samāpatti에 드는 길
සමාපත්ති ලබන අයුරු.
වේද ගු සබ්බ ධම්මය කියන මේ ගාථාව විස්තර කරන්න කියලා අපිට ඉල්ලීමක් කරලා තියෙන්නේ.
'vedagū sabbadhamme'라는 이 gāthā를 풀어 달라는 부탁을 받았습니다.
මහිදී අපි දකින්න ඕනේ මේ බ්රාහ්ම කියන වචනය යේ බ්රාහ්මනා කියන වචනය ඉස්සෙල්ලා තෝරගෙන ඉන්න ඕනේ. යම් බ්රාහ්මණය කියන වචනය කියනකොට කවුද බ්රාහ්මණ කියන්නේ?
여기서 먼저 'ye brāhmaṇa'의 brāhmaṇa라는 낱말을 잘 알고 있어야 합니다. brāhmaṇa라고 할 때 누구를 brāhmaṇa라고 부릅니까?
බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ ඉන්න ඉස්සෙල්ලත් බ්රාහ්මණ හෙවත් බමුණු කියන කොට්ඨාසයක් හිටියා ලෝකේ ලෞකික වශයෙන් ලෝකෝත්තර ධර්මයක් අවබෝධයක් නැති.
Buddha께서 오시기 전에도 세상에는 brāhmaṇa, 곧 bamuṇu라는 무리가 있었습니다. 세속의 무리였고 lokuttara dharma에 대한 깨침은 없었습니다.
නමුත් බමුණු කියන කොට්ඨාසය අපිට තමයි බමුණු නැත්නම් බ්රාහ්මණයෝ කියන වචනයෙන් ඒගොල්ලෝ භාවිතා කරගෙන ආවා.
그런데 bamuṇu라는 그 무리는 '우리가 바로 brāhmaṇa다'라는 말을 써 왔습니다.
ඔය වචන බුද්ධ ශාසනයකෙදී පහළ වෙන දහම් අර්ථයෙන් නැත්නම් අර ඒ කියන ලෝකෝතර අර්ථයෙන් ශාසන අර්ථයෙන් කියන වචන පහු කාලෙකදී පවත්වාගෙන ඇවිදිලා වේදයට එකතු වෙන්නේ ඔය වචනේ.
그런 낱말들은 Buddha의 sāsana에서 dharma의 뜻, 곧 lokuttara의 뜻, sāsana의 뜻으로 나타난 말인데, 뒷날 이어져 내려오면서 Veda에 들어가게 됩니다.
වචන වේදයට ගෙනාපුවහම ලෞකික අර්ථයෙන් තමයි පස්සේ එන්න පිරිස ගින්නේ.
말이 Veda로 들어가고 나면, 뒤에 오는 사람들은 그것을 세속의 뜻으로 받아들입니다.
ඒ නිසා ඒ බ්රාහ්ම ගුණය නැති අයත් අපි තමයි බ්රමුණු අපි තමයි බ්රාහ්ම කියන වචනයෙන් භාවිතා කරගෙන එනාපු නිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ ඉන්න කාල වෙන්නත් ඒ බ්රාහ්ම කොට්ඨාසිය කියලා කොටසක් ලෝකයේ හිටියා. ඒගොල්ලෝ ඔය වේදය ත්රි වේදය ඉගෙනගෙන [උගුර කෑරීම] ත්රී වේද පරප්රාප්ත බ්රාහ්මණයෝ කියලා ඒගොල්ලෝ ඒ නම භාවිතා කළා. බුදුරජාණන් වහන්සේ
그래서 brāhmaṇa의 덕이 없는 이들도 '우리가 brāhmaṇa다'라며 그 말을 써 왔기에, Buddha께서 계시던 때에도 brāhmaṇa라는 무리가 세상에 있었습니다. 그들은 세 Veda를 배우고 '세 Veda를 다 익힌 brāhmaṇa'라는 이름을 썼습니다.
නම භාවිතා කළා. බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්නුවා බ්රාහ්මණ කියන වචනයෙන් පෙන්නන්නේ ඒ සාමාන්යයයි නෙමෙයි. බ්රාහ්මණ කියන වචනේ නිරුක්තියත් එක්කලා පෙන්නුවා.
Buddha께서는 brāhmaṇa라는 말이 그런 흔한 것을 가리키는 것이 아님을 보이셨습니다. brāhmaṇa라는 낱말의 nirutti(말뿌리)와 함께 보이셨습니다.
බහා කළා වූ මනසක් ඇති නිසා බහා මන කියන වචනය තමයි බ්රාහ්ම කියන එකට සංස්කෘත වලට අරගත්තේ.
치워 버린 마음(bāha-mana)을 지녔기에, 'bāha-mana'라는 말이 Sanskrit에서 brāhmaṇa로 받아들여졌습니다.
එතකොට බ්රාහ්్ණ කියන වචනයෙන් පෙන්නන්නේ බහා කළ මනසක් නැත්නම් බහා කළ මානයක් ඇත්තා බ්රාහ්මණයි.
그러니 brāhmaṇa라는 말이 가리키는 것은, 마음을 치워 버린 이, 곧 māna를 치워 버린 이가 brāhmaṇa라는 것입니다.
මානය බහ කරනවා කියලා කියන්නේ අලු කර දනවා. මානය අලු කර දැම්මට පස්සේ මානයක් නෑ. එහෙනම් මානය ඉවරටම ඉවර කරගන්නේ අරිහත්යට පත් වුනහමයි.
māna를 치운다는 것은 태워 재로 만든다는 뜻입니다. māna를 재로 만들고 나면 māna가 없습니다. 그렇다면 māna를 남김없이 끝내는 것은 arahant가 되었을 때입니다.
අස්මී මානයක් කෙළවර කරනවා. එයා නියම බ්රාහ්ම කියන වචනය ගැලපෙන්නේ අන්න ඒ කියන අස්මීමානය දුරු කරපු උත්තමයන්ට එනම් අරිහතුන් වහන්සේලා
asmimāna를 끝냅니다. brāhmaṇa라는 말이 참으로 어울리는 것은 바로 그 asmimāna를 없앤 거룩한 분들, 곧 arahant들입니다.
එක අවස්ථාවකදී අ සන්තති කියන අමාත්යා සද්දවසකට රජකමා අරගෙන රජකම් කරලා අන්තිමට අවසාන මොහොතේ බුදුරජාණන් වහන්සේ දැක්කා අරිහත්වයට පත්වෙන්න හේතු වාසනාවක් තියෙනවා. හැබැයි මරණයත් ඒ ආසන්නවම තියෙනවා.
한때 Santati라는 대신이 이레 동안 왕 자리를 받아 다스렸는데, 그 마지막 때에 Buddha께서 보시니 그에게 arahant가 될 복된 바탕이 있었습니다. 그러나 죽음도 바로 가까이 있었습니다.
මේ වගේ අවස්ථාවක් තියෙන මෙයා දැකලා ඇතාපිට එනකොට ඇතාපිට ඉන්දැදිම බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරපු පුංචි ධර්මයක් අහලා අරිහත් පත් වුණා.
이런 때를 맞은 그를 보시고, 그가 코끼리를 타고 올 때, 코끼리 위에 앉은 채로 Buddha께서 설하신 짧은 dharma를 듣고 arahant가 되었습니다.
අභිඥා බල ලාභී සියල්ලම ලැබිලා අරිහත්යට පත් වුනේ දැන් කතාගෙන විට ඉන්න මේ සන්තති කියන අමාත්තයා. හත් දවසට රජකම් කරලා හදකම භාර දෙන්න. හත්වෙනි දවසේ අවසානයේ එන වෙලාව. කතාව දීර්ඝයි. සංත අමත්තයා කතාවක්.
abhiññā의 힘을 모두 얻고 arahant가 된 이가 지금 이야기하는 Santati 대신입니다. 이레 동안 왕 노릇을 하고 왕 자리를 돌려줄 때, 이렛날 끝 무렵이었습니다. 이야기는 깁니다. Santati 대신의 이야기입니다.
ඉතින් නිසා මොකද වෙන්නේ? මේලාදී ධර්මය අහලා පරිහත්තයට පත් වෙලා බලනකොට කාලය ඉවරයි පිරණවම් පාන්න හදනවා යතාගේ පිටවුල.
그래서 어떻게 되었습니까? dharma를 듣고 arahant가 되고 보니 남은 때가 다 되어, 코끼리 등 위에서 parinibbāna에 들려고 했습니다.
නලාට බුදුරජාණන් වහන්සේ කිව්ව සන්තති සැකැරලා පිරණවන් පාන්න කියලා. සැක ඇැරලා පිරණුවන් පාට කියන්නේ ලෝක එයා දන්නේ නෑහ මේ රහතන් වහන්සේ නමක්.
그때 Buddha께서 'Santati여, 사람들의 의심을 풀고 parinibbāna에 들라'고 하셨습니다. 의심을 풀고 들라고 하신 것은, 세상 사람들이 그가 arahant인 줄 모르기 때문입니다.
මෙන්න මේ වෙලාවේදී අධිෂ්ඨාන බලයෙන් ආකාශයට නැගිලා පිරිණුවන් පෑමක් සමඟ තේජෝකසිනය දැගිලා ශරීරයේ උඩදිම දැවිලා අලු වෙලා යන්න අධිෂ්ඨාන කළා.
바로 그때 그는 adhiṭṭhāna의 힘으로 하늘로 올라가, parinibbāna와 함께 tejo kasiṇa로 몸이 그 위에서 타서 재가 되도록 마음을 굳혔습니다.
ඒ මොහොතේ ආකාශයටත් නැගිලා හරම් ආකාශයේදීම කිරණුවන් පලා තේජෝකසිනය මුළු ශරීරය ආකාශයම දැවිල්ලා අළුවෙලා ගියා බිවට වැටුනේ නෑ වන මොනවා.
그 순간 하늘로 올라가 하늘에서 바로 parinibbāna에 들었고, tejo kasiṇa로 온몸이 하늘에서 타서 재가 되었으며, 땅에는 아무것도 떨어지지 않았습니다.
මෙන්න මෙබඳු විදියක් පාල පිරණුම් පෑවා.
이와 같은 모습으로 parinibbāna를 보였습니다.
මෙන්න මේ අවස්ථාවේදී දැන් මිනිස්සුන්ට හිතාගන්න අමාරුයි මේත් බ්රාහ්මණය. එහෙනම් මේත් රහතන් වහන්සේ නමක්ද ක ඇඳුම්, කොටුණු, කඩු ඔක්කොමත් ඇඟි. කජාය ඇඳුන් ඇඳගෙන කඩු පැළඳගෙන ඔටරු දාගෙන දැන් මේ රජ්ජුරුවත් දවසට හදකම බාර දුන්නා මේ සන්තති අමාත්තයාට මේ හත්වෙනි අවසානේ අවස්ථාවන
이때 사람들은 '이 사람도 brāhmaṇa인가, 이 사람도 arahant인가' 하고 생각하기 어려웠습니다. 화려한 옷과 장신구, 칼까지 다 몸에 걸치고, 귀걸이를 하고 있었으니까요. 왕이 이레 동안 왕 자리를 Santati 대신에게 맡겼고, 지금은 그 이렛날 끝 무렵이었습니다.
මේවත් එක්කම තමයි මේ ආකාශයට නැගිලා හටනවා මේ විදිහට දැවිලා අලු වෙලා ඔක්කොම විනාශ කරලා ගිහිල්ලා පිරණම් පාල කෙළවර කරලා
그런 차림 그대로 하늘로 올라가 이렇게 타서 재가 되어 모두 사라지고 parinibbāna로 끝맺었습니다.
මෙන්න මේ අවස්ථාව මුල් කරගෙන බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ගාථාවක් දේශනා කළා අලංකතෝ චේපි සමං චරෙයිය සංතෝ දන්තෝ නියතෝ බ්රහ්මචාරී සබ්බේසු භූතේසු නිදාය දණ්ඩංසෝ සෝ බ්රාහ්මෝ, සෝ සමනෝ, සභික්ඛු කියලා.
이 일을 바탕으로 Buddha께서 gāthā 하나를 설하셨습니다. 'alaṅkato cepi samaṃ careyya, santo danto niyato brahmacārī, sabbesu bhūtesu nidhāya daṇḍaṃ, so brāhmaṇo so samaṇo sa bhikkhu.'
මේ අලංකතෝ තේපි කියලා එහෙනම් කියන්නේ මේ අලංකාරෝ සැරසිලා.
'alaṅkato cepi'라는 것은 꾸미고 차려입었더라도라는 뜻입니다.
යම්කිසි කෙනෙක් හිටියක්. එයා සමචරයාවෙන් යුත්ත නම්. ඒ කියන්නේ විසම ගති නැත්නම්.
그런 어떤 사람이 있는데 그가 고른 걸음(sama-cariyā)을 갖추었다면, 곧 고르지 못한 버릇이 없다면,
සන්තෝ දන්තෝ ශාන්තනං ධාන්තනං ගැමුණා වූ තත්ත්වයට පත් වුනා නම් ශාන්ත බවට පත් වුනා නම් නියත බවට පත් වුණා නම් ඒ කියන්නේ ගති නියතයි කියන්නේ ආයසරයා ආපහු වෙනුවෙන සත්වයට පත් වෙන්නේ නැති කෙළවර කරන සත්වයතයට පත් වෙනවා. බ්රහ්මචාරී
santo danto, 고요하고 길들여진 자리에 올랐다면, 고요함에 이르렀다면, niyata에 이르렀다면 — 갈 곳이 정해졌다는 것은 다시 돌아오는 중생이 되지 않고 끝을 맺는 중생이 된다는 뜻입니다.
සත්වයතයට පත් වෙනවා. බ්රහ්මචාරී ආර්යෂ්ඨාංගික මාර්ගය පූර්ණය කළා වූ චර්යාවෙන් යුක්ත වුණා නම් බ්රහ්මචාරිය වුණා නම් සබ්බේසු භූතේසු නිදහය දන්නා සියලුම සත්වයන් කෙහි දඬුවන් බහා තැබු කෙනෙක් වුනානම්. සෝ බ්රාහ්මණෝ අන්න එයාට කියනවා බ්රාහ්මණය සෝ සමනෝ එයාටයි ශ්රමණ කියන්නේ. ස භික්ඛු එයාටයි භික්ෂූ කියන්නේ කියලා. ඔය ගාථාව දේශනා කරලා ශ්රමණ
brahmacārī, 거룩한 여덟 갈래 길(ariya aṭṭhaṅgika magga)을 채운 걸음을 갖추었다면, brahmacārī가 되었다면, sabbesu bhūtesu nidhāya daṇḍaṃ, 모든 중생에게 몽둥이를 내려놓은 이가 되었다면, so brāhmaṇo, 그를 brāhmaṇa라 하고, so samaṇo, 그를 samaṇa라 하며, sa bhikkhu, 그를 bhikkhu라 한다는 것입니다.
කියලා. ඔය ගාථාව දේශනා කරලා ශ්රමණ වෙන්නේ, බ්රාහ්මණය වෙන්නේ, භික්ඛූ ඇඳුවෙන් නෙමෙයි. ඇඳුම කොහොම තිබුණත් හිත තුළ පවතින්නා වූ චිත්ත පාරිසෘද්ධිය ධර්මානුකූලව නැගුණා නම් මෙන්න මේ තුළ තමයි ශ්රමණ ඉන්නේ, බ්රාහ්මණය ඉන්නේ, භික්ෂුව ඉන්නේ පරමාර්ථ වශයෙන්.
이 gāthā를 설하시며, samaṇa가 되고 brāhmaṇa가 되고 bhikkhu가 되는 것은 옷으로가 아님을 보이셨습니다. 옷이 어떻든 마음 안의 깨끗함이 dharma에 맞게 일어났다면, 바로 그 안에 samaṇa가 있고 brāhmaṇa가 있고 bhikkhu가 있습니다. 궁극의 뜻으로는 그렇습니다.
හැබැයි ලෝක සම්මතයක් වශයෙන් ගොන්නගලා තමයි භික්ෂු භික්ෂූ ආදී වශයෙන් සම්මතයක් ගොන්නගලා තමයි සිති සිවුරු දරාගත්ත පිරිසක් ඒ විදිහට ඉන්නේ. ඒ සම්මත කතාවෙන් අපි ඒ අයටත් ක්රමණ කියනවා, බ්රාහ්මණ කියනවා, භික්ෂුව කියනවා. ඇඳුම මොන එකක් වුණා හරි.
하지만 세상의 약속으로 bhikkhu 같은 이름이 세워져 있어서, 물들인 가사를 입은 무리가 그렇게 있습니다. 그 약속된 말로 우리는 그들도 samaṇa라 하고 brāhmaṇa라 하고 bhikkhu라 합니다. 옷이 무엇이든,
අභ්යන්තරයේ සුද්ධ වුනානම් ඒයත් ශ්රමණයත් බ්රාහ්මණය කෙත් භික්ෂුව.
속이 깨끗해졌다면 그 사람도 samaṇa요 brāhmaṇa요 bhikkhu입니다.
දරුචීරිය කියන්නේ දර ඇඳුමක් ඇඳගෙන හිටපු දරපතුර වලින් ඇඳුමක් ඇඳගෙන හිටපු කොණඩේ වවාගෙන, කැවුළු වවාගෙන වැද්දවා වාගේ හිටපු එක්කනේ.
Dārucīriya는 나무껍질로 만든 옷을 입고 지냈고, 머리와 수염을 기른 채 숲 사람처럼 살던 이였지요.
බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් බණ පදයක් අහලා අරිහත්යට පත්වෙලා ඊට පස්සේ උන්වහන්සේට පැවිදි සුව ගන්න. නැත්නම් මේ පැවිදි සම්මතය ගන්න. ඕනැ වුනහම අට පිරක් තිබිච්ච නැති නිසා. සිවුරු තිබිච්ච නැති නිසා. සිවුරු හොයාගෙන ඉන්නේ කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ එයාට කිව්වා. සිවුරු
Buddha께 dharma 한 구절을 듣고 arahant가 되었습니다. 그 뒤 그가 출가하려 할 때, 곧 출가의 약속을 받으려 할 때, 여덟 가지 살림살이도 없고 가사도 없었기에, Buddha께서 그에게 가사를 구해 오라고 하셨습니다.
බුදුරජාණන් වහන්සේ එයාට කිව්වා. සිවුරු හොයාගන්න. නමුත් බුදුරජාණන් වහන්සේ දන්නවා සිවුරු හොයන්න වෙලාවක් නෑහ මේ අයත් ඉවරයි.
가사를 구해 오라고요. 그러나 Buddha께서는 가사를 구할 겨를이 없고 이 사람도 곧 끝난다는 것을 아셨습니다.
එයා සිවුරු හොයනට අද ඔයාගේ ලේසියෙන් පහසුවෙන් සිවුරු තිබුනේ නැහැ. සිති සිවුරක් හදන්නහ හැමතැනම තියෙන රෙදි කෑලි කහ ගොඩල් වල තියෙන රෙදි කෑලි ඕය එකතු කරගෙන ඔයා පාංසු කූල චීවරයක් හදලා පණුපුවලා හදලා ඔන්න සිවුර හදාගන්න සිවුරක් හදාගන්න රිදි හොයන්න ගිහිල්න් එහෙම යනකොට කහළ ගොඩවල් වල තියෙන රිදි කෑලි හොයනකොට උලක්ප්පු වෙච්ච හරකයෙක් ඇවිදිලා හිටන් ඇනලා දාරු තේරිය එතන මළා.
그가 가사를 구하러 다닐 때, 그때는 오늘처럼 가사를 쉽게 얻을 수 없었습니다. 가사 하나를 지으려면 곳곳에 흩어진 천 조각, 쓰레기 더미에 버려진 천 조각을 모아 paṃsukūla 가사를 지어야 했습니다. 그렇게 가사를 지을 천을 찾아 쓰레기 더미에서 천 조각을 뒤지고 있을 때, 사나운 소 한 마리가 와서 그를 들이받았고, Dārucīriya는 그 자리에서 죽었습니다.
මරට පස්සේ බුදුරජාණන් වහන්සේ භික්ෂූන් වහන්සේලාට කිව්වා ඒ තැන නැැත්තම් දර ටිකක් හොයලා උදලා ආදානය කරලා ඉන්න කියලා. භික්ෂූන් වහන්සේලාට ඒක භාර දුන්නා.
그가 죽은 뒤 Buddha께서 bhikkhu들에게, 그 자리에서 땔나무를 좀 구해 그를 화장하라고 하시며 그 일을 맡기셨습니다.
අපි බලනකොට වතින් ගිහිය. පේන්නේ ගිහි වතකින් ඉන්නවා. පැවිද්දියෙක් නෙමෙයි.
우리가 보기에 그는 재가자의 모습으로 갔습니다. 재가자의 차림으로 있었지, 출가자가 아니었습니다.
නමුත් මේ රාජ බලනව මොකද කරන්නේ? වහා දහම් අවබෝධ කරගන්න මගේ මහා ශ්රාවකයන් අතුරෙන්. සංඝයා අතුරෙන්. දාරුචීරිය අග්රයි කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ ධාරුචීරිය මහා සංඝයාගේ යමට පැනවා. හැබැයි සිවුර තිබුනෙත් නෑහ. අටතිරලා තිබුණෙත් නෑහ. පැවිද්ද ඉල්ලගෙන තිබුණෙත් නෑහ. උපසම්පදාව සාමනයේරක අරන් තිබුණෙත් නැහ. හැබැයි අසෝ මහා ශ්රාවකයන්ගෙන් එක්කෙනෙක් කියලා බුදුරජාණන් වහන්සේ පැනෙව්වා ධාරුතේ.
그런데 dharma의 왕께서는 어떻게 하셨습니까? '나의 큰 제자들 가운데, saṅgha 가운데, dharma를 빨리 깨치는 데는 Dārucīriya가 으뜸이다' 하시며 Dārucīriya를 큰 saṅgha의 자리에 올리셨습니다. 그러나 가사도 없었고 여덟 가지 살림살이도 없었고 출가를 청한 적도 없었고 upasampadā나 sāmaṇera 계를 받은 적도 없었습니다. 그런데도 Buddha께서는 Dārucīriya를 여든 큰 제자 가운데 한 분으로 밝히셨습니다.
දැන් මෙතන අපිට හොඳට පේනවා සිවුරක කිව්වත් බාහිර වතකින් කිව්වත් නෙමෙයි. මහා සංගත්තයට පත්වෙලා තිබුණේ. අරිහත්යට පත් වුනා නම්, ගුණයට පත් වුනා නම් අන්න ඒ තුළයි ශ්රමණ බ්රාහ්මණ භික්ෂුක නියම යථාර්ථය තියෙන්නේ.
여기서 우리는 분명히 봅니다. 가사로도 겉의 수행 차림으로도 아니었습니다. 그는 큰 saṅgha의 자리에 올라 있었습니다. arahant가 되었다면, 덕에 이르렀다면, 바로 그 안에 samaṇa, brāhmaṇa, bhikkhu의 참모습이 있습니다.
මෙන්න මේ බ්රාහ්මණ කියන වචනය නිකන් කිව්වට හරියන්නේ නැහ. හේතු ඇතුව අලු මනසක් එවත් මානය අඩු කරපු කෙනෙක් බවට පත්වෙලා ඉන්න ඕනේ. එයායි නියම බ්රාහ්මණය.
이 brāhmaṇa라는 말은 그저 입으로 한다고 되는 것이 아닙니다. 까닭을 갖추어 마음을 재로 만든, 곧 māna를 줄여 없앤 사람이 되어 있어야 합니다. 그가 참 brāhmaṇa입니다.
අන්න ඒ බ්රාහ්මණා කියන තන්දි අපි දකින්න ඕනෑ මෙන්න මෙයි මේ බාහ්මණය කියලා කිව්වේ. එහෙනම් යම් අරිහත්යට පත් වෙච්ච උත්තමයඇත් නම් එයා තමයි මෙතන යේ බ්රාහ්ම කියන වචනයෙන් පෙන්නන්නේ.
바로 이것이 brāhmaṇa라고 한 것임을 우리는 보아야 합니다. 그러니 arahant에 이른 거룩한 이가 있다면, 그가 바로 여기서 'ye brāhmaṇa'라는 말이 가리키는 이입니다.
වේදභූ කියලා කියන්නේ. ඒ පිළිබඳ යම්කිසි ලෝකයේ විද්යාවක් ඇතු ඒ විද්යාවෙන් සියලු ආකාරයෙන් පූර්ණ වුනහම කියනවා වේදගුණ.
vedagū라고 하는 것은, 세상에 대한 어떤 앎이 있는데 그 앎으로 모든 면에서 가득 찼을 때 vedagū라고 합니다.
ලෝකය පිළිබඳව දැකී ලෝකය දකිනවා. ලෝකයට සමුදය ලෝක සමුදයවත් ලෝකය හටගන්න හේතුව දකිනවා. ලෝක නිරෝධය දකිනවා. ලෝක නිරෝධ මාර්ගයවත් ආර්යෂ්ඨාංගික මාර්ගය දකිනවා. තව විදිහෙන් කියනා චතුරාර්ය සත්යය තුළින් ලෝකය පිළිබඳව සියලු ආකාර කටයුත් දකිනවා. මෙන්න මෙහෙම දැක්ක කෙනාට කියනවා.
세상에 대해서, 세상을 봅니다. 세상의 일어남(loka samudaya), 곧 세상이 생겨나는 까닭을 봅니다. 세상의 그침(loka nirodha)을 봅니다. 세상의 그침으로 가는 길, 곧 ariya aṭṭhaṅgika magga를 봅니다. 달리 말하면 네 거룩한 진리(cattāri ariyasaccāni)를 통해 세상에 관한 모든 것을 봅니다. 이렇게 본 이를 그렇게 부릅니다.
ඔය වගේම සියලු ධර්මයන් කෙරෙහිම මෙසේ දැනීමට පත් වුනානම්. අන්න ඒ අර කියනවා වේදගූ සබ්බ ධම්මය ලෝකේ එකම උත්තමයයි වේදගූ සබ්බ ධම්මය කියන තැන සියලුම ධර්මයන් පිළිබඳව දැනීමෙන් යුත්ත වෙන්නේ ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ.
그처럼 모든 dhamma에 대해 이렇게 앎에 이르렀다면, 그것을 'vedagū sabbadhamme'라고 합니다. 세상에 단 한 분 거룩한 이입니다. 'vedagū sabbadhamme'라는 곳에서 모든 dhamma에 대한 앎을 갖춘 분은 lokuttara Buddha이십니다.
ඒ තමයි පළවෙනි මහා බ්රාහ්මණය.
그분이 바로 첫째가는 큰 brāhmaṇa이십니다.
අන්න ඒ නිසා කියනවා ඒ බ්රාහ්මණා වේදූ සබ්බ ධම්මය කියනකොට වෙන කාටවත් ඒ තත්ත්වය අයිති නැහ. එකම උත්තමයයි ඒයි කියවෙන්නේ ඒ ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේගට
그래서 'brāhmaṇo vedagū sabbadhamme'라고 할 때 그 자리는 다른 누구의 것도 아닙니다. 단 한 분 거룩한 이, 곧 lokuttara Buddha를 두고 하는 말입니다.
යේ බ්රාහ්මා වේදකූ සබ්බ ධම්මේ තේ මේ නමෝ එතුමාණන් වහන්සේට මේ නමස්කාරය තේච මං පාලයන්තෝ අන්න ඒ ආශිර්වාදය ඒ කාරණයෙන් මාව පාලනය වේවා. මට රැකවරණ වේවා.
'ye brāhmaṇā vedagū sabbadhamme te me namo' — 그분께 이 절을 올립니다. 'te ca maṃ pālayantu' — 그 축복이, 그 까닭으로 나를 지켜 주기를, 나에게 보호가 되기를.
නමත්තු බුද්ධහානං මම බුදුන්ට නමස්කාර කරනවා. දුරයන්ට නමස්කාර කරනවා. නමත්තු බෝධියක්. බෝධියට නමස්කාර කරනවා බෝධිය කියන්නේ බුද්ධත්වය කරා ඇදී ආවේ යම්කිසි මාර්ගයකින්ද ඒකයි ලොව්තුරා බෝධිය. අන්න ලොව්තුරා බෝධියටයි නමස්කාර කරන්නේ.
'namatthu buddhānaṃ' — 나는 Buddha들께 절합니다. 'namatthu bodhiyā' — bodhi에 절합니다. bodhi란 Buddha의 자리로 이끌어 온 길, 그것이 lokuttara bodhi입니다. 바로 그 lokuttara bodhi에 절하는 것입니다.
නමත්තු බුද්ධානං නමත්තු බෝධියක්. ඒ බුදුපියාණන් වහන්සේලාටත් බුදුපියාණන් වහන්සේලා පැවුණා වූ ඒ මාර්ගයටත් තමයි බෝධිය කිව්වේ ඒ බෝධිය ලොව්තුරා බෝධියටත් නමස්කාර කරනවා. බෝධිය කියන්නේ බුද්ධත්වය කරා ඇදී ආපු ක්රමය මාර්ගය
'namatthu buddhānaṃ namatthu bodhiyā.' Buddha들께, 그리고 Buddha들께서 걸으신 그 길에도 — 그것을 bodhi라 했으니 — 그 lokuttara bodhi에도 절합니다. bodhi란 Buddha의 자리로 이끌어 온 방법이요 길입니다.
නමෝ විමුක්තානා අන්න ඒ විමුක්තියටත් නමස්කාර කරනවා. නිවනට නමස්කාර කරනවා. නමෝ විමුක්තියක්. ඒ විමුක්තිය කරා එන්නා වූ යම්කිසි මගක් ඇත්්ද ඒ විමුක්ති මාර්ගයටත් මම නමස්කාර කරනවා.
'namo vimuttānaṃ' — 그 vimutti에도 절합니다. nibbāna에 절합니다. 'namo vimuttiyā' — 그 vimutti로 오는 길이 있다면, 그 vimutti의 길에도 나는 절합니다.
මෙන්න මේ ටික කියන්නේ තමන්ට රැකවණය පතනක තමයි කරන්නේ. ඒ නමෝතේ මං පාලයන්තු ගැන වචනය.
이것은 자신에게 보호를 바라는 것입니다. 'namo te maṃ pālayantu'라는 말이 그것입니다.
එන් ඒ යම් බ්රාහ්මණයක් සියලු ධර්මයන් පිළිබඳ නිකුණත්තයට පූර්ණත්වයට පත් වුණේද? අන්න ඒ උත්තමයාණන් වහන්සේ මම නමස්කාර කරනවා. ඉතින් ඒ හේතුවේ මට ආරක්ෂාව සැලසේවා.
모든 dhamma에 대해 온전함에 이른 brāhmaṇa가 있다면, 그 거룩한 분께 나는 절합니다. 그러니 그 까닭으로 나에게 보호가 있기를.
මම බුරණන් වහන්සේලාට නමස්කාර කරනවා. ඒ බුද්ධ මාර්ගයට ගෞතරා බෝධියට නමස්කාර කරනවා. විමුක්තියට නමස්කාර කරනවා. විමුක්ති මාර්ගයට නමස්කාර කරනවා. මේකයි ඒකේ ගාථාවේ අර්ථය.
나는 Buddha들께 절합니다. 그 Buddha의 길, lokuttara bodhi에 절합니다. vimutti에 절합니다. vimutti의 길에 절합니다. 이것이 그 gāthā의 뜻입니다.
නමස්කාරය ක්රම දෙහකින් කරන්න පුළුවන්. ඒකක් තමයි කාරණය විශ්වාස කරලා ඒ ගුණ විශ්වාස කරලා ඒ උතුමන් කෙරෙහි නම්තාවයක් දක්වලා, ගෞරවයක් දක්වලා ගරු භක්තියෙන් යුක්තව ඒ කෙරෙහි තමන්ගේ පැහැදීමෙන් ඒ ຈටහත්භාවය ප්රකාශ කිරීම
절은 두 가지로 할 수 있습니다. 하나는 그 일을 믿고 그 덕을 믿어 그 거룩한 이들께 몸을 낮추고 존경을 드러내며, 깊은 공경으로 자기 믿음에서 우러나 그 마음을 드러내는 것입니다.
අනික තමයි ඊට හිත නමලා හැබැයි සම්පූර්ණ වෙන්නම් නමස්කාරය ඊට හිත නමලා ඊට අනුව කටයුතු කරන්නෙක් වෙන්න ඕනේ.
다른 하나는 그것에 마음을 숙이는 것인데, 절이 온전해지려면 마음을 숙이고 그에 맞게 살아가는 사람이 되어야 합니다.
නම හිස් කර නමස්කාර. හිස නමා කරන්නේ නමස්කාරයයි.
'nama'는 머리를 숙인다는 것, 그래서 namaskāra입니다. 머리를 숙여 하는 것이 절입니다.
මොනවාටද හිත නමන්නේ. දැන් අපි ඔලුව නමන්නත් පුළුවන් හිත නමනවා කියලා. හැබැයි මම නම් ඕකට ඔලුව පාත් කරන්නේ නැහ කියනවා. ඒ කියන්නේ ඒක ළඟට කියලා බෙල්ල පාත් කරන්න නැහ කියන එක නෙමෙයි.
무엇에 마음을 숙입니까? 머리를 숙이는 것도 마음을 숙인다고 할 수 있습니다. 그런데 누가 '나는 거기엔 머리를 숙이지 않는다'고 말합니다. 그것은 그 앞에서 목을 굽히지 않겠다는 뜻이 아닙니다.
ඒ ඒ පුද්ගලයා කරන වැඩවලට යටත් වෙන්නේ නැතුව ගහමත් කියනවා මම ඔවුන්ට ඔලුව පවත් කරන්න හැති වෙලන්නේ නැහැ. අන්න හිත නමනවා කියන එකේ අර්ථයක් තියෙනවා.
그 사람이 하는 일에 굽히지 않고, 맞아도 '나는 그들에게 머리를 숙이지 않겠다'고 하는 것입니다. 마음을 숙인다는 말에는 그런 뜻이 있습니다.
එහෙනම් හිත නමන්නේ යම්කිසි ධර්මයක් අහලා ඒ ගුණය දැකලා ඒ ගුණය කෙරෙහි තමුගේ නැමී සිටීමක් හිටියා නම් ඔලුව උස්සගෙන හිටියත් නමස්කාර කරනවා. ඕකයි හිත නමා කටයුතු කිරීම නිවන් නමස්කාර.
그렇다면 마음을 숙인다는 것은, 어떤 dharma를 듣고 그 덕을 보고 그 덕에 자신이 기울어 있다면, 머리를 들고 있어도 절하고 있는 것입니다. 이것이 마음을 숙여 사는 것, 참된 절입니다.
නියම නමස්කාරය කරන්න ඕන යථාබෝධය ලබන්න ධර්මය අහලා ධර්මය තේරුම් අරගෙන බුද්ධ ධම්ම සංඝයන් ත්රිවිද රත්නය තේරුම් අරගෙන තමන් ඒත ගරු කරලා ඒ මාර්ගය අනුගමනය කරන්න පටන් ගත්තොත් ඔලුව උස්සගෙන හිටියත් අත් දෙක ළඟ නොකර හිටියත් එයා කරන්නේ මහා නමස්කාරයක්. නමස්කාරය තෝරගන්න ඕනේ.
참된 절을 하려면, 참된 깨침을 얻으려면, dharma를 듣고 dharma를 알아듣고, Buddha·Dhamma·Saṅgha 세 보배를 알아듣고, 자신이 그것을 공경하며 그 길을 따르기 시작한다면, 머리를 들고 있어도, 두 손을 모으지 않아도, 그는 큰 절을 올리는 것입니다. 절이 무엇인지 알아야 합니다.
දැන් මේක කළා කියන්නේ කවුද? ඔය ගාථාව තියෙන්නේ මොනර දැන් මොනර හැම වැඳගෙනද ඔට කිව්වේ. නමත් බුද්ධාන නමත් බෝධියා කිව්වේ මොනට කකුල් දෙක උස්සලලා හිටහනම් ලං කරලා හටම් රලේ තියාගෙන මොන වටලා වැඳලා නැද්ද
그런데 이것을 한 이가 누구입니까? 이 gāthā는 공작이 절하며 읊은 것이라고 하지요. 'namatthu buddhānaṃ namatthu bodhiyā'라고 할 때 공작이 두 발을 들어 모아 가슴에 대고 절했겠습니까? 공작은 그렇게 절하지 않았지요.
දැන් මේකේ තියෙනවා ගෞරව කිරීමක්. උඩ පුළුවන් කමක් නෑහ. අර කියන්නා වූ හිතම කටයුතු කරන්න මොනවට පුළුවන්කමක් නැහ.
여기에는 공경이 있습니다. 그 이상은 할 수 없습니다. 앞에서 말한 그 마음으로 살아가는 일을 공작은 할 수 없습니다.
නමුත් අපේ බෝසතාණන් වහන්සේ සසර සැරි සරනකොට මෛුර හෙවත් මොනර කුලයක ඉපදිලා කරපු වැඩපිලා සංසාරේ පුරුද්ද. සසර වැඳලා පුරලා පුදුලා කරලපු පුරුදු බුදුවරුන්ටු ගරු කරලා බුදුරජාණන් වහන්සේලා නමස්කාර කරලා තිබිච්ච සංසාර පුරුද්ද ඇවිදිලා තමයි මොහන ඒ අත්දැවේ මොනර අත්දැවේ පුරුදු කරගත්ත එකක් නෙමෙයි ඕක මනුස්සයලා ඉන්න කාලේ මනුස්සයෝ පුරුදු කරගත්ත දෙයක්.
그러나 우리 Bodhisatta께서 saṃsāra를 떠돌 때 공작의 무리에 태어나 하신 일은 saṃsāra의 버릇이었습니다. saṃsāra에서 절하고 공양하며 쌓은 버릇, Buddha들을 공경하고 절해 온 그 saṃsāra의 버릇이 따라온 것이지, 공작으로 지내며 익힌 것이 아닙니다. 사람으로 살던 때에 익힌 것입니다.
ඒක පාරම්පරිව නැත්නම් ඒ සාප්රදායිකව ඒ මනසට තැන්පත් වෙලා හිතන් ඒ තත්වයෙන් තමයි ඒ අදහස ගත්තේ. මොන රට භාෂාව පාලි භාෂාවත් බැ. ඌ කෑ ගහන්න ටිය කෑ ගැහුවට අදහසම අපි වෙනවා ඔය විදිහට.
그것이 이어 내려와 마음에 자리 잡았고, 그 상태에서 그 뜻을 잡은 것입니다. 공작의 말은 Pāli도 아니지요. 그저 울음소리를 냈을 뿐이지만 그 뜻이 우리에게는 이렇게 됩니다.
මේකෙන් තමයි මොනරම් ජීවිත කාලයේ තියෙනකම කිසිම ගොදුරුවකට අහුවේ නැතුව මළපුදුවකට අහුවෙන්නේ නැතුව ආරස්ථා වෙලා හිටියයි කියන්නේ.
이것으로 공작은 사는 동안 어떤 사냥감도 되지 않고 덫에도 걸리지 않고 보호받으며 지냈다고 합니다.
ඉතින් ඒ නිසා තමන්ගේ හැඟීමයි මේ ප්රකාශ කරන්නේ. භාෂාව මොන එක වුණත් ඒකෙන් හැඟීම මතු වුනොත් අදහස මතු වුනොත් අන්න ඒ අදහස තමයි මේ රැකවන්න සලසන්නේ.
그러니 드러내는 것은 자신의 느낌입니다. 말이 무엇이든 그것으로 느낌이 일어나고 뜻이 일어나면, 바로 그 뜻이 보호를 가져다줍니다.
ඒනි ඒනිසා මේ ගාථාවල් කියනකොට ඒ ගාථාවේ අදහත දකින්න ඕනේ. ඒ අදහස දැනගෙන කිව්වොත් බොහොම වැදගත්. එහෙනම් අපි වුනත් ඕක දකින්න ඕනේ ඔය ක්රමයට ඔය ගාථාවේ අර්ථය. දැනගෙන භාවිතා කරනවා නම් තමයි ඒකේ හරේ ඉන්නේ.
그러니 이 gāthā들을 읊을 때 그 뜻을 보아야 합니다. 뜻을 알고 읊으면 아주 값집니다. 우리도 그렇게 보아야 합니다. 그 gāthā의 뜻을 알고 쓴다면 거기에 그 알맹이가 있습니다.
ගාථා පදවල නැතුව නෙමෙයි. තර්වායෙන් පරිපූර්ණයි කිව්වහම සියලු ආකාරයෙන්ම මේ පරිපූර්ණයි. එහෙනම් අක්ෂර ගණා වෙන පරිපූර්ණයි. යම්කිසි ශබ්දයෙන් දිය යුතු යම්කිසි ශබ්ද මේ විද්යාවක් තියෙනවා නම් ඒකෙනුත් පරිපූර්ණයි. අක්ෂර විද්යාවක් තියෙනවා නම් ඒකෙත් පරිපූර්ණයි. අදහසක් තියෙනවා නම් ඒනුත් පරිපූර්ණ සම්පූර්ණයි. මේ ආකාරයෙන් තමයි මේ හැම බුද්ධ දේශනාවක්ම ඉන්නේ. ඉතින් ඒ නිසා ඒවය හරයක් නෑහ කියනවා නෙමෙයි ශබ්දනගලා කිව්වත් අර්ථය නොදන්නා වුනත් ඒකෙත් තියෙනවා යම්කිසි ගුණයක්. හැබැයි නියම ගුණයගන්න තමයි අදහත දැන තැනගෙන කරන්න ඕනේ.
gāthā의 낱말에 아무것도 없다는 것은 아닙니다. 모든 면에서 온전하다고 하면 참으로 모든 면에서 온전합니다. 글자의 덕으로도 온전합니다. 소리로 주어지는 어떤 소리의 앎이 있다면 그것으로도 온전하고, 글자의 앎이 있다면 그것으로도 온전하고, 뜻이 있다면 그것으로도 온전합니다. 모든 Buddha의 가르침이 이와 같습니다. 그러니 알맹이가 없다는 것이 아니라, 뜻을 모르고 소리만 읊어도 거기에 어떤 덕이 있습니다. 그러나 참된 덕을 얻으려면 뜻을 알고 해야 합니다.
වතාව මේ ප්රශ්න තියෙනවා නිත් අඩවන් කරනවා කියන්නේ මොකක්ද කියලා. දැන් නෙත් අඩවන් කරනවා කියනකොට තමාගේ නාසයකින් වාගේ පාත්ර වෙලා හිතන් ඇහිපිය අඩු වෙන්න ඕනේ. භාගයට පියවෙන්න ඕනේ.
또 '눈을 반쯤 감는다'는 것이 무엇이냐는 물음이 있습니다. 눈을 반쯤 감는다는 것은, 눈길이 자기 코끝을 향하듯 아래로 내려가고 눈꺼풀이 내려와 반쯤 닫혀야 한다는 것입니다.
දැන් හිටිය සම්පූර්ණයෙන් ඇරියොත් එහෙම ඉස්සරහ බලන්න එයා ඇස් නෙත් අඩවන් වුනාම නේත්රා හරියට මේ නාස්තලින් වගේ පාතර වැටෙනවා.
눈을 다 뜨면 앞을 보게 됩니다. 눈을 반쯤 감으면 눈길이 마치 코끝을 보듯 아래로 떨어집니다.
එතකොට සාමාන්යයෙන් ඔය මේ විය ගහත් තරම් බලන්න කියලා කියන්නේ අඩවන් කරලා ඉන්නකොට දිගැරියොත් එහෙම ඉස්සරහ පේනවා. අඩවන් කරපුවහම පේන්නේ සමාදිය බොහොම ටිකක් විතරයි. අඩවන් කරපුහම නෙත් හරියට නෙත් වල නේත්ර දෘෂ්ටිය මේ නාත්තුර කෙනී වාගේ වගේ පාල එහට වැටෙනවා. මෙන්න මේ ක්රමයට තියා ගැනීමට කියන තඩවන් කරගන්න
흔히 멍에 길이만큼 앞을 보라고 하는데, 반쯤 감고 있다가 활짝 뜨면 앞이 보입니다. 반쯤 감으면 가까운 곳이 조금만 보입니다. 반쯤 감으면 눈길이 코끝을 보듯 아래로 떨어집니다. 이렇게 두는 것을 눈을 반쯤 감는다고 합니다.
අති මොනවා හරි අහන ප්රශ්නයක් තියෙනවා නම් සාකච්ඡා කරන්න වෙලාව තියෙනවා.
무언가 묻고 싶은 것이 있으면 이야기 나눌 시간이 있습니다.
දැන් මේ තවත් ප්රශ්නයක් තියෙනවා දැන් අපිට කය ගැන වැලීමේදී බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ ශරීරය ගැන විග්රහ කරලා පෙන්නන්න මේ ගෙක්, වනයක්, රෝගයක් මේ ආකාරයෙන් දකින්න කියලා. ජරා ගොඩක් හැටියට දකින්න කියලා. නමුත් දැන් අහනවා ින් මේ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරය පිළිබඳව දේහය ගැන විස්තර කරනකොට බොහොම වර්ණාත්මකව විග්රහ කරන්න. ඔ ශ්රී දේහය කියනවා ඒකට මේ ආදි වශයෙන් නානා ප්රකාර දේවල් වලින් අපි විග්රහ කරනවා.
또 다른 물음이 있습니다. 몸을 살필 때 Buddha께서는 이 몸을 풀어 보이시며 종기로, 상처로, 병으로 보라고, 썩은 덩어리로 보라고 하셨습니다. 그런데 Buddha의 몸을 말할 때는 아주 아름답게 그려 '거룩한 몸(śrī deha)'이라 하고 여러 가지로 풀어 말하지 않느냐고 묻습니다.
දැන් මේක බැලිය යුතු ආකාර තියෙනවා. යමක් දැකගැනීමේදී ඒ පිළිබඳව හිතන ආකාරයට තමයි ඒකෙන් ලැබෙන ප්රයෝජනය.
이것은 보는 방식이 있습니다. 무언가를 볼 때 그것을 어떻게 생각하느냐에 따라 거기서 얻는 쓸모가 달라집니다.
දැන් අපිට යමක යථාර්ථයක් තියෙනවා. යථාර්ථවත් කියන්නේ යමක එක එක ආකාර මේ ඒකට උරුම ස්වභාව.
어떤 것에는 그 참모습이 있습니다. 참모습이란 그것에 타고난 여러 가지 성질입니다.
එතකොට ඒ දේ පිළිබඳව බැලිය යුතු ක්රමයක් තියෙනවා. යමක් පිළිබඳව අපිට අත්හරින්න, නොවැලෙන්න, මිදෙන්න බලන්න ඕන නම් බැලිය යුතු ක්රමයක් තියෙනවා. ඒ ක්රමයට බැලුවොත් ඒ ටික සිද්ධ වෙනවා. ගෞරවයක් භක්තියක් ඇති වෙන්න බලන ක්රමයක් තියෙනවා. ඒ අනුව බැලුවොත් ඒ ටික සිද්ධ වෙනවා.
그러니 그것을 보아야 할 방식이 있습니다. 무언가를 놓아 버리고 매달리지 않고 벗어나려 한다면 그렇게 보는 방식이 있고, 그 방식으로 보면 그대로 됩니다. 공경과 믿음이 일어나도록 보는 방식도 있고, 그에 따라 보면 그대로 됩니다.
මේ ටික සිද්ධ වෙන්නේ එහෙමයි. දැන් මල් පෝච්චියක් අරගෙන මැටි ගොඩක් මැටි ගොඩක් කියලා බැලුවොත් මල් පෝච්චයක් එන සංඥාව නැති වෙනවා. ඒක මැටි ගොඩක් කියන සංඥාව වෙනවා. ඒක ලස්සන මල් පෝච්චියක් කියලා බැලුවොත් ඒක ලස්සන මල් පෝච්චියක් කියන සංඥාව එනවා.
이렇게 되는 것입니다. 꽃병 하나를 놓고 진흙 덩어리, 진흙 덩어리라고 보면 꽃병이라는 saññā는 사라지고 진흙 덩어리라는 saññā가 됩니다. 아름다운 꽃병이라고 보면 아름다운 꽃병이라는 saññā가 옵니다.
යම්කිසි සංඥාවක් හේතු කරගෙන අපිට යමක් අත්හැරීමට, නොල්මට, මිදීමට නැත්නම් නිවනට හේතු වෙනවද? අපිට අවශ්ය වෙන නිවනට හේතු වෙන්නා වූ සංඥාවක්. වෙන එකක් නෙමෙයි මෙතනින් ගන්නේ. යමක් ඇසුරු කරනකොට රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට හේතු වෙනවා බව පේනවා නම් ඒක එසේ ඇසුරු කරන්න ඕනේ.
어떤 saññā가 우리를 놓아 버림, 매달리지 않음, 벗어남, 곧 nibbāna로 이끕니까? 우리에게 필요한 것은 nibbāna로 이끄는 saññā입니다. 여기서 다른 것은 잡지 않습니다. 무언가를 가까이할 때 그것이 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함으로 이끄는 것이 보인다면 그렇게 가까이해야 합니다.
දැන් යමක ඇත්ත දේවල් තියෙනවා. බැලිය යුතු යථාර්ථ ක්රම තියෙනවා. ඒ ක්රමය බලනකොට මොකක්ද සිද්ධ වෙන්නේ කියලා බලන්න ඕනේ. ඒ බලනකොට අපිට සිද්ධ වෙනවා ඊට අනුකූල දෙයක්. බැලු ආකාරයට
어떤 것에는 참된 면이 있고, 보아야 할 참된 방식들이 있습니다. 그 방식으로 볼 때 무엇이 일어나는지 보아야 합니다. 그렇게 보면 우리에게 그에 맞는 것이 일어납니다. 본 대로입니다.
ලෝක සත්වයාමේ කාමයට පෙළඹිලා පංච කාමයන්ට සම්බන්ධ වෙනකොට බොහෝකොටම මේ ලස්සන ශරීරය කියන වචනය අරගැනීමේදී එක පැත්තක අදහසක් එනවා. දැන් සියලුම ලක්ෂණ දේවල් කාමයට පොළොවන්නේ නෑ. කාමයට පොළො වන ලස්සන දේවල් තියෙනවා. හැඩ වැඩ බලන්න ගියාම වර්ණනා කරන්න ගියහම යම්කිසි පුරුෂයෙක් විසින් කාන්තාවක් ගැන හෝ කාන්තාවක් විසින් කඩවසම් පුරුසයෙක් ගැන හෝ පුරුෂයෙක් ලක්ෂණ කාන්තාවක් ගැන හෝ හැඩ වැඩ කරන්න වර්ණනා කරන්න ගියොත් එහෙම ඇතිවෙන අදහස් කාම අදහස් වෙනවා.
세상 중생이 kāma에 끌려 다섯 감각의 즐거움에 얽힐 때, 대개 '아름다운 몸'이라는 말을 받아들이면서 한쪽으로 기운 생각이 옵니다. 아름다운 것이 모두 kāma를 부추기지는 않습니다. kāma를 부추기는 아름다운 것들이 있습니다. 생김새를 보고 칭찬하려 들 때, 어떤 남자가 여자를, 또는 여자가 잘생긴 남자를, 또는 아름다운 여자를 두고 생김새를 칭찬하려 하면 일어나는 생각은 kāma의 생각이 됩니다.
එහෙනම් ඒක රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට හේති වර්ණාවක් නෙමෙයි. ගැලපෙන්නේ නෑ.
그렇다면 그것은 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함으로 이끄는 칭찬이 아닙니다. 맞지 않습니다.
එහෙනම් ඒ වෙලාවේදී අපි දකිනවා නම් රාගක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහක්ෂයට හේතු වෙන්න ඒ කාමයට ගෝචර වෙන ලක්ෂණ බලන්න ඕන ක්රමයක් තියෙනවා නම් ඒක කාම හැඟීම් මතු කරන්නා වූ ලක්ෂණ වර්ණාවේ දකින්න බැහ. ඒ වෙලාවේදී ඒකේ තියෙන විපරීත වෙන ස්වභාවය ඒකේ තියෙන ජරා ස්වභාවය ඒකේ තියෙන අවැඩ ස්වභාවය දකින්න පටන් ගත්තොත්. ඒ තුළින් දැක්ගන්න පුළුවන් වෙනවා ඊට අනුකූල දෙයක්.
그러니 그때 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함으로 이끌도록 kāma의 대상이 되는 모습을 보는 방식이 있다면, 그것을 kāma의 느낌을 일으키는 모습의 칭찬에서는 볼 수 없습니다. 그때 그것의 변해 가는 성질, 썩어 가는 성질, 해로운 성질을 보기 시작한다면, 그것을 통해 그 목적에 맞는 것을 볼 수 있게 됩니다.
ඒක අවස්ථාවකදී සැරියුත් මහරහතන් වහන්සේ වඩිනකොට එක්තරා කොයක් තියෙනවා දැක්කා. දැකලා භික්ෂූන් වහන්සේට කියනවා ඇවැත්නි මට මේ කොටේ ඔන්න ජලයක් ඔ වගේ බලන්නත් පුළුවන්. ඔන්නම් ද්රව්යයක් ඔයාගේ බලන්නත් පුළුවන්. ඔන්නම් වායුවක් ඔ වගේ බලන්නත් පුළුවන්. අවශ්ය නම් ගින්නක් වගේ බලන්නත් පුළුවන්. මේ හතර ආකාරයෙන් මට මේ කොේ වැලිය හැි. මේක හරි වැදගත් කතාවක්.
한때 Sāriputta 큰 arahant께서 걸어가시다가 통나무 하나가 있는 것을 보셨습니다. 보시고 bhikkhu들에게 말씀하셨습니다. '벗들이여, 나는 이 통나무를 물처럼 볼 수도 있고, 단단한 것처럼 볼 수도 있고, 바람처럼 볼 수도 있고, 원하면 불처럼 볼 수도 있습니다. 나는 이 통나무를 이 네 가지로 볼 수 있습니다.' 이것은 아주 값진 이야기입니다.
දැන් අපි කොටයක් බලනකොට බලන ක්රමය එකක්. ආපෝකසිනය වඩලා තියෙන කෙනෙක් හිටියොත් එහෙම ඒ කොටේ තිබෙන පරමාණු අංශු එකින් එකට බැඳිලා තියෙනවා රැඳිලා තියෙන ආකාරය හිත අරගෙනා වූ බැඳීමක් හැඳීමක් නිසයි මේ පොටේ ආකාරය පේන්නේ කියලා. ඒ ක්රමයෙන් සිහි කරලා බලනකොට බැඳීම වෙනවා.
우리가 통나무를 볼 때는 보는 방식이 하나입니다. āpo kasiṇa를 닦은 이라면, 그 통나무의 알갱이들이 서로서로 묶여 붙어 있는 모습을 마음에 두고, 그 묶임 때문에 이 통나무의 모습이 보인다고 그렇게 떠올려 보면 묶임이 됩니다.
බැඳීමේ ස්වභාවය ජල ස්වභාවය කිව්වෙත් ඒකයි. ජල කියන්නේ ජාලයක් කියන එකයි. ජල කියන වචනේ වතුරට යෙදෙන්න හේතුවත් එකින් එක හොඳට බැඳිලා හැඳිලා තියෙන ආකාරය පැහැදිලිව පේන නිසා. ජාලයක් කියන්නේ දැල රටාවක්. එකින් එකට දැල කියන්නේ එකින් එකට කෑලි එකින් එකට මූටු වෙලා බැඳිලා තියෙන ආකාරය.
묶임의 성질을 물의 성질이라 한 것도 그 때문입니다. jala는 그물(jāla)이라는 뜻입니다. jala라는 말이 물에 쓰이는 까닭도 서로서로 잘 묶여 엉겨 있는 모습이 뚜렷이 보이기 때문입니다. 그물이란 그물 무늬입니다. 그물이란 조각들이 서로서로 매듭지어 묶여 있는 모습입니다.
මෙන්න මේයාගේ පරමාණුවෙන් පරමාණුවටනේ එකින් එක ඇදිලා බැඳිලා හිටම් ලං වෙලා ලං වෙලා ආකර්ෂණයකෙන් බැඳිලා තියෙනවා දැක්කොමයි මේ කොටේ හැදිලා තියෙනන් කියලා දැක්කහම කොේ කියන සංඥාව නැති වෙලා ගිහිල්ලා බැඳිලා තියෙන ආකාරය දකින සංඥාවක් ආපුවහම ඕක ආපෝ සංඥාවෙන් බැලුවා වෙනවා. එතකොට සංඥාව නැතිවෙලා බැඳී තිබෙන ආකාරය හිතට එනවා. මේ බලා කොටේ දිහා බලපු ආකාරය.
그가 알갱이에서 알갱이로 서로 끌리고 묶여 가까이 다가붙어 끌어당김으로 묶여 있음을 보고, 이렇게 통나무가 이루어졌다고 보면, 통나무라는 saññā는 사라지고 묶여 있는 모습을 보는 saññā가 옵니다. 그것이 āpo saññā로 본 것입니다. 그러면 그 saññā가 사라지고 묶여 있는 모습이 마음에 옵니다. 이것이 그가 통나무를 본 방식입니다.
එතකොට මේකේ තියෙන තෙද බව. ගිනි බව ගින්දරම නෙමෙයි ඔය කියන්නේ. ගින්දරට තේජෝ කියන්නේ ඒකේ තේජ අසී බව පෙන්නන එකක්.
그리고 이것에 있는 tejo의 성질. 불의 성질이라 해서 불 그 자체를 말하는 것이 아닙니다. 불을 tejo라 하는 것은 그것의 뜨거운 기운을 가리키는 것입니다.
මේ ආපෝ, තේජෝ, වායෝ පඨවි වන්නගන්ධ, රස, ඕජා ආදි වශයෙන් තියෙන සුද්ධාස්සකයන් එකතු වෙලා යම් ආකාරයකට යම් සේත් තිගන්න වුනහම ඊට අනුකූල දෙයක් විද්යාමානව නොබිඳී පේනවා. අන්න ඒ උපමට්ටම් වෙලා තිබෙන්නේ මේවායේ තිබෙන්නා වූ උපමට්ටං වෙන තේජස් ගතිය. ඒ ගතිය නිසයි මේ කොයක් හැටියට මේක පේන්නේ කියලා. ඒ ආකාරයෙන් බලනකොට කොතේ තේජෝ ධාතුවක් හැටියට දකිනවා.
āpo, tejo, vāyo, paṭhavī, 빛깔(vaṇṇa), 냄새(gandha), 맛(rasa), 영양(ojā) 같은 suddhaṭṭhaka가 모여 어떤 모습으로 버티게 되면, 그에 맞는 것이 무너지지 않고 드러나 보입니다. 그것을 떠받치는 것은 이것들 안에 있는 떠받치는 tejo의 기운입니다. 그 기운 때문에 이것이 통나무로 보인다고, 그렇게 보면 통나무를 tejo dhātu로 봅니다.
මේ මේ පරමාණුන් ඒ මේ අතර සැලිලා ඒ මේ අතර ඇදිලා බැඳිලා මේ ආකාරයෙන් තියෙනවා ඒකේ බැඳුණු සැලෙන ස්වභාවයක් තියෙනවා. නමන්න පුළුවන්. කය හටියක කියලා යම්කිසි එබෙන මට්ටමක්. විසිරෙන මට්ටමක්. ප්රසාරණය වෙලා තියෙන මට්ටමක්. යම් අනුව පිහිල්ලා තියෙනවා නම් ඒ පරමාණු ඒ අනුව තමයි ඒ ස්වභාවය ඒ ද්රව්ය වස්තු වශයෙන් පේන්නේ.
이 알갱이들이 서로 사이에서 흔들리고 서로 끌리고 묶여 이렇게 있습니다. 거기에는 묶여 흔들리는 성질이 있습니다. 휠 수도 있습니다. 어떤 눌리는 정도, 흩어지는 정도, 부풀어 퍼진 정도에 따라 그 알갱이들이 자리 잡고, 그에 따라 그 성질이 물질로 보입니다.
මෙන්න මේක දැක්කහම වායෝ ස්වභාවයෙන් පිම්බිලා, හැකිලා, තද වෙලා, බුරුල් වෙලා ආදි වශයෙන් තියෙන ආකාරයෙන් ඒ ගති ලක්ෂණයෙන් බලනකොට කොේ කියන හැඟීම නැති වෙලා ඒ ගති ලක්ෂණයෙන් පේන්න වෙනවා. කොටේ වායෝ ලක්ෂණය බලන්න පුළුවන් කිව්වේ ඒකයි.
이것을 보면, vāyo의 성질로 부풀고 오그라들고 단단해지고 느슨해지는 모습으로, 그 특징으로 보면 통나무라는 느낌이 사라지고 그 특징으로 보이게 됩니다. 통나무에서 vāyo의 특징을 볼 수 있다고 한 것이 그것입니다.
ඒ වගේම පරමාණුඛීය වෙලා ලං වෙලා බවට පත්වෙලා, බැඳිලා හැඳිලා මෙන්න මේ ආකාරය තද ස්වභාවයකින් පිහිටලා තියෙනවා. ඒ ආකාරයෙන් බලන්නුවහමටයක් කියන සංඥාව වහක් වෙලා තද ස්වභාවය හිතට එනවා. පඨවි ස්වභාවය ආපුහම පඨවි සංඥාවෙන් කොටේ බැලියයි. එකවා කොටේ හතර ආකාරයකින් බලන ඇති දැකලා පුරුදු කරලා තිබිච්ච ශක්තිය නිසා. ඒ කසින වැඩීමේ ශක්තිය නිසා. ඒ ඒ ආකාරයෙන් බලන්න පුළුවන් ධාතු හතරට වෙන් කරලා. මෙන්න මේ ධාතු හතරට වෙන් කරලා බලන එක ධාතු මනසිකාරය කියත් පෙන්නනවා.
그처럼 알갱이들이 가까이 다가붙어 묶이고 엉겨 이렇게 단단한 성질로 자리 잡고 있습니다. 그렇게 보면 통나무라는 saññā가 가려지고 단단한 성질이 마음에 옵니다. paṭhavī의 성질이 오면 paṭhavī saññā로 통나무를 본 것입니다. 이렇게 통나무를 네 가지로 볼 수 있었던 것은 보고 익힌 힘 때문, kasiṇa를 닦은 힘 때문입니다. 네 dhātu로 나누어 그 하나하나로 볼 수 있습니다. 이렇게 네 dhātu로 나누어 보는 것을 dhātu manasikāra라고도 합니다.
ඔය ධාතු මනසිකාරය තියෙන නිසා හතර ආකාරයට බෙදලා බැලුවට සාමාන්යයෙන් කෙනකට ඒකටයක් කියලා පේනවා මිසක් ඒන් එහරි එක පේන්නේ නැ. කොට සංඥාවෙන් දකිනවා මිසක්, ලී සංඥාවෙන් දකිනවා මිසක් ඒ සංඥාවෙ මලලා වෙන සංඥාවකින් දකින්නේ.
dhātu manasikāra가 있어서 네 가지로 나누어 볼 수 있다지만, 보통 사람에게는 그저 통나무로 보일 뿐 그 너머는 보이지 않습니다. 통나무라는 saññā, 나무라는 saññā로 볼 뿐, 그 saññā를 넘어 다른 saññā로 보지 못합니다.
මෙන්න මේ වගේ ලෝක සත්යයා මේ ඝන සංඥාවකින් සත්ව පුද්ගල සංඥාවකින් මේ සත්වයා දැකලා ඇලීමට බැඳීමට පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ.
이처럼 세상 중생은 덩어리 saññā, 중생·사람이라는 saññā로 중생을 보고 매달리고 묶이는 데 길들어 있습니다.
අපිට අවශ්ය වෙන්නේ රාගය ක්ෂය කරගන්න. ද්වේශය ක්ෂේ කරගන්න, මෝහය ක්ෂේ කරගන්න යම් දෙයක් ඇලීමක්, බැඳීමක්, සහිතව දැක්ක රාගිකව දැක්කුව ඒකට හටගන්නවා ඇලීම.
우리에게 필요한 것은 rāga를 다하고 dosa를 다하고 moha를 다하는 것입니다. 무언가를 매달림과 묶임을 품고, 탐내는 마음으로 보면 거기에 매달림이 생깁니다.
ඒ වගේම ඇලුණ දෙයක් වුනොත් තමන්ට ඒක තමා වසඟයට ගන්න තමන්ට පරිහරණය කරන්න හිතෙනවා. කායික අදහසතින් ගත්තා. ඒකට විරුද්ධකාරකයන් එනකොට ඒවට ගැටෙනවා. විරුද්ධකාරකයක් නැති ඇලෙන වස්තුවක් ලෝකේ දකින්න නැහ.
또 매달린 것이 되면 그것을 자기 손아귀에 넣고 쓰고 싶어집니다. 몸의 뜻으로 잡은 것이지요. 그것을 막는 이들이 오면 그들과 부딪칩니다. 막는 이가 없는 매달릴 것은 세상에서 찾아볼 수 없습니다.
බල්ලන්ට අහුවෙච්ච මස් කටු වාගේ, උකුසන්ට අහුවෙච්ච මස් කැටි වාගේ ඇලෙන වස්තුවට ලෝකයා පොර කනාව තරඟ කරනවා. මේ වෙලාවේ තමාගේ බලාපොරොත්තුව පොරකක් නැතුව තරහ කර නැතුව නිදහසේ ඇලීම භුක්ති විඳීනේ. හැබැයි එහෙම ලෝකයක් නැති නිසා එයාට සිද්ධ වෙනවා විරුද්ධතාවයන්ට ඒ සමඟම ගැටෙන්න. එහෙනම් ඇලීම යම් තැනකද ගැටීමත් එතනට සම්බන්ධ වෙනවා. ඇලීමයි ගැටීමයි දෙක වටිනවා කියලා අල්ලගත්තහම මුලාව.
개들이 문 뼈다귀처럼, 매들이 낚아챈 고깃덩이처럼, 매달릴 것을 두고 세상은 다투고 겨룹니다. 이때 자기 바람은 다툼도 겨룸도 없이 마음껏 매달림을 누리는 것이지만, 그런 세상은 없기에 그는 맞서는 것들과 함께 부딪칠 수밖에 없습니다. 그러니 매달림이 있는 곳에 부딪침도 얽혀 있습니다. 매달림과 부딪침 이 둘이 값지다고 붙잡으면 그것이 미혹입니다.
ඒ නිසා එහට මුලාවෙන් අත්හැරන්න විදෙන්න බැහැ. ඇලීමයි, ගැටීමයි, මුලාවයි තියෙනවා. ඕකට අපි කිව්වා රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි කියලා. රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි තියෙන පැත්තක් තියෙනවා නම් නිවන් පැත්ත නෙමෙයි ලෝක පැත්ත. රාග අක්ෂයක්, ද්වේශ අක්ෂයක්, මෝහක්ෂයක් කරනවා නම් ඒක නිවන. එහෙනම් අපිට අවශ්ය වෙන්නේ රාගයට, ද්වේශයට, මෝහයට බැඳෙන පැත්තේ සංඥාව පහළ කරන්න නෙමෙයි ඒ අදහස් අරගෙන. අපිට ඕනේ ඒකෙන් මිදෙන පැත්තට ගන්න.
그래서 그는 미혹 때문에 놓아 버리고 벗어날 수 없습니다. 매달림, 부딪침, 미혹이 있습니다. 이것을 우리는 rāga, dosa, moha라고 했습니다. rāga, dosa, moha가 있는 쪽이라면 nibbāna 쪽이 아니라 세상 쪽입니다. rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함을 이룬다면 그것이 nibbāna입니다. 그러니 우리에게 필요한 것은 rāga, dosa, moha에 묶이는 쪽의 saññā를 그런 생각으로 일으키는 것이 아니라, 거기서 벗어나는 쪽을 잡는 것입니다.
මෙන්න මේ නිසා අපි දැනගන්නවා යම්කිසි මනුස්සයේ කාම සංඥා ඇති කරන්නා වූ යම් රූපයක් දැකලා. ඒක ඒ විදිහට වර්ණනා කරන්න ගියොත් කාම සංඥාවෙන් ගන්න ගියො. ඇලීමටයි, ගැටීමටයි, මුලාවටයි වැටින මිසක් රාග අක්ෂයට, ද්වේශක්ඛයට, මෝහක්යට හෙවත් නිවනට මාර්ගයක් නෙමෙයි. අපිට ඕන කරන්නේ ද්රව්ය වල තිබෙන අපිට පේන එක අයර්ථය ගැන නිගමනය කරන්නේ නැතුව අපිට අවශ්ය කරගන්න ඒ තුළින්.
그래서 우리는 압니다. 사람에게 kāma saññā를 일으키는 어떤 모습을 보고 그것을 그렇게 칭찬하려 들면, kāma saññā로 잡으려 하면, 매달림·부딪침·미혹에 떨어질 뿐 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함, 곧 nibbāna로 가는 길이 아닙니다. 우리에게 필요한 것은 물질에서 보이는 참모습을 따지는 것이 아니라 그것을 통해 우리가 필요한 것을 얻는 것입니다.
පේන්දේ යථාර්ථයක් කියලා ගත්තොත් ඒ බැලුව දෘෂ්ටියනුවයි ඒක එහෙම පේන්නේ. කවිදිහෙන්කින් බැලුවොත් ඒකයි යථාර්ථය හැටියට පේන්නේ.
보이는 것을 참모습이라 여긴다면, 그것은 본 견해에 따라 그렇게 보이는 것입니다. 어떤 식으로 보든 그것이 참모습으로 보입니다.
සතර මහාභූතයන්ගෙන් හටගත්ත දේවල් දව්ය වස්තු හැටියට අපිට ඒක යථාර්ථයක් හැටියට වෙනවා. මේක ලීයක්, මේක ගහක්, මේක මනුස්සයෙක්, මේ සත්වයෙක්, පුද්ගලයෙක් මේ ද්රව්යයක් මේ වස්තුවක් කියලා එහෙම පේනවා. ඒ පේන එක නිවන් දකින්න හේතු වෙන්නේ. අපේ පරමාර්ථය නිවන් අවබෝධ කරගන්න
네 큰 요소에서 생긴 것들이 우리에게는 물질로서 참모습이 됩니다. 이것은 나무다, 이것은 나무줄기다, 이것은 사람이다, 중생이다, 사람이다, 물질이다, 물건이다, 그렇게 보입니다. 그렇게 보이는 것이 nibbāna를 보는 까닭이 됩니까? 우리의 궁극 목적이 nibbāna를 깨치는 것이라면 말입니다.
නම්. නිවන් අවබෝධ කරන්න නම් රාගක් සේ වෙන, ද්වේශක් සේවෙන, මෝහක් සේ වෙන යම් මගක් ඇත්්ද යම් ක්රමයක් ඇත්්ද ඒ ක්රමය තුළින් ඒ දේ දැකිය යුතුයි. ඇසිය යුතුයි දැනගත යුතුයි. මෙන්න මෙහෙම දැනගන්න ක්රමයක් තියෙනම් ඒක ආර්ය මාර්ගය. ඒකේ ප්රයෝජනය අන්තිම නිවන. එහෙනම් අපේ පරමාර්ථය නිවන නම් ලෝකයේ එක එක්කෙනාගේ දෘෂ්ටි පසය යන්න අපිට අවශ්යතාවයක් නැහ. අපිට අවශ්ය වෙන්නේ ඒක නිවනට ගෝචර වෙන්නේ කොහොමද කියලා ඒකට අනුකූල රටාවක්ද කියලා දැකලා නිවනට ගෝචර වෙනවා නම් ඒ දේ කරගන්න එක. දැන් ඕක
nibbāna를 깨치려면 rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하는 길, 그 방법이 있다면 그 방법으로 그것을 보고 듣고 알아야 합니다. 그렇게 아는 방법이 있다면 그것이 ariya의 길이고, 그 쓸모는 마침내 nibbāna입니다. 그러니 우리의 목적이 nibbāna라면 세상 사람 하나하나의 견해를 뒤쫓을 까닭이 없습니다. 우리에게 필요한 것은 그것이 어떻게 nibbāna에 닿는지, 그에 맞는 틀인지 보고, nibbāna에 닿는다면 그것을 하는 것입니다.
ගෝචර වෙනවා නම් ඒ දේ කරගන්න එක. දැන් ඕක තේරුම් ගන්න බැරුව මේ දෘෂ්ටි පස්සේ ගිහිල්ලා යථාර්ථය හොයන්න ගිහිලා මු දෙනෙක් මුලා වෙලා ඉන්න. නානා ප්රකාර අදහත් ගන්නවා. ගත්තට පස්සේ ඔය පිළිමේ කොන්කරීනේ. ඔය පිළිම කල දාසෙන්නේ. ඔය රූපය කල දාසෙන්නේ. ඔය කොහොමද බුදුන් වෙන්නේ? අපි නම් පුතුමන් වදිඳින්න යන්නේ නැහ. පිරිම්ම වඳින්න යන්නේ නැහැ. කට්ටියක් ඔහොම කියනවා. දැන් මොකෙද ඉන්නේ? දෘෂ්ටියක ඉඳගෙන නිගමල්ලට වහිලා.
이것을 알아듣지 못해 견해를 뒤쫓아 참모습을 찾으러 가서 많은 이들이 헤매고 있습니다. 온갖 생각을 붙잡습니다. 그러고는 '저 불상은 콘크리트다, 저 불상은 쇠붙이로 만든 것이다, 저 모습도 그렇다, 저게 어떻게 Buddha냐, 우리는 불상에 절하러 가지 않는다'고 어떤 이들은 말합니다. 그들은 어디에 있습니까? 견해 속에 앉아 결론에 갇혀 있습니다.
අපිට ඕන කරන්නේ යමක් ඇතුළු කරනකොට අපිට පේනවා නම් රාග අක්ෂයට, ද්වේශ අක්ෂයට, මෝහ අක්ෂයට යම් ඇතිවෙන සංඥාව ඇතිවෙන ක්රමයක් අපිට දකිනවා නම් ඒකට නැඹුරු වෙන ලක්ෂණයක් යමකින් ගන්න පුළුවන් නම් අපේ ප්රයෝජනය ඒක ගැනීමයි. ඒකයි නිවන් මග. ඉතින් ඔය වගේ අපි දකින්න ඕනේ.
우리에게 필요한 것은, 무언가를 가까이할 때 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함으로 가는 saññā가 일어나는 길이 보인다면, 그쪽으로 기우는 특징을 무언가에서 잡을 수 있다면, 그것을 잡는 것이 우리의 쓸모입니다. 그것이 nibbāna의 길입니다. 우리는 그렇게 보아야 합니다.
දැන් බුද්ධ ශරීරයත් දිහා බලනකොට දකින්න තියෙන්නේ විද්යාමාන වෙන්නේ හිත නිවන රාග අක්ෂයට ද්වේශක්යට මෝහක්ෂයට ආධාර වන ශාන්ත වූ ස්වභාවයක් මානසිකත්වයට ගොන්නනැගෙන එක. ඒක රාගයෙන් තොරයි. කාම රාගයෙන් තොරයි. රූප රාගයෙන් තොර නෑ. කාම රාගීනි තොරයි. බුදු පිළිමයක් දිහෑ බලා ඉන්නවා. ඒ වගේම කඩ වසම් ඉස්ත්රී පුරුෂ රූප දිහා ඉරෂය බලා ඉන්නවා. දැන් මේ දෙකේදී ලොකු වෙනසක් වෙනවා. කාටවත් බුදු පිරිම දිහ බලා හිටියා රාගයක් හටගන්නේ නැහ. හටගන්නේ හරි ශාන්ත බවක්. එහෙනම් අන්න ශාන්ත බව ඔක්නැන් එනවා නම් අපිට ආර්ය මාර්ගයට ඒක ලොකු කුරුකුත්.
Buddha의 몸을 볼 때 드러나는 것은, 마음을 가라앉히고 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함을 돕는 고요한 성질이 마음에 일어나는 것입니다. 그것은 rāga와 떨어져 있습니다. kāma-rāga와 떨어져 있습니다. rūpa-rāga와는 떨어져 있지 않습니다. kāma-rāga와는 떨어져 있습니다. 불상을 바라보고 있습니다. 또 잘생긴 여자와 남자의 모습을 바라보고 있습니다. 이 둘에는 큰 차이가 있습니다. 누구도 불상을 바라보며 rāga가 일어나지 않습니다. 일어나는 것은 아주 고요함입니다. 그러니 그 고요함이 솟아난다면 그것은 ariya의 길에 큰 도움이 됩니다.
දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ පිළිබඳව ගෞරව භක්තියකින් සිහි කරනකොට ඒ ඇති කරන්නා වූ ලක්ෂණ කාම ලක්ෂණයක් ගැන සිහි කිරීමක් නෙමෙයි. ඒක රූපාවචර කොටස අයිතියි කාමාවචර කොටස අයිති නැහැ.
Buddha를 공경과 믿음으로 떠올릴 때 일으키는 모습은 kāma의 모습을 떠올리는 것이 아닙니다. 그것은 rūpāvacara에 속하고 kāmāvacara에 속하지 않습니다.
බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාන්ත ස්වභාවය එහෙනම් බුදුරුව තුළ තිබෙන ශාන්ත ස්වභාවය ඔපනැන් වෙන ඉදිහෙන් බුදරුව දිහා බලන්න පුරුදු වුනොත් බුදුන් දිහා බලන්න පුරුදු වුනොත් ඒ ගුණ සිහි කළොත් ඒ වෙලාවේදී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරයේ දෙස් අර කුණු කොටස් තත්වයකින් යුත්තයි කියලා ඒ ක්රමය බලන්න යන ගන්නවට වැඩියි. ශ්රද්ධාවක් භක්තියක් ඇති වෙන්න හේතු වෙන මූලික පැහැදීමක් ඇති වෙන්න හේතු වෙනවා. අර ශ්රී දේහය කියලා ගුණයෙන් බලන ගුණ සිහිය කරලා බලනකොට.
Buddha의 고요한 성질, 곧 불상 안에 있는 고요한 성질이 빛나도록 불상을 바라보는 데 익숙해지면, Buddha를 바라보는 데 익숙해지면, 그 덕을 떠올리면, 그때 Buddha의 몸도 그 썩은 부분들로 되어 있다고 그 방식으로 보려 하는 것보다 낫습니다. 믿음과 공경이 일어나는 바탕이 되는 맑은 믿음을 일으키는 까닭이 됩니다. '거룩한 몸'이라고 덕으로 보며 덕을 떠올려 볼 때 말입니다.
එන් ඔය විදිහට බලන්න බැහැ කාන්තාරූපයක් දිද් දි. පුරු කඩවසම්පු රූපයක් දිහ. ගුණ සිහි කරන්න බලන්න ගුණයකින් ඔපනැන් වෙච්ච එකක් නෙමෙයි. කාමයෙන් ඔපනැන් වෙච්ච එකක් තමයි ඒ කාමක කයක් තමයි ඉස්පුරුෂ වශයෙන් මේ හදාගෙන තියෙන්නේ. ඉතින් ඒගො ගති ස්වභාවය බුදුරජාණන් වහන්සේග පිහිටන්න බැරි මොකද පාරමිතා බලය හේතු කරගෙන ශාන්තියට ප්රණීතියට නිවනට නැමෙන විදිහට සකස් වෙලා ඊට අනුකූල වන්නා වූ ස්වභාවයක් දර්ශනය කරන රූපාවචර ගුණවභාවයක් විද්යාමාන කරන රූප ශක්තියක් දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණ වශයෙන් උන්වහන්සේට පින් වශයෙන් ලැබුණා. අන්න ඒ ලැබිච්ච පාරමිතා බලයෙන් පාරමිතා පුණ්යසක් බලයෙන් ලැබිච්ච දේ ශාන්ත බවට ප්රණීත බවට පත් කරන්න හේතුකාර වන්නා වූ ස්වභාවයක් විද්යාමාන කරනවා. ඒ නිසා බුදුරජ රෝධි එහැ බලාගෙන ඒ තිවර පැහපත් පත් වෙනකොට අර කුණු කොට අති ගැනීමට ඒක උපමා නොකර අර පැහැපත්භාවයට ශාන්ත බව ප්රණීත බව ගන්න උපමාවක් වශයෙන් ගත්තහම අන්න ඒ උත්තරීතර තත්ත්වයට පත් වෙන්න හේතු වෙනවා ඒකෙන්.
여자의 모습이나 잘생긴 남자의 모습은 그렇게 볼 수 없습니다. 덕을 떠올려 볼 만큼 덕으로 빛나는 것이 아닙니다. kāma로 빛나는 것, 그 kāma의 몸이 남자와 여자로 지어져 있는 것입니다. 그런 성질은 Buddha께 자리할 수 없습니다. 왜냐하면 pāramī의 힘으로 고요함과 뛰어남, nibbāna로 기울도록 지어져, 그에 맞는 성질을 보여 주고 rūpāvacara의 덕을 드러내는 몸의 힘을 서른두 가지 대장부의 모습(mahāpurisa lakkhaṇa)으로 공덕에 따라 받으셨기 때문입니다. 그렇게 pāramī의 힘, pāramī 공덕의 힘으로 받은 것은 고요함과 뛰어남에 이르게 하는 성질을 드러냅니다. 그러니 불상을 바라보며 그 맑게 빛나는 모습에 이를 때, 썩은 부분을 잡는 데 견주지 않고 그 빛남과 고요함과 뛰어남을 잡는 비유로 삼으면, 그것으로 그 가장 높은 자리에 이르는 까닭이 됩니다.
ඉතින් ඒ නිසා අපි බැරිලා හරි ඒ උතරිතීත සාමාන්ය මනස ඕවා වෙන් කරලා ගන්න දන්නේ නැති නිසා. එක දෙයක් නරකයි කිව්වොත් එහෙම එයාගේ හැම එකක්ම නරකයි කියලා ගන්න පුරුද්දක් වෙලා තියෙනවා. එක දෙයක් හොඳයි කිව්වොත් එයාගේ හැම දෙයක්ම හොඳයි කියලා ගන්න පුරුද්දක් වෙලා තියෙනවා. ලස්සන කියන කුණු උපමාත්රයට රැවට එෙන ලෝක සත්වයා අර කුණුන්තල් 32ම ලස්සන කෑලි හැටියට ගන්නවා. ඒකේ කුණ කියලා දකින්නේ නැහ. ඔය ලස්සන කියන හැඟීම වහනවා අර තියෙන පුණ
그런데 우리는, 보통 마음은 이런 것들을 나누어 잡을 줄 모르기에, 한 가지가 나쁘다고 하면 그 사람의 모든 것이 나쁘다고 잡는 버릇이 들어 있습니다. 한 가지가 좋다고 하면 그 사람의 모든 것이 좋다고 잡는 버릇이 들어 있습니다. 아름다움이라는 썩은 겉껍데기에 속는 세상 중생은 그 서른두 가지 썩은 부분을 아름다운 조각들로 잡습니다. 거기서 썩음을 보지 못합니다. 그 아름답다는 느낌이 거기 있는 썩음을 가립니다.
ඉතින් මෙන්න මේ වගේ ලෝක සත්වයා ඒ තත්ත්වයන් ගන්නකොට යථාර්ථයෙන් දකින්න පුරුදු වෙලා නැති නිසා. නරකට ගත්තොත් ඒකේ තිපිට ඔක්කොම නරකයි කියලා නිගමනට පහේ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරයේ දෙතිස් කුණුප කොට්ඨාසයක්නේ කියලා මෙනෙහි කරන්න පටන් ගත්තොත් එහෙම අර චිත්තප්රහාදය ඇතිවෙන තිබිච්ච පැත්තත් අර කුණු කොටස් කොටසල දාලා ගන්න ස්වභාවයක් එනවා මානසිකත්වය එහෙමයි සාමාන්ය මනුස්සයාත්. ඒ නිසා එයාට අවඩක් වෙනවා. හොඳ පැත්තට දාලා ගත්තොත් එයාට අවැඩ බලන්න කුණු කොටස් බලන්න තව කෑඩි ඕන තරම් ලෝකේ තියෙනවා. කයේ හැටි බලාගන්න ඕනේ.
이처럼 세상 중생은 그런 상태를 잡을 때 참모습으로 보는 데 익숙하지 않기에, 나쁘게 잡으면 그 전부가 나쁘다는 결론에 이릅니다. Buddha의 몸도 서른두 가지 썩은 부분이지 않으냐고 마음에 두기 시작하면, 맑은 믿음이 일어날 수 있던 쪽마저 그 썩은 부분들 속에 던져 넣는 성질이 옵니다. 보통 사람의 마음이 그렇습니다. 그래서 그에게 해가 됩니다. 좋은 쪽으로 잡으십시오. 해로움을 보고 썩은 부분을 볼 것은 세상에 얼마든지 있습니다. 몸의 생김새를 살펴야 합니다.
දැන් බුද්ධ ශරීරයත් ඒ කුණු කය හැටියට බලන්න ගියොත් එහෙම අර බුදු ගුණයේ ශාන්ත ප්රණීත වශයෙන් දැක්කා වූ ඒ ගුණ ශාන්තිය ඒකත් අර කුණු ගොඩට දාලා බලන්න මිනිහා නිකම හුරු වෙනවා. එතකොට ගුණ වැඩෙන්නේ නැතුව යනවා. ඒ නිසා තමයි බුදු ගුණ බලන්න ගියාම බුදු ශරීරයේ ශ්රී දේහයක් හැටියට ශාන්ත පැහැපත් හැටියට බලනවා මිස. ඉතින් මේ තියෙන්නේ කුණු කේස්නේ, මේ තියෙන්නේ කුණු ලොම් මේ තියෙන්නේ කුණු නිය පොතනේ කියලා බලන්න ගියොත් එහෙම සිද්ධ වෙන්නේ අර අපි බලාපොරොත්තු වෙන ශාන්තයෙන් අහකට යන පැත්ත.
Buddha의 몸도 그 썩은 몸으로 보려 들면, Buddha의 덕에서 고요하고 뛰어나게 본 그 덕의 고요함마저 썩은 더미에 던져 넣고 보는 데 사람이 그냥 길들어 버립니다. 그러면 덕이 자라지 않고 맙니다. 그래서 Buddha의 덕을 볼 때는 Buddha의 몸을 거룩한 몸으로, 고요하고 맑게 빛나는 것으로 보는 것입니다. '여기 있는 건 썩은 머리털, 여기 있는 건 썩은 털, 여기 있는 건 썩은 손발톱'이라고 보려 들면, 우리가 바라는 고요함에서 멀어지는 쪽으로 가게 됩니다.
ඒ නිසා අපි දකින්න ඕනේ හැම දේකම තියෙන ක්රමයක් තියෙනවා. එකක් ශාන්තයි ප්රණීතයි කියලා දකින අවස්ථාවක් තියෙනවා. ඒ අවස්ථාව ඉක්ම ගියාට පස්සේ දකිනවාන්තයි ප්රණීතයි කියලා ගත්ත එකෙත් තවෙලා තියෙනවා. නරකක් තියෙනවා. ඊට වඩා ශාන්තයි ප්රණිධායි ඊට වඩා හොඳ තත්ත්වය ඒකට බහිනවා. මේක අනුපූර්ව ගමනක් ශාන්තය ප්රණීතිය දකින්න යන්නේ අනුපූරව ක්රමයකින්.
그러니 모든 것에는 방식이 있음을 보아야 합니다. 어떤 것을 고요하고 뛰어나다고 보는 때가 있습니다. 그때를 지나고 나면, 고요하고 뛰어나다고 잡은 것에도 나쁜 점이 들어 있음을 봅니다. 그보다 더 고요하고 뛰어나고 더 좋은 상태로 내려앉습니다. 이것은 차례대로 가는 길입니다. 고요함과 뛰어남을 보러 가는 것은 차례를 밟는 방식입니다.
දැන් ගිහි ජීවිතයක කම් කටු සහිතව ගත කරන එක දුක් සහගතයි. ඒක හින්දා පැවිදි වෙන්න ඕනේ කියලා පැවිද්දි කෙනෙක් පැවිද්දට පහිනවා යම් කෙනෙක්. දැන් එයා දකිනවා. ජීවිතය කම් කටලයි පැවිද්ද ශාන්තයි ප්රණීතයි කියලා. පැවිද්දට ගියාට පස්සේ තවත් ඒකම ශාන්තයි ඒකම ප්රණීතායි කියලා එතන ඉන්නේ නැ. අර පැවිදි රුවේ පැවිදි ගති ලක්ෂණය ඉන්නේ.
재가의 삶을 kāma의 가시와 함께 보내는 것은 괴롭습니다. 그래서 출가해야 한다며 어떤 이가 출가합니다. 그는 봅니다. 삶은 가시투성이고 출가는 고요하고 뛰어나다고. 출가한 뒤에 그는 그것만이 고요하고 그것만이 뛰어나다며 거기 머물지 않습니다. 출가자의 모습, 출가자의 특징 속에 있을 뿐입니다.
මට දැන් මෙතන හිටියට මගේ හිතට කාම සංකල්පනාව වද දෙනවා. ද්වේශ සංකල්පනාව වද දෙනවා. එහෙනම් මේක ම වදයක්නවා. තව මෙතන ශාන්ත ප්රිත වශයෙන් ගන්න සූසු නැහැනේ. එතකොට මේ පරිසරය ඇසුරු කරගෙන ඉන්නකොට නානා ප්රකාර ගති ලක්ෂණය තියෙන අය වැඩකට නැති කතා කියනවා. විහිළු තහළු කරනවා. අවිේකයි. එහෙනම් මේක ශාන්ත ප්රණිත නෑහැ කියලා එතනදි නිගම වෙන්නට බැහැලා ඊට වඩා ශාන්තියක් ප්රණිතක් වන යනවා උදකල විවේකය තැනකට අර වගේ බාධෙන් තොර තැනක
'여기 있어도 kāma의 생각이 내 마음을 괴롭힌다. 성냄의 생각이 괴롭힌다. 그렇다면 이것도 괴로움이다. 여기에도 고요하고 뛰어나다고 잡을 만한 것이 없구나.' 그리고 이 환경에 머물다 보면 갖가지 성미를 가진 이들이 쓸데없는 말을 하고 농담하고 떠듭니다. 한적하지 않습니다. 그래서 여기는 고요하고 뛰어나지 않다고 결론 내리고, 그보다 더 고요하고 뛰어난 홀로 한적한 곳, 걸림 없는 곳으로 갑니다.
අන්න අර පල්ලෙහාතනට උඩට යනකොට දකිනවා. ඒ හුදකලා විවේකී අරන්නේ රෘපක්මූල සුන්යාකාර හරි කාන්තාව ප්රණීතයි කියලා. ඒ ජීවිතය කොච්චර හොඳද කියලා දැකලා එතන්ට යනවා.
아래에서 위로 올라가며 봅니다. 홀로 한적한 나무 밑, 빈집 같은 곳이 고요하고 뛰어나다고. 그 삶이 얼마나 좋은지 보고 그곳으로 갑니다.
එතනට ගියාට පස්සේ මේක කොච්චර හොඳද කියලා එතනමේ ලැකැ ඉන්නේ නෑ. එතනදි දකිනවා. මේ කොච්චර අර රුක්මුණ සුන්යාකාරයලා විවේකයව හිටියා. මගේ හිතට කාම සංකල්පනාව වද දෙනවද? ද්වේශ සංකල්පනා නැගෙන. මේක මහවදයක්. මෙවඳු කාම සංකල්පනා වලින් ද්වේශ සංකල්පනා වලින් අහත් වෙන විදිය මගේ මානසිකත්වය හැදගහගන්න ඕනේ. මෙතන තියෙන මේ දේපොළොව වලට මේ ගහ කොළ වලට එහෙනම් මෙතන තිබෙන්නා වූ මේ සුන්දර පරිසරයට ආසා කර ඉන්න ගියොත් එහෙම මට සිද්ධ වෙන්නේ කාම සංකල්පනා ඒ පැත්තට නැවෙනි එක. ඒ පැත්තට මනස යන එක මනසට කරදරයක්.
거기 간 뒤에도 '이 얼마나 좋으냐'며 거기 들러붙어 있지 않습니다. 거기서 봅니다. '이렇게 나무 밑, 빈집에서 한적하게 있는데도 kāma의 생각이 내 마음을 괴롭히는구나. 성냄의 생각이 일어나는구나. 이것은 큰 괴로움이다. 이런 kāma의 생각, 성냄의 생각에서 멀어지도록 내 마음을 길러야 한다. 여기 있는 이 땅, 이 나무와 풀, 여기 있는 이 아름다운 환경을 좋아하게 되면 kāma의 생각이 그쪽으로 기울게 된다. 마음이 그쪽으로 가는 것은 마음에 걱정거리다.'
දැන් එයා හොඳයි කියලා ගියකින් අරකක් දැකලා ආදීනවයක් දැකලා. ඒවට තිබෙන්නා වූ විර්ක විචාර වශයෙන් අර කාම විතර්ක ව්යාපාර විතර්ක විහිංසා විතර්ක ඇති වෙන තත්ත්වය නැති වෙන්නේ අව්යාපාද අවිහිංසා නෙක්කම්ම සංකල්පනා කියන මේවා හොඳයි කියලා එකට වැහිනවා. ඒක ශාන්තයි ප්රණීතයි කියලා.
그는 좋다고 여겨 간 곳에서 이렇게 허물(ādīnava)을 봅니다. 거기 있는 vitakka와 vicāra로서 kāma vitakka, vyāpāda vitakka, vihiṃsā vitakka가 일어나는 상태가 사라지는 것은, abyāpāda, avihiṃsā, nekkhamma의 생각들이 좋다고 여겨 거기에 내려앉을 때입니다. 그것이 고요하고 뛰어나다고.
එතකොට කාම විතර්ක ව්යාපාර විතර්කය දැන් එතනිදි නරකයක් හැටියට දැ කරලා ඒකත් අත්ඇලා අන්න හිත සවිතක්කිචාර වලට ගන්න. ඒ කියන්නේ අව්යාපාද සංකල්පනා අවිහිංසා සංකල්පනා නිකම සංකල්පනාවට පත් වෙනවා.
그러면 kāma vitakka와 vyāpāda vitakka를 거기서 나쁜 것으로 보아 그것도 놓아 버리고, 마음을 savitakka savicāra로 가져갑니다. 곧 abyāpāda의 생각, avihiṃsā의 생각, nekkhamma의 생각에 이릅니다.
දැන් එතනදි ශාන්ත බව ප්රණීත බවක් අර කයින්ට වඩා දැෙනවා. හැබැයි එතනදි දකිනවා. මේ සිතුවිලි හිතා ඉන්න එක මහා විහිතා. මේ සිතුවිලි නිසාත් නැගෙන මේ යහපත් සිතුවිල නිසා චිත්ත ප්රබෝධයක් නැගෙනවා. මේ සිතුවිලි හිතනගෙන ප්රබෝධයට හිතන්නේ නැතුවම නැකිනවානවා නම් කොච්චර හද එහෙම දකින ප්රථම ධ්යානය ආදීනත් දකින්න.
거기서 앞의 것들보다 고요함과 뛰어남이 더 느껴집니다. 그러나 거기서 봅니다. '이 생각들을 생각하고 있는 것이 큰 수고로구나. 이 좋은 생각들 때문에 마음의 들뜬 기쁨이 일어나는데, 이 생각들을 하지 않고도 그 기쁨이 일어난다면 얼마나 좋을까.' 그렇게 보며 첫째 jhāna의 허물도 봅니다.
දැකලා හනම් ඒ සිතුවිලි අත්හැරලා ඒ නිදහස් ශාන්තියෙන් විවේක ශාන්තියෙන් ලැබෙන්නා වූ ප්රීතියට සුඛයට හිත තිය ඊට වඩා සන්තයි පණිතා කියත් විධ්යානය දකිනවා.
보고 나면 그 생각들을 놓고, 그 자유로운 고요함, 한적함의 고요함에서 얻는 pīti와 sukha에 마음을 두어, 그보다 더 고요하고 뛰어나다는 둘째 jhāna를 봅니다.
එතන්ට ගියාට පස්සේ දකිනවා. මේ ප්රීතිය නිතරම ඔපනැන්වී ඔපනැන්වී. මේ කය සැලිගන්න කැලි නැගෙනවා වාගේ කොච්චර හරි සිහි බෙවී මතුවෙනවා. මතුවීමේ කය ප්රීතියෙන් ඔප්පනම් වෙනවා කුල්මත් කරනවා. පොළඹවනවා. මේ සුඛයක් තියෙනවා නම් ප්රීතියෙන් අහක් වෙච්ච සුඛය කොච්චර ශාන්ත ප්රෙන්නද කියලා. ප්රීතියක් ධ්යානය ආදීනවයක් දකිනවා.
거기 간 뒤에 봅니다. '이 pīti가 늘 솟구치고 솟구친다. 몸을 흔드는 물결이 일듯 어떤 들뜸이 솟아오른다. 솟아오르면서 몸이 pīti로 가득 차고, 짜릿하게 하고, 부추긴다. pīti에서 떨어진 sukha가 있다면 그 sukha는 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 그렇게 pīti가 있는 jhāna의 허물을 봅니다.
දැකලා ඒක අහක කරුවහම ඒ ප්රීතියෙන් පොළඹවන්නේ නැති. ශාන්ත සුඛ ස්වභාවයක් ඇත්තා වූ තෘතිය අධ්යායට පත්වෙන්න. එතන්ට පත් වෙනකන් ඒක සාන්තයි ප්රණිතායි කියලා දකිනවා.
보고 그것을 치우면, pīti로 들뜨지 않는 고요한 sukha의 성질을 지닌 셋째 jhāna에 이릅니다. 거기 이르기까지는 그것을 고요하고 뛰어나다고 봅니다.
එතනට පත් වුනාට පස්සේ දකිනවා. මේ සුඛය මේ ශරීරය හොළ බෝලා හැමලේම එතනට ඇද ඇද බැඳ බැඳ තියෙනවා. නිදහස් වෙන්නේ නැ. මනස නිදහස් කරන්න බැහැනේ. මේ සුඛය බැඳෙනවනේ.
거기 이른 뒤에 봅니다. '이 sukha가 이 몸 곳곳을 그리로 끌어당기고 묶어 두는구나. 자유로워지지 않는다. 마음을 자유롭게 할 수 없다. 이 sukha가 묶는구나.'
ඉතින් මෙතන්දි රැගින්න පටන් ගන්නවා හතරවෙනි දැහැි ආලෝක සංඥාවක් එක්කලා නැගෙනවා හතරවෙනි දැහැි ස්වභාවය අරමුණු වෙනවා රෘතිය අධ්යානය මේ සුඛයට ඇලිලා බැඳිලා නොහිටින තතිය නිදහසට පත් වුනොත් ඒක කොච්චර ශාන්ත ප්රණිතුද අන්න ඒ චතුරා ධ්යානය ශාන්ත ප්රිත වශයෙන් දකින හැට හිත යනවා එතෙන් අර සුඛයෙන් ඈත් වෙලා ගිහිල්ලාන් ආලෝකය නිදහස් බවට හිත ගිහිලා නිදහස් වෙලා හිටිනවා. දැන් ආවා චතුර්පධ්යාය.
그래서 여기서 넷째 jhāna가 빛의 saññā와 함께 일어나기 시작합니다. 셋째 jhāna 위에서 넷째 jhāna의 성질이 대상이 됩니다. '이 sukha에 매달려 묶여 있지 않는 그런 자유에 이른다면 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 그렇게 넷째 jhāna를 고요하고 뛰어나다고 보며 마음이 그리로 갑니다. 그 sukha에서 멀어져 빛과 자유로움으로 마음이 가서 자유로워져 머뭅니다. 이제 넷째 jhāna에 왔습니다.
හැබැයි එක එක දේවල් හිතන්න පුළුවන්. රාග දේවල්, ද්වේශ දේවල්, මෝහ දේවල් නෙමෙයි. නමුත් එක එක විදිහට අදහස් වෙනවා. විතර්ක චිත්ත පරික නැගෙනවා.
그러나 여러 가지를 생각할 수 있습니다. rāga의 일, dosa의 일, moha의 일은 아닙니다. 그래도 여러 가지 생각이 듭니다. vitakka와 마음의 움직임이 일어납니다.
නැගිලා හිතන්න මේ ලෝකේ ප්රශ්න ගැන එකේ දේවල් ගැන. ඕ ගැන හිතන්න හිතෙනවා. යරක හැදුනේ කොහොමද? මේක හැදුනේ කොහොමද? අරගේ හැටි කොහොමද? අර ආපු එක්කෙනාගේ හැටි කොහොමද? දිවැස දිව කන යොමු කර කර බලන්න හිතෙනවා. ඉතින් වරසිත් බලන්න හිතෙනවා. එක එක දේවල් කොරන්න හිතෙනවා ඉරිදේ වලින් දැන් අපිට ඔ හිතට වැඩ ගොඩක් හැදිලා ඒකේ දියවුණු හිතෙන් කරන්න පුළුවන් වැඩ කොටසක් ආවට පස්සේ ඒකට බැහැලා ඒවය හිතෙනවා.
일어나서 이 세상의 문제들, 여러 일들을 생각하게 됩니다. 그런 것을 생각하고 싶어집니다. '저것은 어떻게 생겼을까? 이것은 어떻게 생겼을까? 저 집은 어떨까? 저기 온 사람은 어떨까?' 하늘눈(dibbacakkhu), 하늘귀(dibbasota)를 돌려 보고 싶어집니다. 남의 마음을 보고 싶어집니다. iddhi로 여러 가지를 해 보고 싶어집니다. 이제 마음에 할 일이 잔뜩 생겨, 그 마음으로 할 수 있는 일거리가 생기고 나면 거기에 빠져 그런 생각이 듭니다.
නොයෙක් නොයෙක් සංඥාවට බහිනවා. ඒකේ බෙහෙතක් දැකලා. වැඩක් ඇති දේවල් හොයන්න ඕනේ නෑහ කියලා නිදහස් අහසට හිත තියෙනවා. එකම සංඥාව දානත්ව සංඥාවල තියෙන ආදීනව දැකලා අත්රලා ඒ කියිය වූ ආකාශානංචාතන සංඥාවට හිත තියෙනවා. ආකාශානංචායතන කියන සමාපත්තියට පත් වෙනවා. එතකන් ඒක ශාන්තය ප්රණිතයි.
갖가지 saññā에 빠져듭니다. 거기서 허물을 보고, 쓸모 있는 것들을 찾을 필요가 없다며 자유로운 허공에 마음을 둡니다. 갖가지 saññā에 있는 허물을 보고 놓아 버리고, 그 하나뿐인 ākāsānañcāyatana saññā에 마음을 둡니다. ākāsānañcāyatana라는 samāpatti에 이릅니다. 그때까지는 그것이 고요하고 뛰어납니다.
එතන්දි දකිනවා. මේ හිත විසින් මේ බාහිර ලෝකයේ ආකාශයක් බැඳගෙන රැඳවාගෙන ඉන්නේ. ඇහිලලාන ඉන්නේ වෙහෙසක්නේ. ඒකේ ආදීනව හොයක් දකිනවා.
거기서 봅니다. 이 마음이 바깥 세상의 허공 하나를 붙들어 매어 두고 있구나. 거기 걸려 있는 것은 수고로구나. 그 허물을 찾아봅니다.
මේ හිත නිදහස් කරා නම් ඒ ආකාශයෙන් කොච්චර දැනීම නිදහස්ද කොච්චර ශාන්ත ප්රණීතද කියලා. එහෙම අදහසක් ඇවිදිලා ආකාශ සංඥාව අතල දහම් කරපුවහම දැනීමේ සංඥා හෙවත් විඤ්ඤාණ සංඥාව එනවා. දැනෙන සංඥාව ඊට වඩා.
'이 마음을 그 허공에서 풀어놓는다면 앎이 얼마나 자유롭고 얼마나 고요하고 뛰어날까.' 그런 생각이 와서 허공의 saññā를 놓아 버리면, 앎의 saññā, 곧 viññāṇa saññā가 옵니다. 그보다 나은 앎의 saññā입니다.
දැන් මේ ගැඹුරට යන හැති.
이제 이것이 깊이 들어가는 모습입니다.
දැනෙන සංඥාවට ගියහම අනන්තව දැනෙනවා. ඒක ගැන පළමුකොට පේනවා. එතන්ට ගියාම පේනවා. මේ අනන්තව නිකන් දැනෙනවා නෙමෙයි. මනස අනන්තයට විහිදුවාගෙන විසිරුරවාගෙන ක්රියාත්මක වන නිසයි මේ අනන්තය දැනෙන්නේ. නිගන්නම් දැනෙන එකක් නෑහ. මේක හේතුඵලයක්. මේක උත්සාහයක් වීරියක් යදෝ වෙමි මනස කරන වැඩක්. මේ උත්සාහය වීර්ය අත්රලා දැමනම් කොච්චර ශාන්ත ප්රිද
앎의 saññā로 가면 끝없이 알게 됩니다. 처음에는 그렇게 보입니다. 거기 가면 보입니다. '이 끝없음이 저절로 느껴지는 것이 아니다. 마음을 끝없이 펼치고 흩뜨려 움직이기에 이 끝없음이 느껴지는 것이다. 그러지 않으면 느껴지지 않는다. 이것은 원인과 결과다. 이것은 애씀이고 힘씀이며 마음이 애써 하는 일이다. 이 애씀과 힘씀을 놓아 버린다면 얼마나 고요하고 뛰어날까.'
ඔය අදහස එනවා. මෙන්න මෙත මොකදන්නේ? අර අනන්තව විතපු විඤ්ඤාණයට කරපු ක්රියාකාරී වීර්ය නවත්තනවා. තාන්ත වෙලා ප්රණීත වෙලා අභැටයක් තරම්, මුන් ඇටයක් අරන් කලල ැටයක් අරන් මේ වගේ පුංචි ප්රමාණයකට මානසිකත්වය විහිදිලා එහර විහිදෙන්නේ නැතුව නවතිනවා. ඔන්න ඔතෙට ආවට පස්සේ කියනවා ආකිංචඤ්ඤායතන හපත්තියට ආවා.
그런 생각이 옵니다. 그러면 무엇을 합니까? 끝없이 펼쳤던 viññāṇa에 들이던 그 움직이는 힘을 멈춥니다. 고요해지고 뛰어나져서 겨자씨만큼, 녹두알만큼, kalala 알갱이만큼, 이렇게 아주 작은 크기로만 마음이 펼쳐지고 그 너머로는 펼쳐지지 않고 멈춥니다. 거기까지 오면 ākiñcaññāyatana samāpatti에 왔다고 합니다.
ඔතෙන්ට ආවට පස්සේ දකිනවා. මේකත් නිකන් හැදිච්ච එකක් නෙමෙයි. මේ ඇැටයක් තරමට නැත්නම් ඒ තරමට ඇැටයක් කියලා දකින්නේ අපි උපමාවක් වශයෙන් කියනකොට සංඥාවෙන් දකිනවා. මනස විහිඳිලා තියෙනවා මෙන්න මේ වගේ ප්රමාණයකට මේකත් නිකන් නෙමෙයි. උත්සාහයෙන් වීර්යයෙන් මානසික ක්රියාකාරීත්වයක් නිසයි මේ තත්ත්වයට පත් වෙන්නේ. මේ උත්සාහය වීරියත් වෙහෙසක්. මේකත් අත්හැරියොත් මේ ප්රශ්නෙත් නෑහ. ඔය අදහත වෙනවා. ඔන්න ඔය අදහත වඑන්න මොකද කරන්නේ?
거기 온 뒤에 봅니다. '이것도 저절로 된 것이 아니다.' 씨앗만 하다고, 그만한 알갱이라고 보는 것은 우리가 비유로 말하는 것이고, saññā로 봅니다. 마음이 이만한 크기로 펼쳐져 있다고. '이것도 저절로가 아니다. 애씀과 힘씀, 마음의 움직임 때문에 이 상태에 이른 것이다. 이 애씀과 힘씀도 수고다. 이것마저 놓으면 이 문제도 없다.' 그런 생각이 듭니다. 그런 생각이 오면 무엇을 합니까?
මනස ගොඩනගෙන උත්සාහය ඉවරියි අත්හරිනවා. අත්හරපු ගමන් අර ස්වභාවය බලා සිටියදී පුඩා පටන් ගන්නවා. අආබෑට ඒත් තරම් වෙනවා ඒ තවත් ප ඉඳිකට තුලත් අරන් වෙනවා. තව තවත් ඉතාම සුද්ධ බවට පත් වෙලා ඉතාම බුද්ධි බවට පත්වෙලා. දැනෙනවයි කියන එක නොදැන තත්ත්වයට අංශ මාත්ර මත මාත්රයට එනවා. අංශු මාත්රයට වහිනවා. දැනීමේ අංශු මාත්රයයි.
마음을 세우는 애씀을 끝내고 놓아 버립니다. 놓자마자 그 성질을 지켜보는 사이 오그라들기 시작합니다. 겨자씨보다 작아지고, 바늘 끝보다도 작아집니다. 점점 더 깨끗해지고 아주 미세해집니다. 안다는 것이 모르는 상태에 가까운 티끌만 한 크기로 옵니다. 티끌만 한 데로 내려앉습니다. 앎의 티끌 하나뿐입니다.
ඔන්න ඔතන්ට පත්වුනාට පත් වෙනවා. දැනීම ඉවත් වුනොත් එහෙම ජීවිතය ඉවරයි කියලා හැඟීමක් කියලා. ජීවිත ආසාවේ අන්තිම කෙළවර තමයි ඒ. දැනීම නැතිනවා ජීවිතය ඉවරයි. ජීවිතය ඉවරන්න බැ. බයයි. මොකද ජීවත් වෙන්න ආසයි.
거기 이르면 '앎이 사라지면 삶이 끝난다'는 느낌이 듭니다. 그것이 삶에 대한 갈망의 마지막 끝입니다. 앎이 없으면 삶이 끝납니다. 삶을 끝낼 수 없습니다. 두렵습니다. 왜냐하면 살고 싶기 때문입니다.
ජීවත් වෙන්න ආසාව නිසා හිත ගොඩනගනවා දැනීම මාත්රය. ඒකත් උත්සාහයක වීරේක ප්රතිඵලයක්.
살고 싶은 갈망 때문에 마음은 그 티끌만 한 앎을 세웁니다. 그것도 애씀과 힘씀의 결과입니다.
ගොඩනගන්න ගොඩනගන්න මොකද වෙන්නේ? ඒ දැනීම ගෙවිලා යනවා. ගෙවෙනකොට ආයු ගොඩනගනවා. ආයි ගෙවෙනවා. ආයි ගොඩනගනවා ආය ගෙවෙනවා. ඔන්න ඕක දකිනවා අත්දැකීමෙන් ඔතෙදින්න. නේව සංඥා නාසං නේව සංඥා නාසං නේව සංඥා නාසං කියන්නේ ඕකයි. සංඥා නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා. නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා. නැති වෙන්න එනවා ඇති කරනවා.
세우고 또 세우면 어떻게 됩니까? 그 앎은 닳아 없어집니다. 닳으면 또 세웁니다. 또 닳습니다. 또 세우면 또 닳습니다. 그것을 거기서 겪어서 봅니다. nevasaññānāsaññā라는 것이 바로 그것입니다. saññā가 사라지려 하면 일으키고, 사라지려 하면 일으키고, 사라지려 하면 일으킵니다.
දැන් මේකත් උත්සාහයක විරයක ප්රතිඵලයක්. අන්න එතෙන්දි අත්දැකීමක් ලබනවා. මේ නැති වෙන එක ඇති කරනවා. ඇති වෙනකොට නැති වෙනවා. ආය ඇති කරනවා. ආයෙ නැති වෙනවා. හිත කියන්නේ ගොඩනැගන එකක්. සදාත පවතින එකක් නෙමෙයි. ගොණගේ කුසක්තියන් ගොඩනැගෙනවා. හේතුව එකට ගෙවිලා යනවා. කලය ගෙවිල්ලා හැටම් කෙළවර වෙන්න යනවා. ජීවිතසාට ආයු ගොඩනගනවා පොඩ්ඩක් දැනීම ආයුසයක් අර වගේම කෙළවර වෙනවා. කෙළවෙන ආයුසයක් ජීවත් වෙන්න ආසාට ගොඩනගනවා. මේ ජීවත් වෙන්න ආසාවට දුක් විඳිනවා නේද මේ කියලා දකිනවා. ඔන්න ඕක
이것도 애씀과 힘씀의 결과입니다. 거기서 겪어 압니다. 사라지는 것을 일으키고, 일으키면 사라지고, 또 일으키고 또 사라집니다. 마음이란 세워지는 것이지 늘 머무는 것이 아닙니다. 어떤 힘으로 세워집니다. 그 원인도 함께 닳아 없어집니다. 때가 닳아 끝을 향해 갑니다. 살고 싶은 갈망으로 목숨을 세웁니다. 조그만 앎이라는 목숨도 그렇게 끝납니다. 끝나는 목숨을 살고 싶은 갈망으로 다시 세웁니다. '이 살고 싶은 갈망 때문에 괴로움을 겪는구나' 하고 봅니다.
විඳිනවා නේද මේ කියලා දකිනවා. ඔන්න ඕක විහසක්යා දැක්කහම අන්තිම විහස මාත්රය විච්චරයි. මොකටද ජීවත් වෙන්නේ? මම ගොඩනගන්නේ නෑහ කියලා. සියලු උත්සාහ වීරිය මනසෙන් අත්හරපුවහම යනවා. ඊට පස්සේ හිතවර නිරෝධය. හැබැයි කර්ම ශක්තිය මතු කරලා පවත්වන කාලේ පවත්වනවා. එතකොට ආයසරයා තුළ තියන තත්ත්වයට තමන්ගේ උත්සාහයක් වීරියක් වශයෙන් සංඛාර ගොඩනගන්නේ නැතුව විපාක සංඛාරයෙන් ගොඩනැගිලා මතුවෙනවා ඉතායත් දැනෙන බවට. එතකොට දකිනවා. මම
그것을 수고로 보고 나면, 마지막 수고는 이만큼뿐입니다. '무엇 하러 사는가? 나는 세우지 않겠다.' 모든 애씀과 힘씀을 마음에서 놓아 버리면 사라집니다. 그 뒤에 마음의 그침(nirodha)이 옵니다. 그러나 kamma의 힘이 솟아나 이어 갈 동안은 이어 갑니다. 그러면 다시, 자기 애씀과 힘씀으로 saṅkhāra를 세우지 않아도, vipāka saṅkhāra로 세워져 아주 희미한 앎으로 솟아오릅니다.
ඉතායත් දැනෙන බවට. එතකොට දකිනවා. මම උත්සාහිරියේ කොච්චර අයින් කරලා දැම්මද මේ දැනීම ගොඩනගෙන තවත් බලයක් තියෙනවා. අන්න ඒක තමයි පෙර භවයෙන් මේ භවය ගොන්නගන්න හතපු කර්ම ශක්තිය. මෙන්න මේ කර්ම ශක්තියේ තියෙන තාක්කල් මම ගොඩනැගි නැතුවට සංඛාර වශයෙන් ගොඩගලා මා උත්සාහ විරයෙන් ගොඩ නැැග නැතුවට ඒකෙන් මේ හිත පවතිනවා. මම ඒකට මොකද කරන්නේ? ඒකේ ඉවරණකන් ඉන්නවා. එහෙනම් කළේතු
그때 봅니다. '내가 애씀과 힘씀을 아무리 치워 버려도 이 앎을 세우는 또 다른 힘이 있구나. 그것은 앞의 bhava에서 이 bhava를 세우려고 지은 kamma의 힘이다. 이 kamma의 힘이 있는 한, 내가 saṅkhāra로 세우지 않아도, 내 애씀과 힘씀으로 세우지 않아도, 그것으로 이 마음은 이어진다. 내가 거기에 무엇을 하겠는가? 그것이 끝날 때까지 머무는 것이다.'
කරන්නේ? ඒකේ ඉවරණකන් ඉන්නවා. එහෙනම් කළේතු සියල්ල කරලා ඉවරයි. වත කරන්න දෙයක් නෑහ. උත්සාහ විරිය සම්පූර්ණ අතක දැක්කා. එහෙනම් ඉතින් මේ ඉතුරු ටික විද්යාමාන වුනාට ශක්තිය තියෙනකන් විතරයි තියෙන්නේ. ඒ ශක්තිය තියෙනකන් තමයි මේ ප්රශ්න ඔක්කොම ටික තියෙන්නේ. ඒක කෙළවෙර එච්චදාට මතුව පුරාණය ඔක්කොම ක්ෂේ කළා. නවන් අත්ථි සම්භව මතු සම්භවයක් කළේ නැති නිසා මතු සංඛාරයක් ගොඩ නැගි වෙන මතු භවයක් නෑහ කියලා දැනගන්නවා. මතු ජාතියක් පහල වෙන්න විදිහක් නෙමෙයි අන්තිම ජාතියක් කියලා දකින. ඉතින් අයමන්තම අජාති නැත්ති දන්නේ පුනක් බවෝ කියලා මතු භවයක් නැත්තා වූ අන්තිම ජාතියට පත් වෙන්නවා. දැන් මෙතෙන්ට එනකම එයා දැක්කේ.
그렇다면 해야 할 일은 다 해 마쳤습니다(kataṃ karaṇīyaṃ). 더 할 일이 없습니다. 애씀과 힘씀을 온전히 놓아 버림을 보았습니다. 그러니 남은 것이 드러나 있어도 그 힘이 있는 동안만 있습니다. 그 힘이 있는 동안만 이 문제들이 모두 있습니다. 그것이 끝나는 날이면, 옛것은 다 다했고(khīṇaṃ purāṇaṃ), 새로 생겨남은 없다(navaṃ natthi sambhavaṃ) — 앞으로의 생겨남을 짓지 않았기에, 앞으로의 saṅkhāra를 세우지 않았기에 앞으로의 bhava가 없다고 압니다. 앞으로 태어날 길이 아니라 마지막 태어남이라고 봅니다. 'ayam antimā jāti natthi dāni punabbhavo', 앞으로의 bhava가 없는 마지막 태어남에 이릅니다. 여기까지 오는 동안 그가 본 것이 이것입니다.
ඒ දැකපු දේම එකපාරක් දැක්කා ාන්ත ප්රණීත වශයෙ. අනිස හරය දැක්කා ඒකම ආදීනව වශයෙන්. මේ යන ක්රමය.
그가 본 바로 그것을 한때는 고요하고 뛰어난 것으로 보았고, 그 이로움(ānisaṃsa)을 보았으며, 그것을 다시 허물로 보았습니다. 이것이 가는 방식입니다.
එහෙනම් මේ විදිහට මේ ලෝකේ ආදීන වශයෙන් බලන්න එකක් ශාන්ත ප්රිත වශයෙන් බලන්න එකක් වශයෙන් ලෝකේ තිබුනේ මොකක් නිසාද අපිම ගොඩනගාපු දෘෂ්ටියන් නිසා. ශාන්ත ප්රණීත වශයෙන් බැලුවෙත් අපි ගොඩන නගාගත්ත දෘෂ්ටිය. ඒකේ ආදීනව වශයෙන් බැලුවා ඒකේ තියනේ යථාර්ථය. ඊට වඩා සාන්තය පණිතා කියලා යමක් ගත්ත නම් ඒක දෘෂ්ටිය.
그렇다면 이렇게 이 세상에 허물로 볼 것과 고요하고 뛰어난 것으로 볼 것이 있었던 것은 무엇 때문입니까? 우리 스스로 세운 견해 때문입니다. 고요하고 뛰어나다고 본 것도 우리가 세운 견해입니다. 그것을 허물로 본 것, 거기에 참모습이 있습니다. 그보다 더 고요하고 뛰어나다고 무언가를 잡았다면 그것이 견해입니다.
ඒකෙත් ආදීන වශයෙන් යථාර්ථය දැක්කහම මේක අත්හැරී. මේ සියලු දෘෂ්ටිය අත්ඇරලා දැමදාට එකම දෘෂ්ටියකවත් නෑ මාන ඉවරයි. මාන ඉවර කාට පස්සේ තමයි මන බහක කර දැම්ම අලු කර දැම්මා බ්රාහ්මණ වූ අරිහත් වුන. දැන් මේකයි අපිට අවශ්ය වෙන ක්රමය. නැතුව
그것에서도 허물로서 참모습을 보면 그것을 놓게 됩니다. 이 모든 견해를 놓아 버리는 날, 견해가 하나도 없고 māna가 끝납니다. māna가 끝난 뒤에야, 마음을 치워 버리고 재로 만든 brāhmaṇa, 곧 arahant가 됩니다. 이것이 우리에게 필요한 방식입니다.
මේකයි අපිට අවශ්ය වෙන ක්රමය. නැතුව බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශරීරයත් එක්ක තර්ක කරන්න අපිට අවශ්ය නැහැ. ඒකේ තියෙන්නේ එක්ුනේද? අපේ ශරීරය එකුනේ නෙද ඒකත් එකයි මේකත් එකයි කියන්න ගියොත් එහෙම ඒකත් දෘෂ්ටියක්. ඒ දෘෂ්ටිය වලින් යථාර්ථයට යන්න බැ. හැමකීම දැනගන්න ඕනේ කුමක් වන ආකාරයෙන් ඇතුළු කළොත් රාගක් ක්ෂේ වෙනද? ද්වේශක් සේ වෙනද? මෝහක් සේ වෙනවා. ඒකයි අපිට ඕනේ ඒකයි
Buddha의 몸을 두고 다툴 필요는 없습니다. '그것도 썩은 것 아니냐, 우리 몸도 썩은 것 아니냐, 그것도 같고 이것도 같다'고 말하려 들면 그것도 하나의 견해입니다. 그런 견해로는 참모습에 갈 수 없습니다. 언제나 알아야 할 것은, 어떤 식으로 가까이하면 rāga가 다하고 dosa가 다하고 moha가 다하느냐입니다. 그것이 우리에게 필요한 것이고 그것이 길입니다.
මාර්ගය. ඕක තේරුම් ගත්තට පස්සේ පිළිමේ තිබුනත් එකයි කල දාතිය ඇන්දත් එකයි. කොන්ට වලින් හැදුවත් එකයි ජීවමානව හිටියත් එකයි අපිට කොල්ක දැක්කා හරි අපිට අවශ්ය වැඩක් බලාගෙන අපේ ටික අපි ඒකෙන් කරගත්තොත් අපිට දිනුමක් තියෙනවා.
이것을 알아들은 뒤에는 불상이든, 쇠붙이로 만들었든, 콘크리트로 만들었든, 살아 계시든 똑같습니다. 우리가 무엇을 보았든 우리에게 필요한 일을 보고 그것으로 우리 몫을 해낸다면 우리에게는 얻음이 있습니다.
රාගයට ද්වේශයට මෝහයට වැටෙන පැත්තට අනුව බැලුවොත් සසර ගමන රාග අක්ෂයට, ද්වේශක්යට, මෝහක්ෂයට අනුව වන පැත්තට බැලුවොත් ඒක විදර්ශනාව ඒක නිවන. ඉතින් අපිට ඕනේ ලෝකය ඇත්ත නැත්ත හරියා හොහ හොයා මේකේ තර්කවාද කරන්න නෙමෙයි. යමක් නිසා නිවන් දකින්න පුළුවන්ද ඒ මගින් නිවන කරා යන එක ආර්ය මාර්ගය. නැතුව ලෝකේ කොතනකවත් ඇත්තක් හොයන්න බැහැ. ඔක්කොම තියෙන්නේ දෘෂ්ටි.
rāga, dosa, moha에 떨어지는 쪽으로 보면 saṃsāra의 길이고, rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함을 따르는 쪽으로 보면 그것이 vipassanā요 nibbāna입니다. 우리에게 필요한 것은 세상의 참과 거짓을 뒤져 찾으며 다투는 것이 아닙니다. 무엇으로 nibbāna를 볼 수 있다면 그것으로 nibbāna에 가는 것이 ariya의 길입니다. 그러지 않고서는 세상 어디서도 참을 찾을 수 없습니다. 모두 견해뿐입니다.
ඒ දෘෂ්ටි වලට ඇහිලා ලබ්දි අරගෙන දෘෂ්ටියෙන් ලබ්දියෙන් තමයි ලෝක සත්වයා තර්කවාද කරන්නේ. ආතක්ක ආවචර කියන්නේ එතකයි. මේකේ තර්ක කර ඉන්න දෙයක් වගේ නැහැ. අපිට දකින්න ඕනේ හැමෙලීමේම යමක් ඇසුරු කරන රාග අක්ෂය, ද්වේශක්ය, මෝහක් සේය වෙන බව පේනවා නම් ඒ දේ ඇසුරු කරලා ඒ යථාර්ථය කරා යන්නවා. ඒකයි නිවන් මග. ඕක තේරුම් ගත්තහම ඔය ටික කරගත්ත.
그 견해에 걸려 laddhi(교의)를 붙잡고, 그 견해와 laddhi로 세상 중생은 다툽니다. 'atakkāvacara'라는 것이 그것입니다. 여기에는 따지고 있을 것이 없습니다. 우리가 늘 보아야 할 것은, 무언가를 가까이할 때 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함이 된다는 것이 보이면 그것을 가까이하여 그 참모습으로 가는 것입니다. 그것이 nibbāna의 길입니다. 그것을 알아들으면 이것은 다 된 것입니다.
එහින් දැන් ඔය ටික කිව්වට දැන් ඔය ටික තේරගත්ත නම් දැන් ආත්ම දෘෂ්ටිය කියන්නේ මොකක්ද? ඔය දෘෂ්ටියෙන් ඔය ලදියෙන් ඔබ බැඳිලා මේ ලෝකේ යම්කිසි දෙයක් අල්ලගන්න ගියා නම් පවතින දෙයක් හැටියට හරවත් දෙයක් හැටියට ඕක තමයි සක්කාය දිට්ඨිය කිව්වේ. කෙරින් කියනවානේ.
이제 이렇게 말했으니, 이것을 알아들었다면 attā diṭṭhi(나라는 견해)가 무엇입니까? 그런 견해, 그런 laddhi에 묶여 이 세상의 무언가를 영원한 것으로, 알맹이 있는 것으로 붙잡으려 했다면, 그것을 sakkāya diṭṭhi라고 했습니다. 줄여 말하면 그렇습니다.
ඉතින් ඕකේ ඉන්න තාක්කල් තමයි. කැඩෙන බිදෙන විනාශ වෙන දෙයක් අල්ලගෙන කැඩෙන්න බිදෙන්න විනාශ වෙන්නේ නැති හැටියට පවත්වන්න බලනකොට කැඩෙයිද පිටෙයිද විනාශ වෙයිද? කඩයිද පිඳීද විනාශ කරයිද? කැඩිය බිඳී විනාශ වීයිද? සැකේ නේද? හැම වෙලිය. එයා සැකයෙන් අහක් වෙන්න බැහ. විනිකිච්චාවෙන් අහක් වෙන්න පුළුවන්ද?
거기 있는 동안은 그렇습니다. 깨지고 부서지고 무너지는 것을 붙잡고 깨지지도 부서지지도 무너지지도 않게 지키려 하면, '깨질까, 부서질까, 무너질까? 누가 깨뜨릴까, 부술까, 무너뜨릴까?' — 언제나 의심 아닙니까? 그는 의심에서 벗어날 수 없습니다. vicikicchā에서 벗어날 수 있겠습니까?
ඒ නිසා සැක කරලා මොකද කරන්නේ? ප්රකෘති කටයුත්තක් තියෙනවා අපිට කරන්න නිවන් දකින්න. ඒක පැත්තකින් තියා ලෝකය පවත්වන්න අවශ්ය කියන විකෘති කටයුත්තකට වෙලා විදිච්චාවට වහිනවා. සැක කර කරා ලෝකේ රකින්න යනවා.
그렇게 의심하며 무엇을 합니까? 우리에게는 해야 할 본래의 일, 곧 nibbāna를 보는 일이 있습니다. 그것을 한쪽에 밀어 두고 세상을 지켜야 한다는 뒤틀린 일에 매달려 vicikicchā에 빠집니다. 의심하고 의심하며 세상을 지키러 갑니다.
දැන් ඉතින් සැකය හැම වෙලේම සැක කරන්නේ මොකටද? තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න. තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න බැරි දෙයක් තමන්ට ඕන හැටියට රකින්න ගියොත් කටයුතු විකෘතිය. පෘත්තෙත් විතිකිච්චා වෙනවා. සැක වෙනවා කිව්වේ ඕකමයි.
늘 의심입니다. 왜 의심합니까? 자기 뜻대로 지키려고. 자기 뜻대로 지킬 수 없는 것을 자기 뜻대로 지키려 들면 그 일은 뒤틀립니다. 그 결과로 vicikicchā가 생깁니다. 의심이 생긴다는 것이 바로 이것입니다.
ඉතින් ඒ නිසා දකින්න ආත්ම දෘෂ්ටිය අත්රපුවාට සැක ලෙස හිතන්න දෙයක් නෑහැ දන්නවා. කැඩෙන දේ කැඩෙනවා. බිඳෙන දේ පිදෙනවා. වැනසෙෙන දේසෙනවා. ඉතින් මම කිව්වට හරියන්නේ. තියාගන්න මම හැදුලා පුළුවන්ය මිදෙන්නේ නැතුව විනාශය නැතුව යන්න ම හැදුලා පුළුවන්ය ඒකේ හැටිය ඒකනේ. මම ඒක දන්නවා. ඕක දැනගත්තා නම් සැක තියාගෙන ඉන්න එතනක් නෑ. මට ඕනේ පවතින ලෝකයක් තියෙන්නේ නැහැ. මට ඕන හැදි පවත්වන්න බැරියක් කරන්න යන. ඔය මුලාවේ මංග නැහ. පවතින විදිට පවතියි නැහෙන් දාන්න නැහැ. මොනවාගේ ඇසයක් කරන්න මොනව තියෙන පාස් බිකිච්චහ ඉවරයි.
그러니 attā diṭṭhi를 놓아 버린 뒤에는 의심할 것이 없음을 압니다. 깨질 것은 깨지고, 부서질 것은 부서지고, 무너질 것은 무너집니다. 내가 말한다고 되는 것이 아닙니다. '내가 그것을 붙잡아 둘 수 있는가? 깨지지 않고 무너지지 않게 할 수 있는가? 그것의 성질이 그렇다. 나는 그것을 안다.' 이것을 알았다면 의심을 품고 있을 자리가 없습니다. '나에게는 영원한 세상이 필요 없다. 이어 갈 수 없는 것을 이어 가려 들지 않는다.' 그런 미혹이 없습니다. 머물 대로 머물고 사라질 대로 사라집니다. 의심할 것이 무엇이 있겠습니까. vicikicchā는 끝났습니다.
ඉතින් නිවන් දකින්න නම් මේ ප්රඥාවෙන් මේ ටික තේරුම් අරම් මික්. ඔය ප්රඥාව අහක්ලා හිට මොන වතක් හයක් පුළුවන්ද? හිටගෙන හිටියත්, ඉඳගෙන හිටියත් පෙරි පෙරේ හිටියත් එද්දක් පොරවාගෙන හිටියත්, අහක් කරලා හිටියත් ඔය මොහේ කිව්වා නිවන් දකින්න පුළුවන්. ප්රඥාවේ යථාර්ථය දැනගෙන මිසක්. ඕක
그러니 nibbāna를 보려면 paññā로 이것을 알아들어야 합니다. 그 paññā를 치워 두고 어떤 수행 의례로 무엇을 할 수 있겠습니까? 서 있든, 앉아 있든, 웅크리고 있든, 천을 뒤집어쓰고 있든, 따로 떨어져 있든, 그렇게 해서 nibbāna를 볼 수 있다고 말한들, paññā로 참모습을 아는 것 말고는 안 됩니다.
ප්රඥාවේ යථාර්ථය දැනගෙන මිසක්. ඕක දැනගත්තහම සිල්ත පරලාමර්ථයෙන් නිවන් දකින්න පුළුවන් දුට්ක් එනවා. ඒ දුට්ටිය ඉවරයි. සිල්ත පරාමර්ණය කරලා නිවන් දකින්න බැහැ. ඒ යථාර්ථය දැක නිවන් දකින්න.
그것을 알면 sīlabbataparāmāsa로 nibbāna를 볼 수 있다는 견해가 끝납니다. 그 견해는 끝났습니다. sīlabbataparāmāsa로는 nibbāna를 볼 수 없습니다. 참모습을 보아 nibbāna를 보는 것입니다.
දැන් ඕක තේරුම් ගන්න නැතුව අද කියනවා මේ ශාසනයෙන් බැහැර සල ඒවා තමයි සීලබත පරමාස කියන්නේ. මේ ශාසනය ඉදගෙන රකින ඒවා ඒක නෙමෙයි කියලා.
이것을 알아듣지 못하고 요즘은 sāsana 바깥에서 하는 것들이 sīlabbataparāmāsa이고, 이 sāsana 안에서 지키는 것들은 그것이 아니라고 말합니다.
පරාමර්ශනය කරනවා කියන්නේ ඒකට බැහැලා. ඒකෙන් නිවන් දකින්න පුළුවන් කියන දෘට්ටිය.
parāmāsa한다는 것은 그것에 빠져 '그것으로 nibbāna를 볼 수 있다'고 하는 견해입니다.
සි යම්කිසි සීලයක් සමාදන් වෙලා ඉන්න එක නෙමෙයි සිල්ත පරාමර්ථමය කියන්නේ. ඒක තමයි නිවන. ඒකෙන් තමයි නිවන් දකින්නේ. අන්න එහෙම වැඩ පිළිවෙලක් කරලා හිනම් අපි මේ ලෝකේ සම්මත වැඩ පිළිවෙලකට බැහැලා. ඒකෙන් විහිලා නිවන් දකින්න ඒකෙන් කියලා හිලා බලා ඉන්නවා. ප්රඥාවෙන් විදර්ශනා කරලා නිවන් දැකිය යුතු පැත්තකින් තියලා වතකින් නිවන් දකින එක බලා ඉන්න මෝඩකමක් කළොත් ඒ මූලිකම දුරු වෙලා යනවා ධර්මය යථාර්ථයෙන් වැටහෙනකොට
어떤 sīla를 받아 지키는 것이 sīlabbataparāmāsa가 아닙니다. '그것이 nibbāna다, 그것으로 nibbāna를 본다' 하며 그런 수행 틀을 짜 놓고, 세상에서 정해 놓은 틀에 빠져 그것으로 nibbāna를 보리라 기다리고 있는 것입니다. paññā로 vipassanā하여 nibbāna를 보아야 할 쪽을 밀어 두고 의례로 nibbāna를 보기를 기다리는 어리석음을 저지른다면, 그 뿌리는 dharma가 참모습대로 드러날 때 떨어져 나갑니다.
මේ සීලාපත පරාමාස කියන්නේ ඒකයි. කොයි වෘත්තයක් හරි පරාමර්ශනය කරලා නිවන් දකින මේකෙන් මිසක් වෙනකීම් බැහ කියලා. එහෙම දෘෂ්ටියකට බැතො.
sīlabbataparāmāsa란 이것입니다. 어떤 의례를 붙잡고 '이것으로만 nibbāna를 보고 다른 것으로는 안 된다'는 것, 그런 견해에 빠지는 것입니다.
එයා ඒ දෘටිය බැහැගෙන ඉන්නවා. ප්රඥාවෙන් යථාර්ථය දකින්නේ නැතුව. දැන් මෙහෙම හිතා බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. විෂිප්තභාවයට පත් වෙනවා. නිවන් මග වැහෙනවා. වත පරමර්ශනය කරන්න ගිහි.
그는 paññā로 참모습을 보지 않고 그 견해에 빠져 있습니다. 그렇게 생각하며 기대 속에 있습니다. 마음이 흐트러집니다. 의례를 붙잡으러 가다가 nibbāna의 길이 막힙니다.
බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ යමක් යමක් හේතු කරගෙන රාගය, ද්වේශය, මෝහය හේතු වන යනකොට පේනවා ඒවා අයි.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඔය කියන දෘෂ්ටියට බැහැලා වික්ෂිප්ත බවයට පත් වෙලා ජීවත් වෙන්නේ. අවශ්ය දේ කෙරෙන්නේ නෑ.
그런 견해에 빠져 흐트러진 채로 삽니다. 해야 할 일은 되지 않습니다.
ඕක තේරුම් ගන්න ඕනේ සක්කාය දිට්ඨිය අයින් කරනකොටම විරිකිච්චාත් ඉවරයි සීලපත පරමාසක් ඉවරයි. චක්කාය දිට්ඨිය අයින් කරන්න වතකෙන හිටියට බැ. ප්රඥාවෙන් යමක යථාර්ථයන් තේරුම් ගන්න බැහැ නිවන. තේරුම් ගන්න බැහැ. නිවන කියන්නේ මොකක්ද? ඒ ටික හරි ආකාරය විග්රහ කරලා තේරුම් ගන්න ඕනේ.
알아들어야 할 것은, sakkāya diṭṭhi를 치우는 순간 vicikicchā도 끝나고 sīlabbataparāmāsa도 끝난다는 것입니다. 의례에 매달린다고 sakkāya diṭṭhi를 치울 수는 없습니다. paññā로 어떤 것의 참모습을 알아듣지 않고서는 nibbāna를 알 수 없습니다. nibbāna가 무엇인지 알 수 없습니다. 그것을 바르게 풀어 알아들어야 합니다.
අනිච්ච දුක්ඛ අනත්ත වශයෙන් දකින්න ඕන. දැකලා තේරුම් අරගෙන යමක් අනිච්ච නම් යදනිච්චං තං දුක්ඛං යංදුක්ඛං තදනත්තා කිව්ව මේ ධර්මය ඕක වතක් නෙවෙයි. ප්රඥාවෙන් විග්රහ කරලා දැනගන්න දහමක්.
anicca, dukkha, anatta로 보아야 합니다. 보고 알아들어서, 무엇이든 anicca라면 'yad aniccaṃ taṃ dukkhaṃ, yaṃ dukkhaṃ tad anattā'라고 하신 이 dharma는 의례가 아닙니다. paññā로 풀어 알아야 할 dharma입니다.
ඕක දැනගත්තාට පස්සේ එයා දකිනවා. මොකක්ද දුක්ඛය කියන්නේ? මෙච්චර කල අපි දැකම නැති දුකක් දකිනවා. ඒ දුකට හේතුවක් දකීමක්. හේතුවක් නිසා හටගන්න ඵලයක් නිසා ඒකෙන් වෙන් වෙන්න පුළුවන් බව දැකලා ඒකෙන් වෙන් වෙනවා.
그것을 알고 나면 그는 dukkha가 무엇인지 봅니다. 이제껏 우리가 한 번도 보지 못한 괴로움을 봅니다. 그 괴로움의 까닭을 봅니다. 까닭 때문에 생긴 결과이기에 거기서 떨어질 수 있음을 보고 거기서 떨어집니다.
ඒකෙන් වෙන් වෙන්න තියෙන මාර්ගය විදර්ශනාත්මකව ඥාන ඥානවන්තව යථාර්ථය තේරුම් අරගෙන නිවනට මග තේරුම් අරන් ඊට අනුකූලවන්නා වූ රාග අක්ෂයට ද්වේශක්යට මෝහක්යට හේතු වෙන ක්රමය දරින අනුගමනය කිරීමේ ලබන බව දැක්කහම මාර්ගයත් වැටහෙනවා.
거기서 떨어지는 길, vipassanā로 슬기롭게 참모습을 알아듣고 nibbāna로 가는 길을 알아들어, 그에 맞는 rāga의 다함, dosa의 다함, moha의 다함으로 이끄는 방식을 따라 얻게 됨을 보면, 길도 또렷해집니다.
ඕට කියනවා චතුරාර්ය සත්යය වැටහෙනවා කියලා. චතුරාර්ය සත්යය දර්ශනය කරපුවහම දැක්කහම එතන පටන් ගෙනවා ඔය කිව්වා ආත්ම දෘෂ්ටියත් ඉවරයි. විරිකිච්චාවක් ඉවරයි සීලවපත පරාමාත්තයක් ඉවරයි. දැනගෙන හිටියත් නැත් ඉවරයි.
그것을 네 거룩한 진리가 또렷해진다고 합니다. 네 거룩한 진리를 보았을 때, 거기서부터 앞서 말한 attā diṭṭhi도 끝나고, vicikicchā도 끝나고, sīlabbataparāmāsa도 끝납니다. 이름을 알든 모르든 끝난 것입니다.
ඉතින් ඕගන්න ගියහම පැලීල වලට අහුවෙනවා. මොකද එක එක්කෙනා එක එක විදිවා විග්රහ කරනවා. එක්කෙනෙක් විග්රහ කරපු විදිහට නෙමෙයි තව කෙනෙක් විග්රහ කරන්න. ඉතින් යථාර්ථවත් ඥානයක් නැතුව කියන්න කියන එක විශ්වාස කරලා හිතට දහම් තෝරාගන්න ගියොත් එහෙම මරයා කියන එක හරි මේක මෙයා කියන එක හරි. එයා විශ්වාස කළ හැකි මෙයා ඥානවන්තයෙක් මෙයා ලොකු හාමුදුරුව කෙනෙක් මෙහෙම කියන්න ගියොත් එහෙම කිනේ අපි කාගෙවත් කියමට හිර වෙලා ඉන්නවා. එතකොට අපිට ඇත්ත හොයාගන්න බැ.
그런데 그것을 잡으려 들면 엉킴에 걸립니다. 사람마다 다르게 풀기 때문입니다. 한 사람이 푼 대로가 아니라 또 다른 사람이 다르게 풉니다. 그러니 참된 앎 없이 남이 하는 말을 믿고 마음에 드는 dharma를 고르려 들면, '저 사람 말이 맞다, 이 사람 말이 맞다, 그는 믿을 만하다, 그는 슬기롭다, 그는 큰스님이다' 하게 되어 우리는 누군가의 말에 갇혀 버립니다. 그러면 참을 찾을 수 없습니다.
දැන් පද විස්තර කරගෙන ඉවෙලා පදවල පිහිටන්නේ නැතුව ධර්ම මාර්ගය සුද්ධ ඇතුව තෝරාගන්න ක්රමය විතරක් දැනගන්න ඕනේ. එතකොට එක පදයක්වත් ඕනේ නැ. පද පරම කර ඉන්න ඕනේ නැහ නිවන් දකින්න පද පරමය නිවන් නැහ කියලත් පෙන්නන්න.
낱말을 풀며 낱말에 갇혀 있지 말고, dharma의 길을 깨끗하게 고르는 방법만 알면 됩니다. 그러면 낱말 하나도 필요 없습니다. nibbāna를 보는 데 padaparama가 될 까닭이 없고, padaparama에게는 nibbāna가 없다는 것도 보여 주십니다.
උද්ගති තත්ඥ විපරිතඥෙයිය කියන මේ තුන් පොලටයි නිවන් තියෙන්නේ. මහා ඥානවන්තයින්ද ඒ වගේම මධ්යම්මන්තීය ඥානවන්තයින්ද ඊට පල්ලහා නමුත් උත්සාහ කරලා නුවණ දියුණු කරගන්න පුළුවන් ඥානවන්තයට නිවන තියෙනවා. පදය පරම කරින ඒ ගැන හිත හිත හි හිතන්නේ කලට නිවනක් නැහ. ඒ අයට නුවණ නැති නිසා නිවනක් නැහ. ඉතින් ඕකේ තේරුම් ගන්න ඕනේ නිවන් දකින ක්රමය. ඕකේ තර්ක වාද කරලා එකනායක කෑලිසාගෙන නිවන් දකින්න බැහැ.
ugghaṭitaññū, vipañcitaññū, neyya, 이 세 무리에게 nibbāna가 있습니다. 크게 슬기로운 이들, 중간쯤 슬기로운 이들, 그보다 아래지만 애써서 슬기를 기를 수 있는 이들에게 nibbāna가 있습니다. 낱말에 매달려 그것만 끝없이 생각하는 padaparama에게는 nibbāna가 없습니다. 그들에게는 슬기가 없기에 nibbāna가 없습니다. 그러니 nibbāna를 보는 방법을 알아들어야 합니다. 그것을 두고 다투며 조각조각 주워 모아서는 nibbāna를 볼 수 없습니다.
තමාම නුවණ මතු කර අකාරය යථාර්ථය තේරුම් අරගෙන මේ මගියො රාගය, ද්වේශය, මෝහය හටගන්නවා. මේ මේ ක්රමයට අනුගමනය රාග ද්වේශ, මෝහ දුරු වෙනවා කියලා ඕක පෙන්නන්න තියෙන දහම් පද ටික හරියට විග්රහ කරලා තේරුම් අරගෙන ඕනේ නැම වැඩේ කරගන්න. එරිය කරගත්තත් ඔය ප්රශ්න එකක්වත් නැහ. කෝක හරිද කෝක වැරදිද කාගෙවත් අහන්න දේකුත් නැහ. තමන්ටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් ක්රමයක් බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කරලා තියෙන්නේ නිවන් දකින්න.
스스로 슬기를 일으켜 참모습을 알아듣고, '이 길로 가면 rāga, dosa, moha가 일어나고, 이 방법을 따르면 rāga, dosa, moha가 없어진다'는 것을 보여 주는 dharma의 낱말들을 바르게 풀어 알아듣고 필요한 일을 하십시오. 그렇게 하면 이런 문제가 하나도 없습니다. 무엇이 맞고 무엇이 틀리는지 누구에게 물을 것도 없습니다. Buddha께서는 nibbāna를 보도록 스스로 알아들을 수 있는 방법을 설하셨습니다.
ඒක අහ කරලා මොන පැත්තකට ගියත් නිවන් හම්බවෙන්නේ නැහ තර්කවාද හම්බවෙනවා. විසිට්ත භාවයට පත්වෙලා එක එක අදහස එක්කෝ උද්දාම වෙනවා එක්කෝ කලකිෙනවා සංයගයට පත් වෙනවා. ඔහු ඇයි ඉන්නවා මිසා. නිවන් මගක් අහුවෙන්නේ නැ.
그것을 치워 두고 어느 쪽으로 가든 nibbāna는 얻지 못하고 다툼만 얻습니다. 흐트러진 채로 이런저런 생각에 들뜨거나 낙심하거나 의심에 빠집니다. 그렇게 머물 뿐 nibbāna의 길은 잡히지 않습니다.
මාර්ගය අතිපරණාය ඈ මාර්ගය අතර ඔව්
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ ඒ අවස්ථාවලදී ඒන ගැටලම වෙනවා.
그때그때마다 그런 걸림이 생깁니다.
ක්රම ක්රමයෙන් ඉන්නේ අනුපූරවයි මේ හැම එකක් මාර්ගය අනුගමනය කිරීම පටන් ගන්නකොට දැන් අපි හිතමුකෝ හැතැක්ම 10ක් ඈත තියෙනවා දිනුම් කනවා.
하나하나 차례대로입니다. 모든 것이 차례를 밟습니다. 길을 따르기 시작할 때, 이렇게 생각해 봅시다. 열 마일 떨어진 곳에 결승 기둥이 있습니다.
දැන් පාර තියෙනවා හරි කෙලින්. හැබැයි මේ පාර තිබනට පේන්නේ සිති කියන මට්ටමට විතරයි. ඒ කියන්නේ හැදැක්මක් එහරවා පේන්නේ නෑ පාර. කෙලින් පාර දිහා බැලුවොත් දිනකනුව තියෙන පැත්ත බැලුවොත් එයාට දිනු කනවා පළතකාවක් පේනවා. හැබැයි පාර ටික දුර පේනවා. පාර සම්පූර්ණයෙන් දිගට පේන්නෙත් නැහ. හැබැයි එයාට දැන් එකක් තියෙනවා. පේන පාර දිගේ යන්න පුළුවන්.
길은 곧게 나 있습니다. 그런데 이 길은 안개가 낀 데까지만 보입니다. 곧 한 마일 너머는 길이 보이지 않습니다. 곧은 길을, 결승 기둥이 있는 쪽을 바라보면 기둥이 어렴풋이 보입니다. 하지만 길은 조금만 보이고 끝까지 다 보이지는 않습니다. 그래도 그에게는 한 가지가 있습니다. 보이는 길을 따라 갈 수 있습니다.
හැබැ පේන පාර දිකේ පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට ගියාම. අර නොපෙනිච්ච හරියෙන් තව පොඩ්ඩක් පේනවා. අර ස්තිජයට වැහිලා තිබිච්ච හරියෙන් තව පොඩ්ඩක් විෘත වෙනවා. පාර අඩු වෙන්න. ප්රේච්ච තුර තාගි බලනකොට ආය පේච්ච තුනක් ආය පේනවා. යන්න පුළුවන්. ඒක පෙනෙන පාර දිගේම යනවා. අන්තිමට දිනුම් කරනව දකිනවා.
보이는 길을 따라 조금 앞으로 가면, 보이지 않던 곳이 조금 더 보입니다. 안개에 가려 있던 곳이 조금 더 열립니다. 길이 줄어듭니다. 보인 데까지 가서 보면 또 그만큼이 보입니다. 갈 수 있습니다. 그렇게 보이는 길을 따라 계속 갑니다. 마침내 결승 기둥을 봅니다.
හැබැයි දිනුම් කරනුව දකින පාරෙමයි ගියේ. දිනුම් කනුව දැක්කේ එතෙන්ට ගියහම පාර පෙරුනා. පෙනිච්ච පාර දිගේ ගියා. කොච්චර සිතින් වැහිලා පෙරුණාද. ඒ මට්ටමෙන් එහාට ගියාම ආයෙත් එච්චර තුනක් සිතින් ඇරිලා පේනවා. බොහොම ගිහිල්ලා අන්තිමෙමට පාර කෙලින්ම තියෙනවා දිනුම් කනුවට පේන පාර දියේ ගියාම අපි වෙනකොට කොහෙ යන්නේ නැහ. දිනම් කනවටම ගියෑ. එයාගේ අරිහත් කල්තියා හිතාගෙන අරිහත්වේ ස්වභාවය ගැන අනුමාන නුවනකින් දැනගන්න පුළුවන් අත්දැකීමේ දැනගන්න ඔය ක්රමයට ගිහිල්ලා ගිහිල්ලා දැනගන්න ඕනේ. ඔට මෙහෙ අරිහතුන් වහන්සේ හෝ අරිහතුන් වහන්සේගේ ස්වභාවය මයින්න ගියොත් එහෙම අපි අමාරු වැටෙනවා.
하지만 결승 기둥을 본 그 길로만 갔습니다. 거기 가자 길이 보였고 기둥이 보였습니다. 보인 길을 따라 갔습니다. 안개에 가려 있다가 보인 만큼 넘어가면 또 그만큼이 안개에서 열려 보입니다. 한참 가면 마침내 길이 기둥까지 곧게 나 있고, 보이는 길을 따라 가니 다른 데로 가지 않고 곧장 기둥에 닿습니다. arahant의 성질도 짐작하는 슬기로, 겪음으로, 이렇게 가고 또 가서 알아야 합니다. 여기서 arahant나 arahant의 성질을 재려 들면 우리는 어려움에 빠집니다.
අද ලෝකේ තර්කවාදී ගොඩන්න ගාගත්තහම ඒ හාමුදුරුවෝ කොහොමද සීලවත් වෙන්නේ. අර මම දැකා උදුව අත් එක්කන යනවා. වටවිට බල ගියා මෙතනින් හින්දා එහාට ගියාට පස්සේ කොහොමද සීලවන්තය මෙහෙක්ගේ ඉතින් සීලවන්තය හොයන්නයි ගුණවන්තය හොයන්නයි නැවන්තේ යන්න අපි ගියොත් එහෙම ලොව්තුරා බුදුපියාණන් වහන්සේ අර අනික් කෙනෙකුට හොරන්න බැහැ කරන්න එපා කියලා පෙන්නපු අපවාද ලැබිය යුතු කියලා පෙන්නපු කාරණයක් අපි කරන්න යනවා.
요즘 세상은 다툼을 쌓아 놓고 '저 스님이 어떻게 계를 잘 지킨다는 거냐, 내가 보니 누구와 함께 가더라, 두리번거리며 여기서 저리로 가더라, 그런데 어떻게 계를 지킨다는 거냐' 합니다. 그렇게 계 지킴을 찾고 덕을 찾으러 다닌다면, lokuttara Buddha께서 남을 두고 하지 말라고, 허물을 받을 일이라고 보이신 일을 우리가 하게 됩니다.
තව කෙනෙක් පුද්ගලිකව විවේචනය කරන්න පුද්ගලයෙක්ගේ ස්වභාවය දැකලා ඔහු මෙහෙමයි කියන්න පුළුවන් කමක් නෑහ කියන එක බුදුරජාණන් වහන්සේෝ දේශනා කරනවා මා හෝ මා වන්නෙක් හැර ඒ කරන්න පුළුවන් සැපතෙක් නෑහ කියලා. මා වැන්නෙක් කියනවා නම් අසම සමම තව බුදුවරණන් වහන්සේ නමක් මිසක් ඒ වන්නෙත් තව නෑහ ලෝකේ. එහම් බුදුවරණන් වහන්සේ කෙනෙක් හැර තව කෙනෙකුට පුද්ගලය විවේචනයක් කරන්න බැහැ හරියට පුද්ගලයන් නිගමනය කරන්න බැහැ මෙහෙමයි කියලා. ඔබ දකින්න ඕනේ.
남을 사람으로서 헐뜯는 일, 어떤 사람의 성질을 보고 '그는 이렇다'고 말할 수는 없다고 Buddha께서 설하십니다. '나나 나와 같은 이 말고는 그것을 할 수 있는 이가 없다'고요. 나와 같은 이란 견줄 데 없는 또 다른 Buddha를 말하는 것이지, 그런 이는 세상에 따로 없습니다. 그러니 Buddha가 아니고서는 누구도 사람을 헐뜯을 수 없고, '그는 이렇다'고 바르게 판가름할 수 없습니다. 이것을 보아야 합니다.
තව ඉතින් අහන්න දෙයක් තියෙනවා නම් අහන්න
또 물을 것이 있으면 물으십시오.
මේ ධ්යාන ගැන කියනකොට මෙන්න මෙහෙම දෙයක් දකින්න ඕනේ. ධ්යානයකින් මොකක්ද කෙරෙන්නේ සමාධියෙන් මොකක්ද කෙරෙන්නේ? දැන් මේ සමාධියයි ධ්යානයයි කියන මේ දෙක පටලවාගෙන මේ කාලේ ඉන්නේ.
jhāna를 말할 때 이런 것을 보아야 합니다. jhāna로 무엇이 되고 samādhi로 무엇이 됩니까? 요즘은 samādhi와 jhāna 이 둘을 뒤섞고 있습니다.
නිවන් දකින්න ධ්යානයක් අවශ්යද? නැද්ද? දැන් මේවට නානා ප්රකාර ඉදිරිපත් කරනවා. නිවන් දකින්න සමාධියක් අවස්ථයයි. සමාධි කෝටි ප්රකෝටි ගණන් තියෙනවා. එකක් දෙකක් නෙමෙයි.
nibbāna를 보는 데 jhāna가 꼭 있어야 합니까, 아닙니까? 이를 두고 온갖 말이 나옵니다. nibbāna를 보는 데는 samādhi가 있어야 합니다. samādhi는 수없이 많습니다. 하나 둘이 아닙니다.
ප්රථම ධ්යානයට පත්වෙච්ච කෙනාට ප්රථම ධ්යාන සමාධිය තියෙනවා. එතකොට සෝතාපන්න ඵලයට පත්වෙච්ච කෙනාට සෝතාපන්න ඵල සමාධිය තියෙනවා. අරිහත්්ටයට පත් වෙච්ච කෙනාට අරිහත්ඵල සමාධිය තියෙනවා. එතකොට ද්ිය ධ්යානයට පත්වුන කෙනාට ද්තිය ධ්යාන සමාධිය තියෙනවා.
첫째 jhāna에 이른 이에게는 첫째 jhāna samādhi가 있습니다. sotāpatti phala에 이른 이에게는 sotāpatti phala samādhi가 있습니다. arahant에 이른 이에게는 arahatta phala samādhi가 있습니다. 둘째 jhāna에 이른 이에게는 둘째 jhāna samādhi가 있습니다.
දිවැසක් පහළ කරපු කෙනාට දිවැස් සමාධියක් තියෙනවා. දිව කනක් පහළ කරපු කෙනාට දිවකන් සමාධියක් තියෙනවා. දිවැස පහළ කරගත්ත කෙනා පෙරදි පෙර දිග බලන්න පුරුදු වුනොත් පෙර දිග බලන සමාධියක් තියෙනවා. විවැස් සමාධියක්. එයාට අනිත් පැති වලට නැහ. පිටිපස බලන්න පුරුදුන දිවැසින්. පසු දිග බලන්න පුළුවන් සමාධියක් හම්බ වෙනවා. අනිත් දෙපැත්ත බලන්න නෑ. දකුණු පැත්ත බලන්න සමාධිය පුරුදු කළොත් දකුණු පැත්ත බලන්න සමාධියක් එනවා අනි පැතිවලට නැ. දක දිසාව බලන්න ප්රගුණ කළොත් දස දිසාවට සමාධි දහයක් නැගෙනවා.
하늘눈을 일으킨 이에게는 하늘눈 samādhi가 있습니다. 하늘귀를 일으킨 이에게는 하늘귀 samādhi가 있습니다. 하늘눈을 일으킨 이가 동쪽을 보는 데 익숙해지면 동쪽을 보는 samādhi, 하늘눈 samādhi가 있고 다른 쪽으로는 없습니다. 하늘눈으로 뒤쪽을 보는 데 익숙해지면 서쪽을 볼 수 있는 samādhi를 얻고, 나머지 두 쪽은 보지 못합니다. 남쪽을 보는 samādhi를 익히면 남쪽을 보는 samādhi가 오고 다른 쪽으로는 없습니다. 열 방향을 보도록 익히면 열 방향으로 열 가지 samādhi가 일어납니다.
එහෙනම්ඒ සමාධි කියන එකවත් තෝරගෙන නැහ. බළු වැඩ කරන්න පුළුවන් පුරුදුන බළු සමාධියක් හම්බ වෙනවා. එහෙමත් සමාධියක් තියෙනවා. ඌරු වැඩ කරන්න පුරුදු වෙච්ච කෙනාට ඌරු සමාධියක් හම්බ වෙනවා. සමාධි කිව්ව පලි හිටා ඉන්නවා ඔක්කොම හරිය කියලා. ගුරු වැඩ කරන්න පටන් ගත්තොත් එයාට ගුරු සමාධියක් හම්බවෙනවා. අසත්පුරුෂ වැඩ කරන්න පටන් ගත්තොත් අසත්පුරුෂ සමාධියක් හම්බවෙනවා.
그러니 samādhi라는 것조차 제대로 알지 못하고 있습니다. 개 같은 짓을 하는 데 익숙해진 이는 개 samādhi를 얻습니다. 그런 samādhi도 있습니다. 돼지 같은 짓에 익숙해진 이는 돼지 samādhi를 얻습니다. samādhi라고 하면 다 좋은 줄 알고 속고 있습니다. 스승의 일을 하기 시작하면 스승 samādhi를 얻습니다. 나쁜 사람의 짓을 하기 시작하면 나쁜 사람 samādhi를 얻습니다.
සමාධි කියන ඒවා අන්න එහෙම දෙයක්. සමාධි පිද පවුද කියලා ඇහුවොත් එහෙම උත්තර දෙන්න බැහැ. නමුත් අද නම් කියන්නේ ආ සමාධියක් තියෙනවානම් ඉතින් දිව්ය බ්රහ්ම ලෝකේනේ ඒ වගේ හිතනවා.
samādhi란 그런 것입니다. samādhi가 몇 가지냐고 물으면 답할 수 없습니다. 그런데 요즘은 samādhi가 있다고 하면 곧 하늘 세상, brahma 세상에 가는 것처럼 생각합니다.
මේ බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා සමාධි කෝටි ගන්තියක් කෝටි ප්රකෝටි ගන්තිය. හැබැයි ධ්යාන කියන ඒවා තියෙන්නේ තීරතරන නුවන තියෙන කෙනාට හතරයි. සාමාන්යය නුවණ කෙනාට පහයි. එකක් දෙකට වැදිලා පහක් වෙනවා. සාමාන්ය නුවණ කියන කෙනාට මන්ධ ප්රාඥා සහ තික්ර ප්රාඥ දෙන්න කී. චීඛණ නුවණ තියෙන කෙනා. හතර අවස්ථාවකදී ධ්යාන හතරක් ප්රගුණ කරගන්නවා.
Buddha께서는 samādhi가 수없이 많다고 설하십니다. 그러나 jhāna는 날카로운 슬기를 지닌 이에게는 넷이고, 보통 슬기를 지닌 이에게는 다섯입니다. 하나가 둘로 갈라져 다섯이 됩니다. 슬기를 두고 둔한 슬기와 날카로운 슬기 둘을 말합니다. 날카로운 슬기를 지닌 이는 네 단계에서 네 jhāna를 익힙니다.
ධ්යානයක් ලැබූ කෙනාට ධ්යාන සමාධියකුත් තියෙනවා. සමාධි කියන්නේ ඒකයි. ධ්යානය කියන්නේ ඒකයි.
jhāna를 얻은 이에게는 jhāna samādhi도 있습니다. samādhi란 그것이고, jhāna란 그것입니다.
දැන් නිවන් දකින්න ඕන කෙනාට ධ්යානයක් අවශ්යමයි කිව්වො. ඔය කතාව ධර්මය තුළින්ම ප්රතික්ෂේප වෙන තැනක් තියෙනවා. දැන් සෝතාපන්න වෙනකොට එයාට ධ්යානයක් අවශ්යමයි කිව්වේ. සෝතාපන්න පුද්ගලයෙක් කාය කාම ලෝකේ උපදින්න පුළුවන්. ධ්යානයක් ලැබුව.
nibbāna를 보려는 이에게 jhāna가 반드시 있어야 한다고 한다면, 그 말은 dharma 안에서 스스로 물리쳐지는 데가 있습니다. sotāpanna가 될 때 jhāna가 반드시 있어야 한다고 했지요. 그런데 sotāpanna는 kāma 세상에 태어날 수 있습니다. jhāna를 얻었다면…
ප්රථම ධ්යානය හෝ අවශ්ය නම් සෝවාන් වෙන්න සකෘදාගාමී වෙන්න ප්රථම ධ්යානයට පත් කෙනෙක් මෙහෙන් මැරිලා ආය හැරයක් කාම ලෝකේ උපදිනවද?
sotāpanna가 되고 sakadāgāmī가 되는 데 첫째 jhāna가 꼭 있어야 한다면, 첫째 jhāna에 이른 이가 여기서 죽어 다시 kāma 세상에 태어납니까?
ප්රථම ධ්යානයට පත් වුන බ්රහ්ම ලෝකේ උපදින්න එප මනුස්ස ලෝක උපදින්නේ කොම ධ්යානය ලුවපු ඒකා මහත්තගත පින්න ඒ පින කරපු කෙනෙක් ඒකාන්තයේ මෙහෙම මළු උපදින්නේ ධ්යානය ලැබපු කෙනා වබලනේ. එහෙනම් ධ්යානය පිරිසින්න ඕනේ. මනුස්ස ලෝක උපදින්නා.
첫째 jhāna에 이른 이는 brahma 세상에 태어나야 합니다. 어떻게 사람 세상에 태어납니까? jhāna를 얻은 이는 mahaggata 공덕을 지었고, 그 공덕을 지은 이는 여기서 죽으면 반드시 그리로 태어납니다. jhāna를 얻은 이는 말이지요. 그렇다면 사람 세상에 태어나려면 jhāna가 무너져야 합니다.
එහෙනම් ධ්යානයට පත් වෙන්නම ඕනේ මාර්ග ඵලයක් ලබනට කියලා යම් කෙනෙක් දිගමනය කරනවානේ. ධ්යානලාභියා බඹල උපදිනකොට ආයසරයක් මේ භවයක් භවයක් ගන්නේ සැරිසරාගෙන යනවා කාම ලෝකය කියලා හෙන කියලා තියෙනවානේ සෝවන් සකෘදාගාමී දෙන්නේ වෙන්න පුළුවන්.
그런데 어떤 이는 길과 열매(magga phala)를 얻으려면 jhāna에 반드시 이르러야 한다고 결론 내립니다. jhāna를 얻은 이는 brahma 세상에 태어나는데, sotāpanna와 sakadāgāmī 두 사람은 다시 bhava를 받으며 kāma 세상을 떠돌 수 있다고 하지 않습니까.
කාම සංඛාර ඉක්මලා රූප සංඛාරන වැඩුවේ. රූපච සංඛාර වැඩුත් මහත්ගත මහා මේ කුසලයක් නිසා එයා උපදින්නේ ඒකාන්තයේ මේක ඉන්නේ. ඒවා සුගති පැත්තේ ආනන්තරය ඒකාන්තයෙන් එයා උපදිනවා භපෝගී එයා උපදින්නේ නෑහැ මේ ලෝකේ මනුස්ස ලෝක උපදින්නේ නැහ.
jhāna를 얻은 이는 kāma saṅkhāra를 넘어 rūpa saṅkhāra를 길렀습니다. rūpāvacara saṅkhāra를 길렀기에, 그 mahaggata의 큰 kusala 때문에 그는 반드시 그곳에 태어납니다. 좋은 세상 쪽으로 곧바로 반드시 태어납니다. 그는 이 세상, 사람 세상에 태어나지 않습니다.
හැබැයි සමාධියක් නැතුව නම් සෝවාන් ඉන්න බැ. සමාධි සියල්ල ධ්යාන නෙමෙයි. සෝතාපන්න ඵල සමාධිය කියන්නේ ධ්යානයක් නෙමෙයි. ප්රථම ධ්යානය කියන්නේ සෝවාන් ඵලයවත් සකෘදාගාමී ඵලයවත් නෙමෙයි. ධ්යාන වෙනයි සමාපත්තිය වෙනයි. සමාධි වෙනයි. සමාධි වෙනයි සමාපත්තිය වෙනයි. සමාපත්තිය කියන එක එකක්. සමාධිය කියන්නේ තව එකක්. ඕවා තේරුම් අරගන්න ඕනේ. සමාධියයි සමාපත්තිය අයයි තෝරගත්තේ නැත්නම් ඔය අමාරුවේ වැරෙනවා. තෝරගන්න බැරු.
그러나 samādhi 없이는 sotāpanna가 될 수 없습니다. samādhi가 다 jhāna인 것은 아닙니다. sotāpatti phala samādhi는 jhāna가 아닙니다. 첫째 jhāna는 sotāpatti phala도 sakadāgāmī phala도 아닙니다. jhāna가 다르고 samāpatti가 다르고 samādhi가 다릅니다. samādhi가 다르고 samāpatti가 다릅니다. samāpatti는 하나이고 samādhi는 또 하나입니다. 이것들을 알아들어야 합니다. samādhi와 samāpatti를 가려내지 못하면 그 어려움에 빠집니다. 가려낼 수 없게 됩니다.
යම්කිසි ධ්යානයකට පත්වෙලා හෝ සමාපත්තියකට පත්වෙලා සමාපත්තිය ඉන්නවා නම් සමාපත්තියට සනිකර ක්රියාත්මක වෙන්නේ මනෝවාරය. පංචාරය ක්රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. සමාපතියට බැසු. එයා තනිකරම පංචේන්ද්රියන්ට ගෝචර වෙන යමක් ඇත්නම් ඒ පංචේන්ද්රියට හිතෙන පංච විඤ්ඤාණයම පහළ වෙන්නේ නැහැ. සමාපත්තිය. මනෝ විඤ්ඤාණය විතරයි පහළ වෙන්නේ.
어떤 jhāna에 이르렀거나 samāpatti에 이르러 samāpatti에 머물고 있다면, 그 samāpatti에서 오로지 움직이는 것은 manodvāra입니다. pañcadvāra는 움직이지 않습니다. samāpatti에 들었으니까요. 다섯 감각의 대상이 되는 무엇이 있어도 그 다섯 감각의 viññāṇa는 아예 일어나지 않습니다. samāpatti입니다. mano-viññāṇa만 일어납니다.
ද්වාර විතිය චිත්ත වියිය නොකැඩි ගමන් කරනවා මනෝවාරයෙන්. එහෙනම් සමාපත්තියට ප්රථම ධ්යාන සමාපත්තියට පත් වුනොත් එයාට හෙනගැහුවත් ඇහෙන්නෙත් නැ. මොනවා බැලුවත් එයාට පේන්නෙත් නැ. අල්ලා හෙල්ලුවත් දැනෙන්නෙත් නැ. ගඳ සුවඳ රහ එකක්වත් දැනෙන්නෙත් නෑ. මොකද වීතිත් පහළ වෙන්නේ නෑ පංචාරයට ක්රමාපත්තිය සමාධිය කියලා හිටන් කියන්නේ.
citta-vīthi가 manodvāra로 끊기지 않고 갑니다. 그러니 첫째 jhāna samāpatti에 들면 벼락이 쳐도 들리지 않습니다. 무엇을 보여도 보이지 않습니다. 붙잡고 흔들어도 느껴지지 않습니다. 냄새도 향기도 맛도 하나도 느껴지지 않습니다. pañcadvāra에 vīthi가 일어나지 않기 때문입니다. samāpatti입니다. samādhi라고 하는 것은 이렇습니다.
සමාධිය කියලා හිටන් කියන්නේ. අතරින් පතර මනෝ නැගිගී අවශ්ය කරන ඒ සමාපත්තියට අනුකූලවන්නාවූ චිත්ත වීතියටිය පහළ වෙලා චිත්ත වීතිය බිදිලා ආය පංචාධාර වලට දුවලා ඒ චිත්ත වීති ගණනාවක් ගිහිල්ලා ආයෙත් මනෝවාරයට බැහැලා ආයුසරයක් අවශ්ය කරන ධ්යාන චිත්තයේ වතා කීපයක් ගිහිල්ලා චිත්තක්න ගානක් ගිහිල්ලා ආයුසරයක් භවා අංග වෙලා කියලා නවතිලා ඔය ක්රමට යන චිත්ත විදිහ සැරිගැඩ යන ක්රමය ඒක තමයි සමාධිය ස්වභාවය
이따금 그 samāpatti에 맞는 manodvāra의 citta-vīthi가 일어났다가 그 citta-vīthi가 끊겨 다시 pañcadvāra로 달려가고, citta-vīthi 여럿이 지나간 뒤 다시 manodvāra로 내려와 jhāna citta가 몇 번 지나가고, cittakkhaṇa 몇이 지나간 뒤 다시 bhavaṅga로 떨어져 멈춥니다. 이렇게 citta-vīthi가 오락가락하는 방식, 그것이 samādhi의 성질입니다.
ප්රථම ධ්යාන සමාධියට අහන්නත් පුළුවන් කියන්නත් පුළුවන් ඔක්කොම ප්රථමදායන්න සමාපත්තියට බාහිර දේවල් අහන්න බැහැ කියන්න බැහැ මොනවත් බැ. ඔය දෙකක්
첫째 jhāna samādhi에서는 들을 수도 있고 말할 수도 있고 다 됩니다. 첫째 jhāna samāpatti에서는 바깥 것을 들을 수도 말할 수도 없고 아무것도 못 합니다. 이 둘입니다.
ඉතින් ධ්යානය දකින්න ඕනේ ධ්යාන සමාධිය දකින්නත් ඕනේ ධ්යාන සමාපත්තිය දකින්නත් ඕනේ.
그러니 jhāna를 보아야 하고, jhāna samādhi도 보아야 하고, jhāna samāpatti도 보아야 합니다.
ඔක්කොම දැකගන්න ඕනේ ස්වාමීන් වහන්ස එතකොට චිත්තක්ෂණී කෙවර වෙන්නේ චිත්තක්ෂණ 17න් කෙළවර වෙන්නේ පංචාර චිත්ත වීති සහ පංචාරයට අනුබ් ආධාරක චිත්තවීති
(물음) 'Bhante, 다 알아보아야 하겠습니다. 그러면 cittakkhaṇa는 어디서 끝납니까?' — 17 cittakkhaṇa로 끝나는 것은 pañcadvāra citta-vīthi와 pañcadvāra를 뒷받침하는 citta-vīthi입니다.
පංචත්ර චිත්ත වීති චිත්තක්ෂණ 17ක්ක යනවා. ඒ පංචාර චිත්ත වීති වලට අනුබ්ද ආධාරක චිත්ත වීති කියලා මනෝවාර චිත්ත වීති කොටසක් තියෙනවා. ඒවා චිත්තක්ෂණ 17 චිත්තවීති.
pañcadvāra citta-vīthi는 17 cittakkhaṇa로 갑니다. 그 pañcadvāra citta-vīthi를 뒷받침하는 citta-vīthi로 manodvāra citta-vīthi 한 묶음이 있습니다. 그것들도 17 cittakkhaṇa의 citta-vīthi입니다.
පූර්ණ මනෝවාරය චිත්ත වීති වල චිත්තක්ෂණ නියමයක් නෑ. හත අටක් වෙන්නත් පුළුවන් 10ක් 15ක් වෙන්නත් පුළුවන් 20 30 කරා ලක්ෂයක් ලක්ෂයක් කෝටියක් ප්රකෝටියක් වුනත් වෙන්න පුළුවන්. ම කැඩි යනවා. ඒක තමයි මනෝවාරයේ මනෝවාරික චිත්ත වීතිවල ලක්ෂණය සමාපති ලක්ෂණය.
온전한 manodvāra citta-vīthi에서는 cittakkhaṇa의 수가 정해져 있지 않습니다. 일곱 여덟일 수도, 열이나 열다섯일 수도, 스물 서른, 십만, 천만, 그보다 더 많을 수도 있습니다. 끊기지 않고 이어집니다. 그것이 manodvāra의 citta-vīthi의 특징, samāpatti의 특징입니다.
එතකොට සමාධිය ලැබිච්ච කෙනෙක් ඉන්නවා නම් සමාධ පත්ිය නැතුවද එයාට යම් මොහොතකදී ඉතාම තුළ සුළු මොහොතක් තුළ සිද්ධ වෙන එකක්. මනෝවාරයලා.
그러면 samāpatti 없이 samādhi만 얻은 이가 있다면, 그에게는 어느 순간 아주 짧은 찰나 안에 일어나는 것입니다. manodvāra에서요.
එතකොට අ මේේ ඒකට ගන්නවා පරිකර්ම උපචාර අනුලෝම කියලා ගෝත්ර භූ ආදී වශයෙන් කියලා වැහැගෙන යන ක්රමයක් තියෙනවා. ඒක ධ්යාන ධ්යාන ධ්යාන ඉස්සෙල්ලා පහළ වෙන්නේ ීක්ෂණ පුද්ගලයාට ධ්යාන චිත්තක්ෂණ තුනක් වෙලා භවංගයට පත්වුණා. චිත්ත විදිහ කෙළවරක්. ඒ මධ පඤ්ඤ පුද්ගයා ධ්යාන ධ්යාන කියලා ධ්යාන චිත්තක්ෂණ දෙකක් ගිහිල්ලා භව අංගයට පත් වෙනවා.
거기에는 parikamma, upacāra, anuloma, gotrabhū 하는 식으로 내려가는 차례가 있습니다. 날카로운 슬기를 지닌 이에게는 'jhāna, jhāna, jhāna' 하고 처음 일어날 때 jhāna cittakkhaṇa 셋이 지나고 bhavaṅga에 듭니다. citta-vīthi의 끝입니다. 둔한 슬기를 지닌 이는 'jhāna, jhāna' 하고 jhāna cittakkhaṇa 둘이 지나고 bhavaṅga에 듭니다.
අන්න පළවෙනි ආරම්භ කරන ප්රථම ධ්යාන සමාධිය.
그것이 처음 시작하는 첫째 jhāna samādhi입니다.
ඊට පස්සේ යලි යලි ප්ථම ධ්යානට සමවදින්න සමවදින්නද අර චිත්තක්ෂණ දෙක ගිය එක්කෙනාගේ ඒ චිත්තිය චිත්තක්ෂණ තුනක් හතරක් ගිහිල්ලා නම් භවංගයට පත් වෙනවා. පොඩ්ඩක් දීන. පස්සේ චිත්තක්ෂන පහක් හයක් ගිහිල්ලා භවඟයට පත් වෙලා චිත්තාසන වීතිය අවසන් වෙනවා. ආයසරයක් නැගෙනවා ආයසරයක් අලුතෙන් එකක් නදනවා. ඒකත් හතරවයි චිත්තාසන පහක් හයක් ගිහිල්ලා ආයසරයක් පමලා චිත්ත විදිහ කෙළවර වෙනවා. තව ප්රගුණ කරනකොට අටහත් 10යක් 15ක් ගිහිල්ලා කෙළවර වෙනවා. තවත් ප්රකට කරන 20ක් 30ක් 50ක් හටක් ගිහිල්ලා එහෙම ඔහොමම යනවා ඉතින් ඔහොම ගිහිල්ලා නොකැඩී යන්න පටන් ගත්තහම සමාපත්තිය
그 뒤 첫째 jhāna에 거듭거듭 들 때, cittakkhaṇa 둘이 지나던 사람의 그 citta-vīthi가 셋, 넷이 지나고 bhavaṅga에 듭니다. 조금 길어집니다. 나중에는 다섯, 여섯이 지나고 bhavaṅga에 들어 citta-vīthi가 끝납니다. 다시 일어나 새로 하나가 생기고, 그것도 넷, 다섯, 여섯이 지나고 다시 떨어져 citta-vīthi가 끝납니다. 더 익히면 일곱 여덟, 열, 열다섯이 지나고 끝납니다. 더 익히면 스물, 서른, 쉰, 예순이 지나며 그렇게 이어집니다. 그렇게 끊기지 않고 가기 시작하면 samāpatti입니다.
සමාපත්තිය එන්න පුළුවන් වුනොත් එහෙම විනාඩි 10යක් චිත්තක්ෂණ කෝටි කීයක් ගිහිල්ලාද එහෙනම් කෝටි ප්රකෝටි ගැන ඒක දිගට චිත්තක්ෂණ යන්න ඕනේ මනෝ ද්වාරය වෙන ඒවා නැතුව පංචාත්වාරය ක්රියාත්මක නොවී මේ විනාඩිය හරි සමාපත්තිය ඉන්න. ඒ විනාඩියක් අයට වාහිර ලෝකය එක සම්බන්ධයක් නෑ.
samāpatti에 들 수 있게 되면 십 분 동안 cittakkhaṇa가 몇천만이나 지나가겠습니까? 그러니 셀 수 없이 많은 cittakkhaṇa가 manodvāra로만, pañcadvāra가 움직이지 않은 채 줄곧 이어져야 일 분이라도 samāpatti에 머뭅니다. 그 일 분 동안 그 사람에게는 바깥 세상과 아무 이어짐이 없습니다.
ඒක ප්රගුණ වෙනකම් ඒක අත්දකින්න බැහ. අපිට පේන්නේ ටිකෙන් ටික ටිකෙන් ටික ඇහෙන සද්ද අඩු වෙනවා. දැනෙන ඒවා අඩු වෙනවා. අඩු වෙනවා කියන්නේ මොකද අර පැත්තේ මනෝධාස චිත්ත විදි වෙනවා කියන එක පංචාග්දා චිත්ත විති අඩු වෙනකොට දැනීම් පෙනීම අඩු වෙනවා. ඇඟ තියෙනවා දිගා වැටහෙන්නේ නැති වෙන්න පටන් ගන්නවා ටිකෙන් තියෙනවා. යන්තා වැටහෙනවා කියන්නේ ක්රමට හරි ගිහිල්ලා සම්පූර්ණ මනෝරය ක්රියාත්ම වෙන ඇඟ කොහොම අත්දැකෙන්නේ? ඇහෙන්නේ නෑ, පියන්නේ නැහ. එහෙමවා එකක්වත් නැහ. එතකොට කියනවා සමාපත්තිය වැඩලා.
그것이 익을 때까지는 그것을 겪어 볼 수 없습니다. 우리에게 보이는 것은 조금씩 조금씩 들리는 소리가 줄고 느껴지는 것이 줄어드는 것입니다. 줄어든다는 것은 manodvāra의 citta-vīthi가 늘고 pañcadvāra의 citta-vīthi가 줄면서 느낌과 보임이 줄어든다는 것입니다. 몸이 있다는 것이 또렷하지 않게 되기 시작하고, 조금씩 겨우 느껴지다가, 차례로 가서 온전히 manodvāra만 움직이게 되면 몸을 어떻게 겪겠습니까? 들리지도 보이지도 않습니다. 그런 것이 하나도 없습니다. 그러면 samāpatti를 닦았다고 합니다.
එහෙම ප්රගුණ තියෙනවා. ක්රමයක්. ප්රගුණ කරගත්ත කෙනාට මෙලෝදිම විපාක හිත් වැඩෙනවා. එතකොට ආයචරයක් අර කර්මස්ථානට අරමුණ හෙලා තියලා නගන්න ඕනේ නැ.
그렇게 익히는 길이 있습니다. 방법입니다. 그것을 익힌 이에게는 이 삶에서 바로 그 마음의 열매가 자랍니다. 그러면 다시 kammaṭṭhāna에 대상을 걸어 일으킬 필요가 없습니다.
අතී ලැබි මාර්ගඵල ලැබ නැ මාර්ග ඵල වෙනයි සමාපත්තිය වෙනයි. ඔක්කොම ලෞකික පැත්තක් ඒ තියෙන්නේ. ධ්යාන සහ සමාපත්ති ධ්යාන සමාධිය ධ්යාන සමාපත්තිය සියල්ලම ලෞකිකයි. මාර්ග ඵලයත් එක්ක ඒකේ සම්බන්ධයක්. ඒ නිසා දැන් දේවදයට චතුරතයානය සමාපත්තිය සමවදින්න පුළුවන් අභිඥාත් නැ. ඒක මාර්ග ඵලයක් ඇති වුණා. මාර්ගඵලත් එක්ක ඒක සම්බන්ධයක් නැහ.
(물음) '그러면 magga phala를 얻습니까?' — 아닙니다. magga phala가 다르고 samāpatti가 다릅니다. 그것은 모두 세속 쪽입니다. jhāna와 samāpatti, jhāna samādhi와 jhāna samāpatti는 모두 세속입니다. magga phala와는 아무 이어짐이 없습니다. 그래서 Devadatta는 넷째 jhāna samāpatti에 들 수 있었고 abhiññā도 있었지만, 그것으로 magga phala가 생겼습니까? magga phala와는 아무 이어짐이 없습니다.
ධ්යානයට පුරුදුනාට පස්සේ මේ කය බර කයේ වෙහෙස අත්හැරලා සුඛ විහරණයකින් ඉන්න පුළුවන් ඒ ප්රගුණ කරගම් මේ ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලය. ඒක තමයි මෙලුව තියෙන ප්රතිඵල.
jhāna에 익숙해진 뒤에는 이 무거운 몸의 고단함을 내려놓고 즐거이 머물(sukha vihāra) 수 있습니다. 그것을 익혀 살아 있는 동안 그렇게 지냅니다. 그것이 이 세상에서의 열매입니다.
මෙලුවින් සිත වුනොත් යථාබෝධය පූර්ණය කරලා නිවන්බෝධ කියන මේ අරිහත් කෙළවර කරලා තිබුනේ නැත්නම්. එයා ඒ ධ්යානයක අනුකූල ලෝකය ගියා පඹ ලෝකේ උපදිනවා. කල්පක ගානක් හරි එහෙ ඉන්න පුළුවන් ඒ බ්රහ්ම ශරීරයේ එහෙදි පූර්ණය කරගෙන ආපහු වෙන්නේ නැ. මාර්ගඵලයක් ලබලා තිබුනම් එහෙම සෝවාන් වෙලා තිබුණා නම් ඉතුරු සම්පූර්ණ කර කෙළවර කරනවා මිසා කාපහු වෙන්නේ නැහ. ඒකයි ප්රතුම.
이 세상에서 참된 깨침을 채워 nibbāna를 깨치는 arahant로 끝맺지 못했다면, 그는 그 jhāna에 맞는 세상으로 가서 brahma 세상에 태어납니다. 거기서 몇 kappa라도 머물 수 있습니다. 그 brahma의 몸으로 거기서 채우고 다시 돌아오지 않습니다. magga phala를 얻어 sotāpanna가 되어 있었다면 남은 것을 채워 거기서 끝맺을 뿐 다시 돌아오지 않습니다. 그렇다는 것입니다.
ධ්යානය කියන එක වෙනයි සමාධිය කියන එක වෙනයි. සම්මා දිට්ඨියෙන් පටන් ගත්තහම ඒකට සම්මා සමාධියක් හම්බ වෙනවා. සම්මා දිට්ඨිය ප්රඥාවන්ත නිසා සම්මා සමාධිය ලැබිච්ච කෙනාට මහා ප්රඥාවක් පිහිටනවා. ප්රඥාවෙන් දහම් දකිනවා.
jhāna가 다르고 samādhi가 다릅니다. sammā diṭṭhi로 시작하면 거기에 맞는 sammā samādhi를 얻습니다. sammā diṭṭhi는 슬기로운 것이기에 sammā samādhi를 얻은 이에게는 큰 paññā가 자리 잡습니다. paññā로 dharma를 봅니다.
එයාට ප්රථම ධ්යානය ඒවත් නැහැ. ධ්යානය ධ්යානයන් වැඩපු කෙනාට ඒ ධ්යාන සංඛාරය වැඩිලා හේතුල් ලැබෙනවා ධ්යාන සමාපත්තියක්. එයාට ධ්යානය තියෙනවා ඔනම් ධ්යානයට සම්බන්න එයාට පුළුවන්. ඔය දෙකම තියෙන කෙනාට කියනවා ඔබතෝ විමුක්තයි. ප්රඥාවෙන් කිය කෙන ප්රඥා විමුක්තයි.
그에게는 첫째 jhāna조차 없습니다. jhāna를 닦은 이에게는 그 jhāna saṅkhāra가 자라 그 까닭으로 jhāna samāpatti를 얻습니다. 그에게는 jhāna가 있어서 원하면 jhāna에 들 수 있습니다. 이 둘을 다 지닌 이를 ubhatovimutta라고 합니다. paññā로 풀려난 이는 paññāvimutta입니다.
එතකොට ඒ වගේම චේතෝ විමුක්තිය ප්රගුණ කරපු ධ්යාන ප්රගුණ කරපු කෙනාන චේතෝ විමුක්තිය තියෙන්නේ. හේතෝ විමුක්යයි ප්රඥා විමුක්යයි දෙකම ලැබුවොත් මාර්ග ඵලක් තියෙනවා ධ්යානක් තියෙනවා. එයාට කියනවා ඔබතෝ විමුක්තයි. එයාට මෙලෝ සුඛ විහරණයක් තියෙනවා. ඒ වගේම මානසික වශයෙන් ලෝකය අත්හැරීමෙන් ලැබූ ශාන්තියක් නිවන් ශාන්තියක් තියෙනවා. ඒකයි වෙනස.
또 cetovimutti를 익힌 이, jhāna를 익힌 이에게 cetovimutti가 있습니다. cetovimutti와 paññāvimutti를 다 얻으면 magga phala도 있고 jhāna도 있습니다. 그를 ubhatovimutta라고 합니다. 그에게는 이 세상에서 즐거이 머묾이 있고, 또 마음으로 세상을 놓아 얻은 고요함, nibbāna의 고요함이 있습니다. 그것이 차이입니다.
තව මොනා අහන්න දෙයක් තියෙනවා අහනවා.
또 물을 것이 있으면 물으십시오.
කර්මයක් කරපු කෙනෙකුට දැන් ඔය ජෝතිස වැනි දේවල් වලින් ලෞකික ශාස්ත්ර පෙන්නනවා. දැන් ජෝතිසය පිළිබඳව යම්කිසි ගහචාරාදිය බලපෑමක් කර්මයක් තියෙනවා කියලා. දැන් මේක අපි විමර්ශනය කරලා බලන්න ඕනේ ඒක වෙන හැටි.
kamma를 지은 이에게 점성술 같은 세속의 학문이 무언가를 보여 줍니다. 점성술에서는 별들의 움직임 같은 것이 영향을 주고 kamma가 있다고 합니다. 그것이 어떻게 되는지 우리가 따져 보아야 합니다.
දැන් අපි හිතමුකෝ මෙහෙම දෙයක්. යම්කිසි කෙනෙක් පාප කර්මයක් කරපුවහම කර්මය කරපු වෙලාවේ ඉවරයි. පෙර භවයක හෝ කර්මයක් කළා. දැන් කර්මය කරලා ඉවරයි. අපි දන්නේ නෑ ඊට පස්සේ ඒ හිතත් නෑ. ඒ කරපු ක්රියාවලියලියත් ගෙවිලා ගියා. ඒ හිතත් ගෙවිලා ගියා. අවස්ථාව ඉක්ම ගියා. හැබැයි දැන් කර්මය කරපු කෙනාට මතු භවයකදී විපාකයක් එන්න ඕනේ.
이렇게 생각해 봅시다. 어떤 이가 나쁜 kamma를 지으면 그 kamma는 지은 그때 끝납니다. 또는 앞의 bhava에서 kamma를 지었습니다. 이제 kamma는 지어 마쳤습니다. 우리는 모릅니다. 그 뒤로는 그 마음도 없습니다. 그 지은 과정도 지나갔고 그 마음도 지나갔고 때도 지나갔습니다. 그러나 kamma를 지은 이에게는 앞으로의 bhava에서 vipāka가 와야 합니다.
දැන් මේ ලෝකේදී යම්කිසි කර්මයක් කරපු කෙනෙකුට ඇහැ නැතුව රූප නැතුව, කන නැතුව, ශබ්ද නැතුව, දිව නැතුව, රසයේ නැතුව ඒ වගේම නාසයේ නැතුව, ගන්ධයේ නැතුව කය නැතුව ස්පර්ශය නැතුව හිත නැතුව ධර්මයක් බාහිර
이 세상에서 어떤 kamma를 지은 이에게, 눈도 형상도 없이, 귀도 소리도 없이, 혀도 맛도 없이, 또 코도 냄새도 없이, 몸도 닿음도 없이, 마음도 dhamma도 없이, 바깥…
ලෝකෙන් ഇ
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)