කියලා වැටෙන්නේ. සබ්බ සංඛාර සියලු සංඛාර කාම සංඛාර රූප සංඛාර අරූප සංඛාර කියන මේ සියලුම සංඛාර සබ්බ සංඛාර ඔය සියලු සංඛාරම අනිච්චා ඉච්ච සේ නෑහැ කැමති සේ නෑහ කියලා කියා දැක්කන අන්න ඒක ප්රඥාවෙන් ස්පර්ශ කළාන ප්රඥාවෙන් දැක්කන
nibbāna의 길로 가려면 'sabbe saṅkhārā aniccā'ti yadā paññāya passati'에 이르러야 합니다. sabbe saṅkhārā, 모든 saṅkhāra, 곧 kāma saṅkhāra, rūpa saṅkhāra, arūpa saṅkhāra라는 이 모든 saṅkhāra가 aniccā, 바라는 대로 있지 않고 바라는 대로 되지 않는다고 보고, 그것을 paññā로 맞닿고 paññā로 보면,
අත නිබ්බින්දති දුක්ඛ ආන් එතාට දුක එෙහි බැඳෙන්නේ නැ. ඒ සමග්ගෝ විශුද්ධි කර අන්න විශුද්ධිති මාර්ගවත් නිවන් මග එහම් නිවන නිවන් මගට පැමිණෙන්නනම්
'atha nibbindati dukkhe' — 그때 dukkha에 묶이지 않습니다. 'esa maggo visuddhiyā' — 그것이 visuddhi의 길, nibbāna의 길입니다. 그러니 nibbāna의 길에 이르려면,
ඔය කියන කාම ලෝකය රූප ලෝකය අරූප ලෝකයේ නැත්නම් මේ තුන් භවයේ යම් තැනක යමක් හටගන්නවද ඒවා ඔක්කෝම වැඩකට නැති දේවල් වටිනා දේවල් නෙමෙයි කියන පළවෙනි ඥානය පහළ වෙන්න ඕනේ.
그 kāma 세상, rūpa 세상, arūpa 세상, 곧 이 세 bhava의 어디서 무엇이 생기든, 그것들은 모두 쓸모없는 것이고 값진 것이 아니라는 첫 앎이 생겨나야 합니다.
ඔය කාම ලෝක රූප ලෝක අරූප ලෝක කියන මේ ලෝකවල යමක් හටගෙන තිබුණද හරයක් ඇති දෙයක් නම් හටගෙන තිබිලා නෑ කියලත් අපි.
그 kāma 세상, rūpa 세상, arūpa 세상에서 무엇이 생겨났든, 알맹이 있는 것은 생겨난 적이 없다고도 우리는 봅니다.
ඔය කාම ලෝක රූප ලෝක අරූප ලෝකන යම මතු යමක් හටගනිය හරයක් ඇති දෙයක් නම් හටගන්න දෙයක් ඒවය නෑහ කියලා දකිනවා.
그 kāma 세상, rūpa 세상, arūpa 세상에서 앞으로 무엇이 생기든, 거기서 알맹이 있는 것은 생기지 않는다고 봅니다.
ඔන්න ඔය කාරණා තුන පිළිබඳව මෙහෙම දැක්ක නම් යම් ක්රමයෙක්. අන්න එදාට අතනින් පිණ්ඩක දුක්ඛේ ඒසම මග්ගෝ විසුද්ධියාගන්නට පත් වෙනවා. අහන නිවන් මග හම්බ වෙන්නේ.
이 세 가지를 어떤 방법으로든 이렇게 보았다면, 그날 'atha nibbindati dukkhe, esa maggo visuddhiyā'에 이릅니다. 그때 nibbāna의 길을 만납니다.
දැන් නිවන පිළිබඳව මාර්ගානය පහළෙන්නේ ඔතේද?
그러면 nibbāna에 대한 magga ñāṇa가 거기서 생깁니까?
මෙන්න පූර්ව භාග නුවණ මුලින් පහළ වෙන්න ඕනේ නුවණ නොද පූර්ව භාග නුවන පළමුව පහල වෙයි මග නැ පසුව පහල වෙ. මාර්ගඥානය පහළ වෙන්න එප. පූර්ව භාගන නැතුව මාර්ගය කවදාවත් පහළ වෙන්නේ.
먼저 앞 단계의 슬기(pubbabhāga ñāṇa)가 생겨나야 합니다. 앞 단계의 슬기가 먼저 생기고, 길은 나중에 생깁니다. magga ñāṇa가 생기려면 그래야 합니다. 앞 단계 없이는 길이 결코 생기지 않습니다.
එහෙනම් අපි දකින්න ඕනේ. ලෝකයේ මොන තැනක ස්වර්ගයක වේවා. සුගතියක වේවා, බඹල ලෝක වේවා. එහෙනම් මනුස්ස ලෝකේ වේවා. යමක් හටගත්ත නම් ඇයි වටින්නේ නෑ කිය?
그러니 우리는 보아야 합니다. 세상 어디서든, 하늘 세상이든, sugati든, brahma 세상이든, 사람 세상이든, 무엇이 생겼다면 왜 값지지 않다는 것일까요?
මෙන්න මේකට උත්තරය හොයාගන්න ඇයි වටින්නේ නැද? එහෙනම් මේ සත්වයෝ වටිනවා කිය දඟලන්න කොහොමද වටින්නේ නෑ කියන්නේ?
바로 이것의 대답을 찾아야 합니다. 왜 값지지 않습니까? 중생들은 값지다고 몸부림치는데 어떻게 값지지 않다는 것입니까?
දැන් මෙන්න මේ ටික අපි විග්රහ කරලා ගන්න ඕනේ ඉස්සෙල්ලා.
이제 이것을 먼저 풀어 보아야 합니다.
හොඳයි අපි බුදුපියාණන් වහන්සේගේ ධර්මය විශ්වාස කරලා මීට පෙර භවයට බහි. අපි හිතමු අපි මනුස්ස ලෝකේ සිටුවරයෙක් වෙලා හිටියා කියලා.
좋습니다. 부처님의 dhamma를 믿고 지난 삶으로 내려가 봅시다. 우리가 사람 세상에서 seṭṭhi(큰 부자)였다고 해 봅시다.
කෝටි ගණන් මුදල් තියෙන්නේ සිටුවලේ වෙලා හිටියා කියලා. ඒ කාලේ අපි මොනවද වටිනවා කියලා.
수억의 돈을 가진 부자였다고 합시다. 그때 우리는 무엇을 값지다고 했을까요?
එදා තිබිච්ච මාලිගාවල් ඔයාගේ ගෙවල් දොරවල් මහා වතු කරපු ධනපයන මාර්ග ව්යාපාර තමන්ගේ හිටපු සෙනඟ තමන්ගේ බලවන්කාරක නම්බුනාම සත්තතානාන්ත්ත මේ ඔක්කොම අපි තා වටිනවා වගේ ඉන්නවා ඉන්න ඇති වෙන්න බැ.
그때 있던 궁궐, 집과 문, 큰 농장, 재물, 길, 장사, 거느리던 사람들, 힘, 이름과 명예 — 이 모든 것을 우리는 값지다고 여기며 있었을 것입니다.
ඒ වටිනවා ගිය කිව් දැන් මලා අපි දැන් මෙහෙප. දැනුත් අපි කියෙනවා දේ වටිනවා කියලා කොහො වටිනවා කියලා අපි වටිනවාය කියලා හිතා හිටපු ඒ සත්ය දැන් තියෙනවා. ඒ නම් වුනාම සියලු නම් තනතුර දැන් තියෙනවද? ඒ දේපොල දැන් තියෙනවද?
그 값지다던 것들은 가 버렸고, 우리는 죽어서 지금 여기 있습니다. 지금도 우리가 무엇을 값지다고 하든, 그때 값지다고 여겼던 그 재물이 지금 있습니까? 그 이름, 모든 이름과 자리가 지금 있습니까? 그 재산이 지금 있습니까?
ඒ ගීදර කෝ ඒ කය කෝ? එදා තිබ්ච හිත කෝ
그 집은 어디 있습니까? 그 몸은 어디 있습니까? 그때 있던 마음은 어디 있습니까?
නෑ එදා වෙච්ච පහළ වෙච්ච හිතක්වත් කයක්වත් මම කිව්ව එකක්වත්, මගේ කිව්ව එකක්වත් මගේ නැහම්, මම වෙලත් නැහම් ගෙවිලා ගියා නම් ගියානම් ගෙවිලා වැනසිලා කිසිම දෙයක් ඉතුරු නොකර යන දෙයක් පිළිබඳව මම වටිනවාය කියලා හිටාගෙන හිටිය ඇත්තන්ස ඔන්න බලාගත එච්ච.
없습니다. 그때 생겨난 마음이든 몸이든, 내가 '나'라 한 것이든 '내 것'이라 한 것이든, 내 것도 되지 않고 나도 되지 않은 채 지나갔다면, 지나가 사라져 아무것도 남기지 않는 것을 두고 나는 값지다고 여기고 있었던 것입니다. 이것을 보십시오.
එහෙනම් වටින දේකට තමයි වටිනවා කියලා ඉඳලා තියෙන්නේ. ඕටිනාකම මට හිම්
그러니 값지지 않은 것을 값지다고 여겨 왔습니다. 그 값어치는 내게 없습니다.
මීට එහාර තව බැලවාගෙන ගියොත් එහගතියලෝ ඉපදිච්ච දෙවි වෙච්ච වාර බ්රහ්ම වෙලා බඹලව ඉපදිච්ච වාරාවචර අරූපාවචර ලෝකවල ලිපිලා කල්ප නම් හිටපුවාර අනන්තයි අප්රමාණයි.
그 너머로 더 거슬러 보면, sugati에 태어나 신이 된 횟수, brahma가 되어 brahma 세상에 태어난 횟수, rūpāvacara와 arūpāvacara 세상에 태어나 여러 kappa 동안 머문 횟수는 끝없고 헤아릴 수 없습니다.
එහෙනම් මේ තුන් ලෝකයකින් යම් ප්රමාණයක් ඇද්ද කාම ලෝකය, රූප ලෝකය, අරූප ලෝක කියලා හරි කාම භවය, රූප භවය, අරූප භවය ඇතුලේ කියලා හරි. ආය මෙච්චර කල් ආවා නම් ගමන ඇවිදන තියෙන්නේ ඔය තුළයි.
그러니 이 세 세상, 곧 kāma 세상, rūpa 세상, arūpa 세상, 또는 kāma bhava, rūpa bhava, arūpa bhava라는 범위 안에서, 이렇게 오래 와 왔다면 그 걸음은 그 안에서만 걸어온 것입니다.
මේ මහ පොළොව යම් ප්රමාණයක්. මේකට අයිතිවාසික නොකිව්ව එකම සත්වයෙක්වත් නැහැ. හැම තැනකම ඓතිවාසික තියෙනවා කවද
이 큰 땅이 있는 만큼, 이 땅에 제 것이라고 하지 않은 중생은 하나도 없습니다. 어디에나 임자 노릇한 이가 있습니다.
අර එක අවස්ථාවක එක්තරා සිටුවරින් මා මලාට පස්සේ දරුවනි කිසි කෙනෙක් වළදා දාපු නැති වළදා දාන්න කියලා. කියලා උපදලා තියනවා.
한번은 어느 부자가 '내가 죽은 뒤 얘들아, 아무도 묻힌 적 없는 곳에 나를 묻어라' 하고 일렀다고 합니다.
මහා විශාල අවුරුදු 100 ගණක් පන්නේ ගහක් තිබිලා ඔය ගහ ගලවලා කොතන හැදුළු එයාගේ මිනිහිය තැන්පත් කරන්න හෝ ඕපදාන ආදානය කරන්න තැන.
아주 큰, 백 년쯤 된 나무가 있었는데, 그 나무를 뽑아 그 자리를 다져 그의 주검을 모시거나 태울 자리를 만들었습니다.
මේ අවස්ථාව අනික් අයට වැඩදායක බවද කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙතෙට මොකක්ද කරන්නේ ඇහ ගහක් ගලවන්නේ. අපේ පියා ඉන්න කාලේ කිව්වා කිසි කෙනෙක් වළදා දාපු නැති එක මගේ මේ මිනින්න කියලා.
이 일이 다른 이들에게 도움이 되겠다고 보신 부처님께서 그리로 가셔서 '무엇을 하느냐, 왜 나무를 뽑느냐?' 하고 물으셨습니다. '저희 아버지가 살아 계실 때, 아무도 묻힌 적 없는 곳에 자기를 묻으라고 하셨습니다.'
ඔගලා දන්නවද කවුරුවත් තුන වළදා දාව ඇත්ත ඇත්ද කියලා. ස්වාමීන් ඒක දන්නේ නැහ.
'너희는 거기에 아무도 묻힌 적이 없는지 아느냐?' '스승님, 그건 모릅니다.'
ඔය ඔබගේ පියා මේ අප්රමාණ සංසාරේරේ ඉන්න එන්න ගමනේ තියෙන ඔය නමින් ඉපදිලා. ඉපදි ඔය නමම භාවිතා කරගෙන ඉඳලා. මැරිලා ඔය තැනම වළදාපු පාර 14ද000ක් පෙනවා. ඒ කියන්නේ මේ මහාභර කල්පය ආරම්භයලා මේ වෙනකොට
'너희 아버지는 이 헤아릴 수 없는 saṃsāra를 오는 길에 바로 그 이름으로 태어나 그 이름을 쓰며 살다가, 죽어서 바로 그 자리에 묻힌 것이 1만 4천 번이나 된다. 이 큰 kappa가 시작된 때부터 지금까지 말이다.'
දැන් වෙන නම් වලින් අපිට ඔතන වල්ලා දාපුවා පාර කොච්චරද ඔතන වළාප අනිත් මිනිස්සු කොච්චරද එහෙනම් කවුරුවත් වල දාපු නැති වෙන එක මිනින්න කියන එක මෝඩ කතාවක් දන්න නැතිකම නිසා කියන කතාව
그러면 다른 이름으로 거기 묻힌 횟수는 얼마이겠으며, 거기 묻힌 다른 사람들은 얼마이겠습니까? 그러니 아무도 묻힌 적 없는 곳에 묻으라는 것은 어리석은 말, 모르기 때문에 하는 말입니다.
එහෙනම් එක විතරක් නෙමෙයි අපි කවුරුත් ඔහොමනේ අපිට පෙනෙන්නේ නෑහ මේ පොළොව එහේදිලා යනවා. තිබිච්චන පසු වැහිලා යනවා. ඉතින් අපි දකින්නේ නැ අපි මෙතන ඵල දැම්මද නැද්ද කියලා.
그 사람만이 아니라 우리 모두가 그렇지요. 우리에게는 보이지 않습니다. 이 땅은 파헤쳐지고, 있던 것은 다시 덮입니다. 그래서 우리가 여기 묻혔는지 아닌지 보지 못합니다.
එහෙනම් මේ අනන්ත අප්රමාණ සංසාරයේ මේ මහ පොළොවේ ඓතිවාසිකම් හිමිකන් නොකිව්වා කිසිම සත්වයෙක් නැහැ. සමහර කෙනෙක් තිරිසන් වෙලා ශුද්රජීං වෙලා, කූලා. හැබැයි ඕගොල්ලෝ කවද සකසකරේදී මනුස්සයෝ වෙලා හිටපු බුවාහර අනන්තයක් ප්රමාණ.
그러니 이 끝없고 헤아릴 수 없는 saṃsāra에서 이 큰 땅에 임자라고, 제 것이라고 하지 않은 중생은 없습니다. 어떤 이는 짐승이 되고, 천한 이가 되고, 종이 되기도 했습니다. 하지만 여러분이 saṃsāra에서 사람으로 있었던 횟수는 끝없고 헤아릴 수 없습니다.
එහෙනම් මේසා මහත් කාලයක් තුළ මේ මහ පොළොවට අයිතිවාසිකම් කිව්වා අපි. නිමිකන් කිව්වා අපි. අද ඉන්නේ කොතනද?
그러니 이렇게 긴 세월 동안 이 큰 땅에 우리가 임자라 하고 제 것이라 했습니다. 오늘 우리는 어디 있습니까?
එහෙනම් අපි මෙච්චර කල් සාරත්වයෙන් කියලා අරන් තියෙන්නේ වටිනවයි කියලා අරන් තියෙන්නේ ඇත්තත්.
그러니 우리가 이제껏 알맹이라고, 값지다고 잡아 온 것이 참입니까?
හොදක් විදපු පංචකාමය බැලුවා. සාරයි සාරයි කියලා හිතාගෙන වටිනවා වටිනවා කියලා හිතාගෙන දිවියෙක් වෙලා දිව්ය පංචකාමය විඳවාර අනත්තයි අප්රමාණ අදෝරත්වය
누리던 pañcakāma를 보십시오. 알맹이다 알맹이다 여기며, 값지다 값지다 여기며, 신이 되어 하늘의 pañcakāma를 누린 횟수가 끝없고 헤아릴 수 없습니다.
මෙන්න ධර්මයට අනුකූලව අපි ඉස්සෙල්ලාම දැක්කන්නේ.
dhamma에 따라 우리가 먼저 보아야 할 것이 바로 이것입니다.
අපි මේ සාරයි සාරායි කියලා අරන් ඇවිත් තියෙන සාර දේකට නෙමෙයි. සාරත්වයෙන් තොර දේකට ඇවටිලා සාරත්වයක් ලැබුණයි කියලා ඒක හරි වටිනවයි කියලා මෙන්න දෘෂ්ටියක් ඇති කරගත්තා.
우리가 알맹이다, 알맹이다 하고 잡아 온 것은 알맹이 있는 것이 아닙니다. 알맹이 없는 것에 속아서 알맹이를 얻었다고, 그게 아주 값지다고, 이런 diṭṭhi를 만들어 냈습니다.
මෙන්න මේ ඇති කරගත්ත දෘෂ්ටිය බිඳගන්න බැරි නිසා තමයි. අර මෙච්චර කල් තිපිට් ඒ හැම සම්පත්තියක්ම තියනවා ගෙවිලා ගිහිලලාට පස්සේ ආයසරයක් ඒ හැම කවයකෙටම ම කිව්වා.
만들어 낸 이 diṭṭhi를 깨지 못했기 때문에, 이제껏 있던 그 모든 재물이 다 지나가 버린 뒤에도 다시 그 모든 몸을 두고 '나'라고 했습니다.
එක කයක්වත් මම වුණේ නෑහැ ගෙවිලා ගියා වැසිලා ගියා. ඒ ජාතියම වහලක් අදත් අල්ලගෙන මේකට මග කියනවා.
어느 몸 하나도 내가 되지 않았고, 지나가 사라졌습니다. 그런 몸을 오늘도 붙잡고 이것을 '나'라고 합니다.
ඒ ජාතියම වහලකට එකදිට කටුටයක් එකුතු කරෙන්න මගේ මෙන්න මේ ජාතිය මමයි මගේ කියන එක අදත් භාවිතා කරනවා
그런 몸에 무언가를 덧붙여 '내 것'이라 합니다. 바로 이런 '나'와 '내 것'을 오늘도 씁니다.
එහෙනම් අපි අද ඉන්නෙත් දෘෂ්ටියකද ඇත්තකද කියලා බලපුවහම අන්න තේරෙන්න පටන් ගන්නවා. අපිට තේරුම් ගන්න බැරුව අපි මමයි මගේ කිය එකක මේ දඟලන්නේ තබක් දඟ කරන්නේ දෘට්ටියඑකට මිසක් ඇත්ත කරන
그러니 우리가 오늘 diṭṭhi에 있는지 참에 있는지 살펴보면 알아지기 시작합니다. 알아듣지 못한 채 우리는 '나'와 '내 것'이라는 것 안에서 몸부림치고 들썩이는데, 그것은 diṭṭhi 때문이지 참 때문이 아닙니다.
මෙන්න මේක හරියට දහම්මාලා තේරුම් ගත්තා නම් ඉරලා බැලුවනේ. අන්න අපිට එකක් තේරෙන්න පටන් ගන්නේ.
이것을 dhamma로 제대로 알아듣고 따져 보았다면, 그때 한 가지가 알아지기 시작합니다.
යම් තැනක සත්ව පුද්ගල ද්රව්ය වස්තු යන්න යමක් තියෙනවා. මම වෙලත් නෑහැ වෙලත්. දැන් වෙනවා නම් ඒවා මම වෙලත් නෑහ මගේ වෙලත්. ඔය ජාතිය මතු හම්පුණත් මම වෙන්නෙත් නෑ මගේ වෙන්නෙත්.
어디에 중생, 사람, 물건, 재물이라는 것이 있었다면, 그것은 나도 되지 않았고 내 것도 되지 않았습니다. 지금 있는 것도 나도 아니고 내 것도 아닙니다. 그런 것을 앞으로 만나도 나도 되지 않고 내 것도 되지 않습니다.
හැබැයි අපි දෘෂ්ටියකින් බැහැලා හිතට නිගමනයට බහිනවා මම කියලා මගින් කියන. මේක තමයි මේ ලෝක සත්යයා ඔක්කොම කරන්නේ.
그런데 우리는 diṭṭhi에 빠져 마음속으로 '나', '내 것'이라는 결론을 내립니다. 이 세상 중생이 모두 하는 것이 이것입니다.
මෙන්න මේක තමා අවිද්යාවේ ස්වභාවය කියන්නේ. ඇත්ත පේන්නේ. ඇත්ත පේන්නේ නැතුව බහින තීරණය මමයි මගේ. මම කියන එක වටිනවා මයි කියන එක වටිනවා.
이것이 avijjā의 성품이라는 것입니다. 참이 보이지 않는 것입니다. 참을 보지 못한 채 내리는 결론이 '나'와 '내 것'입니다. '나'라는 것이 값지고, '내 것'이라는 것이 값지다는 것입니다.
මෙන්න මේ ධර්මය මේ ආකාරයෙන් යථාර්ථය දැක්කට පස්සේ එයාට එක දෙයක් ඇති වෙනවා.
이 dhamma로 이렇게 있는 그대로를 본 뒤에는 그에게 한 가지가 생깁니다.
මොකද එහෙනම් මොනවා මම කියලා ගන්නද? මොනවට මගේ කියන්නේ ආත්මයි සාරයි කියලා මොනවා ගන්නද කොයිද එහෙම එකක් තියෙන්නේ.
'그렇다면 무엇을 나라고 잡아야 하나? 무엇을 내 것이라 하나? 무엇을 attā요 알맹이라고 잡나? 그런 것이 어디 있나?'
මෙන්න මේ අදහස හැටියට පටන් ගන්නා.
이런 생각이 들기 시작합니다.
හැබැයි ඔය අදහස ආවනා එක දෙයක් වෙච්චර කල් වැටිලා තිබෙච්ච අවිද්යාවක් හෙවත් නොදැනීමක් පින්න පටන් ගන්න. එහෙනම් මම මෙච්චර කාලයක් මම කිව්වානම් මගේ කිව්වා නම් මම නොවනවාන දේකට මගින නොවනවාන දේකට මම කියලා තියෙනවා මගේ කියා තියෙන වටිනවයි කියලා බැහැලා තියෙනවා නිගමනයක ඇත්තකට නෙමෙයි බැහැලා තියෙන දෘෂ්ටියක
그런데 그 생각이 오면 한 가지가 일어납니다. 이토록 오래 빠져 있던 avijjā, 곧 모름이 걷히기 시작합니다. '그렇다면 이제껏 내가 나라 하고 내 것이라 한 것은, 내가 아닌 것을 나라고, 내 것 아닌 것을 내 것이라고 하며 값지다고 결론에 빠진 것이었구나. 참에 빠진 게 아니라 diṭṭhi에 빠져 있었구나.'
මෙන්න මේ දෘෂ්ටියේ නිගමනය නිසා කැඩෙනකොට විදෙනකොට විනාශ වෙනකොට අනේ අප කියපුවා අනන්තයි. අඬපු සෝක කරපු කවාර අනන්තයි. කඩාපිට විනාශ කර දමනකොට දැවිච්ච තැවිච්ච වාර අනන්ත. කැඩි පිට විනාශව යනකොටත් සංවේත පත් වෙච්ච වවාර අනන්තයි.
이 diṭṭhi의 결론 때문에 부서지고 깨지고 사라질 때 '아이고' 하고 부르짖은 것이 끝없습니다. 울고 슬퍼한 횟수가 끝없습니다. 부수어 없애 버릴 때 애타고 속 끓인 횟수가 끝없습니다. 부서지고 깨져 사라질 때 saṃvega에 빠진 횟수가 끝없습니다.
මෙච්චර කල්ලේ අනන්ත දුකක්ම විදිලා තියෙනවා. දෘෂ්ටියක් නිසා. ඇත්තක් නිසා නෙම. මම නොවන දෙයක් මම කියලා මගේ නොවන දෙයක් මගේ කියලා බැහැක දෘෂ්ටිය නිසා මේ දුක විතරලා තියෙෙනේ.
이토록 오래 끝없는 dukkha를 겪어 왔습니다. diṭṭhi 때문이지 참 때문이 아닙니다. 내가 아닌 것을 나라고, 내 것 아닌 것을 내 것이라고 빠진 diṭṭhi 때문에 이 dukkha를 겪어 왔습니다.
අදත් වේදිනවා. මොකද මම කියන එක ඇරිච්ච නැති නිසා, මගේ කියන එක ඇරිච්ච නැති නිසා මම රැකෙන්න ඕනේ. මම පෝෂණය වෙන්න ඕනේ. මට මෙච්චර ඕනේ. මය ගොඩ මෙච්චර තියෙන්න ඕනේ. අනිකට නොවී මටත් වෙන්න ඕනේ. මේ ආදි වශයෙන් නානා ප්රකාර දෘෂ්ටි වලට බැහැගෙන අදත් ඉන්නවා.
오늘도 겪습니다. '나'라는 것을 놓지 않았고 '내 것'이라는 것을 놓지 않았기 때문에, 나는 지켜져야 하고, 나는 길러져야 하고, 나에게 이만큼 있어야 하고, 내 더미가 이만큼 있어야 하고, 남이 아니라 나에게 되어야 한다 — 이런 갖가지 diṭṭhi에 빠진 채 오늘도 있습니다.
එයින්න ඇවතිලාත් නෑ. මතුවට මේ මේ ජාතිය මමෙක් ඕක ඕන. මේ මේ ජාතියේ මගේ කියන වස්තුවක් ඕන. ඒවා ලබාගන්න පින්දහම හරි කරන්න ඕනේ. මොනවාහරි කරලා ඉඳම් ගොඩ ගහගන්න ඕනේ මතුවෙලා.
거기서 벗어나지도 못했습니다. 앞으로 이런저런 '나'가 되고 싶고, 이런저런 '내 것'인 재물이 있어야 하고, 그것을 얻으려 puñña라도 지어야 하고, 무엇을 해서든 앞으로 쌓아 두어야 한다고 합니다.
ඔය දෘෂ්ටිය මතුත් අත්හැරලා.
그 diṭṭhi를 앞날에 대해서도 놓지 못했습니다.
පෙර වෙච්ච ගැන උද්දාම වෙී, සංවේගී. අතීතය අත්රලා. අතීතයේ මම කියන එක ගෙවිලා. මගේ කිය හිපවා ගෙවිලා ඉවරලා.
지난 일에 들뜨고 saṃvega에 빠집니다. 지난날을 놓지 못했습니다. 지난날의 '나'는 지나갔고, '내 것'도 지나가 끝났는데도 말입니다.
හැබැයි මම මගේ අවස්ථා ගෙවුණට ඒ අවස්ථාව නිසා වෙච්ච මතකය හත්නවා. ඒ මතකය ඇයි උද්දාමයනුත් කතා කරනා. මම ඒ කාලේ මෙහෙම කෙනෙක්.
그런데 '나'와 '내 것'의 때는 지나갔어도 그 때로 생긴 기억은 남아 있습니다. 그 기억으로 들떠서 말합니다. '나는 그때 이런 사람이었다.'
හරි කැමති පෙරාත්තයි දෙවියෙක් එහෙම කිව්වොත් උද්දාමනවා ඒක පෙරත්ය හරකයෙක් කිව්වොත් එහෙම කැන්න යඇත් පැහිල් මල මම කොහොමද හරිඑක් කියත් ගැටෙනවා.
지난 삶에 신이었다고 하면 아주 좋아하며 들뜹니다. 지난 삶에 소였다고 하면 성을 내며 '내가 어떻게 소냐' 하고 부딪칩니다.
දැන් මේ ඇලෙන්නේ ගැටෙන්නේ මොකක්ද එහෙනම් අතීතය අත්හැරලා නැහැ මම මගේ දකෙන් ඒ දව්ය වස්තු අවස්ථාව අත්හැරලා ගියානේ. මම කිව්වා අවස්ථාවයි මගේ කියන අවස්ථාව අහල කවක් නෑහැ ගෙවිල්ලා. හැබැයි මතකටහන අල්ලගෙන ඒක අත්රන්න. දැන් අතීතය අත්රලාන්න දැනුත් පෙනි පෙනී කෙවෙනවා වැනසෙනවා. එහෙනම් දැනුත් මම මගේ අත්රන්න.
그러면 이렇게 들러붙고 부딪치는 것은 무엇입니까? 지난날을 놓지 않았다는 것입니다. '나'와 '내 것'이던 물건과 재물과 때는 이미 놓고 지나갔습니다. '나'의 때, '내 것'의 때는 다 지나갔지만, 기억을 붙잡고 놓지 못합니다. 지난날도 놓지 못했고, 지금도 보는 사이에 지나가 사라지는데, 지금도 '나'와 '내 것'을 놓지 못합니다.
මතු බලාපොරොත්තුව අත් ඇරලත් නැහැ මතු තල්ලගෙන. අතීතයෙත් තෙල්බගෙන අනාගතය තෙල්බගෙන මතු අනාගතය තෙල්බගෙන ඉන්නවා මමයි මගේ කියන දෘෂ්ටිය මෙන්න මේ දෘෂ්ටිය වදෙන්න.
앞날의 기대도 놓지 않고 앞날을 붙잡고 있습니다. 지난날을 붙잡고, 앞날을 붙잡고 있는 것이 '나'와 '내 것'이라는 diṭṭhi입니다. 바로 이 diṭṭhi를 깨야 합니다.
මතු අනාගතයේදී මෙහෙම කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ. දැන් බෙහෙත විදිනවා. ඒකට විරුද්ධ වෙන්නේ හැම එක්කෙනාකෙම ගැටෙනවා.
'앞날에 이런 사람이 되어야지' 하며 지금 애를 씁니다. 그것을 가로막는 모든 이와 부딪칩니다.
ආගාද වතු වශයෙන් වැඳෙනවා කියලා. එහෙම බැන් දැවෙනවද ඇවෙන්නේ දැන් තරඟ කරනවා. තරඟෙන්
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ජය ගන්න ඕනේ. එතනත් දැවෙනවද ඇවි අල්ල ගත්තේ කැඩෙන එකක් මිදෙන එකක් විනාශ වෙන එකක් කල්වෙන එකක්නේ. සෝක වෙනවා සංයෝග වෙනවා.
[겨루어] 이겨야 합니다. 거기서도 붙잡은 것은 부서지고 깨지고 사라지는 것, 때가 다하는 것이지요. soka에 빠지고 saṃvega에 빠집니다.
එහෙනම් දැන් අපිට එකක් තියෙනවා. සැප හොයාගෙන දුක් වින්දා මිසක්. දෘෂ්ටියක් ඇති කරෙන්න දුක් බෙඳිලා තියෙනවා මිස. දැනුත් දෘෂ්ටියකට බැඳිලා හිටන් දුක් විඳිනවා මිසා.
그러니 이제 우리에게 분명한 것이 하나 있습니다. 즐거움을 찾다가 dukkha를 겪었을 뿐입니다. diṭṭhi를 만들어 dukkha에 묶였을 뿐입니다. 지금도 diṭṭhi에 묶여 dukkha를 겪을 뿐입니다.
අතීතයේත් අනාගතයේත් වර්තමාන ඔය තුන් කල්ලි දුකට හේතුවක්ම බලාපොරොත්තු වෙනවා මිසා. විසටුවකට බැඳිලා දෘෂ්ටිගත වෙලා බලාපොරොත්තු වෙනවා මිසා. අපිට හම්බවෙන්න ක්රමයක් තියෙනවද සැමසුම් තැනක්. මම වෙන තැනක්, මගේ වෙන තැනක් මගේ ආත්මය කියලා ගන්න තැනක්.
지난날에도 앞날에도 지금에도, 그 세 때에 dukkha의 까닭만을 바랄 뿐입니다. 재물에 묶여 diṭṭhi에 사로잡혀 바랄 뿐입니다. 우리가 만날 길이 있습니까 — 위안의 자리, 내가 되는 자리, 내 것이 되는 자리, 나의 attā라고 잡을 자리가?
අතීත අනාගත වර්තමාන තුන්කාලයෙන් නැත්නම් මොනවද ඒ බලාපොරොත්තු වෙන්නේ? කවුරු වෙන්නද? දැන් මොනවා රකින්නද?
지난날, 앞날, 지금의 세 때에 없다면 무엇을 바랍니까? 누가 되려고요? 이제 무엇을 지키려고요?
මෙන්න මේ ටික හරියට වැටහිලා ආවන්න.
이것이 제대로 알아지면,
මෙන්න මෙතනින්දි එක දෙයක් වෙනවා. එහෙනම් මෙච්චර කල් සැප හොය හොයා දුක්ලා. සැපය යන මායාවකට රැවටිලා. වටිනවා කියන දෘෂ්ටියකට බැහැලා.
여기서 한 가지가 일어납니다. '그렇다면 이제껏 즐거움을 찾고 찾다가 괴로웠구나. 즐거움이라는 māyā에 속아, 값지다는 diṭṭhi에 빠져서.'
වටිනා දේවල් හොය හොයා ඒවා පත පතා ඔය කියන මහා අවුලත් වුන මායාවකට කැවටිලා දුක්ඛිත භාවයක යනවා මිසක් ඔයින් එහාට යන සත්වයෙක් නෑ.
값진 것을 찾고 찾으며, 그것을 바라고 바라며 큰 엉클어짐에 빠졌습니다. māyā에 속아 괴로운 처지로 갈 뿐, 그 너머로 가는 중생은 없습니다.
මෙන්න මේක දැක්ක දකිනවා මේ සං එකතු සාරයි කියන දෘෂ්ටිය නිසා ගමනක් හදා වෙන සංසාර ගමන කියලා අපි ඕකට කිය
이것을 보면 압니다. 이 모임을 알맹이라고 여기는 diṭṭhi 때문에 걸음이 만들어지는데, 그것을 우리는 saṃsāra의 걸음이라고 부릅니다.
ඔන්න සංසාර ගමන හැදෙන්නේ අවිද්යාවයි තෘෂ්ණාවයි දෙක මුල් කරගෙන
saṃsāra의 걸음은 avijjā와 taṇhā, 이 둘을 바탕으로 만들어집니다.
මෙන්න මේක දැක්කනම් සංසාර ගමන කියන එක මොකක්ද කියලා දැක්කන්නේ ඒක අවිද්යාවේ නිගමනයක් සංසාර ගමන
이것을 보았다면 saṃsāra의 걸음이 무엇인지 본 것입니다. saṃsāra의 걸음은 avijjā가 내린 결론입니다.
එහෙනම් මේ සංේ එකතුව පාරා කියලා ගත්ත මුලාව නිසා තමයි ඒ ගමන යන්නේ. මෙන්න මේක ඉස්සෙල්ලා දකින්න ඕනේ.
그러니 이 모임을 알맹이라고 잡은 헷갈림 때문에 그 걸음을 걷습니다. 이것을 먼저 보아야 합니다.
දැන් දැක්කාට පස්සේ මොකක්ද කරන්න තියෙන්නේ? ඔය ගමන තුළ සැනසිල්ලක් තියෙනවද නැද්ද කියලා බලපුවහම අවංකවම විද්යානුකූලව දැක්කත්.
보고 난 뒤에는 무엇을 해야 합니까? 그 걸음 안에 위안이 있는지 없는지 살펴보면, 정직하게, 이치에 맞게 보면,
සැනසිල්ලක් ඇති සේ මායාවකින් පවට්ටලා දුකක් විඳවලා තියෙනවා. දුකක් විඳිනවා. මතු දුකට හේතුකාර නිපදවනවා.
위안이 있는 듯한 māyā로 속여 dukkha를 겪게 했습니다. 지금도 dukkha를 겪습니다. 앞날의 dukkha의 까닭을 만들어 냅니다.
ඔයහැ දෙයක් ඔතන කෙරිලද?
그것 말고 다른 무엇이 거기서 이루어졌습니까?
මොන ජාතිය පණ්ඩිතයෙක්, මොන ජාතිය විද්යාඥයෙක් කිව්වත් මොන විදිහ කෙනෙක් ඉන්න ඔය අතීතය අනාගත වර්තමාන කියන තුන් කල්ලී පැවැත්මක නම් ඉන්නේ පැවැත්මක නම් සාරත්වය හොයන්නේ. ඒකාන්තයෙන් ඉන්නේ අවිද්යාවක තෘෂ්ණාවක.
어떤 학자, 어떤 과학자라 하든, 어떤 사람이든, 지난날·앞날·지금이라는 세 때의 있음 안에 있고 그 있음 안에서 알맹이를 찾는다면, 그는 틀림없이 avijjā와 taṇhā 안에 있습니다.
එහෙනම් අවිද්යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් ඉන්න පුද්ගලයා මෝහිකයෙක් මිසක්ද? නැත්නම් පෘථග්ජනයෙක් මිසක්. පෝතු්ජනිකෝ පොතු ජනිත කරන්න මිසක්. හරයක් ජනිත කරන්නෙක් නැ.
그러니 avijjā와 taṇhā 안에 있는 사람은 moha에 빠진 이일 뿐 아닙니까? puthujjana일 뿐입니다. 'pothujjaniko', 껍데기를 낳는 이일 뿐 알맹이를 낳는 이가 아닙니다.
එහෙනම් මෙතනදි අපි දකින්න ඕනේ. ජනිත කරනවා කියන්නේ මොකක්ද? ඕන ජනිත කරන්න හරයක් කොහෙද තියෙන්නේ පැවැම.
그러니 여기서 보아야 합니다. 낳는다는 것이 무엇입니까? 낳을 알맹이가 있음 안 어디에 있습니까?
මෙන්න මේක දැක්කනම් දැන් කවුරු වෙන්නේ? මොනවදවන්න තියෙ? දිවැත දිවකන පරති සිත්දැකීම් ඕවා නිපදවන්න හිටියොත් එහින් හරයක් ඇති දෙයක්ද මේ ජනිත කරන්න හිතන්නේ. හරයක් නැති දෙයක් ජනිත කරන්න දකලා.
이것을 보았다면, 이제 누가 되겠습니까? 무엇이 되겠습니까? dibba cakkhu, dibba sota, 남의 마음을 아는 앎 같은 것을 만들어 내려 해도, 그것이 알맹이 있는 것을 낳으려는 것입니까? 알맹이 없는 것을 낳으려 한다는 것을 보았습니다.
එහෙනම් අන්න අපි දකින්න ඕ ආර්ය මාර්ගය මොකක්ද කියලා. ලෝක මාර්ගය එකක් ආර්ය මාර්ගය තව එකක්.
그러니 ariya magga가 무엇인지 보아야 합니다. 세상의 길이 하나 있고, ariya magga가 또 하나 있습니다.
ආර්ය මාර්ගයට බහින්නදන ඔය මේ ලෝකේ හොඳයි කියන ඒවයි, නරකයි කියන ඒවයි කොච්චර වටිනවයි කියන ඒවායි මොනවා තිබුණාද? මේ සියල්ලම හටගත්තා නම් ගෙවිලා වැනසිලා යන්න.
ariya magga에 들어서려면, 이 세상에서 좋다는 것, 나쁘다는 것, 아무리 값지다는 것, 무엇이 있었든, 이 모든 것은 생겨났다면 지나가 사라지는 것임을 [보아야 합니다].
හරයක් නම් ඉතුරු කරන්නේ නැ. කැමති සේ පවතින්නේ නැ. කැමති සේ නොපවතින්නත් කැමති සේ පවන්න හිතුවොත් ඒකාන්තයෙන්ම මානසික මහා දුවකට වැඩෙන්න. අසානයඑකට වැඩෙ. අසානයෙන් දුකෙන් පේලා හිටන් ඒක ගෙවිලා යනවා මිසක්. සහනයක් ඇති කරන්නේ.
알맹이는 남기지 않습니다. 바라는 대로 있지 않습니다. 바라는 대로 있지 않는 것을 바라는 대로 있게 하려 하면 틀림없이 마음의 큰 dukkha에 빠집니다. 괴로움에 빠집니다. 괴로움과 dukkha에 시달리다 지나갈 뿐, 편안함을 주지는 않습니다.
එහෙනම් මේ ලෝකයේ වෙන දෙයක් පතන්න ගියොත් එහෙම අපි නිවන් මගෙන් පිහිට වෙන්නේ යමක්ද?
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
වෙන යමක් ඇත්නම් සිද්ධ වෙන යමක් ඇත්නම්. ගෙවිලා යන දෙයක් මිසක්. දුකක් අසාහනයක් ඇති කරන දෙයක් මිසක්. සැනසිල්ලක් ගෙන දෙයක් නෙවෙයි.
생기는 무엇이 있다면, 일어나는 무엇이 있다면, 그것은 지나가는 것일 뿐입니다. dukkha와 괴로움을 만드는 것일 뿐, 위안을 가져다주는 것이 아닙니다.
මොකක්ද සැනසිල්ල? අන්න එතින්දි අපි එකක් දකින්න.
위안이란 무엇입니까? 거기서 우리는 한 가지를 봅니다.
මෙච්චර කල් දුක දුන්න කැඩී බිඳී විනාශව යන්න. කඩාපිට විනාශ කර දමන. කොතෙක් ලක්ෂණය පෝෂණය කළක් කැඩීම විදි විනාශ වීම යමක් වේනවා.
이제껏 dukkha를 준 것은 부서지고 깨지고 사라지는 것, 부수어 없애 버리는 것, 아무리 지키고 길러도 부서지고 깨지고 사라지는 무엇입니다.
එබන්ධ දේ තුළින් වෙන් වුනොත් එබන්ධ දේ තුළ යම් බැඳීමක් තිබිලයි බැඳීම වටිනවායි කියලා හිටීම අත්හැරන.
그런 것에서 떨어져 나오면, 그런 것에 있던 묶임, 그 묶임을 값지다고 여기던 마음을 놓습니다.
වටින ආගම අත්හැරෙනකොට එහි බැඳුනු ඡන්දයයි රාගයයි කියන ඡන්ද රාගය අත්තර වෙනවා. එහිය යම් කැමැත්තකින් බැඳීමක් තිබෙනා. ඔන්න ඔය කැමැත්ත අත්හැරිලා යනවා.
값어치가 놓여질 때 거기 묶인 chanda와 rāga, 곧 chandarāga가 놓입니다. 거기에 어떤 바람으로 묶여 있었는데, 그 바람이 놓여 갑니다.
ඔය කැමැත්ත අත්හැරිලා ගියාහම වටිනාකම බිංදුවට වහිනවා.
그 바람이 놓여 가면 값어치가 0으로 내려갑니다.
වටිනාකම වැස්ස නම් නැවත වාරයක් ඒ නිසා හටගන්න තිබිච්ච මානසික දුක ඉංග 99ක් විඳ මානසික දුකෙන් නිදහස් වෙනවා.
값어치가 내려가면, 다시 그 때문에 생길 마음의 dukkha가 끝납니다. 겪던 아흔아홉의 마음의 dukkha에서 풀려납니다.
ස උපදිහස නිර්වාණය කියන එක පත් වෙන්නවා. එනම් අරිහත් වලට පත් වෙන්න.
sa-upādisesa nibbāna라는 것에 이릅니다. 곧 arahant됨에 이릅니다.
එතන පටන් ගෙන ඉතුරු වෙච්ච හරියක් තියෙනවා කායිකවත්. බිහිිනි වෙනවා. නිදත හැදෙනවා.
거기서부터 몸 쪽으로 남은 몫이 있습니다. 배가 고파지고, 잠이 옵니다.
ද්වේශ එනවා. බලමුද්රා පහ කරන්න ඕනේ.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ශරීරයේ තුවාලගිරි වන පිගාව වුනත් හටගන්න පුළුවන්. කය තියෙන එකක්.
몸에 상처나 병이라도 생길 수 있습니다. 몸이 있는 것이니까요.
හැබැයි ඒකෙත් වරිනාකමක් නැති එකක් බව දන්නවා. ඒකේ ස්වභාවයත් ඒක බව දන්නවා. ඒක පෝෂණය කරන යම් බලාපොරොත්තුවක් දෙන්න නම් සීමා ඉක්ම බලාපොරොත්තුව අත්ඇරලා අමතර දුකක් ඕන ආයාසයෙන් බිඳින්න ඕනේ නැති නිසා කන්න වුනහම කනවා.
하지만 그것도 값어치 없는 것임을 압니다. 그 성품도 그러하다는 것을 압니다. 그것을 기르려는 기대를 하더라도 한도를 넘는 기대는 놓고, 쓸데없이 애써 더 dukkha를 만들 까닭이 없으니, 먹을 때가 되면 먹습니다.
සීත නිසා පොරවා ගන්නවා. කෙ තෙමි තෙමි ඉන්න ඕනේ නැහැ නිකන් දුක් දෙන්න. ඉන්න නිකන් ලැබෙන අවස්ථාව වැට ප්රජනහෙනවා. කොහර ආවාසයක ඉන්නවා.
추우면 덮어씁니다. 괜히 젖은 채 있으며 스스로 괴롭힐 까닭이 없습니다. 주어지는 대로 어느 āvāsa에 머뭅니다.
රිදක් හැදුන නිකන් දුක් විඳිල ඕන නැහැ. පුළුවන් නම් බෙටක් ගන්න බැරනවා නිකන්ගේ මෙන්න මේකේ ගැටීමක් නැතුව ඇලීමක් නැතුව කය පවතිනිකන් පවත්වලා කෙළවර වෙන දවසක් ඉන්න බෝදන්න. ඒන් පස්සේ
병이 나도 괜히 괴로움을 겪을 까닭이 없습니다. 할 수 있으면 약을 먹습니다. 이렇게 부딪침도 들러붙음도 없이, 몸이 있는 동안 그저 지니다가 끝나는 날까지 갑니다. 그 뒤에는,
කායික වේදනා දෙන කයක් මතුර හටගන්න තිබිච්ච හේතුවක් තිබුණනම් ඒ හේතුව නෑහැ. මානසිකත්වයෙන් දුරු කරලා අවිද්යා දුෂ්නා. එහෙනම් මේක අන්තිම කය වෙනවා. කය කෙල අනුපස්සේ නිර්වාණයෙන් කෙළවර වෙනවා.
몸의 아픔을 주는 몸이 앞으로 생길 까닭이 있었다면, 그 까닭은 없습니다. 마음에서 avijjā와 taṇhā를 없앴기 때문입니다. 그러니 이것이 마지막 몸이 됩니다. 몸이 다하면 anupādisesa nibbāna로 끝납니다.
එහෙනම් මෙන්න මේ ටිකේ දැනගත්තට පස්සේ අපි දැන් එකක් දකිනවා. එහෙනම් අපි කොහාද හිත තියන්නේ? සාරයි කියලා මොකක්ද බලන්නේ
그러니 이것을 알고 나면 이제 우리는 한 가지를 봅니다. 그러면 우리는 어디에 마음을 둡니까? 무엇을 알맹이로 봅니까?
පැවැත්මක් තුළ යම්කිසි දුකක් ගෙනක් දුන්නා නම් යමග යමක් හේතු කරෙන්නේ හේ දුකෙන් නිදහස් වෙනවානම් එතන පටන් ගෙන ඒ දුක එන්නේ නැත්නම් යම් අවබෝධයක්
있음 안에서 어떤 dukkha를 가져다주었는데, 무언가 때문에 그 dukkha에서 풀려나고 그때부터 그 dukkha가 오지 않는다면, 그것은 어떤 avabodha(깨달음)입니다.
මෙන්න මේ ලැබිච්ච අවබෝධය දුකෙන් නිදහස් කළ නිසා සාර මානසික දුකෙන් නිදහස ලබා දුන්නේ ඒ අවබෝධයනේ මෙන්න මේ අවබෝධය ඒ නිසා හොඳයි.
이렇게 얻은 avabodha가 dukkha에서 풀어 주었으니 알맹이입니다. 마음의 dukkha에서 풀려남을 준 것이 그 avabodha지요. 그러니 이 avabodha는 좋습니다.
ඒ අවබෝධය නිසා තව ඊළඟ ප්රතිඵලය තමයි යම් දවසක මේ කය මැරිලා යන දවස මැරිලා ගියාට පස්සේ මතු කයක් හතන වැඩපිළිව නැති නිසා. ඒ දෙකම කළේ අවබෝධය
그 avabodha로 오는 다음 열매는, 언젠가 이 몸이 죽는 날, 죽은 뒤에 다음 몸이 생길 일이 없다는 것입니다. 그 둘 다 avabodha가 한 일입니다.
එහෙනම් මෙන්න මේ අවබෝධය මොකක්ද? එබඳු ආකාරයකින් දුර වේවා, ළඟ වේවා, පේන වේවා, නොපෙනෙන වේවා, සියුම් වේවා, ඝන වේවා, හීන වේවා, ප්රණිත වේවා. මේ කියන්නා වූ ඇස, කන, දිව, නාසය, ශරීරය මන රූප, ශබ්ද, ගන්ධ, රස, ස්පර්ශ ධර්ම කියන යමක් යම් තැනක වීද යම් තැනක වෙයිද මතු යම් තැනක හටගන්නේද මේ එකම දේකවත් අල්ලන්න වටිනා දෙයක් නෑ.
그러면 이 avabodha란 무엇입니까? 그런 식으로 멀든 가깝든, 보이든 보이지 않든, 미세하든 거칠든, 낮든 높든, 여기 말한 눈, 귀, 혀, 코, 몸, 마음, rūpa, 소리, 냄새, 맛, 닿음, dhamma라는 것이 어디에 있었든, 어디에 있든, 앞으로 어디에 생기든, 그 가운데 붙잡을 만큼 값진 것은 하나도 없다는 것입니다.
එහෙනම් මම මොනවා ඇහිත තියන්නේ? මොනවා අල්ලන්නේ? මොකක්ද ගන්න තියෙන්නේ? යම් වටිනවාය කියන හැඟීමකින් යම් තෘෂ්ණාවකින් බැඳීමක් තියෙනවා නම් මෙන්න මේක අත්හැරිලා දැම්මා නම් අත්හැරී ගියා නම් යම් මොහොතක අසානය ඉවරයි. අන්න අවබෝධය අන්න නිවන
그러면 나는 무엇에 마음을 두겠습니까? 무엇을 붙잡겠습니까? 무엇을 가지겠습니까? 값지다는 느낌으로, 어떤 taṇhā로 묶임이 있다면, 이것을 놓아 버렸다면, 놓여 갔다면, 그 순간 괴로움은 끝납니다. 그것이 avabodha이고, 그것이 nibbāna입니다.
දැන් අපි දැනගන්නවා නිවන කියන්නේ මොකක්ද වෙන නිවන් සුව තිබිච්ච අතහනිය ගින්න කෙළවර නම් යම් අවබෝධයක් හේතු කරගි. අන්න ඒ අවබෝධය ආවට පස්සේ කියනවා සැනසුමට පත් වුණේ.
이제 우리는 nibbāna가 무엇인지 압니다. 그것이 nibbāna의 편안함입니다. 있던 괴로움의 불이 꺼진 것은 어떤 avabodha 때문입니다. 그 avabodha가 온 뒤에 위안에 이르렀다고 말합니다.
එහෙනම් දැන් මේ ලෝකේ තියෙන දහම් ටිකක් අපි දකින්න. මොනවද? ප්රණීත දහමක් තියෙනවා. ශාන්ත වූ ප්රණීත වූ දහමක් තියෙනවා.
그러면 이제 이 세상에 있는 dhamma 몇 가지를 봅시다. 무엇입니까? paṇīta dhamma가 있습니다. 고요하고(santa) 높은(paṇīta) dhamma가 있습니다.
ඒ තමයි ප්රියයි මනාපයි හරි වටිනවා කියන මේ මායා දෘෂ්ටිය අහක් කරලා දාපු අවබෝධය.
그것은 사랑스럽고 마음에 들고 아주 값지다는 이 māyā의 diṭṭhi를 치워 버린 avabodha입니다.
මෙන්න මේ අවබෝධයට පත් වුනහම එතෙක් තිබුණා වූ දාහගිනි දුක් ගිනි සංවේග ඉවරලා ශාන්ත ප්රණීත ස්වභාවයට පත්වෙ. අන්න ඒ ශාන්තයි ප්රණීතයි යන්න යමක් ඇටනම් මෙන්න ප්රණීත දහම. ප්රණීත දහම නිවනි මෙන්න පළවෙනි ප්රණීත දහම.
이 avabodha에 이르면, 그때까지 있던 타오르는 불, dukkha의 불, saṃvega가 끝나고 고요하고 높은 성품에 이릅니다. 그 고요하고 높은 것이 있다면, 그것이 paṇīta dhamma입니다. paṇīta dhamma는 nibbāna입니다. 이것이 첫째 paṇīta dhamma입니다.
පරම ප්රණීත මොකක්ද අනුපති ශේසයයි කියන්නා වූ ඒකයත් නිවන් දැක්ක කෙනා ඒකත් කෙළවර කරලා යම් දාසක ඉවර කරනවද ගතත් ඉවර නම් හිතත් ඉවර නම් පැවැත්මත් ඉවර නම්
가장 높은 것(parama paṇīta)은 무엇입니까? anupādisesa라고 하는 것입니다. nibbāna를 본 이가 그것마저 끝내는 날, 몸도 끝나고 마음도 끝나고 있음도 끝난다면,
අන්න එතන්ට පත් වුනාට පස්සේ පරම ප්රණීතයි අල්ලන්න දෙයක් නෑහ. සම්බන්ධයක් නෑහ. දැනීමට සම්බන්ධෙත් නැහ. සත්ව පුද්ගල සම්බන්ධයත් ඔක්කො.
거기에 이른 뒤에는 parama paṇīta입니다. 붙잡을 것이 없습니다. 이어짐이 없습니다. 앎과의 이어짐도 없습니다. 중생과 사람과의 이어짐도 모두 없습니다.
ඒ තාක්කල් තිබෙන ප්රණීතය තමයි පරම ප්රණීතය. එහවත් අනුපති ශේෂය බලා වෙන්නේ. උපදි ශේෂයක් අන්ති කෙළවර කිරීම යමකින් ලබා දෙනවද අන්න ඒ ලබා දෙනී යථාබෝධය තමයි නිවනකින්නේ.
그 끝에 있는 paṇīta가 parama paṇīta입니다. 그것이 anupādisesa입니다. upādisesa를 끝내는 것을 무엇이 주느냐 하면, 그것을 주는 있는 그대로의 깨달음(yathābodha)이 nibbāna입니다.
අන්න ප්රණීත දහම් ඒ යථාබෝධය ලබා දීම සඳහා යම්කිසි ධර්මතාවය අපිට ආධාර කරනවා.
그것이 paṇīta dhamma입니다. 그 yathābodha를 주기 위해 어떤 dhammatā가 우리를 돕습니다.
මෙන්න මධ්යම දහම
이것이 majjhima(가운데) dhamma입니다.
මේකෙන් තොර කරලා සංසාර දුකට හේතු වෙන සසර ගමනට හේතු වෙන ඇද දමන යම් තරමක් දීවා හීන දහම්
이것을 벗어나 saṃsāra dukkha의 까닭이 되고 saṃsāra 걸음의 까닭이 되어 끌어당기는 것이 있다면, 그것은 hīna(낮은) dhamma입니다.
හීන දහම් හීන දහම් හැටියට දකින්න ඕනේ. මධ්යම දහම් මධ්යම දහම් හැටියට දකින්න ඕනේ. ප්රණීත දහම ප්රණීත දහම් හැටියට දකින්න ඕනේ. පරම ප්රණීතය අනුපති ශේෂයෙන් අනුපති ශේෂයෙන් නිර්වාණය කියලා දකින්න ඕන.
hīna dhamma는 hīna dhamma로 보아야 합니다. majjhima dhamma는 majjhima dhamma로 보아야 합니다. paṇīta dhamma는 paṇīta dhamma로 보아야 합니다. parama paṇīta는 anupādisesa nibbāna로 보아야 합니다.
මෙන්න මේ ටික දැක්ක නම් දැන් අපිට කරන කටයතු වලින් අපි දන්නවද කළ යුතුයි. කුමක් කළ යුතුද? කුමක් ඇසුරු කළ යුතුද? කුමක් ඇසුරු නොකළ යුතුද? කුමක් අත්හැර දැමියේද
이것을 보았다면, 이제 우리가 하는 일에서 무엇을 해야 하는지, 무엇을 가까이해야 하는지, 무엇을 가까이하지 말아야 하는지, 무엇을 놓아 버려야 하는지 압니다.
හීන දහම් යන පංචකාමයක් ඇත්ද කාම රාගයක් ඇත්ද ඒක ඉවත් කරලා ලබනවා. රූප රාගයක් ඇත්්ද අරූප රාගයක් ඇත්ත ඔය ඔක්කොම හීනයි.
hīna dhamma인 pañcakāma가 있다면, kāma rāga가 있다면, 그것을 치웁니다. rūpa rāga가 있다면, arūpa rāga가 있다면, 그것도 모두 hīna입니다.
ඒවය ගන්න දෙයක්. නැත්නම් දුකයි අනාගය අනත්ථ සහිත හීනයි, ග්රාහමයි, ෝතජ්ජනිකයි, අනරියයි, අනත්ත සංතයි කාමය
그것들은 가질 것이 아닙니다. dukkha이고 ariya가 아니며 해로움을 지닌 것입니다. 'hīno gammo pothujjaniko anariyo anatthasaṃhito' — 그것이 kāma입니다.
අන්න හීන දහමලත් ඒකේ තියෙනවා.
그것이 hīna dhamma로서 거기에 있습니다.
පරම හීන දහම දස අකුසලය යන යමක් ඇත්ත හතර අපාගතයට හේතු වෙන යමක් ඇත්ත. මේක හීන ධර්ම වලත් තවත් පරම හීන දහම.
가장 낮은 dhamma: 열 가지 akusala, 네 apāya의 까닭이 되는 것이 있다면, 그것은 hīna dhamma 가운데서도 parama hīna dhamma입니다.
ඊළඟට හීනයි, ග්රාහම්යයි, පෝජ්ජනිකයි, අනරියාය අනන්ත සංතයි කිව් යම් කාම සුඛයන්ගේන්ගේ ඇලීමක් ඇ. ඒකත් පැවැත්මටම අයිතියි. ඒකත් ඊනා.
다음으로 hīno gammo pothujjaniko anariyo anatthasaṃhito라 하신 kāma의 즐거움에 들러붙음이 있다면, 그것도 있음에 속합니다. 그것도 hīna입니다.
රූපාවචර අරූපාවචරයන යමක් ඇත්තේ. ඒකත් පැවැත්ම. ඒකත් දුකයි, අනාර්යයි, අනර්ථ, සහිතයි.
rūpāvacara, arūpāvacara라는 것이 있다면, 그것도 있음입니다. 그것도 dukkha이고 ariya가 아니며 해로움을 지닌 것입니다.
යෝජායං කාම අත්තමතානි යෝගෝ දුක්ඛෝ අනරියෝ අනත්ත සංහිතෝ
'yo cāyaṃ attakilamathānuyogo dukkho anariyo anatthasaṃhito.'
එහෙනම් මේ අන්ත දෙකේ තමයි පැවැත්ම තියෙන්නේ. පැවැත්මට අයිති අන්ත දෙකක් තියෙනවා නම් අත්ථ කිලමතානි යෝගය කාම සුකල්ලිකා යෝගය කියලා. ඔන්න ඔය දෙකටයි මේ ඔක්කොමංගු වෙලා තියෙන්නේ.
그러니 이 두 끝(anta)에 있음이 있습니다. 있음에 속한 두 끝은 attakilamathānuyoga와 kāmasukhallikānuyoga입니다. 이 둘에 모든 것이 들어 있습니다.
එහෙනම් අපි දකින්න ඕනේ හීන දහම් දකින්න ඕනේ නීච දහම් දකින්න ඕනේ. දසක්තුකලේ නීච දහම ඒ වගේම කාම සුඛයේ හීන දහම ඒ වගේම දුක්ඛ වූ අනාර්ය වූ අනර්ථ සහිත වූ දහම් තමයි රූප රාග අරූප රාග කියන. එන් තුන් භවයම ඔට අහුවෙනවා.
그러니 hīna dhamma를 보아야 하고 nīca(천한) dhamma를 보아야 합니다. 열 가지 akusala는 nīca dhamma이고, kāma의 즐거움은 hīna dhamma이며, dukkha이고 ariya 아니고 해로움을 지닌 dhamma가 rūpa rāga와 arūpa rāga입니다. 세 bhava가 모두 여기에 걸립니다.
මෙන්න මේ ටික මේ ආකාරයෙන් දැනගත්තා මධ්යම දහම් වුණ මේ යථාබෝධය ලබා ගැනීම සඳහා නිවන ලබා ගැනීම සඳහා
이것을 이렇게 알았다면, majjhima dhamma는 이렇습니다. 이 yathābodha를 얻기 위해, nibbāna를 얻기 위해,
මෙහ ඇහීමක් කරනවද? කළ යුතු යමක් තියෙනවද? ඒ ආර්ය මාර්ගය පූර්ණය කර ගැනීම යන විදර්ශනා වැඩීම යන යමක් ඇත් මෙන්න මේ සඳහා අත්යාවශ්ය ආධාර කරනවද? මෙන්න මේ ටික හොඳ නිසා නෙමෙයි.
여기에 도움이 되는 것이 있습니까? 해야 할 것이 있습니까? ariya magga를 채우는 것, vipassanā를 닦는 것이 있다면, 거기에 꼭 필요한 도움이 됩니까? 이것들은 좋아서가 아니라,
ඒ ප්රණීතය කරා යාමට මාර්ගය නිසා මධ්යම දහම් හැටියට ගන්න.
그 paṇīta로 가는 길이기 때문에 majjhima dhamma로 잡습니다.
ඇඳගන්න ඇඳුමක් ඕනේ. අන්න ආහාරයක් ඕනේ ඉන්න තැනක් ඕන. රේදක් ඕනේ. චීවර පිණ්ඩපාත සේනාස කිනට පත්ය කියන ස්වාමීන් වහන්සේලාටත් නම් සිව්පසය වශයෙන් එදිය කියලා.
입을 옷이 있어야 합니다. 먹을 것이 있어야 하고, 머물 곳이 있어야 하고, 약이 있어야 합니다. 스님들께는 cīvara, piṇḍapāta, senāsana, gilānapaccaya라는 네 가지 paccaya라고 합니다.
අපිටත් කණ්ඩා ආහාරයක් ඉන්න තැනක් ලෙඩ්ඩ බේතක් ඉන්න වස්ත්රයක් කියන හදලක් අත්යාවශ්යයි. මේ පැවැත්ම ගෙනියනම.
우리에게도 먹을 것, 머물 곳, 병에 쓸 약, 입을 옷이 꼭 필요합니다. 이 있음을 이어 가려면 말입니다.
මේ සඳහා අවස්ථ කරන්නා වූ කර්මස්ථානයක් වඩනවද? නැත්ම් දහම් සිහි කරනවද? ඒ සිහි කරන්න අවශ්ය කරන්නා වූ ආයුෂයක්, වර්ණයක්, සැපයක්, බලයක්, නුවණක් වන අවශ්ය ඒවා ආධාරකයි ප්රණීතිය. හෙවත් යථාභෝධය ලබාගන්න.
그것으로 무엇을 합니까? kammaṭṭhāna를 닦습니까, 아니면 dhamma를 떠올립니까? 그것을 떠올리는 데 필요한 목숨, 빛깔, 즐거움, 힘, 슬기 같은 필요한 것들은 paṇīta, 곧 yathābodha를 얻는 데 도움이 됩니다.
එහෙනම් නිවන අවබෝධ කරන්න. නිවන අවබෝධ කරන්න අවශ්ය ආධාරක නිසා අපි ඒ හේතුවෙන් ඒවා හොඳයි කියලා ගන්න හොඳයිනොකියා මධ්යමයි කිව්ේ. ඒක මධ්යම දහම
그러니 nibbāna를 깨닫는 데, nibbāna를 깨닫는 데 필요한 도움이기에 그 까닭으로 그것들을 가지지만, 좋다고 하지 않고 majjhima라고 했습니다. 그것이 majjhima dhamma입니다.
මධ්යම දහම් මධ්යම දහම් හැටියට දැනගන්න ඕනේ. දැනගෙන අත්යාවශ්ය ප්රමාණයට සීමා කරගන්න ඕන.
majjhima dhamma를 majjhima dhamma로 알아야 합니다. 알고서 꼭 필요한 만큼으로 줄여야 합니다.
හීන දහම් හීන දහම් හැටියට දැනගෙන අත්හැරී මිදී යන්න ඕනේ. ඇතුළ නොකර ඉන්න බලාපොරොත්තු වෙන්න ඕනේ.
hīna dhamma를 hīna dhamma로 알고 놓아 벗어나야 합니다. 가까이하지 않고 지내기를 바라야 합니다.
නීච්ච දහම් මන සතල අපාගත්ත දහම් නීච දහම් හැටියට දැනගෙන ඊනයකින්වත්වර හිතනුසිවන්න භග බලාගන්න ඕනේ.
nīca dhamma, 곧 네 apāya로 가는 dhamma를 nīca dhamma로 알아, 꿈에서라도 생각하지 않도록 두려워하며 살펴야 합니다.
මධ්යම දහම් කියන යථාබෝධයට හෙවත් නිවන ලබාදීමට හේතු යම් ධර්මයක් ඇත්ද ඒ ධර්මයෝ ඒ හේතුවෙන් ඇසුරු කරන්න ඕනේ. දුකයි කියලා බලා හිටලා. දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිච්ච දුක් ප්රතිපදාවක් කැමැත්තෙන් නෙමෙයි ඇසුරු වෙලා නමුත් ඇසුරු කරන්න ඕන. දුක සේ නමුත් ඇසුරු කරලා කොහොමහරි අප්රමාදීන්ව ඒ තුළ වීර්ය වන්.
majjhima dhamma, 곧 yathābodha, nibbāna를 주는 까닭이 되는 dhamma가 있다면, 그 dhamma는 그 까닭으로 가까이해야 합니다. dukkha라고 보면서 말입니다. 'dukkhā paṭipadā dandhābhiññā' — 괴로운 실천이라 좋아서 가까이하는 것은 아니지만 가까이해야 합니다. 괴로워도 가까이하며 어떻게든 게으르지 않게 그 안에서 애써야 합니다.
ඒ සඳහා අවශ්ය කරන පිනක් දහමක් ඇත්නම් ඒ නිසා කරන්න ඕන. හොඳ නිසා නෙමෙයි. නිවන් මගට ආධාරකයක් වෙනවා නම් ඒ හේතු වෙනුවන්නේ. හොඳයි කියලා නිවෙන්න බැහැ ගත්තොත් එහෙම අමාරුයි.
그것을 위해 필요한 puñña나 dhamma가 있다면, 그 까닭으로 해야 합니다. 좋아서가 아닙니다. nibbāna의 길에 도움이 된다면 그 까닭으로 하는 것입니다. 좋다고 잡으면 [놓기가] 어렵습니다.
ප්රණීත නිසා. ඒක ප්රණීතය මොකක්ද? යම් අත්හැරීමක්, නොයල්මක්, මිදීමක් ඇත්ත ඔය කියන්නාවූ පියයි මනාපයි කිව මුලාව අත්ඇරලා වටිනාකම අත්හැරලා එහිදි වෙන තෘෂ්ණාවේ අත්හැරීමක්, නොයල්මක්, මිදීමක් වුනානම්, රාග අක්ෂයක්, ද්වේශ අක්ෂයක්, මෝහක්ෂයක් වුනානම් මෙන්න මේක ශාන්තයි ප්රණීතයි. මොකක් නිසාද
paṇīta 때문입니다. 그 paṇīta란 무엇입니까? 어떤 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남이 있다면 — 사랑스럽고 마음에 든다는 그 헷갈림을 놓고 값어치를 놓아, 거기서 taṇhā의 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남이 일어났다면, rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya가 일어났다면, 이것이 고요하고 높은 것입니다.
මේක ශාන්තයි ප්රණීතයි. මොකක් නිසාද පැවැත්ම තුළම තිබවිච්ච මානසික අසානයකින් උදෝපු ඉඳලා හැබැයි අතිප්රණීත කියන්නේ අනුපති ශේෂ නිර්වාණය කෙළවර කරන යම් දවසක් ඇත්ද සහමුලින්ම එයින් එහාට විදින්නෙක් නෑ. ඉපදීම වශයෙන් උපදින කෙනෙකුත් නෑ.
왜 그렇습니까? 있음 안에 있던 마음의 괴로움에서 벗어났기 때문입니다. 하지만 가장 높은 것은, anupādisesa nibbāna로 끝내는 날이 있다면, 그 너머로는 겪는 이가 아예 없다는 것입니다. 태어남으로 태어나는 이도 없습니다.
විඳීම් වශයෙන් ඉන්න කෙනෙකුත් නෑ. පැවැත්ම කියා තිබින්නේ දුකක් නම් කායික මානසික දෙකම ඉවර කරපු යම් තැනක් ඇත්නම් එතනින් අර සියලු දුකෙන් නිදහස් වන අන්න සියලු දුකෙන් නිදහස් කිරීමක් ඇත්නම් පරමාර්ථය
겪음으로 있는 이도 없습니다. 있음이라는 것이 dukkha라면, 몸과 마음 둘 다를 끝낸 자리가 있다면, 거기서 모든 dukkha에서 풀려나는, 그 모든 dukkha에서의 풀려남이 있다면, 그것이 paramattha(궁극)입니다.
ඒ පරමාර්ථය කරා යාමට අවශ්ය කියන ශාන්ත ධර්මය ප්රණීත ධර්මය තමයි නිර්වාණ ධර්මය. නිර්වාණ ධර්මය කියන්නේ යම් රාග අක්ෂය වීමක් ඇත්්ද? ද්වේශ අක්ෂයක් ඇත්්ද මෝහ අක්ෂයක් ඇත්්ද එන්නම් ලෝකය පිළිබඳ වටිනාකමින් අත්හැරීන්න වැලීම මිදී ගිහිල්ලා නිදහස් වීමක් ඇද මෙන්න මේ කියන නිවන සාන්තයි ප්රණිතයි කියන එකට පත් වෙනවා මිසක් ඉදිර ටික අපිට ලැබුනහම ලබාගන්නවා මිසක් අපිට ලබන්න තියෙන්නේ කාන්තා ප්රණිතීතයි කියන නිවන් අවබෝධය
그 paramattha로 가는 데 필요한 고요한 dhamma, 높은 dhamma가 nibbāna dhamma입니다. nibbāna dhamma란 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함이 있다면, 곧 세상에 대한 값어치에서 놓아 버리고 들러붙지 않고 벗어나 풀려남이 있다면, 이것이 고요하고 높다는 nibbāna에 이르는 것입니다. 나머지는 우리에게 주어지면 받을 뿐이고, 우리가 얻어야 할 것은 고요하고 높다는 nibbāna의 avabodha입니다.
දැන් නිවන පිළිබඳ මෙන්න මේ ටික තේරුණා මේ විස්තරය වැටහුණා
이제 nibbāna에 대해 이만큼 알아들었습니다. 이 풀이가 와닿았습니다.
දැන් අපිට මොකක්ද වරන්න තියෙන කර්මස්ථානය අපි දැක්ක ඇත්තක් තියෙනවා දැකපු ඇත්ත මොකක්ද නිවන.
이제 우리가 닦을 kammaṭṭhāna는 무엇입니까? 우리가 본 참이 있습니다. 본 참은 무엇입니까? nibbāna입니다.
යම් රාග අක්ෂයක් ඇත්්ද, ද්වේශ අක්ක්ෂයක් ඇත්්ද, මෝහ අක්ෂයක් ඇත්්ද මෙන්න මේ කියන නිවන ඇරෙන්න. තවත් මොනවත් ලබන්න. තවත් මොන දෙයක් සඳහා මෙහ ඇවිද?
rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함이라는 이 nibbāna 말고, 또 무엇을 얻으려고, 또 무엇을 위해 여기 왔습니까?
ඒ සඳහා අවශ්ය කියන මධ්යම දහම් තුළ මෙහ ඇවින්නේ නිවන බලාපොරොත. නිවන ලබා ගැනීමට ආධාරක නිසා. හොඳ නිසානේ. ඒ නිසා ඒ ම අත්හරිලා.
그것에 필요한 majjhima dhamma 안으로 여기 온 것은 nibbāna를 바라서입니다. nibbāna를 얻는 데 도움이 되기 때문이지, 좋아서가 아니지요. 그러니 그것도 [결국] 놓습니다.
ඇසුරු කළ යුතු මත්යම දහම ඇසුරු කරන්න ඕනේ. හැබැයි ප්රමාණය සීමාව දැනගෙන ඊට එහා එහා දුක් දහම් තියෙනවා නම් ඒ අහලකටවත් යන්න පොතක් පාප දහම
가까이해야 할 majjhima dhamma는 가까이해야 합니다. 다만 그 양과 한도를 알고서. 그 너머에 dukkha의 dhamma가 있다면 그 근처에도 가지 않습니다. 그것은 pāpa dhamma입니다.
මෙන්න මේ ටික දැනගත්තට පස්සේ අපි ඒකක් දන්නේ. මටත් සියලුම ලෝක සත්වය හඉ. යම් දවසක දැකිය යුතුක් ඇතනම්. දැකිය යුතු එකම දේ මෙන්න මේ කියන රාග අක්ෂය, ද්වේශ අක්ෂය, මෝහක්ය කියන නිවනක්.
이것을 안 뒤에 우리는 한 가지를 압니다. 나도, 모든 세상 중생도 언젠가 보아야 할 것이 있다면, 보아야 할 단 하나는 rāgakkhaya, dosakkhaya, mohakkhaya라는 nibbāna입니다.
දකින්නේ මොකෙන්ද? පස් ඇහෙන්නේ නෙමෙයි, දිවැසින් නෙමෙයි. ප්රඥා චක්ෂසයෙන් හෙවත් නුවනැති.
무엇으로 봅니까? 살의 눈도 아니고 dibba cakkhu도 아닙니다. paññā cakkhu, 곧 슬기의 눈으로 봅니다.
මෙන්න දහම් ඇහැ පහළ වෙනවා කියවන්න ඕකට දහම් ඇහැ පහළ වුණා කියන්නේ ඔය ධර්මය අහලා විග්රහ කරලා ගත්තට පස්සේ රාගක් ක්ෂය කරලා, ද්වේශක් ක්ෂය කරලා, මෝහක් ක්ෂය කරලා යවන යම් අත්හැරීමක්, නොවැල්මක් මිදීමක් ඇති. මෙන්න මේ තෘෂ්ණාවේ සහමුලින් ශේෂයක්වත් නැතුව විරාගයට පත්වීමක්, නිරෝධයට පත්වීමක් ඇි. මෙන්න මේ ඇරෙන්න වෙන
dhamma의 눈이 생긴다는 것이 바로 이것입니다. dhamma의 눈이 생겼다는 것은, 그 dhamma를 듣고 풀어 본 뒤에 rāga를 다하고 dosa를 다하고 moha를 다하게 하는 어떤 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남이 있다는 것, 이 taṇhā가 남김없이 virāga에, nirodha에 이르는 것이 있다는 것입니다.
නිරෝධයට පත්වීමක් ඇි. මෙන්න මේ ඇරෙන්න වෙන දැකිය යුත්තක් මේ ලෝකේ නෑ. කවුද හරි දකිනවා නම් දකින්න ඕන උත්තර. අනික ඔක්කොම අතරමක් කරනවා.
이것 말고 이 세상에 보아야 할 것은 없습니다. 누구든 본다면 보아야 할 것은 이것입니다. 나머지는 모두 길을 헤매게 합니다.
මෙන්න මෙතන හිත පිහිටියා නම් බෞද්ධයාට කර්මස්ථානය හම්බවුනේ.
여기에 마음이 자리 잡았다면 불자에게 kammaṭṭhāna가 생긴 것입니다.
නිවන සඳහා යමක් කටයුතුද ඒක කරනවා මිසක් අපි වෙන මොනවා කරන මෙන්න තීරණය යාව.
nibbāna를 위해 해야 할 것을 할 뿐, 우리가 달리 무엇을 하겠습니까? 이것이 내린 결정입니다.
එහෙනම් මටත් සියලු ලෝක සත්යයාරක් කළ යුතු යම් කටයුත්තක් ඇත්නම් ඔය ටික දැනගත්තා නම් නිවන සඳහා යම් යාක් කළ යුතුද වෙන කරන්න දෙයක්නේ. කළ යුතුච්චර
그러니 나도, 모든 세상 중생도 해야 할 일이 있다면, 이것을 알았다면, nibbāna를 위해 해야 할 것 말고 다른 할 일이 있겠습니까? 해야 할 만큼만입니다.
ඔන්න ඔය ටික ආවා නම් ප්රධාන වශයෙන් දැන් ඕකට ඒක දෙයක් එනවා කර්මස්ථාන ගත්තා මමද සියලු ලෝක සත්වයෝ නිවන් දකිත්තව එකයිනේ නිවන් දකිත්තා
이것이 왔다면, 이제 무엇보다 한 가지가 옵니다. kammaṭṭhāna를 잡았습니다. '나도 모든 세상 중생도 nibbāna를 보기를.' 하나뿐이지요, 'nibbāna를 보기를'.
නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා ගන්නවා එක පද දෙකකයි නිවන් දකිත් ඔන්න කර්මස්ථානය බැ.
'nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를' 하고 잡습니다. 낱말 둘, 'nivan dakitvā(nibbāna를 보기를)', 이것이 kammaṭṭhāna입니다.
දැන් මේක වඩාගෙන යනකොට වැදගත් දෙයක් වෙනවා. ඔන්න දැන් හොඳම හරියක් දැනි.
이것을 닦아 가면 값진 일이 일어납니다. 이제 가장 좋은 몫이 느껴집니다.
දැන් මමයි ලෝක සත්යන්ටයි කාටත් එකම පිරිසන නිවන් දැකීම කියලා අපි දැක්කට පත්. දැන් මමද සියලු ලෝක සත්යයෝ කියන්න ඕනේ පටන් ගන්නවා නිවන් දකිත්තාවා. නිවන් දකිත්තා වෙන කියන්න දන්න නැහැ දැන් අරමුණ ඇවිදි ක
이제 나와 세상 중생 모두에게 같은 목표가 nibbāna를 보는 것이라고 보게 됩니다. 이제 '나도 모든 세상 중생도 nibbāna를 보기를' 하고 말하기 시작합니다. 'nibbāna를 보기를' 말고는 다른 말을 모릅니다. 이제 목표가 와 있습니다.
නිවන් දැකීම හැර වෙන කරන්න කිසිම දෙයක් නැ. මුළු ධර්මයම කැටි වුණා. හරේම සම්පූර්ණ වුණා.
nibbāna를 보는 것 말고는 할 것이 아무것도 없습니다. 온 dhamma가 하나로 뭉쳤습니다. 알맹이가 온전해졌습니다.
නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්තා ඕක තම කරස්කාර.
'nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를' — 이것이 kammaṭṭhāna입니다.
දැන් මේක වඩන්නකොට දැන් නිවන් කියන එක වැටහිලා තියෙනවා. යම් තැනක අල්ල ගැනීමක් තිබුණම් නිවන් නෙමෙයි. පැවැත්මිය යම් තැනක අල්ලගැනීමක් තිබුණම් ඒක නිවන් නෙමෙයි. ඒක අල්ලගැනීම. ඒ අල්ලගැනීමේ යම් අත්හැරීමක් වීද නොඇල්මක් වීද මිදීමක් වීද වෙන නිවන්
이제 이것을 닦으면 nibbāna라는 것이 알아집니다. 어딘가에 붙잡음이 있다면 그건 nibbāna가 아닙니다. 있음 어디에 붙잡음이 있다면 그건 nibbāna가 아니라 붙잡음입니다. 그 붙잡음의 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남이 있다면 그것이 nibbāna입니다.
මේක දකින්න ඕනේ ප්රඥාවෙන්. ප්රඥාවෙන් මේක දැකට පත්වෙ නිවන් දැකට පස්සේ ලෝකේ යම් ඇලීමක් තිබුනම් අත්හැරි යනවා නොවැලි යනවා ිදි යනවා ඒක වක්ගන්න බැහැ ඒක ධර්මතාවය නිවන් දැකීමේ ධර්මාවේ ඕකයි.
이것을 paññā로 보아야 합니다. paññā로 이것을 보게 되어 nibbāna를 본 뒤에는, 세상에 어떤 들러붙음이 있었다면 놓여 가고, 들러붙지 않게 되고, 벗어나 갑니다. 그것은 막을 수 없습니다. 그것이 dhammatā, nibbāna를 봄의 dhammatā가 바로 그것입니다.
එහෙනම් මටත් ලෝකේ අරත් එකම පැතුමක් තියෙනවා මොකක්ද නිවන් දකින්න වෙන පතන එකක් ඔයිෙන් එහා පැතුමක් නිවන ඇරෙන්න තව එකක්
그러니 나에게도 세상에도 바람은 하나입니다. 무엇입니까? nibbāna를 보는 것이지 다른 바람이 아닙니다. 그 너머의 바람, nibbāna 말고 다른 것은 없습니다.
මෙන්න මේ අදහස අරගෙන වදාගෙන වදාගෙන යනකොට දැන් එක දෙයක් වෙන්නේ.
이 생각을 잡고 닦고 또 닦아 가면, 이제 한 가지가 일어납니다.
දෘෂ්ටියෙන් අල්ලගෙන තිබිච්ච ලෝකය දෘෂ්ටිය කැපි කැපි යනකො බලාින්තදී නිදහස් වෙලා යනවා.
diṭṭhi로 붙잡고 있던 세상이, diṭṭhi가 끊기고 끊겨 갈 때, 보는 사이에 풀려 갑니다.
ඇහැ රූපයක් අල්ලගෙන හිටියා නම් දැන් අල්ලන්න නැතුව යනවා.
눈이 rūpa를 붙잡고 있었다면, 이제 붙잡을 것 없이 됩니다.
කන ශබ්ද පස්සේ දිව්වානම් දැන් දුවන්නේ නැතුව යනවා. නාසයේ ගන්ධයන් පස්සේ හොය හොයා ගියානම් දැන් ඒ පස්සේ යන්නේ නැහ.
귀가 소리를 쫓아 달렸다면, 이제 달리지 않게 됩니다. 코가 냄새를 찾고 찾아 다녔다면, 이제 그것을 쫓지 않습니다.
දිව රසය පස්සේ යන බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා නම්, හොයන බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා. දැන් ඊ පස්සේ යන්න නැතුව යා.
혀에 맛을 쫓는 기대, 찾는 기대가 있었다면, 이제 그것을 쫓지 않게 됩니다.
කයේ ස්පර්ශයන් පස්සේ යම් බලාපොරොත්තුවක් ඇති කළා නම් අත්හැරි යනවා එකක් පස යන්න.
몸의 닿음을 쫓는 기대를 만들었다면, 놓여 가서 그것을 쫓지 않게 됩니다.
අතීතය පිළිබඳ මල්ලා ගැනීමක් තිබුණා නම් මනසින් අත්හැරි යනවා මිදි යනවා නොලිය යනවා. මතු අනාගතිය පිළිඳියන් බලාපොරොත්තුවක් තිබුණම් අත්හැරි යනවා නොවැලි යනවා මිදින්න.
지난날에 대한 붙잡음이 있었다면, 마음으로 놓여 가고 벗어나고 들러붙지 않게 됩니다. 앞날에 대한 기대가 있었다면, 놓여 가고 들러붙지 않고 벗어납니다.
දැන් මේ වර්තමානය කියන පැවැත්මක යම් දෙයක් කරන්න බලාපොරොත්තුවක් තිබුණනම් අත්හැරි යනවා නොවැලි යනවා හිටියා. අන්න එතකොට එක දෙයක් වෙනවා. මෙච්චර කාල නොදැකපු අත්දැකීමක් ලැබෙනවා.
지금이라는 있음에서 무언가를 하려는 기대가 있었다면, 놓여 가고 들러붙지 않게 됩니다. 그때 한 가지가 일어납니다. 이제껏 겪어 보지 못한 겪음을 얻습니다.
මුල යහපත්, මැද යහපත්, අග යහපත්, අර්ථ සහිත, ව්යංජන සහිත සර්වාකාරයෙන් පරිපූර්ණ ශාසන බ්රහ්මචරියව් කියන්නේ ඔන්න ඕකයි. කිසිගනින් අඩුවක් න.
처음도 좋고 가운데도 좋고 끝도 좋으며, 뜻을 갖추고 글을 갖추어 모든 면에서 온전한 sāsana의 brahmacariya라는 것이 바로 이것입니다. 어느 것 하나 모자람이 없습니다.
දැන් කොහොමද අනුපූරව මිදෙන්නේ? ටික ගමන් අහින් ගිටියේ නැහැි මදෙන්නේ.
그러면 어떻게 차례차례(anupubba) 벗어납니까? 단번에 벗어나지는 않습니다.
කාම භවයට බැඳ හිටිය හැඳිලා හිටපු යම් ශක්තියක් තිබුණන් බලවේගයක් නැගුණනම් කාම භවයෙන් නිදහස් කරනකොට අපිට වෙනසත් ඇහෙන්න පටන් ගන්නවා. අපි භාවනා කරගෙන යනකොට
kāma bhava에 묶여 붙어 있던 어떤 힘, 일어난 기운이 있었다면, kāma bhava에서 풀려날 때 우리도 달라짐을 느끼기 시작합니다. bhāvanā를 해 나갈 때 말입니다.
වෙන ප්රතිඵලය අත්දගෙන නැ. නිකන් කියව කියව ඉන්න එකක් නෙම කෙවි.
열매를 겪지 못한 채 그저 되뇌기만 하는 것이 아닙니다.
කාම ලෝකයට ඇදිලා බැඳිලා රැඳිලා හිටපු යම්කිසි ආකර්ෂණයකින් නිදහස් වෙලා යනවා. කාම භෝගීත්ය සඳහා දිව නාසය ශරීරය පෝෂණය කරමින් ඒවට ආකර්ෂණය කරමින් තිබිච්ච ආකර්ෂණයකින් ඒ ටික නිදහස් වෙලා යනවා.
kāma 세상에 끌리고 묶이고 머물러 있던 어떤 끌림에서 풀려납니다. kāma를 누리려고 혀와 코와 몸을 기르며 그것들에 끌리던 끌림에서 그만큼 풀려납니다.
නිදහස් වුනගාම තමන්ට දකින්න පළන් වෙනවා. අත්හැරීම නොවැලීම මිදීම කායික මානසික දෙපැත්තෙම දකින්න පටන් ගන්නා.
풀려나면 스스로 볼 수 있게 됩니다. 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남을 몸과 마음 양쪽에서 보기 시작합니다.
සවිතක්ක කළේ සවිචාර කළේ නිවන් දකිත් වචන දෙක විවේකයෙන් හටගත් ප්රීතියයි, සුඛයයි ඒකාග්රතාවයයි දෙකකෙන් සිද්ධ කළේ මොකක්ද අත්හැරීමේ නොයල්මේ මිදී ස්වභාවය
savitakka와 savicāra로 한 것은 'nibbāna를 보기를'이라는 두 낱말입니다. viveka에서 생긴 pīti와 sukha와 ekaggatā로 무엇을 이루었습니까? 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남의 성품입니다.
බලාපොරොත්තුවක් වෙලා හිටියේ නෑහැ ප්රථම ධ්යානයේ නැත් අනුපූර්ව මාර්ගයේදී ප්රථම ධ්යානයට පත් වෙනවා නිරායාසය පත් වුනාට පස්සේ මොකද වෙන්නේ?
첫째 jhāna를 기대하고 있었던 것도 아닌데, anupubba의 길에서 저절로 첫째 jhāna에 이릅니다. 이른 뒤에는 어떻게 됩니까?
දිවනාසය ශරීරය පිනවන කාම ලෝකෙයන් බැඳීමක් හැඳීමක් තිබුණා. ඒ ආකර්ෂයෙන් නිදහස් කරලා නිදහස් වුණා කියන හැඟී ඇති කරඕන.
혀와 코와 몸을 즐겁게 하는 kāma 세상에 묶임과 매임이 있었습니다. 그 끌림에서 풀려나, 풀려났다는 느낌이 생겨야 합니다.
නිකන් හිතුවිල්ලක් නෙමෙයි. ක්රියා පද්ධතියකින් නිදහස් වුන බව දැන්න පටන් ගන්නවා.
그냥 하는 생각이 아닙니다. 돌아가던 어떤 틀에서 풀려났다는 것이 느껴지기 시작합니다.
කර්මස්ථානය වඩනකොට ප්රථම ධ්යානය තියෙනවා දන්නේ නැ. සම්මා සමාධියට අයිති.
kammaṭṭhāna를 닦을 때 첫째 jhāna가 있다는 것을 [미리] 알지는 못합니다. 그것은 sammā samādhi에 속합니다.
එතනින් නවතින්නේ නෑ. ප්රීති වෙන්න සතුටු වෙන්න පැවැ මොනවද තියෙන්නේ කියලා දැකලා ඉවදී
거기서 멈추지 않습니다. 기뻐하고 즐거워할 만한 무엇이 거기 있느냐고 보고서 벗어납니다.
මොන ජාතිය හරිය කර්මස්ථානය වන්නකෝ මොන ජාතියේ දර්ශනයක් රූපයක් පෙුණා. ලෝකෙන්
kammaṭṭhāna를 닦는 동안 어떤 장면, 어떤 rūpa가 보이든, 그것은 세상입니다.
නිවන නෙ. නිවන මොකක්ද ලෝකේ යන යමක් ඇත්නම් අත්හැරිය ගියාද? නොවැලී ගියාද මිදී ගියාද එතනයි නෙම. අදහස නිකම කියලා තෙරෙනවා.
nibbāna가 아닙니다. nibbāna는 무엇입니까? 세상이라는 것이 있다면, 그것이 놓여 갔는가, 들러붙지 않게 되었는가, 벗어났는가 — 바로 거기입니다. 그 생각이 그렇게 분명해집니다.
බාහිර ලෝකයේ කිසිම ඡායාවකට කිසිම අමනුස්සයෙකුට කිසිම කෙනෙකුට නවන්න බැහැ. කිසිම මාරයෙකුට නවත්තන්න ලැබ. මායා දර්ශනය ඇති කරලා රවට්ටන්න ලැබ. මොකද දකින දකින දර්ශනයක් ඇත්නම් නවර නෙමෙයි. ඒක ලෝකය.
바깥 세상의 어떤 그림자도, 어떤 amanussa도, 어느 누구도 붙들어 둘 수 없습니다. 어떤 Māra도 붙들어 둘 수 없습니다. 환영을 보여 속일 수도 없습니다. 왜냐하면 보이는 장면이 있다면 그것은 nibbāna가 아니라 세상이기 때문입니다.
ප්රඥාවයට ගෝචර කරලා ඇත්ත පෙලා දෙනවා. මොන ජාතිය රූප පෙන්නවත් මොන ජාතියේ ලෝක මවලා පෙන්නත් එතන ඇදලා බැඳලා තියන්න කිසිම හැකියාවක් නැතුව යනවා.
paññā에 비추어 참을 보여 줍니다. 어떤 rūpa를 보여 주든, 어떤 세상을 지어내 보여 주든, 거기에 끌어다 묶어 둘 힘이 전혀 없게 됩니다.
ඔය වචනේ ගත්ත ගම නිවන් දකින්න දැකලා තියෙන්නේ අර ලෝකේ ලෝකය දකින්න නෙමෙයි මම බලවර නිවන් දකින්න. එතකොට අදහස එනවා. මොන ජාතිය සුන්දර ලෝකයා පෙන්නවත් ඕක නෙමෙයි මම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නිවන් දකින්නනේ. අන්න දැන් නිවන් දැකීම දැනගත්තා.
그 낱말을 잡는 순간 'nibbāna를 보기를' — 내가 보려는 것은 세상이 아니라 nibbāna다. 그때 생각이 옵니다. 어떤 아름다운 세상을 보여 줘도 내가 바라는 건 그게 아니라 nibbāna를 보는 것이다. 그때 nibbāna를 봄이 무엇인지 알게 되었습니다.
නිවන් දකිනවා කියන්නේ ලෝකේ සුන්දරත්වය දකින එක නෙමෙයි. ලෝකේ සුන්දරත්වය මායාවක්. ඕකේ යම් ඇලීමක් තිබුනම් බලාපොරොත්තුවක් තිබුනම් ඒක අත්හැරීම නොවැලියාමයි නිවන් කියන්නේ.
nibbāna를 본다는 것은 세상의 아름다움을 보는 것이 아닙니다. 세상의 아름다움은 māyā입니다. 거기에 들러붙음이나 기대가 있다면, 그것을 놓고 들러붙지 않는 것이 nibbāna입니다.
දැන් ඒ තත්ත්වය මට දකින්න ඕනේ. ඕකේ ඇලි ඇලී ඉන්න එක දකින්නේ නෙමෙයි මම මේ බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. ඕකේ අත්හැරියා යනවා දකින්න. නොවැලි යනවා මිදී යනවා දකින්න.
이제 그 처지를 내가 보아야 합니다. 내가 바라는 것은 거기에 들러붙어 있는 것을 보는 것이 아니라, 거기서 놓여 가는 것, 들러붙지 않게 되고 벗어나는 것을 보는 것입니다.
මෙන්න මේ අදහස එනකොට මොකද වෙන්නේ? නිවන් මග වැඩෙනවා. නිවන අවබෝධ වෙනවා.
이 생각이 오면 어떻게 됩니까? nibbāna의 길이 자랍니다. nibbāna가 깨달아집니다.
ඒ අවබෝධය වෙන්න අනු පිළිවෙලින් අත්හැරියන්න කාම ලෝකයේ කාම අදහස් කාම බලාපොරොත්තු කාම ඇදීම් බැඳීම් සලාතැදි අත්හැරියා.
그 깨달음이 오도록 차례차례 놓여 갑니다. kāma 세상의 kāma 생각, kāma 기대, kāma의 끌림과 묶임을 모두 놓았습니다.
ඊට පස්සේ රූපාවචර ලෝකයට යම් ඇලීමක් බැඳීමක් තියවුණ නම් අත්හැරියන්න. අරූපාවචර ලෝකයා කියන අරූප ලෝකය යම් ඇලීමක් බැඳීමත් වෙලා මානසිකත්වය තුළ අත්හැරියන්න.
그 뒤에 rūpāvacara 세상에 들러붙음과 묶임이 있었다면 놓여 갑니다. arūpāvacara라는 arūpa 세상에 들러붙음과 묶임이 마음에 있었다면 놓여 갑니다.
අත්හැරීමක් ඇද නොයල්මක් ඇත්්ද මිදීමක් ඇත්්ද නිවන් මග ඵලයක් ලැබුවත් නිවන් ඵලය හෙහෙවත් මාර්ග ඵල මාර්ගය ඵලය එහෙන් ලැබෙනකොට
놓음이 있고 들러붙지 않음이 있고 벗어남이 있다면, 그것이 nibbāna의 길입니다. 열매를 얻어도 nibbāna의 열매, 곧 magga와 phala입니다. 그 magga와 phala가 거기서 얻어질 때,
දැවි දැවි යම්කිසි අවිද්යාවකින් තෘෂ්ණාවකින් බැඳීමක් තිබුණනම් ඒ සියලුම තෘෂ්ණාවන් දැවිල යනවා.
타고 또 타서, avijjā와 taṇhā로 묶임이 있었다면 그 모든 taṇhā가 타 버립니다.
ඒවාසක් තිබුනම් ආකර්ෂණයක් ශරීරගතව බැඳිලා තියෙනා ලෝකයත් එක්ක ලෝකයෙන් තමා කියන්නා වූ තත්ත්වය නිදහස් වෙන්න ඕනේ.
[바람이] 있었다면, 몸에 묶여 세상과 맺어 있던 끌림이 있었다면, 세상에서 '자기'라는 처지가 풀려나야 합니다.
නිදහස් වේ නිදහස් වීමට තමා ඉවර වෙන්න පටන් ගන්නවා. තමා කියලා හැදිලා තිබුන කාම ලෝකය තමා කියමත් තිබුනම් කාම ලෝකයෙන් ඉවත් වුනා. දැන් කාම ලෝකය තමානේ.
풀려나면서 '자기'가 끝나기 시작합니다. kāma 세상에 '자기'라고 만들어진 것이 있었다면, kāma 세상에서 떠났습니다. kāma 세상이 바로 그 '자기'였으니까요.
රූප ලෝකයත් එක්ක බැඳිච්ච යම් තමා කියලා යමක් තිබුන්න නම් ඒකත් ඉවත් වෙලා යනවා. අරූප ලෝකයට බැඳිච්ච යම් තමා කියලා යමත් වෙනවා නම් ඒකත්ති වෙලා ගියා දාර සුද්ධ වෙලා ගිලා නිරෝධය හින්තිමට අත්හැරී ගියා නොවැලී ගියා මිදී ගියා.
rūpa 세상과 묶인 '자기'라는 것이 있었다면 그것도 떠나갑니다. arūpa 세상에 묶인 '자기'라는 것이 있다면 그것도 떠나가, 깨끗해져 마지막 nirodha에 이르기까지 놓여 가고 들러붙지 않게 되고 벗어나 갔습니다.
ධ්යාන ගැන හිතාගෙන හිටියත් නැතම් සම්පූර්ණය කොහොම ටික අත්ථ සමාපත්තියටම පූර්ණ වෙලා ගිහිල්ලා නවානුපූරණ සමාපත්තියට නිරෝධයට පත් වෙනවා අන්තිම තව
jhāna를 생각하고 있지 않았어도 온전해져서, 여덟 samāpatti가 다 채워지고, 아홉째 차례의 samāpatti(navānupubba samāpatti), 곧 nirodha에 이릅니다. 마지막입니다.
ඊට පස්සේ දකිනවා සියලු ලෝකෙම අත්හැරී කියන්න නොවැලී ගියාමි කියතක් නෑහ ගත සමාපත්තිය දකිනවා නිරෝධ සමාපත්තිය නවානුපුර සමාපත්තියෙන් අර සමාපත්තිය නැ
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
නවානුපුර සමාපත්තිය වැඩිය යුත්තේ දැනගත යුත්තේ ඔන්න ඔය ටික වැඩිලා සම්පූර්ණ එනකන්ම ම නිවන් දකින්න
닦아야 할 것, 알아야 할 것은 이것이 다 닦여 온전해질 때까지 nibbāna를 보는 것입니다.
ඉගෙන ගන්න දෙයක් නැ. දැනගන්නයි තියෙන්නේ. දැන ගැනීමට දවස කියන සාධක මූලික වචන නිවන් දකින්න
배울 것은 없습니다. 알기만 하면 됩니다. 알게 하는 바탕이 되는 낱말은 'nibbāna를 보기를'입니다.
කවුරු හරි ඉන්න පැන්න ඔහුත් නිවන් දකින්නා මාත් නිවන් දකින්නා.
누군가 있다면, '그도 nibbāna를 보기를, 나도 nibbāna를 보기를'.
ආදරෙන් කතා කරන්නා වූ ඔය ආදරය කියන එක ලෝකය එකක්. ඒක ඇති වැඩක් නැහ. නිවන් දකිත්.
다정하게 말하는 그 사랑이라는 것은 세상의 것입니다. 그건 소용없습니다. 'nibbāna를 보기를.'
අන්තිමට නිවන් දකිත්වා කියන වචනය හැමතැනටම පැතිරෙනවා.
마침내 'nibbāna를 보기를'이라는 말이 모든 곳으로 퍼집니다.
සුන්දර ලෝකයක නනවා දැක්කුත් යැටුම ලෝකය දැටුම අත්ලා නිවන් දකිට්ව
아름다운 세상을 보아도, 그 봄을 놓고 'nibbāna를 보기를'.
හිනාහ වෙනවා විහළු කරනවා දැන් විහිළුව අත්ඇලා නිවන් දකිත්තා දක් ගාලා හිතර එනවා. තමා විහිලුවක් කරනවදකුවොත් මගේ මේ විහිලුව නැවතිලා මහත් නිවන් දකිත්
웃고 농담하다가도, 이제 그 농담을 놓고 'nibbāna를 보기를' 하는 생각이 마음에 옵니다. 자기가 농담하고 있음을 알아차리면 '내 이 농담은 그치고 nibbāna를 보기를'.
නිවන් දකිත්වා වචනයයි ගන්නේ මුළු ලෝකයෙම මිදිර යනවා. වරලා දකිනවා. අත්හැරිලා යනවා. මොකකුත් වචන ඔන්න කර්මස්ථානයක් පප
'nibbāna를 보기를'이라는 낱말을 잡으면 온 세상에서 벗어나 갑니다. 그렇게 보고 놓여 갑니다. 이것이 kammaṭṭhāna입니다.
ඉතින් මමයි සියලුම සත්වය නිවන් දැක්කොත් සැනසනවා. කොච්චරයි පස්සේ ඉගෙනගන්න නේම මේ දැනගන්න.
그러니 나와 모든 중생이 nibbāna를 보면 편안해집니다. 이것은 배우는 것이 아니라 아는 것입니다.
කරන කියන හැම දේකතිම මොකක් වෙන්නේ? රහසක් විදිෙනවා. කෑමක් හම්බ වුණා. රි රසයි. රසය පැත්තකට ගියාවේ නිවන් දකින්නවා. ඒ රසෙන් මිදිලා යනවා. රසයේ තියෙන ගිජකුත්ම බිදිලා යනවා.
하고 말하는 모든 일에서 무엇이 일어납니까? 맛을 누립니다. 먹을 것을 얻었는데 아주 맛있습니다. 맛은 한쪽으로 두고 'nibbāna를 보기를'. 그 맛에서 벗어나 갑니다. 맛에 대한 탐착이 깨져 갑니다.
ලස්සන ඇදුමක් හොයාගෙනවා. ලස්සන හදින එක පැත්තක තියච්ච අය නිවන් දකිත්. දිග දවසක් වැඩිලා යනකොට නිවන් දකිත්වා කියනකොට අත්හැරින්න වැඩි යනවා. හොඳට නිවන් පැහැදිලි වෙනවා.
예쁜 옷을 찾습니다. 예쁘게 꾸미는 일은 한쪽에 두고 'nibbāna를 보기를'. 긴 날을 닦아 갈수록, 'nibbāna를 보기를' 할 때 놓음이 늘어 갑니다. nibbāna가 아주 또렷해집니다.
අර නිවන කියන එක දකින්න ඕනේ විදිහින්. එතකොට නිවන පිළිබඳ දෘෂ්ටිය නැතිවෙලා යනවා. නිවන පිළිබඳ මුලාවත් තිවනා ඒක නැතිවෙලා යන්නේ.
저 nibbāna라는 것을 그런 식으로 보아야 합니다. 그러면 nibbāna에 대한 diṭṭhi가 없어집니다. nibbāna에 대한 헷갈림도 없어집니다.
වැඩෙනකොට දැනගන්න නිවන් දකිත්වා කියන මාර්ගය වැඩෙනකොට මාර්ගය පසුතලයක් හම්බ වෙනවා.
닦아 갈 때 알아 두십시오. 'nibbāna를 보기를'이라는 길이 자라면 길의 바탕이 생깁니다.
අන්න යම් අත්හැරීමක්, නොවැල්මක්, වමිදීමක් මුල් කරගෙන මේ කායික වන්නා වූ දාහයක් බන්ධනයක් අත්ලා නිදහස් වුනා හා සමත්වයට පත් වෙනවා. අල්ලන තැනක් නෙමෙයි හැබැයි නිවන් වගේ එක ලකුණක්.
어떤 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남을 바탕으로, 몸의 타오름과 묶임을 놓고 풀려난 것과 같은 처지에 이릅니다. 붙잡을 자리는 아니지만, nibbāna 같은 하나의 표시입니다.
නිවන් මග වැඩෙන බවට ලකුණක් හපුව ප්රථමධ්යාන
nibbāna의 길이 자란다는 표시가 나타났습니다. 첫째 jhāna입니다.
තවදුරටත් ඇදිලා කියියා. තවත් නිදහස් වුණාද සැහැල්ලුව ආලෝක වේගනත් එන්න. ආකර්ෂණයකින් මිදිලා ගියා වගේ තත්ත්වයට පත් වෙන්නවා.
더 나아가면 더 풀려나고, 가벼움과 빛의 기운도 옵니다. 끌림에서 벗어난 듯한 처지에 이릅니다.
අල්ලගන්න එකක් ඒකේ නැහැ. හැබැයි නිවන් මග වැඩෙන්න පවද දන්නේ. මාර්ගය වැඩෙන්න.
거기에 붙잡을 것은 없습니다. 하지만 nibbāna의 길이 자라는 것임을 압니다. 길이 자라는 것입니다.
මුළු ශරීරයම සැහැල්ලු වෙලා ආලෝකයක් ඔගේ තියෙන කයක් තියෙනවද කියලා හොයන්න බැරි. විශාල නිදහසට පත් වෙනවා. මේ අත්හැරි හරියා නැහැ. තුන්වෙනි ධ්යාන තත්වයට පත් වෙනවා.
온몸이 가벼워져서, 빛뿐이라 몸이 있는지조차 찾을 수 없습니다. 큰 풀려남에 이릅니다. 셋째 jhāna의 처지에 이릅니다.
අල්ලගන්න එකක් නැහැ. හැබැයි නිවන් මග බව දන්න මාර්ගය වැඩෙන්න.
붙잡을 것은 없습니다. 하지만 nibbāna의 길임을 압니다. 길이 자라는 것입니다.
අඟ පසඟත් මුකුත් නැතුව ඉන්න දෙයක් හොයෙන්නෙත් නැතුව. එකම ආලෝකයක් බවට පත් වෙලා ආලෝකයක් වශයෙන් දැනෙන්න පටන් ගන්නා. සමාධි
팔다리도 아무것도 없이, 있는 무엇도 찾아지지 않습니다. 하나의 빛이 되어 빛으로 느껴지기 시작합니다. samādhi입니다.
ඔය වචන කීක කර ඉන්න වෙලාවක දකින්න පටන් ගඟක් ඇත්තෙම. කොහෙද ඉන්නේ බලමහම ඉන්න තැනක් කියන්න.
그 낱말을 되뇌고 있는 동안 정말로 보기 시작합니다. 어디 있는지 살펴보면 있는 자리를 말할 수 없습니다.
හැබැයි ඒකත් නිවන නෙමෙයි. නිවන්ගේ යනකොට පේන පෙර ලකුණ චතුයක්
하지만 그것도 nibbāna가 아닙니다. nibbāna로 갈 때 보이는 앞선 표시, 넷째 [jhāna]입니다.
ඒ ලුනත් අත්ඇරිලා ගිහිල්ලා. කායික ස්වභාවයක් කිසිවක් නැති. අනන්ත වූ ආකාශයක් හා සමා හැටියට අරමුණ. රූපාවචර ඉක්මල අරූපාවචරයෙක්
그 표시마저 놓여 갑니다. 몸의 성품이 아무것도 없습니다. 끝없는 허공과 같은 것을 대상으로 합니다. rūpāvacara를 넘어선 arūpāvacara입니다.
හැබැයි මග වැඩෙන ලකුණ මිසා අ කල්ලගන්න ටිකක් කියගෙ. හැබැයි ආකාශානංචාතන සමාධිය ඒකෙනු නිදහස් වෙලා. අනන්තයට විදිච්ච
하지만 길이 자라는 표시일 뿐 붙잡을 것은 아닙니다. ākāsānañcāyatana samādhi입니다.
ඒකෙනු නිදහස් වෙලා. අනන්තයට විදිච්ච දැනීමක් දැනින්න පටන් ගන්නවා. වෙන මොකුද? හැබැයි ඒකත් නිවන නෙමෙයි සමාධියම තව නැත්නේ.
그것에서도 풀려나, 끝없이 퍼진 앎이 느껴지기 시작합니다. 다른 무엇이겠습니까? 하지만 그것도 nibbāna가 아닙니다. 아직 samādhi일 뿐입니다.
අත්හැරීමක් එතනත් හිත. එයි පල්ලේ හරි අත්හැදලා. විහිදුනු හිතක් නැති. දැනීම් සිතක් මාත්රයක් බවට පතෙච්ච පොඩ්ඩක් එකතු වෙන තැනක් තියෙනවා. එහෙම එකක් දකින්න හම්බ වෙනවා. දැනෙන්න හැබැයි නිවන නෙමෙයි
거기서도 마음에 놓음이 있습니다. 퍼진 마음이 없어집니다. 앎의 마음 한 조각이 되어 조금 모이는 자리가 있습니다. 그런 것을 보게 되고 느끼게 됩니다. 하지만 nibbāna가 아닙니다.
විඤ්ඤාණංචායතන අවස්ථාවක් අත්ඇරලා ගියා. ඒකුත් අත්තරෙමේ තියෙන්නේ වැලීගිය මාර්ගය වැඩීම. ඒ තිතත් අත්හැරිලා යන්නේ.
viññāṇañcāyatana의 단계를 놓고 갔습니다. 그것마저 놓는 것은 들러붙지 않게 된 길의 자람입니다. 그 마음도 놓여 갑니다.
ඒකත් අත්හැරලා ගියාට පස්සේ ඉන්න බව දැනෙන මාත්රයක් තියෙනවා. දැනීම් මාත්රය. නේව සංඥා නාසං එතන සමාධිය පිසක් ඒකත් නිවනට.
그것마저 놓고 간 뒤에는 있다는 것만 느껴지는 한 조각이 있습니다. 앎 한 조각입니다. nevasaññānāsaññāyatana samādhi입니다. 그것도 nibbāna가 아닙니다.
ඒකෙන් එහාට ලෝකයක් නෑහැ. අරූපාවත අන්තිම ඒකයි. ඒකත් අත්හැරීන් නොලී මිදී ගියාද සියලු දැනීම් ඉවරයි. සංඥා වේදනා දෙකම අත්රි ගියා. නිරෝධ සමාපත්තියට ගියා. අපි හිතන්න
그 너머에는 세상이 없습니다. arūpāvacara의 마지막이 그것입니다. 그것마저 놓고 들러붙지 않고 벗어나면 모든 앎이 끝납니다. saññā와 vedanā 둘 다 놓여 갔습니다. nirodha samāpatti에 들었습니다.
ගියා. නිරෝධ සමාපත්තියට ගියා. අපි හිතන්න කෙනෙක්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
එහෙනම් අපි දන්නවා අන්ය එබ්ද ස්වභාවයකට තමයි කවද හරි පත් වෙන්න තියෙන්නේ.
그러니 우리는 압니다. 결국 그런 성품에 언젠가 이르게 된다는 것을.
ඒකෙන් ආපහු ආපුවහම දන්නවා තිබෙන සියලු පැවැත්ම එතන නැ. ලෝකයෙන් එතෙර ඒ තයි නිරෝධය.
거기서 돌아오면 압니다. 있는 모든 있음이 거기에는 없습니다. 세상 너머입니다. 그것이 nirodha입니다.
ඒ නිරෝධයට ඉන්න පුළුවන් එකක් නෙමෙයි. ජීවත් වෙලා ඉන්න කෙනාට
살아 있는 이에게 그 nirodha는 머물러 있을 수 있는 것이 아닙니다.
අත්හරගෙන අත්හැරගෙන ගියාහම අන්තිම කෙරවලින්ද නිවුණ ස්වභාවය අන්තිම දැනෙන්නේ එච්චරයි. දැනගන්න දෙයක් එතන නැක්ම එව්වා. හැබැයි දන්නවා කවද හරි මේ කය මැරිච්ච දාන්න අන්න ඒ තත්ත්වය තමයි පත් වෙන්නේ.
놓고 또 놓아 가면 마지막에 꺼진 성품, 마지막으로 느껴지는 것은 그만큼입니다. 거기서 알 것은 없습니다. 하지만 압니다, 언젠가 이 몸이 죽는 날 바로 그 처지에 이른다는 것을.
නැති දේකට පත් වුනත් නෙමෙයි. එතන ඇති දේකුත් ඇතයි කියන්නත් බැරි නැතයි කියන්නත් බැරි අත්ථි තායතන කියලා දේශනා කළා නිවන කියලා ආයතනයක් තියෙනවා.
없는 것에 이르는 것도 아니고, 거기 있는 것도 아닙니다. 있다고도 없다고도 말할 수 없습니다. 'atthi tad āyatanaṃ'이라고 설하셨습니다. nibbāna라는 āyatana가 있다는 것입니다.
හැබැයි තේරුම් ගන්න අමාරු මෙතන ගිය කෙනා දන්නවා ඒක මොකක්ද?
하지만 알아듣기 어렵습니다. 거기에 간 이는 그것이 무엇인지 압니다.
ඒකට යන කෙනෙක් නැ. ඒකේ ඉන්න කෙනෙක් නැ. හිතකුත් නෑහැ, ගතකුත් නැ. අලුතෙන් හටගත්ත එහෙකුත් නේ. කොයි කාලේන් තිබුණා කියලා කියන්න පුළුවන් එහෙකුත්
거기로 가는 이도 없고, 거기 있는 이도 없습니다. 마음도 없고 몸도 없습니다. 새로 생긴 것도 아닙니다. 언제부터 있었다고 말할 수 있는 것도 아닙니다.
අත්හැරලා නොවැලීම හිටිය ගෙහා මන්තියට පත් වෙන්නේ ඉතින් ඊට පස්සේ එතන සත්වයෙක් නැ. රූප පිරෙකුත් නැ.
놓고 들러붙지 않음으로 그 마지막에 이릅니다. 그 뒤에는 거기에 중생도 없고 rūpa도 없습니다.
මෙන්න මේකත් අවබෝධ කරනවා කය විරච දටර එච්චර.
이것도 깨닫습니다. 몸이 무너지는 날까지만이라는 것을.
තියෙන එක පෙරභවය විපාකය මානසිකත්වයෙන් මිදිලා කියන්න අලා ගැනීම ඔක්කොම ඉවරයි. මනසික දුකක් ඉවරයි. කායික වශයෙන් බලිගිනිවෙනවා. හෙවර කනවා. ඉතින් සීත උත්මනවා. අඳිනවා. සිත දුක හැදුනා අපි හිතක් ගන්නවා පුළුවන් නම් වර්ණාසන්න ටිකක් ආවොත් වග්වඩුව විල්ලි එල්ල එහෙම යන්නේ නැහ. වැරදැටල ඉවර කරනවා.
남아 있는 것은 지난 삶의 vipāka입니다. 마음에서 벗어났기에 붙잡음은 모두 끝났습니다. 마음의 dukkha는 끝났습니다. 몸으로는 배가 고파지면 밥을 먹고, 추우면 덮고 입습니다. 병이 나면 할 수 있으면 약을 조금 먹고, [병이] 와도 울며불며 매달리지 않습니다. 그렇게 [남은 vipāka를] 끝냅니다.
ඒසතියෙන්ම ඉවර වෙන්න එන්නේ නිදහස් වෙන්න එන්නේ කියලා අන්තිම නිදහස බලාපොරොත්තුව අන්තිම මිදපු දෙයන් නිගන්න.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
අනුපචිතිස ග්රවන් ධාතුවන් පිරණව පනවා කියන්නේ ඉතින් ඔන්න ඔතන්ට යනකම් මාර්ගය තමන් අත්දැකලා යන්න පුළුවන් එකක්. ආයි මේක මොකක්ද කියලා අහන්න දෙයක් නැහ.
'anupādisesāya nibbānadhātuyā parinibbāyati'라는 것은 바로 그것입니다. 거기까지 가는 길은 스스로 겪어 가며 갈 수 있는 것입니다. 이것이 무엇이냐고 다시 물을 것이 없습니다.
අත්හැරීමේ නොල්මේ මිදීමේ ශාන්තිය සන්දිට්ඨිකව අකාලිකව එහි පස්සකව ඕපනයිව පච්චම බෙංජ් කියන ගුණයන්ගේ යුත්ත වලම තමන්ටම දකින්න පුළුවන් වෙනවා.
놓음, 들러붙지 않음, 벗어남의 고요는 sandiṭṭhiko, akāliko, ehipassiko, opanayiko, paccattaṃ veditabbo라는 덕을 갖추어 스스로 볼 수 있게 됩니다.
ඔව් නිවන නිවනෙන් නිවනේ අන්තිම ප්රතිඵලය ඔව් නිවන නිසා තමයි අත්හැරින්න නොවැලි මිදී යන්නේ. යම් අත්හැරීමක් විදි නොයල්මක් ඇත්ත මිදීමක් ඇත්ත ඒ අත්හැරණ ස්වභාවය නොයල ස්වභාවය මිදුනු ස්වභාවය තමයි නිවනකිව්වේ.
네, nibbāna, 그 nibbāna의 마지막 열매 말이지요. 네, nibbāna 때문에 놓이고 들러붙지 않고 벗어나는 것입니다. 어떤 놓음, 들러붙지 않음, 벗어남이 있다면, 그 놓인 성품, 들러붙지 않은 성품, 벗어난 성품을 nibbāna라고 한 것입니다.
නිදහස් වීමේ ප්රතිඵල ඔව් නිදහස් වීමේ අන්තිම ප්රතිඵලය තමයි නිරෝධය පැවැත්මේ පැවැත්නවා තුළ ඉඳගෙන ලබන්න පුළුවන් අන්තිම ප්රතිඵලය
풀려남의 열매 말입니까? 네, 풀려남의 마지막 열매가 nirodha입니다. 있음 안에 있으면서 얻을 수 있는 마지막 열매입니다.
ඉක්ික් ඔව් ඉක්මන්න ඕනේ. ඒ තමයි අන්තිමතය. නිව සංඥා නාසය සංඥායතනයට තියෙන්නේ ඉන්න මාත්රයක් දැනෙන්නේ.
넘어서야 하느냐고요? 네, 넘어서야 합니다. 그것이 마지막입니다. nevasaññānāsaññāyatana에서는 있다는 한 조각만 느껴집니다.
ඒ මාතෘයෙන් නැති වුනො මැරුණා කියලා හිතෙනවා. මැරෙන්න බැහැ ජීවත් වෙන්න ඕන වැහැ කියලා. ආ ඉන්න මාත්රය.
그 한 조각마저 없어지면 죽는 것 같은 생각이 듭니다. '죽을 수 없다, 살아야 한다' 하여 다시 있다는 한 조각이 [생깁니다].
එතන නවත්තන්නේ නැ. ආයි ගෙවිලා යන්නේ. ගෙවිලා ගිය ගමන් ආයසරයක් ගෙවිච්ච ගම ඉවර වෙන්න එනවා කියලා දකින්න. ඉවර කරලා ලබයක් කියලා ආයසරයක් ජීවත් වෙන්න හිතර. එතකොට වේදනා, සංඥා කියන මනෝ සංඛාරය නැගෙන සංඛාරයෙන් විඤ්ඤාණ මාත්රයක් නැගිලා අය ජීවත් කරනවා. හැබැයි නැගපු විඤ්ඤාණ මාත්රය ආය ගෙවිලා යනවා. මොකත් ඉතුරු කරන්නේ. ගෙවිල්ලා යනකොට ආය මැරෙයි කියලා බය වෙනවා. මරණ බයෙනවා. ජීවිතාවට මනෝ සංඛාර නිරදලා වේදනා සංඥා නදනා. එතකොට ආය තරත් ජීවත් වෙන බව. ඔන්න ඕක තමයි නේව සංඥා, නාසං, නේව සංඥා, නාසංඥා කියන එකේ අර්ථය.
거기서 멈추지 않습니다. 다시 지나갑니다. 지나가는 순간 다시 끝나 간다고 봅니다. 끝나 버릴까 해서 다시 살려고 합니다. 그때 vedanā와 saññā라는 mano saṅkhāra가 일어나고, 그 saṅkhāra로 viññāṇa 한 조각이 일어나 다시 살게 합니다. 하지만 일어난 viññāṇa 한 조각은 다시 지나갑니다. 아무것도 남기지 않습니다. 지나갈 때 다시 죽을까 두려워합니다. 죽음을 두려워합니다. 삶을 바라 mano saṅkhāra를 만들어 vedanā와 saññā를 일으킵니다. 그러면 다시 살아 있게 됩니다. 이것이 nevasaññā-nāsaññā, '느낌(saññā)도 아니고 느낌 아님도 아님'이라는 말의 뜻입니다.
ඕකයි සිද්ධ වෙන්නේ. හැබැයි ඔතන්දි ඒකත් දකින්නේ.
그것이 일어나는 일입니다. 하지만 거기서 그것마저 봅니다.
සංඛාර වශයෙන් වේදනා, සංඥා ඉපදනවා ජීවිත වලට නිපදවන නිසා දැනීම් මාත්රයක් පහළ වෙනවා. ඒක ගෙවිලලා යන්නවා. ගෙවෙන්න ගෙවන්න නිපදවනවා. නිපදවන්න නිපදවල ගෙවෙනවා. ඉතින් මම මොකටද මේ කරන්නේ?
saṅkhāra로서 vedanā와 saññā를 일으키고, 삶을 위해 만들어 내기에 앎 한 조각이 생깁니다. 그것은 지나갑니다. 지나갈수록 만들고, 만들수록 지나갑니다. '그런데 나는 이것을 왜 하고 있나?'
ගෙවෙන එකක් මොකටද නිපදවන්නේ? ඒකට උත්සාහ කරනඕන වීරිය කරන ඒකත් වෙහෙතක්. මෙන්න මේ අන්තිම බෙහෙත මාත්රයක් අතැරපුහම සියලු වෙහෙතෙන් නිදහස් වුණා. එහෙනම් මම මේක නිපවන්නේ නැහ. මැරුනොත් මැරිච්චා ගත්ත අදහස ගන්නකොටම අත්හැරි ගියා. හිත නිමිලා. අන්න නිරෝධයට නමුත් මැරෙන්නේ නැහැ. කර්ම
'지나가는 것을 왜 만드나? 그것에 애쓰고 힘쓰는 것도 지침이다. 이 마지막 지침 한 조각을 놓으면 모든 지침에서 풀려난다. 그러니 나는 이것을 만들지 않겠다. 죽으면 죽는 것이다.' 그 생각을 잡는 순간 놓여 갔습니다. 마음이 꺼졌습니다. 그것이 nirodha입니다. 하지만 죽지는 않습니다.
අන්න නිරෝධයට නමුත් මැරෙන්නේ නැහැ. කර්ම ශක්තියෙන් පවත්වන බව පස්සේ දන්නවා. එතකොට දන්නවා කර්ම ශක්තිය පවතින්නේ මේ ජීවිතය කෙළවර වෙන ඉච්චරයි කියලා.
kamma의 힘으로 이어지고 있음을 나중에 압니다. 그러면 kamma의 힘은 이 삶이 끝날 때까지만 간다는 것을 압니다.
එහෙනන් ඒ ජීවිතය අවසානය වකට පස්සේ නැවත වාරයක් උපන් කර්ම ශක්තියෙන් පැවැත්මගෙන යනවා නම් ඉන්හර පැවැත්ම නව නිබුමක් කීනං පුරාණං නවන්නත්ති සම්පසයත් චිත්ත ආයතික හීන බීජා ඉතින බීජාවලුච්චන් නිබ්බන් තියර නැතම් උපදිප. පහන් නිමි ගියා වගේ නිමිල යනවා ඔන්න ඔතේ. අනුපති සේ නිර්වාණය වෙන්නේ ඒ ජීවිතයේ අන්තිම චුතියත් දැකලා ඉන් එහාට නැහ.
그러니 그 삶이 끝난 뒤 다시 kamma의 힘으로 있음이 이어진다면 모르되, 'khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ, virattacittā āyatike bhavasmiṃ, te khīṇabījā avirūḷhichandā, nibbanti dhīrā yathāyaṃ padīpo' — 다시 태어남은 없습니다. 등불이 꺼지듯 꺼져 갑니다. 바로 거기입니다. anupādisesa nibbāna가 되는 것은 그 삶의 마지막 cuti를 보고서이며, 그 너머는 없습니다.
ඉන්ව ඔය තමයි අරිහත්වය ඔතන්ට ආවොත් ඒ ආසාව අත්ඇලා ගියොත් පැවැත්ම තුළ ඉන්නවා ආසාවන්ගේ පිළිතය පිළිබඳ ආසාවක් කෙළවර වෙච්ච දවසක් ආවක් පස්සේ තියෙනවා අරිහත් බලයෙන් එහැට කරන්න දෙයක් නැහැ කළ යුතු සියල්ල කරලා ඉවරයි. මතු කරන්න දෙයක් නෑහ කියලා දැනගත්තා. බ්රහ්ම චරියා පූර්ණය කරලා ඉවරයි. මීත එහාට විමුක්තිය සඳහා කළ යුත්තක් නෑහ කියලා තේරුම් ගත්තා කියලා දවසට පත් වෙනවා. අන්න ප්රත්යවේක්ෂා ඥානය අරිහත් ඵලය.
그것이 arahant됨입니다. 거기에 와서 그 바람마저 놓으면, 있음 안에 있으면서도 바람이 끝나는 날이 오고, 그 뒤에는 arahant의 힘으로 그 너머에 할 것이 없습니다. 해야 할 것은 다 했습니다. 앞으로 할 것이 없음을 알았습니다. brahmacariya를 다 채웠습니다. 이 너머 vimutti를 위해 할 것이 없음을 알아들었다는 날에 이릅니다. 그것이 paccavekkhaṇa ñāṇa, arahant phala입니다.
ඊට පස්සේ ලෝකය අර දහම දේශනා කරනවා. මග පෙලා දෙනවා. අල්ලගන්න කිසි දෙයක් ඇත්තෙත් නැහැ. ගැටෙෙන දෙයක් ඇත්තෙත් නැහැ. මැරෙන දාට මැරෙසෙන දාන්නට.
그 뒤에는 세상에 dhamma를 설합니다. 길을 보여 줍니다. 붙잡을 것도 없고 부딪칠 것도 없습니다. 죽는 날에 죽습니다.
ජීවත් වෙලා ඉන්නකන් බලෙන් දුක් වින්න ඕන කමකුත් නැහ. අමුදුරුව සැප හොයන්න ඕන කැමකුත් නෑහ. ඔය ක්රමට මධ්යස්ථව මාධ්ය තුළ ජීවත් වෙනවා.
살아 있는 동안 억지로 dukkha를 겪을 까닭도 없고, 억지로 즐거움을 찾을 까닭도 없습니다. 그렇게 치우치지 않고 가운데 길 안에서 살아갑니다.
ඕක තමයි ගැඹුරු දහමක් එක්තරා මට්ටමෙන් තේරුම් ගන්න විග්රහ කරලා දුන්නා. කෙටි කර්මස්ථානය
이것이 깊은 dhamma입니다. 어느 만큼 알아듣도록 풀어 드렸습니다. 짧은 kammaṭṭhāna입니다.
නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිත්වා නිවන් දකිව නිවන අර්ථය දැනගි
'nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를, nibbāna를 보기를' — nibbāna의 뜻을 알고서.
ධම්මෝච යථා ධම්මෝ යථා අත්තෝ තථා පටිප්පත්ජ්ජිතබ්බං ධර්මය ධර්මය හැටියට දැනගෙන අර්ථවත් දැනගෙන ඊට අනුකූලව පිළිපදිනවා කියන තට වැ.
'dhammo ca yathā dhammo, yathā attho tathā paṭipajjitabbaṃ' — dhamma를 dhamma로 알고 뜻도 알아서 그에 맞게 실천한다는 것이 바로 그것입니다.
ඔය ටික තේරුම් ගත්තහම කර්මස්ථානයක් ආවා.
이것을 알아들으면 kammaṭṭhāna가 생긴 것입니다.