kilesa 태우기
කෙලෙස් දැවිම.
මේ ධ්යාන අවස්ථාවේදී කෙලෙස් පුත්තා හයන්නේ කෙසේදයි පැහැදිලි කර දෙන්නේ. මේ
이 jhāna 자리에서 kilesa를 어떻게 태우는지 밝혀 드립니다.
හයන්නේ කෙසේදයි පැහැදිලි කර දෙන්නේ. මේ ධ්යානයේදී කෙලෙස් නෙමෙයි පුත්ත කෙලෙස් පුච්චන විදර්ශනාව
jhāna에서 kilesa를 태우는 것이 아닙니다. kilesa를 태우는 것은 vipassanā입니다.
කෙලෙස් පුච්චනවා කියලා කියන්නේ කෙලෙස් කියන එක පුච්චනකන් ඉතුරු වෙන එකක් නෙමෙයි. ඒ ඒ මොහොතේ කෙලෙස් නැගෙන යම් ස්වභාවයක් තිබුණනම් ඒ ස්වභාවය නැති කර දමාන ක්රමය තමයි කෙලෙස් ටවීම කියලා අපි කියන්නේ.
kilesa를 태운다는 것은 kilesa라는 것이 태워질 때까지 남아 있다는 말이 아닙니다. 그때그때 kilesa가 일어나는 어떤 모습이 있다면, 그 모습을 없애 버리는 길을 우리는 kilesa 태우기라고 부릅니다.
අති දැන් විනාඩිදහයකට ඉස්සෙල්ලා යම් ක්ලේසයක් තිබුණා නම් ඒ ක්ලේසය විනාඩිදහයකට ඉස්සෙල්ලා තිබ්චේ හේතු නිසා ගොඩනැගිච්ච එකක්. දැන් ලේසයක් නැගෙනවා නම් දැන් නැගෙන හේතු නිසා ගොඩනැගෙන එක. තාවු විනාඩවිද
지금으로부터 십 분 앞서 어떤 kilesa가 있었다면, 그 kilesa는 십 분 앞서 있던 까닭들로 지어진 것입니다. 지금 kilesa가 일어난다면 그것은 지금 일어나는 까닭들로 지어지는 것입니다.
හේතු නිසා ගොඩනැගෙන එක. තාවු විනාඩවිද 10දින් මට ක්ලේශයක් නැගෙන්න පුළුවන් නම්. තාවු විනාඩි දහයක්දී නැගෙන හේතු නිසා තිබුනොත් නැගෙන එකක්.
앞으로 십 분 뒤에 내게 kilesa가 일어날 수 있다면, 그것은 그 십 분 동안 일어나는 까닭들이 있을 때 일어나는 것입니다.
අතීතයේ ක්ලේශය අනාගතයට එනවා නෙමෙයි. අතීතයේ ක්ලේශය අතීතයේදී හේතුව හටගත්තා ඒ හේතු ගෙවීමත් එක්ක එතන ඉවර වුණා. තවත් කෙලෙස් නැගෙන හේතු හේතු තිබුණම් අනුසය තිබුණත් නම් මතු හේතුවක් නැග ආය මතු වෙලා යනවා.
지난날의 kilesa가 앞날로 넘어오는 것이 아닙니다. 지난날의 kilesa는 지난날에 까닭이 생겨났고, 그 까닭이 다하면서 거기서 끝났습니다. kilesa가 일어날 까닭이 또 있고 anusaya가 남아 있다면, 다시 까닭이 생겨 또 솟아오릅니다.
ඒකයි සිද්ධ වෙන්නේ. දිගටම පැවැතගෙන එන කෙලෙස් කියා දෙයක් මිනිස්සු ළඟ නෑ.
벌어지는 일은 그것입니다. 사람에게 줄곧 이어져 오는 kilesa라는 것은 없습니다.
ඈත
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ මොහොත තුළයි ඒ අරමුණ වෙනකොටයි කෙලෙස් ඇති වෙන්නේ.
그 순간 안에서, 그 대상이 다가올 때에 kilesa가 생깁니다.
රාගයට හේතු වෙන අරමුණක් කාපු වෙලාවටයි රාගත සහගත කෙලේසියක් නැගි.
rāga의 까닭이 되는 대상을 만난 그때에 rāga가 섞인 kilesa가 일어납니다.
ඒ කළාම පුද්ගලයාට ද්වේශයක් මතු වුනොත් එහෙම ඒගනඑකල නෙමෙයි මොහොතක් හරි පහුවෙලා මතුවෙන්නේ. ද්වේශයක් නැවිත ද්වේශ සහගත මිසක් තාගයක් කෙලෙස් එතන නැහ. ද්වේශය එතන නැගින්න. ද්වේශයට අුභන්නාව යම්කිසි කෙලේසයක් ැකිලා ඒක එතන නැගිට එනවා.
그런데 어떤 사람에게 dosa가 솟는다면, 그것은 바로 그 자리가 아니라 잠깐이라도 지나서 솟습니다. dosa가 일어날 때는 dosa가 섞인 kilesa일 뿐, 거기에 rāga의 kilesa는 없습니다. 거기서 dosa가 일어납니다. dosa에 걸맞은 어떤 kilesa가 일어나 거기서 솟아오릅니다.
ආයසනය කාර්ය මොනක් ආවද? දැන් රූප කාමයක් මුල් කරගෙන කෙලේසයක් ආවොත්. ඒක රූප කාම ක්ලේශය.
어느 āyatana를 거쳐 왔습니까? 이제 rūpa-kāma를 바탕으로 kilesa가 왔다면 그것은 rūpa-kāma kilesa입니다.
සද්ද කාමයක් නිසා ක්ලේශයක් නැගිමොත් සද්ද කාම ක්ලේසයක්. ඔය විස්තර හර වෙලා යන්නේ.
sadda-kāma 때문에 kilesa가 일어난다면 그것은 sadda-kāma kilesa입니다. 이렇게 낱낱이 나뉘어 갑니다.
විදර්ශනා කරනකොට විභජ්ජවාදී බෙදලා බලන්න ඕනේ. කෙලේසියේ කිව්වහම මේ පොදුව එකටත් එක නාක්. මොනේශයද රූප කාම රූප කාම රේශය ඒක ඇහැයි රූපය ඇතර හටගන්න සිද්ධියත් එක්ක නැගෙන එකක්. ඒ කනයේ ඇති වෙන්නේ නැහ රූප
vipassanā를 할 때는 vibhajjavāda처럼 나누어 보아야 합니다. kilesa라고 하면 이것이 모두 뭉뚱그려 하나인 것이 아닙니다. 어떤 kilesa입니까? rūpa-kāma kilesa는 눈과 빛깔 사이에 생기는 일과 함께 일어나는 것입니다.
නැගෙන එකක්. ඒ කනයේ ඇති වෙන්නේ නැහ රූප කාමගලේ. කනේ ඇති වෙන්නේ ශබ්දය නිසා හටගත්ත මිහිරි සද්දයට බැඳුනහම ශබ්ද කාමලේ. ඒක කන
그 rūpa-kāma kilesa는 귀에서 생기지 않습니다. 귀에서 생기는 것은 소리로 생겨난 달콤한 소리에 묶였을 때의 sadda-kāma kilesa입니다.
මිහිරි සද්දයට බැඳුනහම ශබ්ද කාමලේ. ඒක කන මුල් කරගෙන ශබ්දය මුල් කරගෙන ඒ ටික නිසා හටගන්න විඤ්ඤාණය හටගන්නවා. ඒ
그것은 귀를 바탕으로, 소리를 바탕으로, 그것들 때문에 생기는 viññāṇa가 생겨납니다.
හටගන්න විඤ්ඤාණය හටගන්නවා. ඒ නාහය හටගන්නෙත් නැහැ. දිවය හටගන්නෙත් නැහැ කය හටගන්නෙත් නැහ.
그것은 코에서도 생기지 않고, 혀에서도 생기지 않고, 몸에서도 생기지 않습니다.
නාසය සුව මුල් කරගෙන හටගන්න කක්වේශයක් නැ ගහන කාමක්ේසය ගන්ධ කාමක්ේසය ඒක එතනයි හටගන්නේ.
코와 냄새를 바탕으로 일어나는 kilesa, 곧 gandha-kāma kilesa는 바로 거기서 생겨납니다.
එතකොට චක්ඛු ලෝකයේ පියරූපං අඛාත රූපං එතේසා තණ්හා උප්පජ්ජමාණා උප්පජ්ජති එත්ත නිවීසමාණා නිවීසති වෙනසක් මේක හරියන්නේ නැ. ඇහේ හටගන්නා වූ යම්කිසි තණ්හාවක්
그래서 'cakkhuṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivisamānā nivisati(눈은 세상에서 사랑스럽고 즐거운 것이니, 이 taṇhā는 일어날 때 거기서 일어나고 자리 잡을 때 거기서 자리 잡는다)'라고 합니다. 이것은 달리 되지 않습니다.
නැ. ඇහේ හටගන්නා වූ යම්කිසි තණ්හාවක් ඇටනම් ක්වේශයක් ඇතනම් ඒක ඇහේ උපදිනවා ඇහේ පවතිනවා. ඒකට මුල ඇහැ.
눈에서 생기는 어떤 taṇhā가 있다면, 어떤 kilesa가 있다면, 그것은 눈에서 생기고 눈에서 머뭅니다. 그 뿌리는 눈입니다.
සෝතං ලෝකේ පිය රූපං සසර රූපං එතේසා තණ්හා උප්පජ්ජමානාව උප්පජ්ජති එතනින් විසමානාව කන ලෝකයේ ප්රිය ස්වභාවය මතුුර ස්වභාවයන් විට් හේතුනාව කනෙහි උපදිනවා කනෙහි පවතිනවා. නිරුද්ධ වෙනෙත් එතන. එහෙනම් ඇහෙ
'sotaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivisamānā...' 귀라는 세상의 사랑스럽고 달콤한 모습 때문에 taṇhā가 귀에서 생기고 귀에서 머물며, 그치는 것도 거기서입니다.
පවතිනවා. නිරුද්ධ වෙනෙත් එතන. එහෙනම් ඇහෙ උපදින ේතනාමේ යම්කිසි කෙලෙසයක් ඇත්නම් ඒක කනට යන්නේ නැ. ඒකට කන මුල් වෙන්නේ නැ. නාසය මුල් වෙන්නේ
그러니 눈에서 생기는 어떤 kilesa가 있다면, 그것은 귀로 넘어가지 않습니다. 그것의 뿌리가 귀가 되지 않습니다.
ඒකට කන මුල් වෙන්නේ නැ. නාසය මුල් වෙන්නේ නැහ, දිව මුල් වෙන්නේ නැහැ, කය මුල් වෙන්නේ නැහ. කනේ හටගන්න චිටිලේසය කන මුල්
코가 뿌리가 되지 않고, 혀가 뿌리가 되지 않고, 몸이 뿌리가 되지 않습니다.
වෙන්නේ නැහ. කනේ හටගන්න චිටිලේසය කන මුල් කරගෙන ඒ හිතනු සෝත විඤ්ඤාණය හටගන්නවා මිසක්. චක්ඛු විඤ්ඤාණයකවත් ගාන විඤ්ඤාණය කිවත් ජිවහා විඤ්ඤාණය කිවත් කාය විඤ්ඤාණයවත් ඒ කෙරෙසය හටගන්න. කෙලෙස්
귀에서 생기는 kilesa는 귀를 바탕으로 그와 함께 sota-viññāṇa가 생길 뿐입니다. cakkhu-viññāṇa에서도, ghāna-viññāṇa에서도, jivhā-viññāṇa에서도, kāya-viññāṇa에서도 그 kilesa는 생기지 않습니다.
විඤ්ඤාණයවත් ඒ කෙරෙසය හටගන්න. කෙලෙස් හටගන්නේ ඒ මොහොතේ ඒ ඉන්ද්රියෙන් ඇසුරු කරෙන මුල් කරගෙන එහෙනම් නිමන් වුනේ ඒ තැන්වලමයි.
kilesa는 그 순간 그 indriya로 맞닿는 것을 바탕으로 생깁니다. 그러니 그친 것도 바로 그 자리들에서입니다.
එහෙනම් කෙලෙස් නිමහටිනවා පුළුවන් කෙලෙස් පුච්ච ආරෙනවා කියලා ඉතුරු වෙන එකක් නෑහ තැන විතයි. ඒ නැගිච්ච වෙලාවේ නැගුණා ඒ හිට ගෙවෙනකොට ඒකත් බිඳන්න. ඊට පස්සේ යම්කින්න නැගුණ ආයේ නැගුණා. දැන් හැමදේම මේවාය මුල
그러니 kilesa는 끝낼 수 있습니다. kilesa를 태운다는 것은 무엇이 남아 있다는 것이 아니라 그 자리에서뿐입니다. 일어난 때에 일어났고, 그것이 지나가면 그것도 부서집니다. 그 뒤에 무엇이 일어나면 그것은 다시 일어난 것입니다. 이 모든 것의 뿌리는
වර්තමාන වර්තමානයකෙනවා. ඉක්ම යනද එක්ම යනවා. ආයේ ආයේ ගොඩනාගන්න හේතු තිබුනොත් ආයෙ නැවත නැවතක් නැ කියනවා.
지금 이 순간입니다. 지금 이 순간에 일어나 지나가 버립니다. 다시 또 지어낼 까닭이 있으면 거듭거듭 다시 일어난다고 합니다.
එහ පස්සේද ඉක්ම ඒවා ඉතුරු වෙන එකක් තිබුණා නම් එහෙම කෙලෙස් තියා එහෙම දෙයක්. අරිහත් ඵල චිත්තෙන් ඉවර කරන්න බැහැ.
지나간 뒤에도 남는 것이 있다면, 그런 kilesa라는 것이 있다면, arahatta-phala 마음으로도 끝낼 수 없을 것입니다.
අරිහත් ඵලය පස්සේ කෙලෙන්නේ නැති වෙන්න ක ඉඳගත්ත පොතල් දැනෙක් කලා ඉදගෙන උදරාහලා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
නැගින්නවා අරිහත් වෙනින්න පුළුවන්. ඉඳගෙන නැගි ටිකට කෙලෙස් ඉවරක්.
…일어나면서 arahant가 될 수 있습니다. 앉았다가 일어나는 그 사이에 kilesa는 끝납니다.
ඉතින් අතීතයේ නම් ගෙනාම කෙලෙස් එතන තිබුනේ නැග විද්යාව නැගිලාවට පස්සේ ක්ලේශයට හේතුවෙනවා කියන්නේ. ඒ මොහොතේ පරම් ඉදිරියට
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
කෙලෙස් නැගෙන්නේ නෑ ඒ හිත තුළ චක්ඛු විඤ්ඤාණයක් තිබුණා ඒක අභිසංකාර විඤ්ඤාණයක් වෙන්නේ නෑහැ කෙලෙසුන්ගෙන් ගහන්න නැහ. සෝත විඤ්ඤාණයක් ලැබුණවා ඇහෙනවා විතරයි.
그 순간부터 앞으로는 kilesa가 일어나지 않습니다. 그 마음 안에 cakkhu-viññāṇa가 있었어도 그것은 abhisaṅkhāra-viññāṇa가 되지 않고 kilesa에 붙잡히지 않습니다. sota-viññāṇa가 생겨도 그저 들릴 뿐입니다.
ඇහීමෙන් එහාට ඒක හිතලා නැහ. දාන විඤ්ඤාණයක් ගඩ දුරොත් දැනෙනවා විතරයි. ඒක හිතලා නැහ. ඒ ප්රඥාව මුල් කරගත්තහම එතැනට
듣는 것 너머로 그것을 생각하지 않습니다. ghāna-viññāṇa로 냄새가 오면 그저 느껴질 뿐, 그것을 생각하지 않습니다.
හිතලා නැහ. ඒ ප්රඥාව මුල් කරගත්තහම එතැනට පටන් ගෙන හේතුන්ට ඵලය වශයෙන් කෙලෙස් නැගෙන්නේ නැ. කෙලෙස් කියන්නේ හේතු ඵලය.
그 paññā를 바탕으로 삼으면 그 자리부터 까닭의 열매로서 kilesa가 일어나지 않습니다. kilesa란 까닭과 열매입니다.
හේතුව නිසා නැකිනකොටත් හේතුවත් එක පවතින හේතුවත් එක්කෙනවා. නැවතත් හේතු තිබුනොත් නැගෙද අවශ්ය කරන අරමුණ එනකොට ඒ ක්ලේශය නැගිලා ඉන්නවා. ඒක නවලේසයක්. ඉස්සෙලා තිබුනේ එකනේ. ඉස්සෙලා තියෙන්නෙයි කෙවුන්.
까닭 때문에 일어날 때도 까닭과 함께 머물고 까닭과 함께 사라집니다. 다시 까닭이 있으면, 알맞은 대상이 다가올 때 그 kilesa가 일어나 있습니다. 그것은 새 kilesa입니다. 앞의 것은 그것이었고, 앞의 것은 이미 끝났습니다.
අනන්ත සංසාරය පටන් ඉන්නත් ඔය ක්රමය [උගුර කෑරීම] කෙලෙස් අරන් එනවා කියන එකක්.
끝없는 saṃsāra에서부터도 그 방식대로입니다. [헛기침] kilesa를 지니고 온다는 것은 없습니다.
අවසරයි ස්වාමීන් වහන්ස අනාගාමී ත්රයාට වර්ණ මය කාමරාගය පවතිනවද?
스님, 여쭙겠습니다. anāgāmī에게 kāma-rāga가 남아 있습니까?
අනාගාමී වෙච්ච කෙනෙකුට කාම රාගය පවතින්නේ නෑ.
anāgāmī가 된 이에게는 kāma-rāga가 남아 있지 않습니다.
අනාගාමී වෙනවා කියලා කියන්නේ බලාපොරොත්තුවක් ඇත්නම් අසාරයි කියලා දැක්කෙනවා.
anāgāmī가 된다는 것은 바람이 있다면 그것이 알맹이 없음을 보는 것입니다.
වින්දනය කරන බලාපොරොත්තුව අසාරයි කියලා වැටහෙනට පත්. වින්දනය දැනෙනවා. වින්දනය කරන බලාපොරොත්තුවක් නැහ.
누리려는 바람이 알맹이 없음을 깨닫게 됩니다. 느낌은 느껴집니다. 그러나 누리려는 바람은 없습니다.
අනාකාමය පුද්ගලයාගේ ස්වභාවය ඒකයි. ඇහැට මන වඩන රූප පෙනවා. ඒක මන වඩන ස්වභාවයක් හැට ඒ ස්වභාවය දැනෙනවා.
anāgāmī의 모습이 그렇습니다. 눈에 마음을 끄는 빛깔이 보입니다. 그것이 마음을 끄는 모습이라고 그대로 느낍니다.
මිහිරි හඬක් ඇවිෙනොත් මිහිරිහට දැනෙනවා. මනවදන ස්වභාවය දැනෙනවා. හැබැයි ඒකේ බැඳුන ඡන්ද රාජයක් නැහැ. ඒ පස්සේ හම්බා වෙන්න බලාපොරොත්තුක් නැහ. රස දැනෙනවා. රස නොදැනී යනවා නෙමෙයි. රස රස හැටියටම දැනෙනවා. රසයට බැඳුන චන්ද රාජයක්න.
달콤한 소리가 오면 달콤하게 느낍니다. 마음을 끄는 모습을 느낍니다. 그러나 거기에 묶인 chanda-rāga는 없습니다. 나중에 그것을 얻으려는 바람도 없습니다. 맛이 느껴집니다. 맛이 느껴지지 않게 되는 것이 아닙니다. 맛은 맛대로 느껴집니다. 그러나 맛에 묶인 chanda-rāga는 없습니다.
අන්න එයාවට පංචකාමය යදිනි වින්දනයක් ඇද විඳීමේ බලාපොරොත්තුව නැතුව යනවා අනාකාමික පුද්ගලයා. දැනගැනීමේ බලාපොරොත්තුව කව ඉතුරු වෙන. විඳීමේ බලාපොරොත්තු නැති නිසා.
그래서 그에게 다섯 kāma의 누림이 있더라도, anāgāmī는 누리려는 바람 없이 지나갑니다. 누리려는 바람이 없으니 알려는 바람만 남습니다.
පංචකාමය විඳින්නේ නාහයෙන්, දිවෙන්, කයෙන්. ඇසෙන්, කනෙන් ආධාර ගන්නවා හිතෙන් ආධාර ගන්නවා විඳීමේ පරාපතු නැති වුනාට පස්සේ.
다섯 kāma는 코와 혀와 몸으로 누립니다. 누리려는 바람이 사라진 뒤에는 눈과 귀의 도움, 마음의 도움을 받습니다.
දැන් දිවෙන් ගන්න වැඩක්වත්, කයෙන් ගන්න වැඩක්වත්, සුවණින් නාසයෙන් ගන්න වැඩක්වත් නැති නිසා. එයා භබලය උපදින්නේ දිවනාසය ශරීරය කියන මේ කියන ප්රසාද රූප තුනයි ඇරේ. ඒක නැති. චක්ඛු ප්රසාදයයි සෝතාප්රසාදයයි. ඔය දෙක තමයි ප්රසාද රූප වලින් තියෙන්නේ. අනි තියෙන්නේ වස්තු රූපය.
이제 혀로 할 일도, 몸으로 할 일도, 코로 할 일도 없으니, 그가 brahma 세계에 태어날 때는 혀·코·몸이라는 세 pasāda-rūpa가 빠집니다. 그것은 없습니다. cakkhu-pasāda와 sota-pasāda, 이 둘이 pasāda-rūpa 가운데 남아 있는 것입니다. 그 밖에 있는 것은 vatthu-rūpa입니다.
මනෝ රූපයේ ඒක පහළ වෙනවා. ඇසයි කන විතයි
mano는 그 rūpa에서 일어납니다.
රූපයේ ඒක පහළ වෙනවා. ඇසයි කන විතයි බ්රහ්මය තියන්න කියන්නේ රෝකයි. අනිත් ඉදිරිය තිය දැනගැනීමේ බලාපොරොත් අවශ්ය හරිය තියෙනවා. නැති වුණා නෙමෙයි ඉන්ද්රිය. වෙන විදීමේ බලාපොරොත්තුට පිහිටපු හරියයි නැ.
brahma에게 눈과 귀만 있다는 것이 그것입니다. 나머지 indriya도 알려는 바람에 필요한 몫은 있습니다. indriya가 없어진 것이 아니라, 누리려는 바람에 자리 잡은 몫만 없는 것입니다.
මේක මොනවද මේ රුවද? සරුවද අක්රණීම ඉන්නේ මොනවද කියලා දැනගන්න ඕනේ. මේ රහ මොනවද එහෙම දැනගන්න ඕනේ. මේ ස්පර්ශය මොනවද ඒ එකක්ද? එහෙම දැනගන්න ඕනේ. හැබැයි ඒකෙත් කාමයන් පිළිබඳ ආදීනව දැකගෙන අර ඒක දැනගන්න ඕන කමක් නැහ. හැබැයි කය තියෙනවා ඒ නිසා
이것은 어떤 빛깔인가, 거기 무엇이 있는가를 알고 싶어 합니다. 이 맛은 무엇인가, 그렇게 알고 싶어 합니다. 이 닿음은 무엇인가, 어떤 것인가, 그렇게 알고 싶어 합니다. 그러나 kāma의 ādīnava를 보았으니 그것을 누리며 알고 싶은 마음은 없습니다.
ඕන කමක් නැහ. හැබැයි කය තියෙනවා ඒ නිසා බ්රහ්මයාට කයක් ගොඩනැකෙලා යන්න ඕනේ. ගමන් කරන්න ඕනේ. ඇහෙන් ගමන් කරන්න බැහැ කනෙන් ගමන් කරන්න දන්න බැ. එහෙනම් බලන්න ඕනේ නම්
그러나 몸은 있습니다. 그래서 brahma에게는 몸이 지어져야 합니다. 다녀야 하기 때문입니다. 눈으로는 다닐 수 없고, 귀로도 다닐 수 없습니다.
ගමන් කරන්න දන්න බැ. එහෙනම් බලන්න ඕනේ නම් අහන්න ඕන යන්නත් ඕනේ. අහන තැන්වලද බලන තැන්වල යන්න කයක් තියෙන්න ගත්ත පහද ගන්න කයක් නෙමෙයි. ගමන් කරන්න කයක් හැදෙනවා. ඒ බ්රහ්මණයට කය තියෙනවා. ඒ සඳහා ඔනට මැවෙනවා.
그러니 보고 싶고 듣고 싶으면 가기도 해야 합니다. 듣는 곳, 보는 곳에 가려면 몸이 있어야 합니다. 즐거움을 누리는 몸이 아니라, 다니기 위한 몸이 생깁니다. 그 brahma에게는 몸이 있습니다. 그것을 위해 마음대로 지어집니다.
ඒ සඳහා වන ගමනක් නැත්නම් ඒක අතුුල ගහන් වෙනවා.
그것을 위한 다님이 없으면 그 몸은 사라집니다.
ඉතින් ඇහැයි කනයි මනයි ඔසිය තමයි තියෙන්නේ. මූණක් තියෙනවා පේන්න තියෙන්නේ.
그러니 눈과 귀와 마음, 이것들이 있습니다. 얼굴이 있어서 보입니다.
අවශ්යතාවයක් තියෙනවා. රූප අරමුණු කරන්න අවශ්ය දාපු රූප රාග අරූප රාග ඇරුවා නැහැනේ. කාම රාග හිත නැහැනේ. රූප රාග නිසා රූප පස් වශයට අවශ්ය තියෙනවා. ඒකේ කයක් තියෙනවා. කයේ තිබෙන ආශ්වාද මේ ප්රසාදය නැ. ප්රසාද රූපය කියන්නම්ගේ ඉදිරිය පදයක් නැහැ.
쓰임새가 있습니다. 빛깔을 대상으로 삼을 필요가 있습니다. rūpa-rāga와 arūpa-rāga를 아직 놓지 않았지요. kāma-rāga 마음은 없지만, rūpa-rāga 때문에 빛깔에 대한 쓰임새가 있습니다. 그래서 몸이 있습니다. 그러나 몸이 누리는 즐거움, 이 pasāda는 없습니다. pasāda-rūpa라는 indriya가 없습니다.
කය පරිහර කරනවා අනික් රූපයන්ට දන්න. බණ අහන්න යන්න ඕන ශබ්ද රාගය තියෙනවා නූප රාගය ඒක නූප රාගයත් බණ අහන එක බණ අහන්න හරයි.
몸은 다른 빛깔들을 알기 위해 씁니다. dhamma를 들으러 가야 하니 sadda-rāga가 있고 rūpa-rāga가 있습니다. 그 rūpa-rāga도 dhamma를 듣는 데는, dhamma를 듣기에는 맞습니다.
තව ඒක ඇලලානේ. කොහරි වර කියනකවොත් ඉප්ප වෙලා හැති නැහ යනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
න් මනුස්ස ඉන්න මොලක් කයෙන් ඒ ටික කරගන්නංගේත්රය
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
සම්බන්ධය අපිට ආශ්වාදයක් වෙන ඒ පස්සේ හිතන බලාපොරොත්තුරුවක් ඒවා මුකුත් නැ. ඒ ක්රමයට ඇහැ.
…우리에게 즐거움이 되는 이어짐, 그 뒤에 생각하는 바람, 그런 것은 아무것도 없습니다. 눈도 그런 식입니다.
ඉතින් එතනදි විස්තරයක් පෙලා තියෙනවා කය අසංවරතාවය දුරු වෙලා. ඒ කය එබඳු හැඟීම් වලට පුබුදල වන ගති ලක්ෂණයක් තිබුණන නම් එතකොට මෙන්න මේ විදිහට ඒ කයෙන් කෙරෙන්න තියෙන වැඩක් කොටසක් තියෙනවා නම් ඒ කටසට අර බණ අහන්න ඕනනම් යන්න ඕනේ එතන් දකින්න යන්න කැමතියි ඒ ටික ඉතුරු වෙනවා ඒ සඳහා ඒ සඳහා ගන්න හරිය ආවාදය විත ගන්න ප්රසාද රූපය නෙමෙයි. ඒකයි කියන.
그래서 거기에 풀이가 나와 있습니다. 몸의 saṃvara 없음이 걷혔습니다. 그 몸이 그런 느낌들에 깨어나는 바탕을 지니고 있었다면, 이제는 이렇게 그 몸으로 해야 할 일의 몫이 있다면 그 몫을 위해, 곧 dhamma를 들으러 가야 하면 가고, 보러 가고 싶으면 가는, 그만큼이 남습니다. 그것을 위해 쓰는 몫이지, 즐거움을 누리는 pasāda-rūpa가 아닙니다. 그것이 하는 말입니다.
දැන් මේ කුසල් අකුසල් කියනේ අපි හිතත් වෙනවා කියන්නේ මේකත් ඒ වගේ. යථාබෝධය ලැබෙනකොට එතන් පටන් පින් කියන යමක් ඇට නම් කුසල් පින් දෙකක්.
이제 우리가 kusala, akusala라고 생각하는 것도 이와 같습니다. 참된 깨달음을 얻을 때, 그때부터 puñña라는 것이 있다면, kusala와 puñña는 서로 다른 둘입니다.
පින් කියන ඒවැදී ලෝකයේ යම්කිසි දෙයක් බලාපොරොත්තුවක් තිබුණකනම් ඔහුට දැන් ඒ බලාපොරොත්තුව නැ. කුඹුරු වැඩ කරනකන් කුඹුරු වැඩ කරන ගොවික්. උදැල්ලක් බලාපොරොත්තු වෙනවා. නගුලක් බලාපොරොත්තු වෙනවා. හරක වක් හරි ැටරයක් හරි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒක බලාපොරොත්තු වෙන දෙයක් තියෙනවා. මට දැන් ඉතින් ඊට පස්සේ
puñña로 세상의 무엇을 바라던 것이 있었다면, 이제 그에게는 그 바람이 없습니다. 논일을 하는 동안 논일하는 농부는 괭이를 바랍니다. 쟁기를 바랍니다. 소나 트랙터를 바랍니다. 바라는 것이 있습니다.
දෙයක් තියෙනවා. මට දැන් ඉතින් ඊට පස්සේ කමුරු වැඩ කරන්න බැහැ මට ඕනෙත් නැහැ. මට වැඩකුත් නැහැ. මගේ කතාල දැම්ම. ඕක කිව්වට පස්සේ දැන් එතන් පටන් ගුනක් බලාපොරොත්තු වෙනවාද හරක් බාක් බලාපොරොත්තු වෙනවද? ඒ සඳහා ගන්න තියලාපොරොත්තු වෙනවා.
'이제 나는 더는 논일을 할 수 없고, 하고 싶지도 않다. 내게는 쓸모도 없다. 나는 다 내려놓았다.' 이렇게 말한 뒤로도 쟁기를 바라겠습니까, 소를 바라겠습니까? 그것을 위해 무엇을 바라겠습니까?
දැන් එතන පෝර විටියක් තියෙනවා කුරල දන්න ඔය ඉන්න කියලා තියෙනවා ඔාරපදය මන් න්න.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
දැන් කුඹුරු වැඩීම ඇතර වෙන පෝම ිටි ආසාව තියෙනවා. නැ කුඹුරල දාන පෝරා ආසාවක් නැහැ. ඒක වැඩ කරන කෝද? කුමුරු වැඩ කරන තියෙන උපකලට දැන් අහන්න ඒකත් බැහ. මෙන්න මෙහෙම ක්රමයක් තියෙනවා.
이제 논일을 그만두었는데 거름 자루를 바라는 마음이 있겠습니까? 없습니다. 논에 뿌릴 거름을 바라는 마음이 없습니다. 어디서 그 일을 하겠습니까? 논일하는 연장에 대해 묻는 것조차 없습니다. 바로 이런 방식이 있습니다.
ඉතින් මේකෙදී පෙන්නනවා යමක් අත්ඇරලා ගිය ගමන් ප්රශ්නය ආවේ.
그래서 여기서 보여 주는 것은, 무엇을 놓아 버리자마자 생긴 물음입니다.
හරියට ගින්නක් ගහලා ිචන දරත් අයින් කරලා ගෙනිත් අයින් කරලා දැමහම පොළොවේ රස ටිකක් දවසක් හිටෙනවා
마치 불을 지핀 뒤 타던 장작을 치워 들고 가 버려도, 땅에 열기가 하루쯤 남아 있는 것과 같습니다.
ඒ පුද්ගලයා අර තියෙන හැඟීම් ඉවත් වුනාට අර ඇති වෙන්නාම මානසිකත්වයට කායකත්වය පෙළගැනීම ටික දවසක් යනවා සංවර වෙන්න.
그 사람도 그 느낌들은 걷혔지만, 몸이 마음의 상태에 맞추어 줄을 서는 데, saṃvara가 자리 잡는 데 며칠이 걸립니다.
ඒක ක්රමානුකූලව අර ගින්දර පත්තු කළේ නැති වෙලාංචයෙන් ගිනි නිවි නිවී යනවා අර මනස සංවරය දක්ක නම් සුද්ධ වෙලා යනවා. එහෙම අවස්ථාවක් තියෙනවා.
그것은 차츰차츰, 불을 다시 지피지 않으면 불이 사그라들어 꺼지듯이, 마음이 saṃvara를 보면 깨끗해져 갑니다. 그런 때가 있습니다.
ඒ නිසා තමයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනයක් කරේ කල්පතියාම සතර සතිපට්ඨානය ඉන්තිය සංවර කරගන්න.
그래서 붓다께서 알맞은 때에 네 satipaṭṭhāna로 indriya를 saṃvara하라고 가르치셨습니다.
එතකොට හය මාසයක් තිස්සේ මහන්සිලා හදපු රෝධය වගේ ඇද පවුදු මුකුත් නැ. එහෙමනම් මාසෙ හදිසිය හදපු රෝධය වගේ ඇද පදු තියෙනවා. හෝදේ බව සත්තු වුණා. ඒක ටික
그러면 여섯 달 동안 애써 닦은 길처럼 울퉁불퉁한 데가 하나도 없습니다. 그러나 한 달 만에 서둘러 닦은 길처럼 하면 울퉁불퉁한 데가 있습니다.
තියෙනවා. හෝදේ බව සත්තු වුණා. ඒක ටික කාලයක් එනවා පළවර.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඉතින් 60ස් පිරුණු මහතන නමක් හා සමානයි කියලා සංවරත්තයට පෙන්න උපමාව වෙනවා.
그래서 saṃvara를 보여 주는 비유로 '예순 vassa를 채운 큰스님과 같다'고 합니다.
හැබැයි හත්තා අවුරුද්දෙන් රහත් වෙලා ඉන්නත් පුළුවන්.
그러나 일곱 살에 arahant가 되어 있을 수도 있습니다.
හැබැයි අපි මේ සංවරක්යට පෙන්නනකොට උපමාර ගන්නේ 60ක් පිරුනුතන තමා
그러나 우리가 saṃvara를 보여 줄 때 드는 비유는 예순을 채운 분입니다.
මේ 60 වස් පිරෙනකොට එයා අරිසත්වයට පත් වෙනවා. අවුලුව 60ක් ගියාට පස්සේ එයාගේ වාසනා කවේලේසයක්වත් තිබුන නම් ඒවා ඔක්කොම ගෙවිලා ගෙවිලා ගිහිල්ලා දැන් සංඝරත්ය සුද්ධ වෙලා ඉස්සරයි.
예순 vassa를 채울 때쯤 그분은 ariya의 자리에 이릅니다. 예순 해가 지나면 그분에게 vāsanā kilesa가 조금이라도 있었다 해도 모두 닳고 닳아 없어져, 이제 saṃvara가 깨끗해져 있습니다.
අන්න ඒ වගේ තමයි අර කිව්ව අර වාසනා කෙලෙස් වලින් ඇති වෙන්නා වූ විශිත්තතාවයන් තමයි මුල් කාලේ තියෙන්නේ.
바로 그와 같이, 앞서 말한 vāsanā kilesa에서 생기는 엉뚱한 버릇들이 처음 시절에는 남아 있습니다.
උපදින ක්ලේශයක් නැති නිසා කෙලෙස් නිසා වෙන එකක් යමක් හිතේ හටගන්නේ නැහැ. සසර පුරුදු වශයෙන් තිබෙන ඒවා. අර වතුරෙක් වගේ පැන්න
생겨나는 kilesa가 없으니 kilesa 때문에 마음에 무엇이 생겨나지는 않습니다. 그것들은 saṃsāra의 버릇으로 남아 있는 것들입니다.
වශයෙන් තිබෙන ඒවා. අර වතුරෙක් වගේ පැන්න අවස්ථාව එහෙම ඔය වගේ අවස්ථාවේදී 60 වශ පිරුනානම් උන්වහන්සේටත් ඕක්කොම සිහින්න නැකොට අකමාවෙලා යනවා. ඊට පස්සේ ඒවා හිදින්න. අසන් වර ගත්තේ නැති වෙලා යනවා.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
සතර සතිපට්ඨානය ගත කරන්න නම් මනාසියෙන් ඉඳලා මේවා සුද්ධ කරගන්නවා. ඒකයි වෙනස.
네 satipaṭṭhāna로 지낸다면 바른 마음으로 지내며 이것들을 깨끗이 합니다. 그것이 다른 점입니다.
අන අපි දකින්න ඕනේ මෙහෙමයි. අනාගාමී වුනාද කියට තියන්න යන්නේ නැතුව රහත් වුනේ නැහැනේ. ඔතන හිත තියාගන්න ඕන. හැම වෙලේම ඔයින් මෙහාට නම් හිත තියන්න යන්න එප ඩක් කියිය ඔත වෙලා තියෙන්න. ඔතට එහා හිත තියන්න ගියාම මිනික්ෂිත්තේ.
우리가 보아야 할 것은 이렇습니다. 'anāgāmī가 되었나' 하는 데 마음을 두러 가지 말아야 합니다. 아직 arahant가 된 것은 아니지요. 거기에 마음을 두어야 합니다. 언제나 그보다 이쪽에만 마음을 두고, 그 너머로 마음을 두려 하지 마십시오. 그 너머로 마음을 두러 가면 마음이 흩어집니다.
මොකද කාට හරි කියන්න දැන් මන හිතෙන්නේ මම අනාගාමී කියලා. ඔහොමගිය කියනකොට මොකක් හරි කෑල්ලක් මතු වෙලා එනවා.
왜냐하면 누구에게 '이제 내가 보기에 나는 anāgāmī다'라고 말하며 그렇게 가다 보면, 무엇인가 한 조각이 솟아오르기 때문입니다.
එතකොට දැන් ප්රශ්නයක් මතු වෙනවා. එතකොට මට එහ මෙහෙම එකක් මතු වුනේ. ඉතින් අපි
그러면 이제 물음이 하나 솟습니다. '그러면 내게 이런 것이 솟았는데' 하고 말입니다.
මට එහ මෙහෙම එකක් මතු වුනේ. ඉතින් අපි දැන් විසියක් එනවා අනාගාමී කියන කෙනාට එහෙම අහනවත් ගන්නේ නැහ පොඩක් හොයලා බලන්න ප්රශ්නයක් එනවා. ඔය මොනේ මළගත්ත නැහැ
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
රහත් වෙලා නැහැනේ. අරිහත්න පත් නැති ආකට ප්රතිඥාමය නැහැ. ඒ කියන්නේ උද්දාමයකුත් මග. මම තව අනන්දතාව ඉන්න. මොකද මේ වැඩේ වෙර කරගත්තෙත් අප්රමාද වෙන්න එතකොට එහෙනම් අරිහත් පත්ත දවසක මරිහත් දැනගන්නවා. එතකම් මගේ ගමන ඉවරන්න නැති නිසා මම කත උද්දාමයක මලක තියෙන ලබනක මට ගන්න බැ.
아직 arahant가 되지 않았지요. arahatta에 이르지 못한 이에게는 paṭiññā가 없습니다. 곧 들떠 기뻐할 일도 없다는 말입니다. 나는 아직 갈 길이 남아 있습니다. 이 일에 힘을 쓰는 것도 appamāda하기 위해서입니다. 그러니 arahatta에 이른 날에는 arahatta를 스스로 압니다. 그때까지는 내 길이 끝나지 않았으니, 나는 들떠 기뻐할 몫을 가질 수 없습니다.
එක්තරා භික්ෂූන් වහන්සේ එනවා තමා හොඳට උත්සාහය වීරියෙන් ඉදෙනවා. උත්සාහය විරිය අඩු කරලා ඉන්නවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ යනවා ඇයි මහන් උත්සාහ කරන්න නැද්ද ස්වාමීන් අනාගාමී තත්ත්වයට මම පත් වෙලා ඉතින් මම දැන් ඉතින් නොගියක් ඉතින් ප්රශ්නයක් නැහැනේ මට බඹල ඕනේ යන්නේ. ඒක තම උත්සාහ කරන්නේ නැහ.
어떤 bhikkhu가 처음에는 애씀과 viriya로 잘 지냈습니다. 그러다 애씀과 viriya를 줄이고 지냈습니다. 붓다께서 가시어 '왜 애쓰지 않는가?' 하고 물으셨습니다. '스님, 저는 anāgāmī에 이르렀습니다. 이제 더 나아가지 않아도 문제가 없지 않습니까. 저는 brahma 세계로 가면 됩니다. 그래서 애쓰지 않습니다.'
මහණ අසූචය ටිකක් අතේ ගෑයලා තියලා අත පිහිලා ඉබලා බැලුවහම මොකද වෙන්නේ? සුවඳ පේන්නේ නැතුව
'bhikkhu여, 손에 똥을 조금 묻혔다가 손을 닦아 내고 맡아 보면 어떻게 되느냐? 냄새가 드러나지는 않지만…'
එහෙනම් කාම රාගය පේන්නේ නැතුවද තව ගෑවිච්ච ගන්න තියෙනවා ඕකගන්න
'그와 같이 kāma-rāga가 드러나지 않을 뿐, 아직 묻어 있는 것을 걷어 내야 한다.'
අනාගාමී පැලිනවාක් කිය උදාමයෙන් යන්න එපා. ඔය ගමන තව තියෙනවනේ. ඔය ගමත් අරගන්නවා. අප්රමාද වෙනවා. ඒ පාර උන්වහන්සේ සංවීට පත් වෙන අප්රමාදකට වෙන අරිහත් පත් වුණා.
'anāgāmī에 이르렀다고 들떠 기뻐하며 가지 마라. 그 길이 아직 남아 있지 않느냐. 그 길도 마저 가거라. appamāda하거라.' 그러자 그 스님은 saṃvega를 일으켜 appamāda하여 arahatta에 이르렀습니다.
ඉතින් මෙන්න මේ වගේ අපිට අනාගාමීද සෝවාන්ද ඕවා හොයන්න නෙමෙයි ඕනේ රහත් වෙලා. ඒතනම්
이처럼 우리는 anāgāmī인지 sotāpanna인지 그런 것을 찾을 것이 아니라 arahant가 되어야 합니다.
ඕවා හොයන්න නෙමෙයි ඕනේ රහත් වෙලා. ඒතනම් මම කාගමට සිය කියන්න අල්ල ඇදයි. මම අහවතන කියලා කියන්නේ තු කෑල්ල තියාරි
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒ නිසා ඉවර කරගෙනයි මම කහලා හරි නම් කියන්නේ අර කරගත් ඔබ කරගන්න හැබැයි මාර්ගයක් මෙහෙම තියෙනවා ඔලාගෙන යන්න මහත්තය ඒක අත්දැකලා තියෙනවා. ඒක උද්දාමීද කෑලලා තව මම පත් වෙලා නැහැ. සතුටු වෙන්න කෙනෙක් තව ගිය නැහ ඉවරතන. කවද සතුටු වෙන්නේ කෙළවර කළා කියලා මට වැටච්ච දා එදා වෙනකන් මගෙන් කවුරු ඇහුවත් කොතනද කියලා කියන්න යන සිරිතක් නෙමෙයි. උද්දාමයකුත් නෙමෙයි නවතිනෙහෙකුත් නෙමෙයි. ඒක තැන ගන්න ඕන
그러니 다 끝마친 뒤에야 '나는 해냈다, 당신도 해내십시오'라고 말하는 것입니다. 다만 '이렇게 가는 길이 있습니다, 나는 그것을 겪어 보았습니다'라고는 말할 수 있습니다. 그것으로 들떠 기뻐하지 않습니다. 나는 아직 더 이르지 못했습니다. 기뻐할 만한 이는 아직 끝까지 가지 않았습니다. 언제 기뻐하느냐 하면, 끝을 보았다고 내게 와닿는 날입니다. 그날까지는 누가 물어도 '어디에 와 있다'고 말하는 것이 우리의 법도가 아닙니다. 들떠 기뻐하지도 않고, 멈추지도 않습니다. 그 자리에 이르러야 합니다.