열 가지 saṃyojana 1
දස සංයොජන 1
දස සංයෝජන කියන වචනය ගන්නකොට අ තං යෝජන කියන වචන තියෙනවා. ජන කියන්න ජනිත වීම. යෝග වෙලා දන්ව නිසා යෝජන තියෙනවා. එකට වීම යෝගී ජනිත නිසා සංයෝජන තිය.
dasa saṃyojana라는 말을 살펴보면, saṃ과 yojana라는 말이 들어 있습니다. jana는 생겨남(janita)을 뜻합니다. 맞붙어(yoga) 생겨나기에 yojana이고, 함께 맞붙어 생겨나기에 saṃyojana라고 합니다.
ලෝකය සියලුම එකතුකින් පහළ වෙන්නේ අර උස්තර දන්න අවිද්යා තෘෂ්ණා කියන මූල ධර්මය මූරගෙනයි. අවිද්යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් තරුනම් ලෝකයේ පහළවීමක් නැහ. මේ අවිද්යාවෙන් තෘෂ්ණාවෙන් ආරම්භෙච්ච එකක් තමයි මේ ලෝකේ කියන්නේ.
세상 모든 것은 다 함께, 널리 알려진 avijjā와 taṇhā라는 뿌리 dharma를 뿌리로 하여 나타납니다. avijjā와 taṇhā가 없다면 세상이 나타나는 일도 없습니다. 이 세상이란 바로 avijjā와 taṇhā에서 시작된 것입니다.
එතකොට දසා ආකාරයේදීකදී සංයෝජනය වෙලා දින අවිද්යා ප්රශ්නාකත නතරයෙන් හටගත්ත දේ තුළ ජනත යුත්ත එක තමයි හඳුර වෙන්නේ.
그러니 열 가지 모습으로 묶여서, avijjā와 taṇhā로 생겨난 것 안에 태어나는 것이 바로 이것입니다.
ද ආකාරයකින් ලෝකයට බැඳිලා තිහා තමයි දව සංයෝජනය සුවක් දැනතක්
열 가지 모습으로 세상에 묶여 있는 것, 그것이 dasa saṃyojana입니다.
යන කියලා ෝතෙක් ජනක කියලා වචනයෙන් පෙන්නනේ පොට්ටේ ජනිකම කරන්නම්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
පොට්ට ඔඩාගැක් රූප මර පර තරවක් නැති. එලෙක් හරයක් තියෙනවා කොයිලුත් මරයක් තියෙනවා ඔතන පොට් ම හරයක් නැහැ. ඔක් පොටිල යන එකක්. අන්න පොටිග දේවල් ජනත කරනවා නම්
'puthu(껍질)'란 바나나 줄기의 껍질처럼 속심이 없는 것입니다. 나무에는 속심이 있고 잭푸르트 나무에도 속심이 있지만, 바나나 껍질에는 속심이 없습니다. 한 겹 한 겹 벗겨져 나가는 것일 뿐입니다.
යන එකක්. අන්න පොටිග දේවල් ජනත කරනවා නම් ලෝකයේ ඔහුට කියනවා පෘථග්ජන කෝටි ජනිත කෝටි ජන කියයි. අන්න පෘථග්ජන කියන
그런 껍질 같은 것들에서 태어난다면, 세상에서는 그를 puthujjana라고 부르고, 수많은 사람(koṭi jana)이라고도 합니다.
කෝටි ජන කියයි. අන්න පෘථග්ජන කියන තත්ත්වයට පත්වෙන්න අම අශෘතවත් අශෘතවත් කියන තත්ත්වීම ධර්මය ගැන දැනීමක් නැති නිසා.
puthujjana라는 자리에 떨어지는 것은 assutavā, 곧 dharma에 대해 들어 아는 것이 없기 때문입니다.
බුදුන්ණන් වහන්සේ දේශනා කරන ධර්මය පිළිබඳ ධර්මයාවක් දැනීමක් මාතක් නැති වෙන අත්ථිකවත් පෘථගන කියන තත්ත්වයි ගැටෙන්න.
부처님께서 가르치신 dharma에 대해 조금의 앎도 없는 assutavā이기에 puthujjana라는 자리에 머뭅니다.
දැන් රාග පුතුි දෝකි මෝහ ගණන් කරා ඒ පුත කියන වචනය තේනේ පොට කියන එක විතරයි. රාගය පොත්තක්වාගේ ද්වේශය පොට්ටක් වාගේ මෝහයත් පොතක් වාගේ හරයක් නෑහැ. රාගයයි, ද්වේශයයි,
이제 rāga, dosa, moha를 꼽아 보면, puthu라는 말은 그저 껍질이라는 뜻일 뿐입니다. rāga도 껍질 같고 dosa도 껍질 같고 moha도 껍질 같아서 속심이 없습니다.
පොතක් වාගේ හරයක් නෑහැ. රාගයයි, ද්වේශයයි, මෝහයයි මුකලයෙන් තමයි මුලෝකයෙන් පහළ වෙලා තියෙන්නේ. අරූප ලෝකය අරූප රාගයෙන් පහළ වුණා. රූප ලෝකය රූප රාගයෙන් පහළ වුණා. කාම රූපය කාමරාගයෙන් පහළ වුණා. කාමරාගය රූප රාගය අරූප රාග මේ තුන නැත්නම්. පහළ වෙන තුනක් නැහැ. දැන් කණ්භවයෙන් පහළ වෙලා
rāga, dosa, moha를 뿌리로 하여 세 세상이 나타났습니다. arūpa 세상은 arūparāga로 나타났고, rūpa 세상은 rūparāga로 나타났으며, kāma 세상은 kāmarāga로 나타났습니다. kāmarāga, rūparāga, arūparāga 이 셋이 없다면 나타날 세 세상도 없습니다.
තුනක් නැහැ. දැන් කණ්භවයෙන් පහළ වෙලා තියෙන්නේ රාගය මූර රාගය ගොඩක් තුනක් තියෙනවා කාම රාගය රූප රාග අරූප රාග කියලා. හැබැයි රාගය මොන රාගයක් නමුත් ඇති වෙන්නේ අවිද්යාව හින් කරගෙන අවිද්යා කිලකිය නාගය දිනවා.
이제 bhava에서 나타난 것은 rāga이고, rāga에는 크게 세 가지, kāmarāga, rūparāga, arūparāga가 있습니다. 그러나 어떤 rāga이든 avijjā 때문에 일어납니다. avijjā라는 kilesa로 말미암아 rāga가 일어납니다.
අවස්ථාවක් තමයි මේ බෝත ජන්ට කියන අවස්ථාවෙන්නේ. සාමාන්යයෙන් ලෝකයක් අජීවෙන්නේ ධර්මශ්රවයකින් ධර්මාවබෝධයෙන් දහම නැස පහල නොවෙන්න. කර්මනය පහළ නෙවෙයි.
바로 이 자리가 puthujjana라는 자리입니다. 보통 세상 사람에게는 dharma를 듣고 dharma를 깨닫지 않으면 dharma의 눈이 열리지 않습니다.
න්න ඒ කල්යාණ පෘජ්ජන ඒ කල්යාණෘපජ්ජන වචන කියන්නේ ධර්මය තුළ තියෙන මූල ධර්මයට බහැපුදෙනා. ධර්මයට ගරු කරලා ධර්මය තුළ මේ ගැඹුරට මත්තේ නැතිව
그다음은 kalyāṇa puthujjana입니다. kalyāṇa puthujjana란 dharma 안의 뿌리 dharma에 들어선 사람을 말합니다. dharma를 받들기는 하지만 dharma 안의 이 깊은 곳까지는 들어가지 못한 사람입니다.
එන් උත්තමයක් නැතිව කරන කෙනා. එයා අර අපිට ඒය තියෙනවා. දහම අපි දැන් මෙහෙම තියෙනවා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් ඔය ධර්මය තුළ පිළිබඳ ගැඹුරු කාරණා ලෝකයට දීලා තියෙන්නේ මේ බොහොම තව් කාලෙක තමයි මේ මීතාවය.
이제 이 dharma에 담긴 깊은 이야기들이 아주 오랜만에 세상에 주어진 것입니다.
මූලිය කාලය මම අනේදී පුටිමාට අනේදී පුතුිමා කයි කරන්න ැත් වෙලා ඉන්න වෙලාවේදී චරිත් හාමුදුරුව ආනන්ද හාමුදුරුවෝ ධර්මයක් දේශනා කරලා ඉහ ගැඹුරු ගන්නා. මේ විඤ්ඤාණය
옛날에 Anāthapiṇḍika가 죽음을 앞두고 누워 있을 때, Sāriputta 스님과 Ānanda 스님이 그에게 깊은 dharma를 가르쳐 주었습니다.
දේශනා කරලා ඉහ ගැඹුරු ගන්නා. මේ විඤ්ඤාණය බිබල විඤ්ඤාණයක් හටගන්න නැද්ාදානයත් විඤ්ඤාණයක් පහල වෙන ආකාරය ගැන විග්රහයක්. උපාදානය අහරින්න එක විඤ්ඤාණය නෑහැ කියලා.
그것은 viññāṇa가 어떻게 생겨나는지, upādāna와 함께 viññāṇa가 어떻게 나타나는지를 풀어 밝힌 것이었습니다. upādāna를 놓으면 viññāṇa도 없다는 것이었습니다.
තත්ත්ව විඤ්ඤාණ පෝත විඤ්ඤාණ මාදි වශයෙන් ගහම එතන් ඒක තත්ත්වය විඤ්ඤාණයෙන් ගත යුතු දේවල් නිසා. හටගන්න විඤ්ඤාණ කියනවා. විඤ්ඤාණය විග්රහය කියලා ති
cakkhu viññāṇa, sota viññāṇa 같은 것들은 저마다의 자리에서 viññāṇa로 붙잡히는 것들이기에 '생겨난 viññāṇa'라고 합니다. 그것이 viññāṇa를 풀어 밝힌 가르침이었습니다.
ඒ දේශනාව කරොත් එයාමේ අනේ ිදුමා කඩු හලන් අනන් පටන් ගත්තා අනාන් පටන් ගත්තා මේ ඔබ ගිලුවෙනවා වගේ ඇවින්නේ එහෙම දෙයක් මට නැහ. මම මෙතන ඉදදිලා තියෙනවා. මිච්චර වටිනා ධර්මයක් මම නිච්චරට මලව අහගන්නවා.
그 가르침을 듣자 Anāthapiṇḍika는 눈물을 흘리기 시작했습니다. Ānanda 스님이 '마음이 가라앉으십니까?' 하고 묻자 그는 '그런 것이 아닙니다. 저는 그토록 오래 곁에서 모셨는데, 이렇게 값진 dharma를 이제야 듣습니다'라고 했습니다.
එතකොට ඔබ වහන්සේලා ඉතින් මෙහෙම උත්තර ධර්මයක් දැඹි ධර්මයක් දැන් විතරාසකේ. නමුත් කාලයට මම බුදුරජාණන් වහන්සේලා අරූපස්ථාන කාත්. ඒ වගේම යෝගාවචර භික්ෂූන් වහන්සේලාට මම අරූපස්ථාන කා. මට කිමන කෙනෙක් මේ තරම් ගැඹුරු ධර්මයක් මේ වෙනකන් අහන්න හගම ඉන්න.
'스님들, 이렇게 높고 깊은 dharma를 이제야 듣습니다. 저는 늘 부처님을 모셨고, yogāvacara 비구 스님들도 모셨습니다. 그런데 지금까지 아무도 이토록 깊은 dharma를 제게 들려주지 않았습니다.'
ඒ ඒකට හේතු වහාසීක්. බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ ධර්ම දේශනා කරන්න වැදි අය ක ඉහිය අය නෙමෙයි. එයා අනේ ස්වාමීනි ධ්යානවන්ත ගිහිය ඉන්නවා මේක තේරුම් ගන්න ඕන. ඒ නිසා ඔබ වහන්සේලා විදිහත් මේ ධර්මය දේශනා කරන ීමක් කලා.
거기에는 까닭이 있었습니다. 부처님께서 그런 dharma를 가르치시는 대상은 집에 사는 이들이 아니었던 것입니다. 그러자 그는 '스님, 이것을 알아들을 수 있는 집에 사는 이들도 있습니다. 그러니 스님들께서 그들에게도 이 dharma를 가르쳐 주십시오'라고 청했습니다.
ඔ ඉදීමනක් දේශනා කරපු ධර්මයක්නේ අරිහත් ඵලයට පත් වන ධර්මයක් දේශනා කරලා තියෙන්නේ.
그때 가르친 dharma는 arahant의 열매에 이르게 하는 dharma였습니다.
හැබැයි මේ අනි පිරිස මොනවා කිව්වත් හිතන්න තව ි
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ දේශනා කරන ධර්මය හරියට අවබෝධ කරා නම් එහෙම එයා උපදින්න කරන්නේ නැ මොහොතේ ින්තමට
그때 가르친 dharma를 바르게 깨달았다면, 그는 다시 태어나는 일을 하지 않았을 것입니다.
හිතිකාර ධර්මයක් කන් දේශනා කිසිම කෙනෙක උපාදාන වශයෙන් අල්ල ගැනීමක්ත මිදෙන ධර්මය පරි අවබෝධයක් තිබුනේ නැහැ. ඒ පැහැදිලි කරන හරි වටිනා කර්මයක්න කියලා වචනය තේද මේ ධර්ම අවබෝධයක් නම් කවදාව බඹලවත් උපදින්න එයි ඒ ධර්මය හරහා එතන තේරෙන්නයි ධර්ම දේශනා කරන.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඉතින් ඒකෙන් තියෙනවා මේ ඒ කාලේ වෙන දිහාට දේශනා කර පුංචි ධර්ම පොඩ්ඩක් විතරක් හටගත්ත හැමදේම වැරහිලා යනවනේ. ඒ පොඩ විතරයි දැනුනේ. ඒ නිසා ධර්මාවබෝධයක් ලැබීම
그래서 그 무렵 다른 이들에게는 '생겨난 모든 것은 무너져 간다'는 아주 작은 dharma만 가르쳤습니다. 그들은 그 작은 것만 알았습니다.
විදිහට හටගත්ත මණ දෙයක් තියනම් ම නැතිලා නැහැ. ඒ තමයි ධර්මඥානය දහන්න නැතුව.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
මේ ඒකහාසාහ ඒගොල්ලන්ට ගැඹුරු අයට තමයි අනිත්ය දුක්ඛ අතන හොඟක් විධහ විස්තර කරලා තියෙන්නේ. මේ ධර්මයට පලවෙනි අවබෝධය කියලා ලැබෙන්නේ. ඒක තමයි සෝතාපන්න වුනේ.
깊이 들을 수 있는 이들에게는 anicca, dukkha, anatta를 여러 갈래로 풀어 주셨습니다. 이것이 이 dharma에서 첫 깨달음이라고 하는 것이고, 그것이 sotāpanna가 되는 것입니다.
චිත්තහපති සන්නිකෝ පාසක මේ වගේ කාලලා හිටියා. මිවා තව ඒ ගැඹුරු දොම අහරලා
Citta gahapati 같은 upāsaka들이 그 무렵 있었습니다. 그들은 그 깊은 dharma를 듣고 알았습니다.
දැනගෙන හිතුවා. සේත තේරුාට දේශනා කාන්කත් ිසන්න. පොඩුවේ ධර්ම දේශනා කළේ ඉනවා ගැඹුරු දහම ඒවා ඒකත්තින වන ඒකනේ.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් සත්කාය දිට්ඨි වචනයක් ඉස්සෙල්ලා අපි දැනගන්නවා. මේ සක්කාය දිට්ඨි කියන වචනය බලාගැනීමේ මෙන්න මෙතෙන් හුඟාත් ුක්තක්තින් දැනගන්නවා. ඒ විදිහට ඒක දැනගත යුතු කොටස් ටිකක් තියෙනවා.
이제 sakkāya diṭṭhi라는 말을 먼저 알아 둡시다. 이 sakkāya diṭṭhi라는 말을 잘 살펴서 알아야 합니다. 그렇게 알아야 할 몇 가지 대목이 있습니다.
තක්කාය දිට්ඨි කියන වචනය ගත්තහම ඕක තමයි ඉස්සෙල්ලාම බිදුන්නේ. දෘෂ්ටියෙන් දිග යනවා.
sakkāya diṭṭhi라는 말을 보면, 바로 이것이 맨 먼저 깨지는 것입니다. 그 diṭṭhi에서 벗어나 나아갑니다.
එතකොට දැනගත දෙයක් තියෙන්නේ මේ ලෝක සත්වයා මේ ලෝකය තියෙනවා ආත්ම දෘෂ්ටියන් අල්ලගැනීම තමයිජනයාගේ පුරු. හරයත් ඇති දේවල් පවතින දේවල් ඇති දේවල් හැටියට පිහිටෙනවා.
그러면 알아야 할 것은 이렇습니다. 세상의 뭇 삶이 이 세상을 attā diṭṭhi로 붙잡는 것이 사람들의 버릇입니다. 속심이 있는 것, 이어 가는 것, 있는 것으로 여기고 거기에 자리 잡습니다.
ඒ වගේ හරවත් දෙයක් මේ ලෝකේ තියෙනවා කිය නිගමනය කරන. ඒ නිගමනය කරන නිසාම හරවත් දෙයක් පටවා බලාපොරොත්තු වෙනවා. එතකොට ඒකද ලෝකයෙන් නිගන්න බැ. මේ ලෝකය තුළ හරයාටි දෙයක් මොනවාහරි තියෙනවා කියන්න ගෙමනේ ඔ බඳිනවා.
그렇게 속심 있는 무언가가 이 세상에 있다고 못 박습니다. 그렇게 못 박기 때문에 속심 있는 무언가를 바라게 됩니다. 그러니 세상에서 벗어날 수 없습니다. 이 세상 안에 속심 있는 무언가가 있다는 생각에 묶이는 것입니다.
මේ ලෝක සත්වය දන්නේ කාලෙන් කලට යථාබෝධය මියන හරවත්තේ කියලා තෝරගන්න.
세상의 뭇 삶은 때때로 참된 깨달음 없이 무엇이 속심 있는 것인지 골라잡습니다.
හරි දසක මෙහෙම දෙයක් පොඩි උපමාව නම් කාදී සමටන් ගහත් සමුදටන් කන්න දීලා බලනකොට යන්කම් පාට වැට්චිලියක් තියෙනවා අනික දැක ඒලට හැරයක් ඇති ලිනා අර යන්තම් පාට වැටිච්ච ගිලිය ඊළඟ ඒක හදාගන්න.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඊට ඉදුනට පස්සේ ළමයි දහමලා තියෙනවා. ඊල වැඩපිට කරලා හොඳින් හත වෙච්ච විදිහක් අර වන කන ඊට හරයක් හැටියට තියෙන්නේ අර ඉස්සෙල්ලා හරයක් තියෙනවා කියලා යම්කන් වදිලා දැන් තියෙන්න ඊට හොඳකිදි ඊට පස්සේ ඔය කිය වරන්න එනවා. දැන් හොඳට හදාන කියලා රමැට යන්න එවා තව ගහක් කරන්න. දැන් ඒක අර ඉස්තරයක් වගේ ෙන්න. දැන් ා ඒක මතකි ආය හරයක් කියියන් ආය පර හදාගන්න.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් ඒ වගේම මොකද කරන්නේ ඊට වඩා හොඳ එකක් ආශ්වාදයෙන් වැඩී එකක් දැක්කොත් එයා ඒකට බැඳෙන අනිකම අහත් වෙලා. අපි හරයක් නෑහැ කියල ගත්තේ නැ. ඊට වඩා හොඳ එකක් දැක්කා. ඒක ඊට වඩා හොඳ එකක් තියෙනවා නම් මොකට නරකින් ගන්න. මෙන්න මෙහෙම තමයි ලෝක සත්ත්වයාගේ ලෝකය හින්.
그와 마찬가지로, 그보다 더 나은 것, assāda가 더 큰 것을 보면 그는 거기에 묶이고 앞의 것은 놓아 버립니다. 속심이 없다고 알아서 놓은 것이 아닙니다. 더 나은 것을 보았을 뿐입니다. 더 나은 것이 있는데 왜 못한 것을 붙들겠느냐는 것입니다. 바로 이렇게 세상의 뭇 삶의 세상이 돌아갑니다.
ඒතන තියයි මනාප කියලා හිට බැඳුනහම වැඩිපුරම හිට බැඳිච්ච උපාදානය කරගන්නවා. න් එකක් නැති වුනාම ඊළඟ මත් තමක් උපාදානය කරගන්නවා.
거기서 마음에 드는 것(manāpa)이라고 마음이 묶이면, 가장 깊이 묶인 것을 upādāna로 붙잡습니다. 그것이 사라지면 다음 것을 upādāna로 붙잡습니다.
හරි අන්තිමට ගියාකම් හොඳ ධර්මයක් සුගති ධර්මයක් උපාදානය කරන අරමුණු නොවුනේ දිගටියට පදනපායක් උපාදාන කරගන්න කොතනහ ජීවත් වීමට ආසන්නේ. ඒක තමයි ලෝක සත්වයාගේ ජීවිතය.
끝까지 가 보아도, 좋은 dharma, sugati의 dharma마저도 놓아야 할 것으로 보지 않고, 줄곧 어딘가를 디딤으로 삼아 upādāna로 붙잡으며 살아가기를 바랍니다. 그것이 세상의 뭇 삶이 사는 모습입니다.
එහා ලෝක සත්වයාට මේ ලෝකය සියලු දෙවෙනු උපාදානයෙන් දීලා නෙමෙයි ලෝක සත්වයා යමක් ඉවත් කරන්න හෝ යමක් අල්ලගන්න.
세상의 뭇 삶에게 이 세상 모든 것은 upādāna로 이어집니다. 뭇 삶은 무언가를 내려놓거나 무언가를 붙잡을 뿐입니다.
වැඩීමෙන් හොඳ එක දැක්කහම හොඳ අටුවට පැත්තකට දාන්න. ඒ හොඳ එකක් නැත්නම් ඊළඟ එක හොඳ එකක් හැටියට බාරගන්න. එහෙම තමයි ලෝකයගේ සූත්රය. ඉතින් ඒ නිසා ලෝක සත්වයා යමක් අත් කරලා යම් තැනක මින්න. දැන් අපි
더 나은 것을 보면 앞의 좋은 것은 한쪽으로 치웁니다. 더 나은 것이 없으면 다음 것을 좋은 것으로 받아들입니다. 그것이 세상이 돌아가는 공식입니다. 그래서 세상의 뭇 삶은 무언가를 놓고 어딘가에 머뭅니다.
යමක් අත් කරලා යම් තැනක මින්න. දැන් අපි දේවත්තත්වයට පත් වෙනවා නම් පෘතජන. ඒ දේවත්තය කියන ගතිලක්මය උපාදානය කරගත්තොත් හොඳයි කියලා. එයා මනුස්සට්ටියේ තියෙනවාට අත්දැලලා ඒක අල්ලගන්නවා.
이제 우리가 puthujjana로서 deva가 된다면, deva의 됨됨이를 좋다고 여겨 upādāna로 붙잡으면, 그는 사람으로 있던 것을 놓고 그것을 붙잡습니다.
හැබැයි මනුස්සය තියෙනවා සදහක් විල් වුණා නෙන්නේ. ඒ හොඳ එකක් හම්බෙත් නිසා ඒක අල්ලගත්ත. එයා ඒකෙන් දලෝ උපදිනවා. අද හතර උපදින්නේ නැහැ ඒ වෙලාවේ එතකොට මනුස්ස ලෝක උපදින්නෙත් නැහැ. ඒ වගේම වතන ධ්යානයක්
그렇다고 사람의 자리가 영원히 사라진 것은 아닙니다. 더 좋은 것을 얻었기에 그것을 붙잡은 것입니다. 그래서 그는 deva 세상에 태어납니다. 그때는 네 apāya에도 태어나지 않고 사람 세상에도 태어나지 않습니다.
උපදින්නෙත් නැහැ. ඒ වගේම වතන ධ්යානයක් හදාගන්න ලෞකික ධ්යානයක්. ඒ වෙලාවේ එයාට ධම්ම ලෝකය උපාදාන වෙනවා. යාට දැන් ලෝක උපාදාන වෙන්නෙත් නැහැ මනුස්ස ලෝකය උපාදානය වෙන්නෙත් නැහැ. පාවක් න උපාදානයක් අල්ලන්නෙත් නැහැ.
마찬가지로 jhāna, 곧 세속의 jhāna를 닦으면, 그때 그에게는 brahma 세상이 upādāna가 됩니다. 이제 그에게는 deva 세상도 upādāna가 되지 않고 사람 세상도 upādāna가 되지 않습니다. apāya의 upādāna도 붙잡지 않습니다.
හැබැයි එහෙම කියන්නේ දැන් බඹල ිලා ඉන්නේ ඒ වැඩියමද එකක් හදෙච්ච හින්දා. ඒකේ ආයුෂ ගිහිල්ලා ඇයගෙන් ඒ විපාක ඊලට පත් වෙන්නේ. ඊට පස්සේ අද කාම උපාදාන කරගන්න.
그러나 그가 brahma 세상에 있는 것은 더 나은 것을 닦았기 때문일 뿐입니다. 그곳의 수명이 다하면 그 열매에 따라 다른 곳에 이르고, 그다음에는 다시 kāma를 upādāna로 붙잡습니다.
එහෙනම් වෙලා තිබන්නේ මොකක්ද යථාබෝධය තුළින් අත්හරින්න කයා සිත් නැති වුණයි. ඒ අන්යන්ට කවදාවත් මේ ශාසනය තුළින් යථා දහම් අහලා යම් උපාදානයක් ධර්මාවබෝධයෙන් මිදී ගියානම්. ඒක නැවත මතුවෙන හේතුවක් නැහැ. ඒ මහාදිම බිදු යනවා. ඊට පත්ය
그러면 무엇이 일어난 것입니까? 참된 깨달음으로 내려놓는 마음이 없었던 것입니다. 이 sāsana 안에서 참된 dharma를 듣고 dharma를 깨달아 어떤 upādāna에서 벗어났다면, 그것이 다시 떠오를 까닭은 없습니다. 뿌리째 깨져 버립니다.
නැහැ. ඒ මහාදිම බිදු යනවා. ඊට පත්ය පෘථග්ජනයට නැති නිසා පෘථග්ජන්නා ඔය හැමතනම ඔවුන් ගහනවා. එක කෙනක්වත් අත්රලා නැහැ. අත්ලපු ගති ලක්ෂණයක් නැහැ. හොඳ ගති ලක්ෂණයක් ගතොත් ඒ හෙලක්න හිත ගන්නවා. බැතහැර කියලා එතන ඉපදුනවා. ඒක නැති වුනාම තව පීන්න විත ගන්නවා. මේක ලෝක සත්යය ගන්න.
puthujjana에게는 그것이 없기에, puthujjana는 어디서나 붙잡습니다. 단 하나도 놓은 것이 없고, 놓아 버린 됨됨이가 없습니다. 좋은 됨됨이를 보면 마음이 그것을 붙잡아 거기에 태어나고, 그것이 사라지면 또 다른 것을 붙잡습니다. 이것이 세상의 실상입니다.
එතකොට ඒ නිසා මොකද වෙලා තියෙන්නේ? ලෝකේ වඩිනවා හොඳක් තියෙනවා කියන එක එයා අත්රයාලා නැහ. හොඳ දෙයක් තියෙනවා. පැවැත්මක් බොහොම හොඳයි. නැ.
그러니 어떻게 된 것입니까? 세상에 좋은 것이 있다는 생각을 그는 놓지 못했습니다. 좋은 것이 있다, 살아 있음이 아주 좋다고 여깁니다.
දැන් මොනවද ලෝලයා හොඳයි කියලා ගන්න ඇස හොඳයි කියලා ගන්නවා. රූතය හොඳයි කියලා ගන්නවා. ඔහු තත්ත්වය විඤ්ඤාණයක් හොඳයි කියලා නිදුණ කරගන්නවා. ඒ ඇසයි රූතයයි තත්ත්වය විඤ්ඤාණයයි කියන මේ තුනට හට බැනගන්නේ. යම්කිසි විපක්ෂයක් බලාපොරො වේදනාව බලාපොරොත්තු වන්දනයක් ඇතුල ලබන වින්දනයක් බලාපොරොත්තු.
세상 사람은 무엇을 좋다고 여깁니까? 눈을 좋다고 여기고, 형상을 좋다고 여기고, cakkhu viññāṇa를 좋다고 못 박습니다. 눈과 형상과 cakkhu viññāṇa, 이 셋에 마음이 묶입니다. 그 안에서 어떤 vedanā를, 어떤 누림을 얻기를 바랍니다.
ඒක නිසා ඒ වින්ධනය බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඒ ඇස රූපය චක්ඛු විඤ්ඤාණය කියලා මේ තුනම මුල් කරගන්න. ඒකෙන් හටගන්නවා මුලා හරකට නියමනය කියලා බිනවා. ඇසුරු කළයිතියි.
그 누림을 바라는 것은 눈, 형상, cakkhu viññāṇa 이 셋을 뿌리로 삼기 때문입니다. 거기서 속심이 있다는 어리석은 못 박음이 생겨나고, 가까이해야 한다고 여깁니다.
ඇසින් රූප ඇසුරු කළ යුතුයි. ස්පර්ශ කළ යුතු කියලා. ඒ නිසා එයා රූප කියන සම්මතයක පිහිදලා. එයා සම්මතියක් ස්පර්ශ කරන්න යනවා. ඇත්තක් නෙමෙයි ඇත්තක් ිහ මේ රැටි මුලාවට පත්වෙලා ඒ ඝන සංඥාවෙන් පෙනි දිගට කියලා දෙයක් ඇති දෙයක් හැටියට විශ්පනා.
눈으로 형상을 가까이해야 하고 닿아야 한다고 여깁니다. 그래서 그는 형상이라는 sammuti 위에 서서 그 sammuti에 닿으러 갑니다. 실재가 아닌 것을 실재로 여기는 어리석음에 빠져, ghana saññā로 보이는 것을 있는 것으로 그려 냅니다.
සත්ත පුද්ගල වශයෙන් දව්ය වස්තු වශයෙන් ගන්නා වූ දුතිය මේ ස්පර්ශ කරන්නේ. මෙන්න මේ නිසා ඒක කියන සංපර්ශ කියලා. නැකන්ම ස්පර්ශන මෙතන කියන්නේ.
그가 닿는 것은 satta, puggala, 물건과 바탕으로 붙잡은 것입니다. 그래서 이것을 samphassa라고 합니다. 여기서 말하는 것은 그냥 phassa가 아닙니다.
ඇසයි රූපයයි තත්ත්වය විඤ්ඤාණයයි නිසා හටගන්නවා සත්තු සංස්පයක්. අර සංස්ප කියලා කියන්නේ මේවායේ අවිද්යා ප්රඥාතකින් දැහැගත්ත නිදන් ගත්ත ස්පර්ශය.
눈과 형상과 cakkhu viññāṇa로 말미암아 cakkhu samphassa가 생겨납니다. 그 samphassa란 avijjā로, paññā 없이 붙잡은 닿음입니다.
ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ ඒ ගත්ත ස්පර්ශය මුලා උත්පර්ශයක්. අවිද්යාව මුල් වෙලා තියෙෙන. ඒ උපයන් ලබන වේදනාවට කියන්නේ නිකන්ම වේදනා නෙමෙයි. සම්පස්සා වේදනා. ක්ති සම්පස්සදාජා වේදනා. ශක්ති උපතෙන් දැනට වන වේදනාව. එහෙනම් ඒ වේදනාව ඇත්තක්
그다음은 어떻게 됩니까? 그 붙잡은 닿음은 어리석은 닿음이고 avijjā를 뿌리로 합니다. 그 닿음에서 얻는 vedanā는 그냥 vedanā가 아니라 samphassajā vedanā, 곧 cakkhu samphassajā vedanā입니다. 눈의 닿음에서 느끼는 vedanā입니다. 그러니 그 vedanā를 실재로...
හිලාෙන් පටගන හෙදලා අපි වේදනාවක්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ වගේම සෝත පබ්දය සෝත විඤ්ඤාණ ඒ තුන නිසා අට්ට අපි සංස්part ඒ සංස්යෙන් හටගත්තේ සම්පස්සදා වේදනා.
마찬가지로 귀와 소리와 sota viññāṇa, 이 셋으로 말미암아 sota samphassa가 생기고, 그 samphassa에서 samphassajā vedanā가 생겨납니다.
මේ හටගන්න හැම මොහොතක් ආසාම ඒ දේ ඇසුරු කරෙන විඤ්ඤාණයත් කොහෙද හටගන්න? ඒවා විඤ්ඤාණය විග්රජහෙනවා කියන්නේ.
이것이 생겨나는 매 순간마다 그것을 가까이하는 viññāṇa는 어디서 생겨납니까? 그것을 viññāṇa를 풀어 밝힌다고 합니다.
තත්ත්වය විඤ්ඤාණය කියන එක තත්ත්වය විඤ්ඤාණය සංස්යක් ගන්න. ඒ සංස්ය දැනගන්න විඤ්ඤාණයෙත් පහළ වෙනවා. ඒ සංස්යෙන් ලබන සම්පස්සදා වේදනාව පහළ වෙනකට ඒ වේදනාවෙන් පහල වෙන විඤ්ඤාණය හටගන්න ක්රක් ඇකුණු බොනවා. මෙන්න මේකේ මහා විඤ්ඤාණකට දන පරිවර්තනය වෙන්නේ. මොහොතක් ගාන
cakkhu viññāṇa는 samphassa를 붙잡습니다. 그 samphassa를 아는 viññāṇa도 나타납니다. 그 samphassa로 얻는 samphassajā vedanā가 나타나면, 그 vedanā에서 다시 viññāṇa가 생겨납니다. 이 커다란 viññāṇa의 흐름이 순간마다 바뀌어 갑니다.
එතකොට රූප, වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණය කියන ඒකක වශයෙන් දැන්න හම්තුඵල වශයෙන් දකින්නේ නැ. ඒක දකින යහම් ලැබුණ කෙනෙක් විතරයි.
그런데 rūpa, vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa를 낱낱의 조각으로, hetu-phala로 보지 못합니다. 그렇게 보는 눈을 얻은 사람만 그것을 봅니다.
ඒ නිසා ලෝක සත්ය වගම යන්න නිසා. ඒ හැම එකක්ම නැති දෙයක් ඇති අරගෙන ආත්ම හැටියට දෘෂ්ටිය කියලා බලනවා.
그래서 세상 사람은 그 하나하나를, 없는 것을 있는 것으로 붙잡아 attā라는 diṭṭhi로 봅니다.
අන්න ආත්ම දෘෂ්ටියට බැහැලා ඉන්න තාක්කල් ඔහුට කවදා ආත්ම දෘෂ්ටිය ඉවදන්න ඕනේ.
attā diṭṭhi에 빠져 있는 한, 그는 언젠가 그 attā diṭṭhi를 걷어 내야 합니다.
මේ කාය කියන සමුදය තත් දේවල් හැටියට දකිනවා. යහපත් දේවල් හැටියට දකිනවා. කාය සත් හැටියට දකින වෘත්තට්තියට කියනවා සක්කාය දිට්ඨිය.
kāya라는 이 무더기를 있는 것(sat)으로, 좋은 것으로 봅니다. kāya를 sat으로 보는 이 diṭṭhi를 sakkāya diṭṭhi라고 합니다.
සත්ත සත්ත ඔ සත් කියන වචනය යහපත් තියෙන නිවමනේ. යථාපිට මේ සත්ය කියන්නේ එකක්. ඒක ආර්ය නිගම. නමුත් ලෝක සත්යයට ආරය කරමින් කි ලෝකයට සත් දේවල් දන්නේ. හොඳ දේවල් හැටිය ලෝකයේ තියෙන මුලාවක්මයි සත් හැටියන් ලෝකය ගන්න. ඒ කියන්නේ ලෝකයක් සලා දකයි.
sat이라는 말에는 '좋은'이라는 뜻이 있습니다. 참된 진리(sacca)는 하나뿐이고 그것은 ariya의 진리입니다. 그러나 세상의 진리를 따라 세상은 것들을 sat으로, 좋은 것으로 압니다. 세상을 sat으로 붙잡는 것은 세상에 있는 어리석음일 뿐입니다.
දැන් කාය හොඳයි කියලා ගන්නා වූ නිගමනයක් තියෙනවා දෘෂ්ටියක් තියෙනවා. සක්කාය දෘෂ්ටිය ගැන ඕක. ආත්ම දෘෂ්ටිය කිව්වෙත් ඒකයි. කාය කියන දැන් කාය කියන වචනයේදී පෙන්නන්නේ එහෙමයි.
이제 kāya를 좋다고 붙잡는 못 박음, diṭṭhi가 있습니다. 그것이 sakkāya diṭṭhi이고, attā diṭṭhi라고 한 것도 그것입니다. kāya라는 말이 가리키는 것이 바로 그것입니다.
කාය හැදෙන හැටි බලපුවහම ලෝක සත්වයා දැන් ආපෝ ධාතුව, තේජෝ ධාතුව, වායෝ ධාතුව, පඨවි ධාතුව කියන මේ ධාතු හතරක් වෙන්නේ. මේ ඇස හැදිලා තියෙනවා ඇස කියලා කියන්නේ ඒ ධාතු හතර එකතුවක් කියල දකින්නේ නැ. නමුත් මෙතන තියෙන්නේ ධාතු හතරකින් හටගත්තා වූ දේවල එකතු.
kāya가 어떻게 이루어지는지 살펴보면, 세상의 뭇 삶은 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavi dhātu라는 네 dhātu를 보지 못합니다. 눈이 생겨 있어도 눈이 그 네 dhātu의 모임이라고 보지 못합니다. 그러나 여기 있는 것은 네 dhātu로 생겨난 것들의 모임입니다.
සමෝහයක් ධාතු හතරක් ආමෝධික වුනහම ඒගිය වුනහම ඒකෙන් වෙන නැගිච්ච දේ තමයි ඇහැ කියන්නේ. ජාති හතරක් එකතු වීම හටගත්ත විදික් තමයි එයාට මේ රූපය තියෙන්නේ.
네 dhātu가 한데 모여 어우러지면, 거기서 솟아난 것을 눈이라고 합니다. 네 dhātu가 모여 생겨난 그 모습이 그에게는 rūpa입니다.
ගෝචර වෙන්නත්් හතර මහාභූතයන්ගෙන් හටගත්ත යම් වස්තුවක් තියෙනවා නම් ඒ වස්තුවේ ඒ ධාතු හතරෙන් නිෂ්පාදනය විච්ච එකක්. කන කියන්නේ ආපෝ, තේජ, වායෝ පට ධාතු හතර නිත්පාදනය විදිච් එකක්. දැන් මේක මි කරා
감각에 닿는 것으로서 네 mahābhūta로 생겨난 무엇이 있다면, 그것은 그 네 dhātu로 만들어진 것입니다. 귀라는 것도 āpo, tejo, vāyo, paṭhavi 네 dhātu로 만들어진 것입니다.
නිත්පාදනය විදිච් එකක්. දැන් මේක මි කරා ඔක්කොම කර අයින් කරලා හතනට බිදුත් එහෙම ජලය දකින්න පුළුවන්. මොරෝධයක් දකින්න පුළුවන්. යාවයක් දකින්න පුළුවන්, උෂ්මයක් දකින්න පුළුවන්, ඝනක් දකින්න පුළුවන්. ඒ තවත් කන නෙමෙයි. ඇහැක් නෙමෙයි. මා නාසයක් නෙමෙයි, දෙවත් නෙමෙයි කයක් නෙමෙයි විදිහ.
이제 이것을 모두 갈라 조각조각 부수면, 물을 볼 수 있고 단단함을 볼 수 있고 움직임을 볼 수 있고 열기를 볼 수 있고 굳음을 볼 수 있습니다. 그것은 더는 귀가 아니고 눈도 아니고 코도 아니고 혀도 아니고 몸도 아닙니다.
සටක කන දිහාසීය ශරීරය කියන මේ ඉන්දිය පහල මිදි කරා මිදි කරලා ධාතු මතට වෙන්නත් එතන හරිලක් නැහැ. ඉන්ද්රියක් ඉඳක් ුන්දියකුත් නැහැ. එක පැත්තටකේ තියෙනවා තක්කලවාගේ
눈, 귀, 코, 혀, 몸이라는 이 다섯 indriya를 갈아 dhātu로 나누면 거기에는 속심이 없습니다. indriya도 없습니다.
නැහැ. එක පැත්තටකේ තියෙනවා තක්කලවාගේ තියෙන පොළු ගොඩාක් දැනිලවන කොටසක්. තව තත්ක තියෙනවා গে මිගලලා ගත්ත ඉස්ම තියව කොටසක්. එතකොට ඒකෙන් පිට වෙලා ගියේ වායුව තියෙනවා නම් ඒවා සිටිපිට වායු පොට්ටක තියෙනවා. ඒ වගේම උෂ්ණ කොටසක් ඒ ගැබිලා තියෙන නව පටත් කර. කොට හතරයි ටික තියෙනවා.
한쪽에는 찌꺼기 같은 단단한 덩어리가 있고, 다른 한쪽에는 짜낸 즙 같은 물기 덩어리가 있습니다. 거기서 빠져나간 바람이 있다면 그것은 바람 덩어리이고, 그 안에 품고 있던 열기 덩어리도 있습니다. 이렇게 네 덩어리가 남습니다.
ඒ ආපෝ ධාතුව තප්පයකුත් නෙමෙයි පුද්ගලයෙකුත් නෙමෙයි. තේජෝ ධාතුව වෙන් කරලා ගත්ත තපත්වයෙක් නෙමෙයි පුද්ගලයෙක් නෙමෙයි. දුවස්කුත් නෙමෙයි. දව් වස්තුවකින් ගත්තා නම් සීලය ධාතුවකින් දුව මේ ඒ නිෂ්පාදය දව තවත් ඒකෙන් දකින්න බැහ. වායෝ ධාතුව පඨවි ධාතුවලා බලපුවහම සත්ත පුද්ගල වශයෙන් ගන්න දෙයක් එතනත් නෑහැ. නමුත් ඒ ටික කියලා තමයි මේ සත්ත සුද්ධ විද්යා මං වෙලා තියෙන්නේ. එහ සිද්ධ වන්නේ මොකක්ද? කාය හැරිත්ත නිසා.
그 āpo dhātu는 satta도 아니고 puggala도 아닙니다. 떼어 낸 tejo dhātu도 satta도 아니고 puggala도 아니고 물건도 아닙니다. 그 dhātu에서 물건을 찾아볼 수 없습니다. vāyo dhātu, paṭhavi dhātu를 보아도 satta나 puggala로 붙잡을 것이 거기에는 없습니다. 그런데 바로 그것들을 두고 satta, puggala라고 어리석게 여겨 온 것입니다. 왜 그렇게 됩니까? kāya로 붙잡았기 때문입니다.
ක්ෂය වෙන දෙයක් වුණා. ක්ෂය කියන වචනය පින් ක්ෂය වෙනවා. ආය වුනා කියන්නේ එකතු වුණා. අය ඔව්ඛය අය කාය
그것은 닳아 없어지는 것이 되었습니다. khaya라는 말은 닳아 없어진다는 뜻입니다. āya란 모였다는 뜻입니다. āya, 그래서 kāya입니다.
එතකොට යම්කිසි අය සංඛ්යාතේ විතරයත් එකතු ආව නම් එකතු වෙච්ච දේ ශක්තියකින් නම් එකතු කළේ. ඒක එකතු වෙලා තියෙන්නේ ශක්තිය තියෙනකන් විතරයි. යමක් එකතු කරලා තියන්නේ ශක්තියක් ආත්තයයි. ඒ ශක්තියන් නිසා තමා බදලා හඳලා තියෙන්නේ ියෙන් තියෙන්නේ ගොඩක්.
그러니 무엇이든 모여 왔다면, 모인 것은 어떤 힘으로 모인 것입니다. 그것은 그 힘이 있는 동안만 모여 있습니다. 무엇을 모아 두는 것은 힘입니다. 그 힘 때문에 묶이고 지어져 한 덩어리로 있는 것입니다.
එක තැනඑක බැඳිලා හැදිලා තියෙනවා නම් ඒකට හේතුවක් තියෙන්න ඕනේ. ඒ හේතුව බැඳෙන්න ශක්තියක් වෙන්න ඕනේ. යම් ශක්තියක් ඒ සඳහා ක්රියාත්මක ඔය ඒවය වැඩේ කරගෙන යනවා නම් ඒ ක්රියාවලිය පවතින්න ඒ ශක්තිය කියනවා ම. එහෙනම් ගැද්දෙලා තියෙන ශක්තියක් දෙවිලා ුනාට පස්සේ. ශක්තියක් නිසා ඇත්ත වෙලා දැන් තියෙන විදිහක් නැහැ.
한곳에 묶여 지어져 있다면 거기에는 까닭이 있어야 하고, 그 까닭은 묶는 힘이어야 합니다. 어떤 힘이 그 일을 해 나간다면, 그 흐름이 이어지려면 그 힘이 있어야 합니다. 그러니 묶어 두던 힘이 다하고 나면, 그것이 그대로 남아 있을 길은 없습니다.
අනිත් ඒ වෙලාව එකතු ේලා ජාතිය ඉන්න කාය මම එකතු කළා නම් එක නික විද්යාමාන වුනානම් එක කරපු ශක්තියක් එකතු කරපු ශක්තිය ඒ එකතු කරපු බු එක විද්යාමානය පවතින්න ේනවා. ඒ නිසා ඒකාන්තයෙන්ම එකතු වීම හටගත්තා නම් කාය කියලා හටගත්තේ කියලා.
내가 kāya를 모았다면, 그것이 드러나 있다면, 그것을 모은 힘이 계속 남아 있어야 그것도 드러난 채로 이어집니다. 그러니 모여서 생겨난 것이라면, 그것이 바로 kāya라는 이름으로 생겨난 것입니다.
ඒකාකාරය කොහොමත් පැවතින්නේ නැහැ කවදාවත් ඒ ශක්තිය ගිවීම නැත්නම් ඒක වැහැට යනවා පෙනවා ඒ ශක්තිය අඩුවෙනකොට ශක්තිය ුරනවා ිගියා. ගිලුව. අපි කියනවා ගිලලා යනවා, ැඩිලා යනවා. ිවිලා යනවා, උගුල්ලා යනවා. ඔයාජි වශයෙන් කියන්න ඒ සිද්ධිය ඒ වකින්නක් තියෙනවා.
그것은 결코 늘 같은 모습으로 이어지지 않습니다. 그 힘이 들어오지 않으면 허물어져 가는 것이 보입니다. 힘이 줄어들면 흩어져 버립니다. 우리는 썩어 간다, 무너져 간다, 시들어 간다, 뽑혀 나간다고 말합니다. 흔한 말로 그런 일이 있습니다.
කාය අනුපස්සනා අන කාය අනුත් දකින්න ඕනේ. දැන් කාය කියන සමූයක් කරලා බලන්න කියන එකයි අනුකි කොටස්. එහෙනම් ආපෝ කොටසල වෙන්නවා, තේජෝ කොටසට වෙන්න, වායෝ කොටසට වෙන්නවා, පරයෝ කොටසට වෙන්න. අපිට ඔවෙන් වින්හාට බලන්න
kāya anupassanā란 kāya를 조각조각 보아야 한다는 것입니다. kāya라는 무더기를 나누어 보라는 것, 그것이 anu, 곧 조각입니다. 그러면 āpo 조각으로, tejo 조각으로, vāyo 조각으로, paṭhavi 조각으로 나뉩니다. 그것을 더 잘게 볼 필요는 없습니다.
අවශ්යතාවයක් නැහ. නමුත් ආපෝ කියන එක දලා තියෙන්නේ බලම ඒක තමා සින්තන්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
සේදෝ කියන එක ඉතාම සිම ධාතු වුනේ. නමුත් ඒක අපිට දැනගන්න අවශ්ය නැහැ නිවන් දකින්න. මොකද හේතුව අපේ හිත බැඳිලා නැ කවදාවත් ඔබට මහ පොළුව කියන පස්වෙලට හිත බැරිලා නැහ.
tejo는 아주 미세한 dhātu입니다. 그러나 nibbāna를 보는 데 그것까지 알 필요는 없습니다. 왜냐하면 우리 마음은 결코 그것에 묶여 있지 않기 때문입니다. 여러분의 마음은 땅의 흙덩이에 묶여 있지 않습니다.
පස්වෙලින් හදාපතක් තියෙන හිතෙනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
යං ලෝකයේ ප්රිය රූපං සාප රූපං එතේසාහා එක උප්පජ්ජමානාව උප්පජ්තිචති එක නේතමානං නිරූප. ලෝකයේ යමා ප්රිය ස්වභාවයෙන් යුත්තට මධුර ස්වභාවයෙන් යුත්තද ඒ තණ්හාව එහීම ඉදෙනවා ිත් පවතිනවා.
'yaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivisamānā nivisati.' 세상에서 사랑스러운 모습, 달콤한 모습을 지닌 것이 있으면, taṇhā는 바로 거기서 일어나고 거기에 머뭅니다.
එහෙනම් අපිට එතින් තණ්හා ක්ේ කරගන්න නිවන් දකින්න. තණ්හා කය නිබ්බාන රාගත්ය නිබ්බාන දැන් නිවන් දැකීම නිවන ලබන්න නම් අවශ්ය වෙන්නේ. අපි පරමාත්තය නිවන. යමක් නිසා යමට රාගයෙන් බැඳෙනවද ඒකෙන් ඉන්න කියන්න නම් හොඳටම බැ.
그러니 nibbāna를 보려면 바로 거기서 taṇhā를 없애야 합니다. taṇhakkhayo nibbānaṃ, rāgakkhayo nibbānaṃ. nibbāna를 보고 nibbāna를 얻으려면 이것이 있어야 합니다. 우리가 바라는 것은 paramattha의 nibbāna입니다. 무엇 때문에 rāga로 묶이는지 그것을 모른 채 벗어나 있기는 아주 어렵습니다.
එහනම් මේ ආපෝ, ධාතු, තේජෝ ධාතු, වායෝ ධාතු, පඨවි ධාතු මේ ධාතු හට වෙෙනු කරලා තිබ්බේ.
그래서 이 āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavi dhātu로 나누어 놓았던 것입니다.
අපි දැන් මේ හිතගෙන දිහිච්ච ශ්රී පිසාව මධුර ස්වභාවය කියෙන විද්යාන
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් ජල මලත් කර හිටම් ආකාරයෙන් හිටගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. ඒකෙන් ජල මල කියන්නේ දවය ක්රියාත්මක වෙනා යම් ශක්තියකින් යම් විදිහට ඒ තුළින් ගොද නැතුව මායවා ඒක තමයි බතුර මලක ඉන්නේ. බතුර මලක අවස් වතුර මලකිලා බලා ඉන්න.
이제 물 분수 앞에 서서 그것을 바라보고 있다고 합시다. 물 분수란 물이 어떤 힘으로 움직여 어떤 모양을 이룬 māyā입니다. 그것이 분수로 있는 것이고, 사람들은 그것을 분수라고 여기며 바라봅니다.
එතන ක්රියාත්මක වෙනවා ජවෙ ඉතින් වතුර ඒකෙන් ගහනේ වතුර මල විද්යාන කළා ඒ සක්ත අහක් වන ඒ වතුර හයට වැයක්න ඒක හයි නැ ඒක ඒ මිසා දුවොත් අර වතුර බලන්න ිහා බලකුවහම තිබිච්ච ප්රියමනාපි දහ දලාගෙන යන නැ.
거기에는 물을 밀어 올리는 힘이 작용하고 있습니다. 그 힘이 빠져나가면 물은 그냥 떨어져 버리고, 그때는 보고 있던 사랑스럽고 마음에 드는 모습이 더는 흘러나오지 않습니다.
ගලාගෙන මේකේ කොයි වැල්ලක් හරියට නත් දකිලා දලා ඉන්න. ඒ වල්ලකූයා මේක පරිවර්තනය යනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒකෙන් හටගත්ත දෙයක් මිසක්. ජලයේ ජලය හැටියට වෙන් කරලා ගත්තේ. ඒකට ආකාරයෙන් හිතන්න තාම රක්වක් වෙන්නේ නැහ. ඒවනාපස්සක් පේන්නේ නැ. එහෙනම් අපිට හිතමු කරන්න නම් ආසාව වන් ඒ මට්ටමට බිදහනම හොඳටම ඇති.
그것은 거기서 생겨난 것일 뿐입니다. 물을 물로 떼어 내어 보면, 그런 식으로 마음이 걸릴 곳이 없습니다. 그러니 마음을 다스리려면 욕망을 그 정도까지 부수어 보는 것으로 넉넉합니다.
දැන් අර ඇට ඇපිහා ලස්සනයි කිව්වා එක්තරා මේම කෙනෙන්න තියෙනවා. ඔව් කියන එකන ඇහැ කවුර දුන්නා මේක දස්සන තියාගන්න කියලා. දැන් අරවන්ත කිය කම්පාවක් ඇති වුණා. දැන් බලමුතුමා එයා දැකලා තියෙන්නේ ඒ තෑ ඒ හිතට යම් යම් ආකාරය මායාවකින් ඇඩ හලා තින එක දැකලා එය ලස්සනයි කියලා.
어떤 사람이 한 비구니 스님에게 '눈이 아름답습니다'라고 했습니다. 스님은 '그렇다면 이 눈을 가져가 간직하십시오'라고 내어 주었습니다. 그러자 그는 몹시 놀라 흔들렸습니다. 살펴보면 그가 본 것은 마음에 어떤 māyā로 지어진 모습이었고, 그것을 아름답다고 여겼던 것입니다.
අර අභිඥා පල තියෙන මේ උත්තමාවක් නිසා වහන්සේ නමක් නිසා ඒ අධිෂ්ඨාන බලන නැමත ඒ තරු දෙන්නත් පුළුවන්. ඒකත් එයාට ප්රශ්නයක් නෙමෙයි. නමුත් ේදාව කන ඒකා බලො මොනවද කියලා ලස්සන ගන්න තියෙන්නේ. අන්න වෙන් කරලා බැලුවොත් ලස්සන කියන මුලාව තේරෙන්නවා. අල්ලන්න ලස්සනක් නැහැ. ඒ නිසා
그 스님은 abhiññā를 지닌 높은 분이었기에, adhiṭṭhāna의 힘으로 그것을 내어 줄 수도 있었고 그분에게는 문제가 아니었습니다. 그러나 떼어 낸 그것을 보면 아름답다고 붙잡을 것이 무엇입니까? 이렇게 나누어 보면 아름다움이라는 어리석음이 드러납니다. 붙잡을 아름다움은 없습니다.
තේරෙන්නවා. අල්ලන්න ලස්සනක් නැහැ. ඒ නිසා එකට තියෙන දේවල් එකතු බලුනාම තමයි මේ ලක්නයි කියන රියයි මනාපයි කියලා සූත්ර මධුර සූපස බදෙන්නේ. එතකො මේ ඇති සේ හදාගත්ත මායාවට හිට බැඳිලා නිසා ප්රියමනාප ආපෝ ධාතුවට තේජෝ ධාතුවට වායෝ ධාතුවට පඨ ධාතුවටෝග සතියගේ හිතට බැඳෙන්න ඕනේ.
그러니 함께 있는 것들을 한데 모아 볼 때에야 아름답다, 사랑스럽다, 마음에 든다, 달콤하다는 것에 묶입니다. 있는 것처럼 지어진 māyā에 마음이 묶였기에 사랑스럽다고 하는 것입니다. āpo dhātu, tejo dhātu, vāyo dhātu, paṭhavi dhātu에 사람의 마음이 묶이겠습니까?
එහෙනම් ඒන්ට වෙන් කරලා බලපුවහම කාය අනුපස්සනා කළා. ඒහාර තව බලන්න අවස්ථාවක ඉන්නවා.
그러니 그렇게 나누어 보았다면 kāya anupassanā를 한 것입니다. 그 너머로 더 볼 자리도 있습니다.
දැන් කෑලි වලට ිත්දහ කරර වෙන් කරලා කයේ තියෙන්නේ නවයයි කියන මායා දර්ශනය දැක් අහම කෑලි කිසික් ඒලනේ මේ හිල්ලා තියෙන්නේ අතිසේ දෙන්න මායාවක්නේ කියලා දකිනවා. ඊට පස්සේ තවත් කෑලි වලින් පැඳින එක තියන තමයි ආපෝ ධාතුවල තේපිලු ධාතුව ඒ කෑලි ටික වෙන් කරන්නේ ආයප ශරීරය ධාතුවට අක්ස වලට වෙන්
이제 조각으로 나누어, 몸이 있다는 māyā의 모습을 보고 나면, 조각들을 보며 '이것은 모여 지어진 māyā구나' 하고 봅니다. 그다음에는 조각 너머에 있는 것, 곧 āpo dhātu, tejo dhātu로 그 조각들을 나누어, 몸을 dhātu로 갈라 봅니다.
කරලා බලනවා. අර කෑලි කෑලි වෙන් කරස් කරලා ඔක්කොම ජල කොටස එක පැත්තකට දැම්මා ඒ රෝලක් ගැහුවා. ජනක රසිය දාගොල්ල ගහලා දන්නවා.
조각조각 나누어 물기 있는 것은 모두 한쪽에 모아 둡니다. 그렇게 무더기를 지어 놓습니다.
ධාතු වසින් ගත්තහම කෑලි කෑලි කියන එකත් අපි කපලා කපලා දාලා කල්ල කල්ලා දාලා දැන් තල පොලත් එක පැත්තට ද්රවලත් එකපත්තට එතකොට ඒක විතරයි නියකුරක වායුවටය යයි. ඒකේ හිලා ි වායුවට ආසා කරන්නකුත් නැහැ. උමන උක්මයට යයි. එහෙනම් ජලය ජලයට යනවා. එල ගොඩක් විතරයි. ඒකෙත් අර ආසාවෙන් ක්යා කියලා ගැපි කමයි තිබුනේ. නමුත් දැන් හිත වැදෙන්න දෙයක් එතනේ නැහ. මෙන්න මෙතන පිට ගත්ත නම් අවබෝධ කර තණ්හා කරන්නික හොඳට නේද.
dhātu로 나누어 보면, 조각이라는 것마저 잘게 자르고 또 잘라서 단단한 것은 한쪽에, 물기 있는 것은 다른 쪽에 둡니다. 그러면 바람은 바람으로 가고, 그 바람을 바라는 사람은 없습니다. 열기는 열기로 갑니다. 물은 물로 갑니다. 흙 무더기만 남습니다. 전에는 거기에 욕망으로 붙어 있었지만, 이제는 마음이 걸릴 것이 거기에 없습니다. 여기서 이렇게 깨닫는다면 taṇhā를 놓기에 아주 좋지 않습니까?
ධාතුවත්යෙන් එහර විපර්ශනා කරන්නද? අනුපස්සනා කරන්න අවස්ථාවයක් නෑහ. ඒක තමයි ඇතු.
dhātu 너머로 vipassanā를 할 수 있겠습니까? 그 너머로는 anupassanā를 할 자리가 없습니다. 그것이 끝입니다.
න් යථාර්ථය දකින්න බැරි මොකද මේ කෑලි එකතුලා හැදිලා තියෙන මායා දර්ශනයන් ඇති දේවල් හැටියට යෝගනවා ගන්න. මෙන්න මේ ඇති දේවල් කියන බුද්ධිය අින්න බැරි නිසා. ඒක විග්රහ කරගෙන නැති නිසා. ඇති දේවල් හැටියට තමයි මේ සත්වය මේ පුද්ගලය මේ ද්රව්ය මේ මේ වස්ය කියලා ඒ සම්මතන් තියාගෙන එයා සම්මත ඇති හැටියට අරගෙන ඒ අය බැඳිලා තියෙනවා මායා දර්ශනයට ිගන ගන්නවා. ප්රිය ස්වභාවයන්ට මධ ස්වභාවයන්ට ගන්නවා ඒවා නිමා ොඩන මැගින්න කියලා. මෙන්න මේ තත්ත්වය යථාර්ථය දකින්න
참모습을 보지 못하는 것은, 조각들이 모여 지어진 māyā의 모습을 있는 것으로 붙잡기 때문입니다. '있는 것'이라는 생각을 걷어 내지 못하고, 그것을 풀어 보지 않았기 때문입니다. 있는 것으로서 '이것은 satta다, 이것은 puggala다, 이것은 물건이다, 이것은 바탕이다' 하는 sammuti를 지니고, 그 sammuti를 있는 것으로 받아들여 māyā의 모습에 묶여 붙잡습니다. 사랑스러운 됨됨이, 달콤한 됨됨이로 붙잡습니다. 바로 이 참모습을 보게 하려고
කියලා. මෙන්න මේ තත්ත්වය යථාර්ථය දකින්න බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කරන ධර්මයරි තව කවුරුවත් ඔහොම ධර්මයක් දේශනා කරලා නැහැනේ. අන්න ඇත්ත බලන්නවා. ඒවට වෙන් කරලා බලන්න ඕනේ. අනුපස්සනා කරන්න ඕනේ. ඔය කාය අනුපස්සනා කරලා බලන්න ඕනේ. අභ්යන්ට කාය
부처님께서 dharma를 가르치십니다. 다른 누구도 이런 dharma를 가르친 적이 없습니다. 바로 거기서 참을 봅니다. 나누어 보아야 합니다. anupassanā를 해야 합니다. kāya anupassanā를 해 보아야 합니다.
අනුපස්සනා කරලා බලන්න ඕනේ. අභ්යන්ට කාය කියනවා බාහිර කාය තියෙනවා. ඇහැ තියෙනවා චක්ඛු කාය බාහිර තියෙනවා රූප කාය කන සෝත කාය බාහිර සද්ද කාය දුව මේ ගුහා කාය සස කාය බාහිරින් ගන්න දේවල්. නාසු ගාන කාය ගන්ධ කාය බාහිරින් ගන්න සමු අභ්යන්තර රාසි කාය කාය පොට්ඨබ්බ කාය කියන්නේ බාහිරින් ගන්න. අනික මනෝ කාය බාහිරින් ගන්න එයා ධර්ම කාය මේ ඔක්කොම කාය ඔය කාය වශයෙන් ගන්නේ එකතු වුනේ.
안의 kāya가 있고 바깥의 kāya가 있습니다. 눈이 있으니 cakkhu kāya이고 바깥에는 rūpa kāya가 있습니다. 귀는 sota kāya, 바깥은 sadda kāya입니다. 혀는 jivhā kāya, 바깥에서 받는 것은 rasa kāya입니다. 코는 ghāna kāya, 바깥에서 받는 것은 gandha kāya입니다. 몸은 kāya, 바깥에서 받는 것은 phoṭṭhabba kāya입니다. 그리고 mano kāya가 있고, 바깥에서 받는 것은 dhamma kāya입니다. 이 모두를 kāya라고 하는 것은 모인 것이기 때문입니다.
ලෝක සත්වයා හැම වෙලේම තීරණය කරන්න පටන් ගෙන්න තියෙන්නේ. ඒක කොහොත නෙමෙයි. ඒකට
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
සමූහයක් එකතු කරලා ගණීපාන වස්තුවක් හැටියට විද්යාමාන එන මායාවන් තමයි. හිත කියලා ගන්නේ පැත කියලා ගන්නේ.
무더기를 모아 하나의 덩어리로 드러나는 것은 māyā입니다. 그것을 마음이라고 붙잡고 몸이라고 붙잡습니다.
ගටහා ගමන් හිත කියන එක බැඳෙන්නේ ගැටීම කියන එක බැඳෙන්නේ. අන්න ඔන් කරලා බලන්න පුදුනා ආත්ම වශයෙන් දැක්ක සංකල්පය ඉහරයි.
부딪치는 대로 마음이라는 것이 묶이고 부딪침이라는 것이 묶입니다. 이렇게 나누어 보면 attā로 보았던 생각틀이 끝납니다.
එහෙනම් ආත්ම ඇත්්ද ආත්ම නැද්ද කියන දෙකම නැ. ආත්ම කියන ආත්ම කියන සංකල්පයකුත් නැත්නම්. ඒක මායාවක් නම්. මායාවක ඇති දෙකක් මොකක්ද ඒ දෙකේමේ බුට්ටිය ඉදර වෙනවා.
그러면 attā가 있느냐 없느냐 하는 두 가지가 모두 사라집니다. attā라는 생각틀마저 없다면, 그것이 māyā라면, māyā에 있다 없다 할 두 가지가 어디 있겠습니까? 그 두 diṭṭhi가 모두 끝납니다.
එහම් ඇති කියන වචන දෙකම නා අන්ත දෙක ඉවරයි. අන්න අන්ත දෙක අන්ත දෙකක් හැටියට දකිනවා. ඉස්සෙල්ලාම දකින ධර්මඥානය ඇති සේ තියෙනවා. ඇති සේ පේන නිසාම ඇති සේ නැති වෙනිසේ තියෙනවා.
있다, 없다는 두 말이 모두 끝나고 두 극단이 끝납니다. 두 극단을 두 극단으로 봅니다. 맨 먼저 보는 dharma의 앎은 이렇습니다. 있는 것처럼 보이고, 있는 것처럼 보이기에 없어지는 것처럼도 보입니다.
මේ ඇති සේන නැති සේන මේ ක්රියාවලිය ඔක්කොම භාර්ශනයන්ගේ ස්භාවයක්. එහෙනම් ඇතිවයක් කියන්නේ මේ දෙකෙන්ම දාලා ලෝකේ නිගමන කරන්න බැහැ කියලා දකින්නවා.
이 있는 듯함과 없는 듯함, 이 모든 흐름은 māyā 모습의 됨됨이입니다. 그러니 이 둘 어느 쪽으로도 세상을 못 박을 수 없다고 봅니다.
මොනවක් ඉන්නේ? හේතුඵල ක්රියාධානයක් තියෙනවා මායාවන් විද්යාමාන වෙනවා. ඒ මායාව ඇදික් කියාගන්නත් බැහැ. ඒ නිසා ඇයි ඇති කියන බක්මය ඒකට පනවන්නත් බැහ. අන සත්වයා ඇතයා නැත කියන මේ ආත්මික සාත්ත දෘෂ්ට්ියෙත් නැහැ.ත දෘෂ්ටියෙත් නැහැ. මේ
그러면 무엇이 남습니까? hetu-phala의 흐름이 있고, māyā들이 드러납니다. 그 māyā를 있다고 말할 수도 없습니다. 그래서 '있다'는 말을 거기에 붙일 수도 없습니다. 그는 satta가 있다는 sassata diṭṭhi에도 없다는 uccheda diṭṭhi에도 머물지 않습니다.
දෘෂ්ට්ියෙත් නැහැ.ත දෘෂ්ටියෙත් නැහැ. මේ දෙකෙන් නහක් වෙනවා. මෙන්න මේ දෘෂ්ටිය දෙකෙන් නිදහස් වෙන්නේ ධර්මඥානය හෙවත් දහම් මක පහළ යුතුච්චි වෙලාවේ දෘෂ්ටිය නිදහස් වටිසේ
이 둘에서 벗어납니다. 이 두 diṭṭhi에서 벗어나는 것은 dharma의 앎, 곧 dharma의 눈이 열리는 때입니다. 그때 diṭṭhi에서 풀려납니다.
ඉන්නෙත් නැති සූතයෙන් ඉන්නෙත් මේ මායා දර්ශනයක ක්රියා කළාපි සොදා වෙලා ඒ නිසා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒක සවදාවත් අපේ යන සම්මතයෙන් නැතේ යන සීදුවකින් ඒමේ ඒවා නිගමනය කරන්නේ නැත්තේ බව දන්නා. ඒක ලෝකයාගෙන් මුලා නිගමනයක් නිසා බින තීරණයක් තමයි ඇහ කියන එක. ඔන්න තේරුම් ගන්නවන්නේ
그래서 그는 그것을 결코 '있다'는 sammuti나 '없다'는 말로 못 박지 않는다는 것을 압니다. '있다'는 것은 세상 사람들의 어리석은 못 박음에서 나온 판가름일 뿐입니다. 이것을 알아들어야 합니다.
දැන් අපි හිතමුකෝ යම් කෙනෙක් ගිනි කෙනෙල්ලක් අරකෝනවා. ගිනි වලක් පනවා. කවුරු හරි අහනවා ගිනි වලක් තියෙනවද දැන් ගිනි පෙනිල කරීමේ හේතුඵලය වශයෙන් ගිනිවලල විද්යාමාන බව දන්න දැනවත් කෙනා. ගිනි වලල්ලා තියෙනවා දපුවම තියෙනවා කියන්නත් බැහ. ගිනි වලා නැද්ද හන
어떤 사람이 횃불을 들고 돌린다고 합시다. 불의 바퀴가 나타납니다. 누가 '불의 바퀴가 있습니까?' 하고 묻습니다. 횃불을 돌린 hetu-phala로 불의 바퀴가 드러난다는 것을 아는 사람은, 묻는다고 해서 그것이 있다고 말할 수 없습니다. 그러면 불의 바퀴가 없습니까?
ඊට පස්සේ ඔයා දැක්කා උත්තර ගිලක්. ඔතන තියෙන්නේ තියෙන්නේ
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් එතෙනෙක්ම කියනවා. ගින සරනවාන්න නැතුව කියම ගිනලට පේන්නේ නැහැ. ඉස්සෙලා තිබුණ දන්නේ නැ.
그 사람은 이렇게 말합니다. 횃불을 돌리지 않으면 불의 바퀴는 보이지 않습니다. 그 전에는 있지 않았습니다.
ඊගර ගෙව්වේ කොහොමද ඔයාට ආවේ කොහෙද ඕක තිබුනේ? අතීතය ගිනි වලලා කොහෙද චන්ද එතන්ට ආවේ ඕකන් දා පමිිට ගිනි වල කෝ. ඒක කොහරි කිව්වේ. දැන් ගුරු වලක් තියෙනවා කියන දෘට්ිය ඉන්න තාකල් කියලා දන්න ඔක්කොමද අන්න සත්වයා කියන දෘත්තියක් බලනවා ගිනි වල ගිනි වලක් තියෙනවා කියලා දැක්කලා
그것은 어디로 갔습니까? 어디서 왔습니까? 어디에 있었습니까? 지난번의 불의 바퀴는 어디에 있다가 거기에 왔습니까? 불의 바퀴는 어디 있습니까? 불의 바퀴가 있다는 diṭṭhi가 있는 동안에는 그렇게 묻게 됩니다. satta라는 diṭṭhi로 보는 사람은 불의 바퀴를 보고 불의 바퀴가 있다고 여깁니다.
ගිනි පෙනිලකීම නිසා අපි මායා තර්ශනයක් ගිනිවල කියලා දැක් කෙනා පතන ගිනිවලලා පියා දහපම ඔහු තියෙන උත්තරය දෙන්නත් බැහ. ගිනිවලලා කියන එකක් නැද්ද අහපම එයා ගන්නවා ඒ උත්තර දෙම වැරෙන්නේ නැහැ. දැන් මොකක්ද එතන තිබුන්නේ? ගිනි තරිල්ල කැරකීම නිසා ගිනිවලා කියන ායා තත්්නයක් කරගතන් තියෙෙනවා. කැරකීම නැත්නම් ඒ මාය ධර්ම එතන තියෙන්නේ නැහැ. ඇති දෙයක් නැති දෙයක් කියලා සම්මතයක් න්න ඔතන මුකුත් ු නැහ ින්න දෙයක්. තියේතුඵල ධර්මතාවක් විතර කියත් නොකුණේ. මෙන්න මේ ගිනි වල දැක්කා වාගේ
횃불을 돌려서 생긴 māyā의 모습을 불의 바퀴라고 본 그 사람은, 불의 바퀴가 있느냐고 물어도 답할 수 없고, 불의 바퀴가 없느냐고 물어도 마찬가지입니다. 그 두 답은 모두 맞지 않습니다. 그러면 거기 무엇이 있었습니까? 횃불이 돌아서 불의 바퀴라는 māyā의 모습이 지어졌을 뿐입니다. 돌리지 않으면 그 māyā는 거기 없습니다. 있다 없다는 sammuti를 붙일 것이 거기에는 아무것도 없고, 그저 hetu-phala의 dharmatā가 있을 뿐입니다.
නොකුණේ. මෙන්න මේ ගිනි වල දැක්කා වාගේ මේ හටගත්තා වූ දේවල් වලින් තියන්නේ මායා දර්ශන දකින්න පටන් ගන්නවා. මේ කෑලි කෑලි එකතු වෙලා එකත්තේ තියෙෙනෙන්නා වූ දර්ශනයක් මේක මායා දර්ශනයක් කිය දැක්කාද මෙන්න නිදාට දකිනවා. එහෙනම් මේ ලෝක මොනවටද හොඳයි කියලා එකක් පෙන්නන්නේ. හොඳයි කියලා තියෙන එකත් මායාවක්න. ඒකත් දෘතියක් න.
불의 바퀴를 본 것처럼, 생겨난 것들에서 māyā의 모습을 보기 시작합니다. 조각조각 모여 하나로 보이는 이 모습이 māyā의 모습이라고 보았다면, 그는 또렷이 봅니다. 그러면 세상은 왜 무언가를 좋다고 내세웁니까? 좋다는 것도 māyā이고, 그것도 diṭṭhi입니다.
කැටයි කියන්නේ මොකක්ද ඒකත් දෘට්තියක් නැ. වෘත්කන් බෑහැ ගත්තා වූ එහ ඒ ලාංචනයන්ගේ ඒවා හොඳයි. ඒවා තියෙනවා. ඒක තෝඉන්ද ගෙනාවේ කොහෙද පවතින්නේ? ඒ කොහාරද ගිනුත්තේ දැන්
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඔයාදී මේ ලෝක සත්වයා මේ ලෝකයේ මුලාවෙන් බහිම තියෙන එකක් තමයි ඔය ඔක්කොම
이 모든 것은 세상의 뭇 삶이 이 세상의 어리석음 속에 빠져 지니고 있는 것입니다.
ඕක තමයි අර හැමතැනකම පුද්ගලයාලි මම කියන්නේ හොයාලා නිගමනය තියෙන සක්ල මම කියන ආත්ම දෘෂ්ටියෙන් බැඳවෙන සත්කාරය මම කොහේ හිටියේ? කොහෙ ඉඳන්ද ආවේ. දැන් මේ කවුද ඉන්නේ කොහෙද ඉන්නේ? දැන් මෙතන බලනවා කොහනද යන්නේ? දැන් මම උදාහ ඇති කරගන්නවා. ඒක වර්ණක්ද? මොන විදියද ලොබද පුංචිද ඇතුලද තියෙන්නේ? පිරද තියෙන්නේ? ඔය ඔක්කොම කම ටිකත් කපුවාගන්න නැහ. ඔය ඔක්කොම තියෙන්නේ එක්තරා මායාවක් හඳුනාගත්ත පුරුදු මේ පේන
바로 그것이 어디에서나 puggala니 '나'니 하며 찾아 못 박는 것, '나'라는 attā diṭṭhi로 묶인 sakkāya입니다. 나는 어디에 있었나? 어디에서 왔나? 지금 여기 있는 이는 누구이며 어디에 있나? 어디로 가나? 그리고 이렇게 묻습니다. 그것은 무슨 빛깔인가? 어떤 모양인가? 큰가, 작은가? 안에 있나? 가득 차 있나? 이 모든 것은 찾을 수 없습니다. 이 모든 것은 어떤 māyā를 알아보는 버릇일 뿐입니다.
එක්තරා මායාවක් හඳුනාගත්ත පුරුදු මේ පේන සියල්ල මායාවක් කියලා දැනගත්තා නම් ඉතාම පුරලා පුලා ඒකේන්ගේ එකතු වෙන සමූහය නිසා පේන ආකාර නිසා ඇතිවියයි නිගමනය කරන්න ක් ඒකේ නෑහැ කියලා තේරුම් ගත්තහම මාත්മිය කියලා ෙනවා
보이는 모든 것이 māyā라는 것을 알았다면, 아주 작은 조각들이 모인 무더기 때문에, 보이는 모양 때문에 있다고 못 박을 것이 거기에는 없다는 것을 알아듣게 되고, 그때 attā라는 생각이 사라집니다.
දැන් මායාවතෙන් දකිත් කාය පත් නෑ ඔව් දැන් මායාවක්ත වචනෙන් දකින දේවල් ගැඹුර බහින්න ඕනේ. ඒ කියන්නේ එතකොට ඒක ඉවර වෙනකොටම ධර්මය තුළින් නම් දැක්කේ. ධර්මය තුළින් දැක්ක කෙනාට සංඥාව ඉවර නැ. ඒක ධර්ම අවබෝධය පූර්ණ වෙන්න ඕනේ. එතකොටයි ඒ සංඥා ඉවර වෙන්නේ. දෘටිය ඉවරයි. දැන් මේකේ මායාව
이제 māyā라는 말로 보는 것들에 깊이 들어가야 합니다. 그것이 끝날 때에야 dharma로 본 것입니다. dharma로 본 사람에게도 saññā는 아직 끝나지 않았습니다. dharma의 깨달음이 온전해져야 합니다. 그때에야 그 saññā가 끝납니다. diṭṭhi는 끝났습니다.
වෙන්නේ. දෘටිය ඉවරයි. දැන් මේකේ මායාව මායාවක් හැටියට දකිනවා. දැන් ගිනි වල ගිනි වලල්ල්ල මායාවක් හැටියටම දකිනවා. හැබැයි දකින පුද්ගලයා. එතන ගිනි වල කිය නැහැ. මේමේ මේ ගරුව වත්තුවක් අන්ති ක්රියාත්මක වෙන ආකාරය නිසා පේන ආකාරයක් කියා දකිනවා.
이제 māyā를 māyā로 봅니다. 불의 바퀴를 māyā로 봅니다. 그러나 보는 사람에게 거기 불의 바퀴는 없습니다. 횃불이 움직이는 방식 때문에 그렇게 보이는 모습이라고 봅니다.
හැබැයි මල් ිඩිල්ලිල ආසාව බලා ඉන්න මල් ිලලා යන්න ඕන. ඒක පින් අර ගිනවලගේ කතා කරමු වෙන පැත්තක්. අපි අත්තන වල්ලෙඩියෝ ි ආකාරයෙන් බලනවා. මල්ලිඩි සන්රසන බලන්නත් යනවා. ඒකොත් බලනවා. ඇලීම ඇලීම තව තියෙනවා. ආත්ම දෘෂ්ටිය නැති වුණාද දෘෂ්ටිය නැති වුණා ඇලීම තව නැති වුන්නේ නැ. අන්න ඒ හින්දා ඉස්සෙල්ලම්ම නැති වෙන්න
그러나 불꽃놀이를 좋아해 바라보는 사람은 불꽃놀이를 보러 가야 합니다. 불의 바퀴 이야기는 두고 다른 쪽을 봅시다. 우리는 불꽃놀이를 그렇게 바라봅니다. 불꽃 잔치를 보러도 갑니다. 그것도 봅니다. 들러붙음이 아직 있습니다. attā diṭṭhi는 사라졌습니까? diṭṭhi는 사라졌지만 들러붙음은 아직 사라지지 않았습니다.
නැ. අන්න ඒ හින්දා ඉස්සෙල්ලම්ම නැති වෙන්න ඕනේ මේ දෘෂ්ටිය ඇත්ත දකින්න ඕනේ. ඇත්තම ඒකයි කියන එකයි ඉස්සෙල්ලා දකින්නේ. දැකපු ඇත්ත කරන්නේ තව තවත් ඒ නිදා බැහැගෙන විමර්ණය කරගෙන යනකොට තමයි. ඒ මායාව වැඩක් නැ කියලා අත්හැරිමි වැඩින්න ආකාරේ ඒකදන
그래서 맨 먼저 사라져야 하는 것은 이 diṭṭhi이고, 참을 보아야 합니다. 맨 먼저 보는 것은 '참은 이것이다'라는 것입니다. 본 그 참 속으로 더욱더 들어가 살펴 나갈 때, '이 māyā는 쓸모없다'며 내려놓음이 자라납니다.
අවස්ථාව ජාපන්න පස්සේ තමයි අන්න ඒකයි මුලින් ශ්රද්ධාව දකිනවා පාරයෙන් දකින එක
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ මිදි අවස්ථාව අන්න එතන හටගත්ත දෙයක් තියෙන හටගත්ත දෙයක් තියෙන හැම දෙයක්ම මේ මේ මායා දර්ශනය නිසා ඇති දෙයක් ලෝකේ පහළ වෙච්ච කික් ඉඳක් නැහැ. පෙනෙන්න තියෙන්නේ සියලුම සත්ත පුද්ගල තව වක්ක කියන සියල්ලම ඒ කොටස් එකතු වන පේන්න තියෙන්නේ මායා පමණයි. ඒවා ඒ ආකාරේ දෙයක් තියෙනවද ඇහුවේ
벗어나는 그 자리에서, 생겨난 모든 것은 이 māyā의 모습 때문에 있는 것이고, 세상에 나타난 것 가운데 참으로 있는 것은 아무것도 없습니다. 보이는 satta, puggala, 물건이라는 모든 것은 그 조각들이 모여 보이는 māyā일 뿐입니다.
පමණයි. ඒවා ඒ ආකාරේ දෙයක් තියෙනවද ඇහුවේ යථාපෝදය දැක්කාද පපිය තියෙනවාය නෑ කියන මේ දහන්න බැරින බව දන්න තියෙන දෙයක් නති දෙයක් දෙකම කියන්නේ. ඇති දෙයක් කියන්නේ විශ්වාසයක් තියාගෙන ඇති දෙයක් කියන්නේ.
그런 것이 있느냐고 물으면, 참된 깨달음을 본 사람은 있다고도 없다고도 말할 수 없음을 압니다. 있는 것과 없는 것, 둘 다 말하는 것일 뿐입니다. 있다는 것은 믿음을 지니고서 있다고 말하는 것입니다.
නමුත් මේ ටික අයන් වුනාට එත් ප්රිය ස්වභාවය වදුර ස්වභාවයට අර වෙන්නේ නැහ. වෙනම ඒකයි. ඒ ස්වභාවය මදුන ස්වභාවය වැටෙන්නේ තවත් මෙහෙට නිස්රයි කියලා වැටෙන දුනාට මූලිකත්වයක් වැටහෙනවා. අල්ලගන්න වටිනාදයක් නම් මේ නැහ.
그러나 이것들이 떨어져 나갔어도 사랑스러운 됨됨이, 달콤한 됨됨이는 아직 떨어지지 않습니다. 그것은 따로입니다. 그 됨됨이가 보이는 데에는 뿌리가 있다는 것이 드러납니다. 붙잡을 만한 값진 것은 여기에 없습니다.
වටිනා කිය ආශ්වාදය තියෙනවා. එහෙම දැනෙනවායි කියලා. අන්න ආත්ම දෘට්තිය ිදිලා යනවා කියන්නේ මූලික සාරයි කියන තෘට්ිය නැති වෙනවා. කොහොම සාරත්වයක් තියෙන්නේ හට ගත්තා දිග යනවා. හට ගත්තා ඉඳලා යනවා.
값지다고 하는 assāda가 있고, 그렇게 느껴진다는 것입니다. attā diṭṭhi가 깨진다는 것은 '뿌리에 알맹이가 있다'는 diṭṭhi가 사라진다는 뜻입니다. 생겨나서 지나가고, 생겨나서 무너져 가는데 어떻게 알맹이가 있겠습니까?
කොහොම සාරත්වයක් මොකක්ද ගන්නේ ඔන්න මූලික ධර්මය ඔතනින් අහුවෙනවා. මොහොතක් මොහොතක් පාසා හටගත්තා නම් මොහොතක් මොහොතක් පාස දිවිදි යනවා. මම කියන්නේ වචනය කියන්නේ ඒ ආකාරය දිවිද යනවා. හිතයි කතායි දෙක තේරගෙන ඒකට සම්මතයක් හටියාගන මම කිව්වේ.
어떤 알맹이를 붙잡겠습니까? 바로 여기서 뿌리 dharma가 잡힙니다. 순간순간 생겨났다면 순간순간 지나갑니다. '나'라는 말은 그렇게 지나가는 것을 두고 하는 말입니다. 마음과 몸 둘을 골라 그것에 sammuti를 지어 '나'라고 한 것입니다.
දැන් හිතයි කතයි තියෙන්නේ කියලා කියා විග්රහ කරගන්න මොකක්ද හිත කියන්නේ මොකක්ද ගත කියලා ට කන දිවනාපිය ශරීරයේ ඕටිය දකින ගත හැටියට ඕවට ගත්තා වූ බාහිර රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්පර්ශයක් දකට ගෝචර දේවල් හැටියට දකිනවා. ඒවා ස්පර්ශ කියන්නේ ස්පර්ශ වේදනා, ප්රඥා, චේතනා, මනසිකාර ඔය ආදී වශයෙන් ගත්ත සෛත සක සහිත විඤ්ඤාණත් කියලා ඔක්කොම ගන්නවා කියලා කොටස ගන්නවා. වේදනා සංඥා සංඛාර විඤ්ඤාණය හත ගත්ත නම් ඒකෙයි මේ කපු කොටස ගන්නවා හිත හැටියට
이제 마음과 몸이 있다고 할 때 무엇이 마음이고 무엇이 몸인지 풀어 보면, 눈, 귀, 혀, 코, 몸이라는 것을 몸으로 보고, 그것에 닿는 바깥의 형상, 소리, 냄새, 맛, 닿음을 감각의 대상으로 봅니다. phassa, vedanā, saññā, cetanā, manasikāra 같은 cetasika와 함께하는 viññāṇa, 이 모두를 한 덩어리로 붙잡습니다. vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa를 붙잡았다면 그 덩어리를 마음으로 붙잡는 것입니다.
මේ ගත හැටියට පේන දේකුත් එක වැලට ගැලෙනිතු කතාවට එන නිසා. යම් යම් ආකාර විද්යාමානය කරනවා. ඇහැ කියලා විද්යාමානවා, කන කියලා විද්යාමානය වෙනවා. දිව කියලා විද්යාමානයි නාසය කියලා විද්යාමානයි ය කියලා විද්යාමානයි. එහ විද්යාච්ඡයක් තියෙනවා. මෙතන වෙන්නේ මොකක්ද? හටගන්නා බිදෙනවා. හටගන්නා බිදෙනවා. පරිවර්ත මොනක් පාසා හැම ආකාරයකම හැම රූපයක
몸으로 보이는 것도 하나의 줄기로 이야기에 들어오기에, 어떤 모양들로 드러납니다. 눈으로 드러나고, 귀로 드러나고, 혀로, 코로, 몸으로 드러납니다. 드러남이 있습니다. 여기서 무슨 일이 일어납니까? 생겨나고 무너집니다. 생겨나고 무너집니다. 순간마다 모든 모양, 모든 rūpa가 바뀝니다.
එහෙනම් ඒකීය වස්තුවක් හැටියටද ලෝක සත්වයාගේ මුලා මුලාවටම පේනවා නිසා. පංචන්ද්රිය ගෝචර වන්නා වූ පේනවා මක්. ඇත්ත ඇති ආකාරය නිවනින් වන්න සමලුවොත් පේනවා. මම කියන්න ඉස්සෙල්ලා ඇහැ කියන්න ඉස්සෙල්ලා කන කියන්න ඉස්සෙල්ලා මේ හැම ඉන්දික්ම. ඒ අවස්ථාව පරිවර්තනය වෙලා යනවා.
그런데 세상의 뭇 삶의 어리석음에는 하나의 덩어리로 보입니다. 다섯 indriya에 닿는 것으로 보입니다. 참모습을 슬기로 알아보면 다르게 보입니다. 내가 '눈'이라고 말하기 전에, '귀'라고 말하기 전에, 모든 indriya가 그 사이에 바뀌어 갑니다.
පළවෙනි ඇහැ කියන්න වචන කියන්න ඇවයන්න කියනකොට තිබිච්ච ඇහේ ආකාරය නෙමෙයි හැන්න කියනකොට නයවන්න සයන්න නැගෙන ඇස කියනවා. ඈන්න කියියා සයන්න නැකින්න ඇහ පරිවර්තනය වෙනස් වෙලා ගිහි ඇස කියන්නවත් නෑ. මෙන්න මේක ඉස්සෙල්ලා දකිනවා දහම් නුවනේ. කයන්න කියනවා ණයන්න කියනවා. කයන්න කියලා ඊල ණයන්න කියන්න ඉස්සෙලා කයන්න කියන්න තිබිච්ච කනී ආකාරය වෙනස් වෙලා ගිහිල්ලා. න කන කියන වචනයක් කියනකම් පවතින්නේ නැති දේකද
'눈(æhæ)'이라는 말의 첫 소리를 낼 때의 눈의 모양은, 다음 소리를 낼 때의 눈이 아닙니다. 소리를 다 내는 사이에 눈은 바뀌어 버려서 '눈'이라고 말할 수조차 없습니다. dharma의 슬기로 맨 먼저 이것을 봅니다. '귀(kana)'라고 할 때 'ka'라고 하고 'na'라고 합니다. 'na'를 말하기 전에, 'ka'를 말할 때 있던 귀의 모양이 바뀌어 버렸습니다. 귀라는 한 낱말을 다 말할 때까지도 남아 있지 않는 것이겠습니까?
ලෝක සමතය කතා කරන භාෂාවක් තිය නිසා කතා කරන යක් තියන ඇහැ කියලා අපි කතා කරනවා අනිසන් එහෙනම් ඒ ආකාරයෙන් වස්තුවක් නිගමනය කරන්න බැහැ. ඇහැට කියන්න ඉස්සෙල්ලා කෙවිලා හදන මොකක් මොකෙන්ද අපි ඒක අහල් වෙලාවේ අහල් ආකාරයි කියන්නේ. එකාකාර මොකතක්වත් නොවදින්න විදිහකද ඉපරණාවයට පත් වෙන්නේ විදිහකද මෙන්න මේ වස්තුව මේ ආකාරයයි කියලා මේ වස්තුට නමක් කියන්න වෙලාවක් නැහැ. දිව
세상의 sammuti로 말하는 말이 있기에 우리는 '눈'이라고 말합니다. 그러나 그렇게 해서 어떤 물건을 못 박을 수는 없습니다. '눈'이라고 말하기 전에 그것은 바뀌어 버립니다. 한순간도 같은 모양으로 남지 않고 바뀌어 가는데, '이 물건은 이런 모양이다' 하고 이름 붙일 틈이 없습니다. '혀'라고 말할 틈도 없습니다.
මේ වස්තුට නමක් කියන්න වෙලාවක් නැහැ. දිව කියන්න වෙලාවක් නැහැ. දියන්න නැ කියන බී ආකාරය නෙමෙයි බලන්න. ඒත ගිහිල්ලා කි නායන්න නැ කියන තිිච්ච එක නෙමෙයි නයන්න නැ කියනකොට කියන තිිච්ච නාය නෙමෙයි අසුරු අලන්න කියනකොට නාසය කියන තුන් වතාවක් ඉන්න ඒක ටික ගිවිලා නාසය කියන පවති නාසයක් නැහ. කයන්න කියනකොට ති කසාවය නෙමෙයි ලයන්න කියනකුට එහ කය කියන්නේ එච්චර කයුෂය පරිවර්තන එහෙනම් එකාකාරයම මොහොදක්වත්
'혀(diva)'라고 말할 때 'di'의 모양과 'va'의 모양은 같지 않습니다. '코(nāsaya)'라고 세 소리로 말하는 사이에 그것은 바뀌어서 이어지는 코는 없습니다. '몸(kaya)'이라고 할 때 'ka'와 'ya' 사이에도 몸은 바뀝니다.
පරිවර්තන එහෙනම් එකාකාරයම මොහොදක්වත් පවතිකින්නේ නැති බව ධර්මානුකූලව තේරුම් ගත්තට දක්. හටගත්ත නම් උපතමට පත් වෙනවා ඇන පිනවා කියන කතාව ඒ කියන එකට විග්රහ කරලා බලලා තේරුම් ගත්තට පස්සේ. අන්න අපි බහිනවා නිගමනයට එහෙම දියකට අපි කොහොමද ඒ නම කියා කරන කාල නොපතින දේකද පවතින දෙයක් හැටකෙන්න නිවනක් දෙන්න. ස්ථිර දෙයක් සැකෙන්න ඉගමනක් දෙන්න. මේ ධර්මය තේරෙන්න පටන් ගන්නවා.
그러니 한순간도 같은 모양으로 남지 않는다는 것을 dharma에 따라 알아듣고, 생겨난 것은 바뀌어 무너져 간다는 이야기를 풀어 보고 알아들은 뒤에야 우리는 못 박음에 이릅니다. 그런 것에 어떻게 이름을 붙이겠습니까? 이어지지 않는 것을 이어지는 것처럼 여기고, 굳건한 것처럼 못 박겠습니까? 이렇게 이 dharma가 알아들어지기 시작합니다.
දැන් අපි අරගෙන බලමු දැන් ඉස්සෙලාම ඕක විශේෂයෙන්ම ආත්ම දෘෂ්ටිය බිඳි ගන්න ඕනේ. ඔය ටිකත් දැක වම දැකගන්නා.
이제 살펴봅시다. 맨 먼저 무엇보다도 attā diṭṭhi를 깨뜨려야 합니다. 이것을 보아야 합니다.
යම්කිසි ආකාරයක් රූපයක් එකාකාරය දැන් අපිකෝ මෙහෙම දෙයක්. යම්කිසි මනුස්සයෙක් ඉන්නවා. අවුරුදු 80ක් ජීවත් වෙලා ඉන්න මලක්. දැන් අවුරුදු 80ක සාරීමාවක සම්පිණඩනයක් අපි ඉන් ගුණ සීනක නමක් ි. දැන් මේ ගුණසීනකින් නමිනන් අපි ඒ මනසයාට කතා කරන්නම් දැන් අම්මතා තාප තිබ්බා ගුණ සීන කියලා උපන් දරුවම නමක්. දැන් ගුණසීන කමක්ද උපන්නේ? එයාගෙන් ඇහුවොත් පත් කාලේ එයා දිවින් තියෙනවා. අහවල් දවසේ අහවල්ලා තා මගේ උපන් වෙලාව ඒ වෙලාවක් තියෙනවා. එක අඟුන සේ ඒ උපන් වෙලාවට බැහු. ඒ අරත් තිුනේ පස්සේ නමක් තිබ්බේ අය ඉන්න අපි ලදුරුව අවස්ථාවක් එහාට කතා කරනවා සේන උත්පත්
어떤 rūpa의 한결같은 모양을 두고 이렇게 생각해 봅시다. 여든 해를 산 어떤 사람이 있습니다. 여든 해를 하나로 모아 우리는 그를 Guṇasena라는 이름으로 부릅니다. 그 이름으로 그 사람에게 말합니다. 부모가 갓 태어난 아이에게 Guṇasena라는 이름을 붙였습니다. Guṇasena는 언제 태어났습니까? 그에게 물으면 '어느 날 어느 때가 내가 태어난 때'라고 말합니다. 태어난 그 순간에는 이름이 없었고, 그 뒤에 이름을 붙여 갓난아기 때부터 Guṇasena라고 불렀습니다.
කියලා. මම දනසේ කොච්චර කාල ජීවත් වෙලා දැන් මැරිලා තියෙන්නේ. වසක් ජීවත් වෙලා. දැන් ගුණ තියෙන බලා එපන් තැන්පතන් මරණාසන්න දක්වාහම ඔහුට කතා කළේ ගුණ සේන කියලා.
Guṇasena는 그만큼 살다가 이제 죽었습니다. 여든 해를 살았습니다. 태어난 때부터 죽음에 이르기까지 사람들은 그를 Guṇasena라고 불렀습니다.
දැන් ගුණසන ජීවත් වෙලා හිටියා ගුණ කියන මලා තියෙන අවුරුදු වචන ගන්න නැන්. දැන් ගුණසේන කියන නම අපි භාවිතා කළා. හැබැයි දුණසේනකින් නම භාවිතා කළිද විතරා විදියට අපිව පිහිටුවාගත සම්මතයක දැන් ඔුණසේ සේන කියන එකනක් ලදල ගුණ සේනායි හිතන්නේ. සරණ ගුණ සේනාය දාහු වයාසට ගිය ගුණ සේනායයි නෙ. දැන් එහෙනම් ගුණ සේන කිය මොකේද වාගේ දාසේ අරගන්න අවස්ථාව තුනකට බෙරුව. ලුම කාලේ කරුණ කාලේ, මහ කාලේ
Guṇasena가 그 여러 해를 살았습니다. 우리는 Guṇasena라는 이름을 썼습니다. 그러나 그 이름은 우리가 세워 놓은 sammuti로 쓴 것입니다. 갓난아기 Guṇasena, 젊은 Guṇasena, 늙은 Guṇasena가 있습니다. 그러니 Guṇasena를 세 때로 나누어 볼 수 있습니다. 어린 때, 젊은 때, 늙은 때입니다.
දැන් කාලිනකට ිදලා අපි හරගන්න එක සැර. දැන් හින අපි දකින්නවා. අපි මේ ගුණ කියන යම් මනුස්සයෝගට සම්මතියාට නමක් තිබ්බානම් ඒ නමදිා තියෙන්නේ ලොකු අවස්ථා තුනක්. කාල සම්පිට සහිත වන්නා වූ අවස්ථා තුනක්. මොකක්ද වදාලය කියන අවස්ථාව කරුණ අවස්ථාව මහළු අවස්ථාව අවස්ථා තුනේම සම්පූර්දනයට කියන නම තමයි ගුණ සෙන්නේ.
이제 때를 나누어 살펴봅시다. 우리가 어떤 사람에게 sammuti로 Guṇasena라는 이름을 붙였다면, 그 이름에는 세월을 모은 큰 세 때가 들어 있습니다. 어린 때, 젊은 때, 늙은 때입니다. 이 세 때를 모두 모은 것에 붙인 이름이 Guṇasena입니다.
දය සේන ගුණ සෙන්නේ ඕන නමක් කිය එතකොට ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ සතර කාලයෙක් දුන තේන්නේ, ධර්ම කාලය දුන තේන්නේ මැරෙක් ගුණ සෙන්නේ. මාලක් ගුණ සෙන්න. ඒ අනෙම කිව්වා.
어떤 이름이든 마찬가지입니다. 그리고 그 뒤에는 'Guṇasena가 죽었다', 'Guṇasena의 죽음'이라고 말합니다.
හැබයි ලාරකින් තියන්නේ ල විදිහට අයිතිය. රූපය බලපනා රූපය ගුණ සේනද කියලා කිව්. රූපය ගුණ සේන කිව්වොත් තියන රූපය වෙනස් වෙනවා මොන සේන හිටුද මොන රූපයක් කියනවා. ඒක වෙනස් වීම බලගොන කර ලදරුරු කාලේ එක විදික් රූප කාය කරුණ කාලය තව විදිහක්. මහලු කාලය තව විදිහක්. විශාල පරිවර්තන තුනක් විද්යාපානා.
그런데 rūpa를 보십시오. rūpa가 Guṇasena입니까? rūpa가 Guṇasena라고 하면, rūpa는 바뀌는데 어느 Guṇasena가, 어느 rūpa가 그라는 말입니까? 그 바뀜을 보십시오. 어린 때의 rūpa kāya가 한 모습, 젊은 때가 또 한 모습, 늙은 때가 또 한 모습입니다. 커다란 세 번의 바뀜이 드러납니다.
හැබැයි ගුණ සේන මහලුවෙලත් නැ. ගුණ සේන තියම කරණ වෙලත් නැහ. ලබලත් නැ. මින් කතා කළත් ඔය ගුණ. එහරි ගුණ කියලා වචනය කතා කරලා වගේ කය කියලා තමයි ගදුර කාලත් ඒක කය කිව්වා. ශරීරය කිව්වා. ඒ වගේම කරුණ කාලෙත් කරණ ශරීරය මාළු කාරයෙත් මහලු ශරීරය
그러나 Guṇasena는 늙지도 않았고 젊어지지도 않았고 어리지도 않았습니다. 우리가 Guṇasena라고 불렀을 뿐입니다. Guṇasena라는 말처럼 kāya라는 말도 그렇습니다. 어린 때의 것도 kāya, 몸이라고 했고, 젊은 때는 젊은 몸, 늙은 때는 늙은 몸이라고 했습니다.
ශරීරය කියලා ගත්තා නම් ඒ වටින්දා දාලා තියෙන්නේ. ඒ සම්මතයක් සඳහා යම් කාලීමාවක් තුළ මිනිසුන් විසින් නිදාගත්ත තරයි ඉන්නවා. යම්කි සම්මත කාල සීමාවක් තුළ පිද්දෙනි සිද්ධාන්ත රහත් ඒ කියී කරලා අර දුන්නා. මුලා දෘත්තටකින් අපි නිගමනය කරගන්නවා. මෙහෙම කෙනෙක් ඉන්නවා. අනුන් හදාගත්ත
몸이라고 붙잡았다면, 그것은 어떤 sammuti를 위해 어떤 기간 안에서 사람들이 세워 둔 것일 뿐입니다. 어떤 정해진 기간 안에서 남들이 만들어 준 것을 어리석은 diṭṭhi로 받아, '이런 사람이 있다'고 못 박습니다. 남들이 만든 것을요.
එතකොට මොනවදනේ? ප්රවාන කාලිනගේ රූපය. එහෙනම් මේ රූපය යම් යම් මොහොතක් භාෂාව රූපයට ගුණ සේන ිව් එකාකාර රූපය කියලා ගුණ සෙන.
그러면 그것은 무엇입니까? 저마다의 때의 rūpa입니다. 그러니 순간순간의 rūpa를 한결같은 rūpa라 여겨 Guṇasena라고 부르는 것입니다.
එහෙනම් අපි දැක දැක්ක තැන ඒක නම කියලා කතා කරනවා. අලත් ගන්නවා. හැබැයි මොහොතම් මොහොතක් පාසා මේ පරිවර්තනය වෙනවා. එහෙනම් අපි ඒකීයත්වයෙන් ෙන ඒකකයක් දැකලා ඒකක රූපකාරයක් දැකලා අපි නමක් තියාගෙන නැහ. නමුත් අපි කවදාවත් ඒ කටස්යක් නෑහ කියලා. ඒ කියන්නේ සිකු බැරි වෙන්නේ නැ.
우리는 본 것을 그 이름으로 부르고 붙잡습니다. 그러나 그것은 순간순간 바뀝니다. 그러니 우리가 하나의 덩어리, 하나의 모양을 보고 이름을 붙인 것이 아닙니다. 그런데도 우리는 그런 것이 없다는 것을 알아차리지 못합니다.
ඒ අග නමති ඇතිරියකිලා හතාගන්නවා. ඒ හුපරිනාමයට පත් වෙලා යන දේකිත් කපක් නිකා ඇති කියලා තිබනම් මෙනෙම
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
කපක් නිකා ඇති කියලා තිබනම් මෙනෙම තියෙෙනවා. එහෙනම් මේ සත්ව පුද්ගලයා දව්යවත් වචගෙන් කියන්නට අපි නම් තියාගෙන ඉන්නවා. එහෙනම් මේ හැම දෙයක්ම. ඇතිවකට තිබ්බ නැ.
그렇게 satta, puggala, 물건, 바탕이라는 말로 부르려고 우리는 이름을 붙여 둡니다. 그러나 이 모든 것은 있는 것이 아닙니다.
පරිවර්තනය වෙන්නා වූ ක්රියාකලාපයට සම්පිදනයක් අරගෙන ඒකට අපිව මතයක් හදාගෙන ඒ කාලය තුළ මතු හඳුන්වන්න මෙන්න මේ නම දාගන්න. මෙන්න මේ විදිය හදාගත්ත නම් තමයි මේ ලෝකේ හැම දෙයක්ම හඳුන්ලාන්න කිව්වේ.
바뀌어 가는 흐름을 하나로 모아 그것에 생각을 지어, 그 기간 안에 부르려고 이 이름을 붙입니다. 이렇게 지어 놓은 이름으로 이 세상 모든 것을 부르는 것입니다.
හැබැයි ලෝක සත්යයා ඔයකොටම මුලා වෙලා. තමන්ම දාගත්ත ඒ සම්පීන්දනයට හදාගත්ත නමකටමයි මුලා වෙලාවේ. ඒ නමින් එබු දෙයක් තියෙනවා කියලා නිවන එකට වගින. එල දෙයක් නිකයි. එතකොට එතන ඇලෙනවා ගැටෙනවා මුලාවට පත් වන මේ සියලු දේ මෙහෙම දෙයක් බලාපතුරත් තියෙනවා. යථාර්ථය බැලුවොත් එහෙම ඒ නමතිකින් කතා කරන්න එකම වස්තු වක්කත් විදියන්න නැහ.
그런데 세상의 뭇 삶은 바로 거기서 어리석어집니다. 스스로 붙인, 그 모음에 지어 붙인 이름에 어리석어지는 것입니다. 그 이름에 걸맞은 무언가가 있다고 여깁니다. 그래서 거기에 들러붙고 부딪치며 어리석음에 빠지는 이 모든 것이 그렇게 일어납니다. 참모습을 보면, 그 이름으로 부를 단 하나의 물건도 드러나지 않습니다.
ඉස්තර වස්තුව කතා කරන්න බැහ. ඉතිර එයා මොහොතක්වත් යමක නැත්නම්. ඇයි එහෙම වෙන්නේ? ඒක ස්වභාවයක් හිතනාමට පත් වෙනවා. හටගත්තා කියන යමක් හටගත්තා කියන සම්මතියට දොරනැගුණා. ඒ ගොඩනැගිච්ච සම්මතිය එතනට තමයි උදරානයක් වෙන්නේ. සනාර වෙනස් වුණා. මෙන්න මේක මේ ආකාරය කිය මාත්ර කියන්න වෙලාවක් නැහැ. වචනයක් කියන්න වෙලාවක් නැහැ. ඒක අකුවක් කියන්න වෙලාවක් නැහ පරිනාමයට පත් වෙනවා. එහෙනම් අපි දකිනවා නමෙන් හඳුන්වන්න උස්තර දෙයක් මේ ලෝකේ මාත්රයක්.
굳건한 물건을 말할 수 없습니다. 한순간도 그대로 있지 않기 때문입니다. 왜 그렇습니까? 그 됨됨이가 바뀌어 가기 때문입니다. '생겨났다'고 하는 것은 '생겨났다'는 sammuti로 세워진 것입니다. 그 세워진 sammuti가 거기서 무너지고 바뀝니다. '이것은 이런 모양이다'라고 조금도 말할 틈이 없습니다. 낱말 하나, 글자 하나 말할 틈도 없이 바뀌어 갑니다. 그러니 이 세상에 이름으로 부를 굳건한 것은 티끌만큼도 없다는 것을 봅니다.
ඒක නමක අත් කියන්න කියලා පරිවර්තනය ලෝකයක් තුළ මොනවා මේ ආකාරය කියලා කියන්නේ වෙනස් වෙන ආකාරය නොහිතා. අපි ඇති ආකාරයන් හැටියත් ලෝකයට මුලාවකට හඳුනා ගන්නවා. නමුත් ලෝක ධර්මතාවය කියන්නේ මොකක්ද හටගත්ත නම් මේ උතරමයට පත්තර වැනපෙන එකයි. මෙන්න මේ මූල ධර්මය ධර්මානුකූලය තේරුම් ගත්තට පස්සේ එහෙනම් අපි මේ නැති දෙයක් නේද ඇති හඳින්. එකාකාරව නොපතින දෙයක් එකාකාර ඇති දෙයක් හැටිය අපි හඳින් විකයක් හදායන්න තියෙනවා.
바뀌어 가는 세상에서 바뀌는 모양은 생각하지 않고 '이것은 이런 모양'이라고 말하며, 우리는 있는 모양으로 어리석게 알아봅니다. 그러나 세상의 dharmatā란 무엇입니까? 생겨난 것은 바뀌어 무너진다는 것입니다. 이 뿌리 dharma를 dharma에 따라 알아들은 뒤에는, 우리가 없는 것을 있는 것으로 부르고 있지 않느냐고 보게 됩니다. 한결같지 않은 것을 한결같이 있는 것으로 부르는 셈입니다.
නමුත් හඳින්වන්න කිසිම දේක ඒකට ආවයක කරලා තියෙන ඒ නම ඒකට මේ සම්මත කරපු නමවත් කියන්න ඉස්සෙල්ලා. ඒ එකාකාරය නම කියනඑක පවතිකින්නේ නැත්නම්. ඒ නමහතන ස්වභාවය මොකක්ද විදර්යට පත් වෙලා හිතන් ඒ ආකාරය වෙනස් වෙලා ගන්නන. එහෙනම් මේ ලෝකයේ සත්වය වූ ඒකීය වූ එයාකාරයකද නමක් වන්න එකාකාරයක් අපි ඔහ විද්යාන්නේ. මෙන්න මේක සෙන බංකුවරක් තිය. ක්ෂණයක් පාස දිකි යනවා. ශ්රෙනික භාවන ක්ෂණික භාවන කියලත් ඒකට කියනවා. එහෙනම්
그러나 부를 그 무엇이든, 그것에 sammuti로 붙인 이름을 말하기도 전에, 그 이름을 말하는 동안조차 그 모양이 남아 있지 않다면, 그 됨됨이는 바뀌어 그 모양은 이미 달라집니다. 그러니 이 세상에서 하나의 한결같은 모양의 satta를 우리가 어찌 보겠습니까? 이것은 찰나마다 무너져 갑니다. 이것을 khaṇika bhāvana라고도 합니다.
ක්ෂණික මරණයට ගදුලම යන්න කිසිම සත්ව පුද්ගල ද්රව්ය වස්තු නාමයකින් පෙන්නන්න බැහ. දව් වස්තුවක් කියලා දෙයක් නැව.
그러니 찰나의 죽음으로 무너져 가는 것을 satta, puggala, 물건, 바탕이라는 이름으로 내보일 수 없습니다. 물건이나 바탕이라는 것은 없습니다.
මෙන්න මේක බැත පසුනේ. අනන්ත සංසාරයේ අයඥා අපි සඵල ගමනක් ආවයි කිව්වා. ඒ එන හැමදාම මම කියන වචනේ භාවිතා කළා. ඒ තර හැම මම කියන වචනයක්ම භාවිතා කරලා තියෙන්නේ. අන්න අර ක්ෂණ බන්ධුව ගත්තෙන් විනාශය විනේ. ඒ ඒ කාලීම මාතර මම කියලා කිව්වා හැම අධ්යාවක් තුළම ඒ හැඟීමක් ගත්තා නම් මම කියන හැඟීමක් හිතන්න කියලා න්න කැන් ඇති වෙනකොට මම කියනවා නැ අප්රමාණ සංසාරයෙ මොන අත්දැලා කිව්වද? මේ ධර්මානුකූලය අපි දැනගන්නවා.
이것은 쉽지 않습니다. 끝없는 saṃsāra에서 우리는 긴 길을 왔다고 합니다. 오는 동안 날마다 '나'라는 말을 썼습니다. 그 모든 '나'라는 말은 찰나의 무너짐 속에서 사라졌습니다. 저마다의 삶에서 저마다의 때에 '나'라고 했고, 그 느낌을 붙잡았습니다. 헤아릴 수 없는 saṃsāra에서 '나'라고 한 것이 무엇이었습니까? 우리는 이것을 dharma에 따라 압니다.
පැතිතට මම කියන්න කාලයක් අපි කවදාවත් හම්බවෙලත් නැහ අපි කියත් නැහැ.
이어지는 '나'라고 할 만한 때를 우리는 한 번도 만난 적이 없고, 말할 수도 없습니다.
දුර වේවා, ලඟ වේවා, පේන වේවා, නොපෙන්න වේවා, සියුන් වේවා, ඝන වේවා, අතූත වේවා, අනාගත වේවා, වර්තමාන වේවා. රූතය යමක් යම් තැනක වීද යම් තැනක දැන්ද මතු යන්නද ඔය සියලුම ආකාරයත් මොකක්ද රේත්යෙන් පෙන්නන්නේ විපරිණාමික වක්ය විපරිනාමක සදාව උපරිණාමික සදාවෙන් හටගන්නා වූ දේවල් නම් මුල තිබුණත් ළඟ තිබුණත් පේන්න තිබුණත් නොපෙනෙන්න තිබුණත් සීම් වුනත් දැනු වුණත් සීන වුණත් කෙනී වුණත් අතීතය කුවිච්ච වක්කොණාමයට පත් වෙලා වැනපෙනවා
멀든 가깝든, 보이든 보이지 않든, 미세하든 거칠든, 지난 것이든 올 것이든 지금 것이든, 어떤 rūpa가 어디에 있었든 지금 어디에 있든 앞으로 어디에 있든, 이 모든 모양이 보여 주는 것은 무엇입니까? 바뀌어 가는 됨됨이입니다. 바뀌어 가는 됨됨이로 생겨난 것들이라면, 멀리 있든 가까이 있든, 보이든 보이지 않든, 미세하든 거칠든, 지난 것이든, 바뀌어 무너져 갑니다.
ඒ ධර්මතාවයන් හික්මිය එකම ඒකී වක්වක් තිබින්න. ඒ නිසාම අද එකක්වත් නකින්න නැහ. ඔක්කොම දිග හෙන්න. දැන් මේ වර්තමානය කියන සම්මතයක් තියාගෙන ඒ සම්මතය තියල් භාවිතා කරන යමක් ඇක්නම් එබඳුනා ඒ කිසිම දේකම කියන්න වෙලාවක් නැහ යනවා. අර සන්නීවට වෙච්ච එක තමයි ඒවට දැන් කූගෙන යන්නේ.
그 dharmatā를 넘어서는 하나의 덩어리는 있을 수 없습니다. 그래서 오늘 남아 있는 것은 하나도 없습니다. 모두 지나갔습니다. 이제 '지금'이라는 sammuti를 두고 그것으로 무언가를 쓴다 해도, 무엇 하나 말할 틈 없이 지나갑니다. 모여 있던 것이 이제 흘러가고 있는 것입니다.
අරගත්තානම් ාමරටත් වෙලා ගනටෙනවා. එහෙනම් එකාකාරයක් දැනුත් නැහැ. මතු ප්රාර්ථනා කරත් මතු බලාපොරොත්තු කියෙනත් නිබන්ධය තියෙන්න ඕනේ නිබුදි ආකාරයක් වෙන්න ඕනේ කියලා. ඒ ජාතියෙන් උරණාමයට පත් වෙලා ජාතී සත්වයක් තමයි එදාටත් මම කියන්න වෙන්නේ.
붙잡았다면 바뀌어 무너집니다. 그러니 지금에도 한결같은 것은 없습니다. 앞날을 빌고 앞날을 바라면서 이어짐이 있어야 한다, 끊이지 않는 모양이어야 한다고 합니다. 그러나 그때 '나'라고 부르게 될 것도 이 삶에서 바뀌어 간 또 다른 satta일 뿐입니다.
මෙන්න මේ ටික මේ ආකාරයෙන් තේවරුන් ගත්ත පත් වෙන්නේ. එහෙනම් මොකේද මත් කියන්නේ? එහෙනම් න මම කියන්නේ කොහෙමද පහල වෙන්නේ. ඒ ඒ අත්දාව දානේ මේවා මගේ මේවා මගේ මේ ඉඳන් මගේ මේ ගේන මගේ මේ ගහපල මගේ මේ මේ මගේ මේ වතුිගේ මේ ලියන වගේ මේ ඔය විදිහට තව දිවිය කියලා දිව්ය නිබන් පිළිබඳ දිව්ය පරිසරය ිම් දෙවිය ි මගේ කිව්වා. ධර්මය කියියනම් ධර්මයත් පටිලය තුන ධම්ම විමාණයක් දකිලාත් ඒකට මගේ නිමානය කිව්වා.
이것을 이렇게 알아들으면, 그러면 '나'란 무엇입니까? '나'는 어떻게 나타납니까? 저마다의 삶에서 '이것은 내 것, 이 땅은 내 것, 이 집은 내 것, 이 나무는 내 것, 이 밭은 내 것' 하는 식으로 말했습니다. deva 세상에서는 deva의 터전과 deva를 두고 내 것이라 했습니다. brahma 세상에서는 brahma의 궁전을 보고 내 궁전이라 했습니다.
මම කියනට ගිව්වා. එතකොට ඒ වගේම මනුස්සයෙක් වෙලා හටිත් වෙලා පිටුවරෙක් කියලා එයාටි පස්සේ මේ සතර ගමනේදී යම් යෑම කෙනෙක් වුනානම් මම කිව්වා මගේ කිව්වා මෙට හරි එහම් මෙච්චර කල් මම කියපුව මග කියපු දැන් මොනවක් ු යන්න නැහැ. ඒවට මොකද වලා තියෙන්නේ? ඒවා හටගත්ත.
'나'라고 했습니다. 마찬가지로 사람이 되어, 짐승이 되어, peta가 되어, 네 apāya의 길에서 무엇이 되었든 '나'라고 하고 '내 것'이라고 했습니다. 그런데 지금까지 '나', '내 것'이라고 한 것 가운데 남은 것은 아무것도 없습니다. 그것들은 어떻게 되었습니까? 그것들은 생겨난 것들이었습니다.
හටගත්ත හටගත්ත ආකාරයෙන්ම හොඳේ. නෑ හටගෙන ගිහිල්ලා ගිහිල්ලා ඒ සම්බෙනා. විපරිණාමයට පත් වෙලා. අතීතය පතන් මේ දක්වා අතීත සියල්ල විපරිණාමයට පත් වෙලා යනවා.
생겨난 것은 생겨난 그대로 남았습니까? 아닙니다. 생겨나서 지나가고 지나가서 바뀌었습니다. 지난날부터 지금까지 지난 모든 것은 바뀌어 사라져 갑니다.
එකාකාර මාත්රයක්වත් එකාකාරයෙන් ඒක වචනයකින් හඳුන්වන්න මම කියන්න මගේ කියන්න දෙයක්වත් කියන්න මාත්රය ඉස්සර ඉක්ම කියන්න ඒ වුණා. එහෙනම් මම කියන්න මග කියන්න අල්ලන්න ඒ කියිය වස්තුවක් ඒ අතර නැහැ මෙතන කාලදීත් සංසාරය පරගෙන හම්බ වෙලත් නෑහ එහෙම එකක්.
'나'라고, '내 것'이라고 한 낱말로 부를 만큼 한결같은 것은 티끌만큼도 없었습니다. 그러니 '나', '내 것'이라고 붙잡을 바탕은 그 사이에 없었습니다. saṃsāra를 통틀어도 그런 것은 만나지 못했습니다.
එහෙම මම කිව්වා නම් මගේ කිව්වා නම් මම වෙලත් නෑහැ වෙලක් නැහ. මොකද හුදේ මම කිව්ව දෙයක් ලෝකය අහත් කරන්න කැමතිනේ. මම විනාශ වෙනාට කැමතින. මගේ කියත් එයාත්ත දෙයක් නැති වුනාට කැමතින බලාපොරොත්තුව මොකක්ද මම කියපු දේ ඒ ආකාරයෙන් මට ඕන හැදිලා පවත්වන්න මගේ කියාපු දේවල් මට ඕන හැටියට පවත්වන්න
'나'라고 한 것, '내 것'이라고 한 것은 바라는 대로 되지 않았습니다. 왜냐하면 '나'라고 한 것을 세상이 없애기를 바라겠습니까? 내가 무너지기를 바라겠습니까? 내 것이라고 한 것이 사라지기를 바라겠습니까? 바라는 것은 무엇입니까? '나'라고 한 것을 내가 바라는 대로 지켜 가고, '내 것'이라고 한 것들을 내가 바라는 대로 지켜 가는 것입니다.
එහෙනම් ඔය කියන කාරණා දෙක තමයි අත්දැක් දාන්න ඒ සයන්න ශක්තියක බලාපොරොත් තියෙනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ අනන්ත අප්රමාණ දේ ගේරා අපි අත්දැව්ව බලහම අසංච සංඛ්යාතය මේ මහ පොළ වැකට ගැන්නත් එකුන් එක ඒකට විවිලි අංක දැලා මේ මගේ ඉස්සෙල්ලා මේ ද්ත බව මේ විශේෂ ඇතුවා කියලා මේ වැලිට අංශී මාසය වෙන් කර කරන් තත්ත්වය කියලා පෙන්නුත්. අජ්යුත බව එහාට හිතක්. පොඩ්ඩක් ඉවර වෙන මාත්රයක් ඉවර කරන්න බැහැ. මහා පොළු පස්සු ගන්න බනවා. ඒසාරම් විශාල සාරායක අතීතයක පතන් ඉන්නවා.
우리가 겪어 온 끝없고 헤아릴 수 없는 삶들을 보면, 이 큰 땅의 모래알을 하나하나 세어도 다 셀 수 없을 만큼 셀 수 없는 것입니다. 그만큼 엄청난 지난날로부터 우리는 와 있습니다.
අපි ඉපදිලා ින්නේ කොහොමද එක්කෝ කාම භවයක කාම කය කරගෙන රූප භවයක රූප කය අරූප භවයක අරූප බව කොහෙද ආකාරයෙන් හරගත්තත් අධි ඒකටක් අපි දෙන්න. එහෙනම් මොදලා තියෙන්නේ. හටගත්ත සියල්ල විතමයට පත් වෙලා යනවා.
우리는 어떻게 태어났습니까? kāma bhava에서는 kāma의 몸을 지니고, rūpa bhava에서는 rūpa의 몸을, arūpa bhava에서는 arūpa의 모습으로 태어났습니다. 어디에 어떤 모습으로 태어났든, 그러면 어떻게 되었습니까? 생겨난 모든 것은 바뀌어 사라져 갑니다.
එහෙනම් මම දකිඉන්නේ මන මම න හෙ මැවිදි ලැබි ඉන්නේ මගිනවන කැමැත්ත අංශු මාත්රයක්වත් ඉෂ්ට වෙලා නැහැ. එහෙනම් හැමටම ධර්මතාවයක් ක්රියාත්මක වෙලා කියලා තියෙනවාරියට වෙන ඒ ධර්මතාවය තමයි වෙනස් වෙලා නැ. මොකක්ද ධර්මතාවේ හටගත්ත සියල්ල විතරාමයට පවත් වෙලා යන කෙනා.
그러니 '나'와 '내 것'에 대해 바란 것은 티끌만큼도 이루어지지 않았습니다. 모든 것에 하나의 dharmatā가 작용하고 있고, 그 dharmatā만은 바뀌지 않았습니다. 그 dharmatā는 무엇입니까? 생겨난 모든 것은 바뀌어 사라져 간다는 것입니다.
මෙන්න මේ ධර්මතාවය වෙනස් වෙලා නැත්නම්. එහෙනම් දැන් මේ පහළ වෙලා තියෙන්නේ ඒ උස්සෙලා හටගෙන උදනාවයට පත් වෙලා වැඩනසෙනි ජාතිය ඒවා නම් මේ දැන් මේ වර්තමානය විද්යාමාන තියන්නේ. ඒක් හටගත්තනම් උපනාමයට පත් වෙලා වන
이 dharmatā가 바뀌지 않았다면, 지금 나타나 있는 것은 앞서 생겨나 바뀌어 무너져 가는 것이고, 그것이 지금 드러나 있는 것입니다. 생겨났다면 바뀌어 사라집니다.
මතකට අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා නම් ලෝකයයි කියලා මමෙක් හෝ හිතයක් හෝ මම කියන්නා දන්න. ඔ මෙච්චර තා පවෙන ආපු දිට් ස්වභාවයක්. දැන් මේ පවත්වන්න ආවේ තියෙන්නේ විද්යාමාන ස්වභාවයක්. එහෙනම් එබඳු සාවයක්
앞날에 세상이라고, '나'라고, 마음이라고 할 무언가를 바란다 해도, 이토록 오래 이어져 온 것은 바로 그런 됨됨이이고, 지금 드러나 있는 것도 그런 됨됨이입니다.
තුළ මතු කාලයකදී නම කියන්න මාත්රයක්වත් මදි කියන්න මාත්රයක්වත් ඇති අහර වෙනවා කියන්න ියන
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
මෙන්න මේ මොල ධර්මය තේරුම් ගත්තහ අන්න එතෙන්දි මොකේ එහෙනම් මොනවාහරි ආත්ම කියන්න කොහෙද විද්යානයෙන් ආත්ම කියන්න මොකද මොක් කියන්න කියලා ආත්මයෙන් ගැනීමට විද්යාමාන වෙන දෙයක් මේ ලෝකේ මෙච්චර කල් ලැබිලත් නැහැ. ආත්ම වශයෙන් පවත්වන්න සූපු දෙයක් මේ කාලේ විද්යාමානක් නැ. ආත්ම වශයෙන් පවත්වන්නු දෙයක් මතු කාලෙක විද්යාමාන වෙන්න හේතුුත් නෑ.
이 뿌리 dharma를 알아들으면, 그때 attā라고 부를 것이 어디 드러나 있겠습니까? attā로 붙잡을 만큼 드러나는 것을 이 세상에서 지금껏 얻은 적이 없습니다. attā로 지켜 갈 만한 것이 지금 드러나 있지도 않습니다. attā로 지켜 갈 것이 앞날에 드러날 까닭도 없습니다.
මොනමද දැනගත්තා ඒක යමක් ආත්මයි කියන මේ ලෝකය තුළ පැයක් නැත යමක් පටන් තියෙන්න පුළුවන් ආත්මයි කියන දෘෂ්ටිය බදිරි කතා. මෙන්නමයාට කියනවා ආත්ම දෘෂ්ටිය දක්කාය දිට්ටිය වල. දැන් මේක හොඳෙන්නේ නැත්තේ ධර්මයක්.
무엇을 알았습니까? 이 세상 안에 attā인 것은 없다는 것, 그래서 무언가가 attā일 수 있다는 diṭṭhi가 깨지는 것입니다. 이것을 attā diṭṭhi, sakkāya diṭṭhi라고 합니다. 이것은 감추어진 dharma가 아닙니다.
මොන ධර්මයක්ද හතගත්තේ යමක් නම් ඉපදනාවට පත් වෙලා වැනකෙනවා කියන ධර්මය කිය අනිත්ය කියන්නේ අනිත්ය කියන්නේ ඉච්ච නැහැ කැමතිය නැති නිකයි. හටගත්ත නම් විපරිණාමයට පත් වෙලා යනවා. අපි කැමති මොකක්ද? අපි කැමති සියලු දේවල් අතැමැත්ත දේවල් නොයෙනවාද කැමති දේවල් ිසන වෙනවද අතැමැති දේවල් ළඟා වෙනවට අපි කැමතියි. මම මේ ධර්මතාවය මොකක්ද හටගත්ත දේ විපරණාවට පත් වෙලා වැසනේ ධර්මතාවය දුකට අපේ කැමැත්තක් බීකුත් නැහැ අතැනත්තක් බීකුත් ඒවා නැ. ඒ වගේම ධර්මතාවය ලාසියාත්ම කියලා යන එක සිද්ධාන්තයක්.
어떤 dharma입니까? 생겨난 것은 무엇이든 바뀌어 무너진다는 dharma, 그것을 anicca라고 합니다. anicca란 바라는 대로 되지 않는다는 뜻입니다. 생겨났다면 바뀌어 갑니다. 우리는 무엇을 바랍니까? 싫은 것들은 오지 않고 좋은 것들은 사라지지 않기를, 좋은 것들이 다가오기를 바랍니다. 그러나 생겨난 것은 바뀌어 무너진다는 이 dharmatā에는 우리의 좋아함도 싫어함도 아무 상관이 없습니다. 이 dharmatā는 스스로 그러한 하나의 이치입니다.
මේ සිද්ධාන්තයෙන් තොරව වෙච්ච එකක් මෙච්චර කාලෙක අනාදිමත් සංසාරය කොච්චලා ඈතට තිබුණයි කිව්වා. අපිට හම්බ වෙලා නැහ. කොහොම අපි නිගන කරන්නේ හම්බ වුනානම් හත අපි කොහොම නිදනේ?
시작을 알 수 없는 saṃsāra가 그토록 멀리까지 이어져 왔다지만, 이 이치를 벗어나 일어난 것을 우리는 만난 적이 없습니다. 만난 적이 있다면 모를까, 우리가 어떻게 다르게 못 박겠습니까?
අනාගිත් සංසාරය පදන් ඉන්න මම නැගන්න කෙනා තිබුනම් අපි එතන මෙතන දිගක් මරදි ිලදයක් තිබුනම්. අද විද්යාපාමාන වෙන්න ඕනේ. අද වෙන කෙනකොට ඒ අනාදියපතං මම කිව්වා එකම අධ්යවකටත් විද්යාමාන නැත්නම්. ඒ ඒ අජව්ව මගේ කියන ගත්ත ගව් වක්තුවක්වත් විද්යාමාන නැත්නම්. මොකද වෙලා තියෙන්නේ? එහ අනාදියේ පටන් ඉන්න සිද්ධාන්ත ධර්මාතාවයක් තිබුන අපි දිගමනය වෙනවා. ඒ හටගත්තට්ත උතනාමට පත් වෙලා වැනෙනවා කියන මේ සිද්ධාන්තය මේ සංසාර ගමන කොච්චර අනාදිය පටන් ආව
시작을 알 수 없는 saṃsāra부터 이어 온 '나'가 있었다면, 그 바탕이 있었다면, 그것은 오늘도 드러나야 합니다. 그런데 처음부터 '나'라고 한 것이 단 한 삶에도 드러나지 않는다면, '내 것'이라고 붙잡은 물건 하나도 드러나지 않는다면, 어떻게 된 것입니까? 우리는 시작 없는 때부터 하나의 이치, dharmatā가 있었다고 못 박게 됩니다. 생겨난 것은 바뀌어 무너진다는 이 이치가, saṃsāra의 길이 아무리 오래되었어도 줄곧 이어져 왔다는 것입니다.
අපි එකක් දකලා තියෙනවා ඕජාත්වය දරහත් විහද ම ඉඳලා තියෙන්නේ ගැලපිලාට එක කොච්චරකාරයකින් අහුවී ධර්මතාවය තුළයි.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් මේ ගතිනම් ගනසුනි හතකක් තමයි ඉපදාවයට පත් වෙලා දැනින්න ධර්මතාවයක් ඉන්නේ ඕගේ න මම කියන්නෙමයි කියන්නේ මතු බලාපොරොත්තුවක් වනම් මොකත් වෙන්නේ නැහැ ඕකෙන් පිටස්තර දෙෙනක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ පැත්නම් පැවැත්නක් බලාපොරොත්තු වෙනවා හටගත්තයි ප්රණාමයට පත් වෙලා දැනකින්න ධර්මතාවය කරගත්ත ඔබගේ පැවැත්නක් මයි විද්යානය වුනත් විද්යානය. එහෙනම් ඔහොම පැවැත්මක්
이 몸과 마음의 무더기는 바뀌어 무너지는 dharmatā 안에 있습니다. '나'라고 하며 앞날을 바란다 해도 달라지는 것은 없습니다. 이것 바깥의 무언가를 바랄 수는 없습니다. 이어짐을 바란다면, 생겨나 바뀌어 무너지는 dharmatā로 지어진 이어짐만이 드러날 뿐입니다.
වුනත් විද්යානය. එහෙනම් ඔහොම පැවැත්මක් තුළ මම කියන්න වෙලාවක් මී කියන්න වෙලාවක් ආත්මයි කියලා ගන්න එකක්වත් පවතින විදිහක් මනාගික් න. මෙන්න මේ ටික තේරුම් ගත්ත
그러니 그런 이어짐 안에서는 '나'라고 할 때도, '내 것'이라고 할 때도, attā라고 붙잡을 것이 하나라도 남아 있을 길이 없습니다. 이것을 알아들은
මනාගික් න. මෙන්න මේ ටික තේරුම් ගත්ත ධර්මයක් කියා මේ ධර්මය දැන් සැටියක් නැහනේ.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
අනුධර්මය කිරී දැකලා කියලා තියෙන්න. දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා කිරී සැකිලාද කියලා එහෙම හන්න පුළුවන්.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
බුද්ධියෙන් දුන්න ධර්මයක් තියෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරා බුද්ධියලා මෙන්න මේ ධර්මය තේරුම් ගන්න. බුද්ධය නෙමෙලා තේරුම් ගන්න ධර්මය බුද්ධ ධර්මය
슬기로 알아듣도록 주어진 dharma가 있습니다. 부처님께서는 슬기로 이 dharma를 알아들으라고 가르치셨습니다. 그렇게 슬기로 알아듣는 dharma가 부처님의 dharma입니다.
දැන් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ුමුක දේශනාවෙන් කරපු ධර්මය බුද්ධ ධර්මය කිය න්න යන දැන්
이제 부처님께서 몸소 입으로 가르치신 dharma를 부처님의 dharma라고 합니다.
ඒක සැටැරනවා කිව්වන්න කවුද දන්න කවදුවලද කියලා අපි දන්නවා කරන් පරා කාර නක් වනද
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් ලොකු ප්රශ්නය ඇත්තේ අපි ගැත්ත විදිහට සැක අපි ගැක් දේන සැකැරිය අපිට අවබෝධ වෙත දේ අපිට අවබෝධයක් නැති දෙයක් මැකා
지금 큰 문제는, 우리가 붙잡은 대로 의심한다는 것입니다. 우리가 의심하는 것은 우리가 깨달은 것이 아니라, 깨닫지 못한 것입니다.
බුද්ධියට ගෝචර වන ධර්මයක් තියෙනවා හටකක් තමයි උපානයට පත් වෙලා.
슬기에 닿는 dharma가 있습니다. 생겨난 것은 바뀌어 간다는 것입니다.
හත ටාව දන්න ඒ මොත දකින්න
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)