있는 듯 보이는 māyā
ඇතිසේ පෙනෙන මායාව
බුද්ධි හේසා මහාරාජ අරිය අත්ථී යෝ අට්ඨය අට්ඨයකෝ සිත්වා යථා ධම්මා පටිරෝ ආයතිං සංවරං ආපජ්ජti දැන් මේ පෙන්නලා
"Vuddhi hesā mahārāja ariyavinaye, yo accayaṃ accayato disvā yathādhammaṃ paṭikaroti, āyatiṃ saṃvaraṃ āpajjati."
ආයතිං සංවරං ආපජ්ජti දැන් මේ පෙන්නලා තියෙන්නේ සාමාන්ය සූත්රයේ පෙන්නපු විතරයක් හැටියට පෙන්නවා මේ කාන් මේකෙන් පෙන්නන්නේ මේක
여기서 보여 주는 것을 보통 sutta 풀이에서는 그저 그렇게만 보여 줍니다. 하지만 이 말이 참으로 보여 주는 것은 이것입니다.
වෘද්ධිය බලාපොරොත්තු වෙන ලෝක සත්වයා යා. යන්නේ වෙන කමදීම මේ පැවැත්ම අල්ලගෙන මම කොඩනගාගෙන මමෙක් ජය ගන්න. නමුත් නියම විදිහට ගන්නවා නම් මේ උද්ධිච්චේ මහාරාජය අරිය විහෝ
vuddhi를 바라는 세상 사람들은 다른 길로 갑니다. 이 있음을 붙잡고 '나'를 쌓아 올려 '나'로서 이기려 합니다. 하지만 제대로 받아들인다면 'vuddhi hesā mahārāja ariyavinaye'입니다.
අට්ඨය මේ ආර්ය විගෙහ යමක් ඉක්ම යනවා. එතකොට අන්න ඒ ඉක්ම යන එක දකින්න ඕනේ. මොහොත ඉක්ම යනවා. මොහොත හදවන්න බැහ. මොහොද කියන්නේ බවක් තරකුණුක් නෙමෙයි. ඉක්මන ධර්මතාවයක්.
accaya란, 이 ariya vinaya에서는 무엇인가가 지나가 버린다는 뜻입니다. 그러니 바로 그 지나가 버림을 보아야 합니다. 한때는 지나가 버립니다. 한때를 붙들어 둘 수 없습니다. 한때란 무슨 있는 것이 아니라 지나가 버리는 dhammatā입니다.
මෙතන් මේක ආයෙ දැක්කන්න ඉක්මනේ ධර්මතාවයන් පස්සේ ඒ හඹායනයක සංගරණ කර ගැනීමට කියනවා
여기서 이것을 다시 보면, 지나가 버리는 dhammatā를 뒤쫓아 가는 것을 saṃvara하라는 말입니다.
නැවත වාරයක් ඒ ආයතින් සංවරං ආපදෙන්න ඉක්ම විකට කරන්න දෙයක් නැහැ. මෙච්චර එකක් දැන් අපිට කරන්න දෙයක් නැහැ. එහෙනම් පුත ආරති සංවරය
다시 한 번, 'āyatiṃ saṃvaraṃ āpajjati'입니다. 지나가 버리는 것에 대해서는 할 수 있는 일이 없습니다. 이미 이렇게 된 것에 대해 지금 우리가 할 수 있는 일은 없습니다.
දෙයක් නැහැ. එහෙනම් පුත ආරති සංවරය පිහින්න ඕනේ නැහින්ම මතුවට මම මේ ඉක්ම යන්නා වූ රාග ද්වේශ මෝහ වැඩපිදිට පස්සේ යන්නේ නෑහ කියලා සංර වෙන්නේ. එතකොට වෘත්තියක් ලැබෙනවා. ඒක තමයි අරින්නේ චිත්ත
그렇다면 아들아, 앞으로의 saṃvara를 세워야 한다. 곧 '앞으로 나는 이 지나가 버리는 rāga, dosa, moha의 흐름을 뒤쫓아 가지 않겠다'고 다잡는 것입니다. 그러면 vuddhi를 얻습니다.
වෘත්තියක් ලැබෙනවා. ඒක තමයි අරින්නේ චිත්ත චෛත රූප නිබ්බාන යන මේවා පිළිබඳව යහා ආකාරය දැනගත්තත් බලාපොරොත්තු වෙනවා කියනවා. දැන් මෙතනදිත් අපි දැනගන්නේ චිත්ත
바로 그것이, citta, cetasika, rūpa, nibbāna에 대해 있는 그대로의 모습을 알기를 바란다고 하는 말입니다.
කියනවා. දැන් මෙතනදිත් අපි දැනගන්නේ චිත්ත කියනකොට මෙතන තියෙන්නේ මෙහෙමයි. අ රූප, වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ කියන්නේ මේ වර්තමාන අල්ලන්න වෙලාවක් ඇති ඇහිටිය ගහන
이제 여기서도 우리가 citta라고 할 때 알게 되는 것은 이렇습니다. rūpa, vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa란, 지금 이 순간에는 붙잡을 틈이 없는 것입니다.
වර්තමාන අල්ලන්න වෙලාවක් ඇති ඇහිටිය ගහන මොහොදක් මෝටි ගහන පදුවක් ත්තක් තියන්න වෙලාවක් ඇති හිම
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
හැබැයි රූප ස්කන්ධය කියන්නේ ඕකට අතීත අනාගත වර්තමාන කියුම් ගන ගුරළඟ හීනප්රි රූපයයි යමක් පේන්නේ ඒ සියල්ලම රූපස්කන්ධය
하지만 rūpakkhandha란 그것과 달리, 지난 때·올 때·지금의 것, 가늘거나 굵은 것, 멀거나 가까운 것, 낮거나 높은 것, 무엇이든 rūpa로 보이는 것, 그 모두가 rūpakkhandha입니다.
රූපය කියන්නේ වර්තමාන මාත්රය රූපක් කඳින කියන්නේ අතීත අනාගත වර්තමාන සියුම් ඝන හීන ප්රණීත දුර ළඟ රූපය යමක්වා නම් ඒ සියල්ල කරළ වෙන රූපස්කාරය
rūpa란 그저 지금 이 순간의 것일 뿐이고, rūpakkhandha란 지난 때·올 때·지금의 것, 가늘거나 굵은 것, 낮거나 높은 것, 멀거나 가까운 것, 무엇이든 rūpa인 것을 모두 하나로 묶은 것입니다.
එතකොට මනසේ ස්වභාවයක් තියෙනවා. අතීතය අරමුණු කරන්න පුළුවන්. ගෙවිච්චා ගෙවි ගෙවිච්ච දේවල් ගෙවුණ හැටියට අරමුණු කරන්න පුළුවන්. වර්තමාන මාත්රයා බැහැ ගෙවිලා යනවා. ගෙවිට කෑන අරමුණු කරගන්න.
그런데 마음에는 한 가지 바탕이 있습니다. 지난 때를 마음에 둘 수 있습니다. 지나가 버린 것들을 지나간 그대로 마음에 둘 수 있습니다. 그저 지금 이 순간의 것은 그럴 수 없습니다. 지나가 버리기 때문입니다. 지나가 버린 것을 마음에 두는 것입니다.
ගොඩනගන්න නිර්මාණ නිර්මකට දෙමින් ඉන්න එක අරමුණු කරන්නේ. වර්තමානයේ ඒක ක්රියාත්මක නැති දකිනවා. මෙන්න මේ අතීත අනාගත අමා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
නැති දකිනවා. මෙන්න මේ අතීත අනාගත අමා තුන්කාලයේ රූප මුල් කරගෙන යම්කිසි සම්පිඩනයක් කරගත්තා මෙන්න මේ අතීත අනාගත වර්තමාන තුන් කල් අරමුණු කරන්න පුළුවන් මනසේ හැකියාව නිසා ස්කන්ධය අරමුණු කළ හැ.
이렇게 지난 때·올 때·지금, 세 때의 rūpa를 뿌리로 삼아 어떤 뭉침을 만들어 냅니다. 지난 때·올 때·지금, 세 때를 마음에 둘 수 있는 마음의 힘 때문에 khandha를 마음에 둘 수 있는 것입니다.
ඒ කියන්නේ ලෝක සත්වයා මේ රූප බොලයි ආසා කරන්නේ. රූප මාත්රයට නෙමෙයි. රූප පොදියක් ඇති දෙයක් තිය මනසේ උරනගාම.
곧 세상 사람들이 바라는 것은 rūpa 꾸러미입니다. 그저 rūpa 하나가 아닙니다. 마음속에 쌓아 올린, 있는 것처럼 보이는 rūpa 꾸러미입니다.
පිහිටිරවෙන ආශ්වාදයට වැදෙනවා. වේදනා පොඩියක් වේදනා ක්ෂණයක් නෙමෙයි. වේදනා ස්කන්ධයට වැටෙන්න අතීත අනාගත වර්තමාන, සියුම් ගන සීන ප්රණීත දුර වේදනායයි යමක් නම් ඒ තියන සම්පිඩනය කළ යුතු එක වේදනා
그렇게 세워진 assāda에 걸려듭니다. vedanā도 꾸러미이지, vedanā 한 khaṇa가 아닙니다. vedanākkhandha에 드는 것은 지난 때·올 때·지금의 것, 가늘거나 굵은 것, 낮거나 높은 것, 멀거나 가까운 것, 무엇이든 vedanā인 것, 바로 그것을 하나로 뭉친 것입니다.
ස්පර්ශය.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
අන්න තුන්කල් තුන්කල් දකින්න පුළුවන් අරමුණු කරන්න පුළුවන් මනසේ හැකියාව නිසා මේ ස්කන්ධය එකක් වශයෙන් ගන්න. අරගෙන
보십시오, 세 때를 보고 마음에 둘 수 있는 마음의 힘 때문에 이 khandha를 하나로 받아들입니다. 그렇게 받아들인 것이 khandha 꾸러미입니다.
ස්කන්ධ පොඩිය. නැහ වේදනා පොඩියකට ආසා කරනවා. මාත්රයකට නේද? දැන් හැම වෙලේම
그렇지 않습니까? vedanā 꾸러미를 바라는 것이지, 그저 한 khaṇa를 바라는 것이 아니지 않습니까?
කරනවා. මාත්රයකට නේද? දැන් හැම වෙලේම චන්ද රාගයක් ගොඩනැගින්නේ මේ පොඩි වලට රූප පොඩි, වේදනා පො, සංඥා පොලි, සංඛාර පොඩි. මෙන්න මේ පොඩි සම්පිඩනයට තමයි. ලෝක සත්වයා පැවැත්මක් ඇතික් හිටාගෙන ඒකේ ආශ්වාද බැඳ.
이제 늘 chanda-rāga가 쌓이는 곳은 이 꾸러미들입니다. rūpa 꾸러미, vedanā 꾸러미, saññā 꾸러미, saṅkhāra 꾸러미. 바로 이 꾸러미 뭉침에 세상 사람들은 있음이 있다고 여기고 거기에 assāda를 묶습니다.
මෙන්න මේ පොඩි වලට බැඳෙන ආශ්වාදය අහලා අත්තය දැක්ක ගෙවිලා ගියෙන් පූන්ය වෙච්ච දෙයක් පිළිබඳව පවතිනේ නැති මායා දර්ශනය කරයි මේ ආසවාද බඳින්නේ. ඇති දේකට නෙමෙයි.
이 꾸러미에 묶이는 assāda는, 이미 지나가 버려 텅 비게 된 것에 대해 있지도 않은 māyā의 모습을 그려 놓고 거기에 묶는 assāda입니다. 있는 것에 묶는 것이 아닙니다.
ඇති දේ හිතේ මවාගන්න ගොඩනගාගත්ත දේ කෙනා කියලා දැක්කට පස්සේ හිත්තයකට ආශ්වාද බඳිනවා මිසක් ඇත්තක් කොහෙද ලෝකේ තියෙන්නේ ආශ්වාද තැන් අල්ලගන්න එකක් තියෙනවා.
있는 것을 마음속에 그려 내고 쌓아 올린 것을 '누군가'라고 보고 나서 그 생각에 assāda를 묶을 뿐, 세상 어디에 참된 것이 있습니까? 붙잡을 assāda가 어디 있습니까?
අල්ලගන්න වෙලාවක් නැහැ. මොහොතක් ගන්නේ විරුදයක්. වර්තමානයට අල්ලන්න වෙලාවක්
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
විරුදයක්. වර්තමානයට අල්ලන්න වෙලාවක් නැහැ. වර්තමාන වචන කියන්නවත් වෙලාවක් නැහැ. මොහොතෙන් නෙවෙලා අතීතය කියන්නේ.
지금을 붙잡을 틈이 없습니다. '지금'이라는 말을 할 틈조차 없습니다. 한순간에 지나가 버린 것을 지난 때라고 합니다.
රූපක්ෂණ, වේදනා, සංඥාණ, සංඛාරක්, විඤ්ඤාශන ඇහිටිය අහන මොහොත කෝටි යන කටයකින්න.
rūpa의 khaṇa, vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa는 눈 한 번 깜빡할 사이에 셀 수 없이 지나가 버립니다.
එහෙම වුණාද අපිට අල්ලගන්න තියෙන එක රූපයක්වත් වේදනාවක්වත් සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණයක් කොයිද? අපි අද රූප කියන්නේ වේදනා කියන්නේ,
그렇다면 우리가 붙잡을 수 있는 rūpa 하나, vedanā 하나, saññā, saṅkhāra, viññāṇa 하나가 어디 있습니까?
කොයිද? අපි අද රූප කියන්නේ වේදනා කියන්නේ, සංඥා කියන්නේ, සංඛාර කියන්නේ විඤ්ඤාණය කියන්නේ පොඩිවල සෙනවනට නෙමෙයි. ක්ෂණයක් දැනගන්නවත් වෙලාවක් සත්වයෙකුත් නැහ.
오늘 우리가 rūpa, vedanā, saññā, saṅkhāra, viññāṇa라고 부르는 것은 꾸러미를 두고 하는 말이지, khaṇa를 두고 하는 말이 아닙니다. khaṇa 하나를 알아챌 틈조차 가진 산 것은 없습니다.
වර්තමාන අක්ෂන කියන එක ඇහිටිය ගහනොතින් ගෙවිට යනවා. හැබැයි ගෙවිලා කියිය අතීත පොදී ඉවර කරන්න නැ. නාමගෝත්ත නැතිව නාම
지금의 khaṇa라는 것은 눈 깜빡할 사이에 지나가 버립니다. 하지만 지나가 버린 지난 때의 꾸러미는 끝낼 수가 없습니다.
පොදී ඉවර කරන්න නැ. නාමගෝත්ත නැතිව නාම ගෝත්ත තිගන්න නැ. අන්න නාම ගෝත්රයට
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ගෝත්ත තිගන්න නැ. අන්න නාම ගෝත්රයට කිව්වා අයිති.
그것이 바로 nāma-gotta에 속한다고 한 것입니다.
අතීත මත සතනං වැටි නාම ගෝතරය දෙවිච්ච මතන සතං ඒ මතක සතන හරෙ අගන්න නිර්මානාත්මක මතන සටහන් මේ නවත කරපු කොරමාන
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ක්රියා පොඩිය ක්රියා පොඩියක් නෙමෙයි ක්රියා මාත්රය ක්රියා මාත්රයක් වලින් ක්රියාත්මක වෙනකොට අතීතයක් ගොඩනැගෙනවා මදන සටහනට වැෙනවා.
함의 꾸러미, 아니 함의 꾸러미가 아니라 그저 함일 뿐입니다. 그저 함들로 움직일 때 지난 때가 쌓이고, 그것이 마음에 남은 자국 속으로 들어갑니다.
සිහි කරනකොට අතීත අනාගතය ගැන අනාගත පොඩියක් නිත්පාදනය වෙනවා. ඔක්කොම දෘට් පොඩි. මේ දෘට්ඨි පොඩි ඇල්ලගත්ත දෘෂ්ට සම්පිඩනයන් තමයි අපි ආකාර වඳින්නේ. ඇති දේවල් තියෙන හිතා ඉන්නවා. ඇති සේ පේන
떠올릴 때, 지난 때와 올 때에 대해 올 때의 꾸러미가 만들어집니다. 모두 diṭṭhi 꾸러미입니다. 붙잡은 이 diṭṭhi 꾸러미, diṭṭhi 뭉침에 우리는 assāda를 묶습니다. 있는 것들이 있다고 여기며 지냅니다.
දේවල් තියෙන හිතා ඉන්නවා. ඇති සේ පේන මායාවක් බව දැනගත්තට පස්සේ මායාවක් ඇති සේ පෙනි අල්ලන්න එකක් කොයින්ද
있는 듯 보이는 māyā라는 것을 알고 나면, 있는 듯 보이는 māyā에서 붙잡을 것이 어디 있겠습니까?
මේ ක්රියාධාමීය හේරුඵල ියාධාමී නිච්චයි කියලා දැනගත්ත අපි අහුවෙලා ඉන්නේ මායාවකට බව දැනගත්තහ. නැවතත් මායාවට හිටග මුලාවත් යනවා. එතකොට දකින මොකක්ද අසාරත්වය අහරිනම් මායා පොදිය.
이 kiriyā-dhamma, 까닭과 열매로 이어지는 kiriyā-dhamma가 어떠한지 알고 나서, 우리가 māyā에 걸려 있다는 것을 알았습니다. 그런데도 다시 māyā에 서서 헷갈림으로 갑니다. 그러면 무엇을 보아야 합니까? 알맹이 없음, 곧 māyā 꾸러미입니다.
පංචස්කන්ධය කියන්නේ මායා පොඩියක්. පංචස්කන්ධය දුක්ඛස්කන්ධය කිව්වේ මායා පොඩි පතිකින් තමයි මේ දුක විදින්නේ.
pañcakkhandha란 māyā 꾸러미입니다. pañcakkhandha를 dukkhakkhandha라고 한 것은, 바로 이 māyā 꾸러미들로 이 dukkha를 겪기 때문입니다.
ඒකේ උපාදානොත් මොකද කරන්නේ? දුක විඳෙන. දුක්ඛස්කන්ධයයි දුක්ඛ උපාදානස්කන්ධයයි. උපාදාන කරනවා කියන්නේ දුකට බැඳෙනවා.
거기서 upādāna는 무엇을 합니까? dukkha를 겪게 합니다. dukkhakkhandha와 dukkha upādānakkhandha입니다. upādāna한다는 것은 dukkha에 묶인다는 뜻입니다.
බැඳුනහම දුක බිඳිනවා. එතකොට වේදනා සංඥා කො දුක් දුක්ඛද වේදනා සංඥා ගොඩනැගෙනවා. වේදනා සංඥා ගොඩනැගෙනකොට ඒවත් පොඩි පවතමක් වෙනවා. පොඩි අල්ලගෙන ඉන්නම් දෘට්චිය ඉඳගෙන දුක් වේදනා විදිහ.
묶이면 dukkha를 겪습니다. 그러면 괴로운 vedanā와 saññā가 쌓입니다. vedanā와 saññā가 쌓일 때 그것들도 꾸러미가 되어 이어집니다. 꾸러미를 붙잡고 있으면 diṭṭhi에 머물러 괴로운 vedanā를 겪습니다.
දුක් පොදියක් ගොඩනගනවා නිසා. දුක් පොදියක් නිර්මාණය කියලා වැඩපිලක් තුළ යනවා නිසා.
dukkha 꾸러미를 쌓아 올리기 때문입니다. dukkha 꾸러미를 만들어 내는 흐름 속으로 들어가기 때문입니다.
තව්කම සත්වය සත්වයා කියන්නේ මායා දුක්පදිය මායාව උපදිය ගොන්නැගෙන හැකි දැනගත්තහම හරයක් නැහ කියලා අථාගත්තය දැනගත්තහම
산 것, '산 것'이라는 것은 māyā의 dukkha 꾸러미입니다. māyā가 생겨나고 쌓일 수 있다는 것을 알 때, 알맹이가 없다는 있는 그대로의 모습을 알 때…
[උගුර කෑරීම]
[목을 가다듬는 소리]
ඊටම ලෝකයේ දෘෂ්ටියෙන් අල්ලගෙන මම විපනාග පංචස්කන්ධය කියන්නේ දෘට්ටියෙන් හදාගත්තා මම
그래도 세상의 diṭṭhi로 붙잡아 '나'를 만듭니다. pañcakkhandha란 diṭṭhi로 만들어 낸 '나'입니다.
අතීතය මෙනෙහි කරලා අනාගතය මෙනෙහි කරලා වර්තමාන ක්රියාකාරයන් එතුල හඳුරවනි අපි නෝන පොඩියක් ඔන්න ගන්නවා. පොඩි ඇති දෙයක් එකක් තියෙනවා. ආත්මතියෙන් ගන්නවා. ඒ
지난 때를 떠올리고 올 때를 떠올리며 지금의 움직임들을 그 안에 끌어들여, 우리는 꾸러미 하나를 받아들입니다. 꾸러미, 있는 것 하나가 있다고 여깁니다. 그것을 atta로 받아들입니다.
එකක් තියෙනවා. ආත්මතියෙන් ගන්නවා. ඒ ආත්මතියට ගත්ත දාකල් ඒ එබඳු පොදී පරිහරණය කරන්න ඕනේ. ඒ බදු පොදී යඩි යලි ගොඩනගන්න ඕනේ. එපදු තුළ ජීවත් වෙන්න ඕනේ කියලා ආසා පොදි වන්දින්නට පටන් ගන්නවා. ආසා ඒකට
atta로 받아들이는 동안에는 '그런 꾸러미를 써야 한다, 그런 꾸러미를 거듭거듭 쌓아야 한다, 그 안에서 살아야 한다'고 하며 바람의 꾸러미를 묶기 시작합니다.
පොදි වන්දින්නට පටන් ගන්නවා. ආසා ඒකට ආශ්වා පලදය විප ආසා පොදි වන්න.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
[උගුර කෑරීම] තණ්හා පොඩි බැන්. ආසා පොඩි බැ.
[목을 가다듬는 소리] taṇhā 꾸러미를 묶습니다. 바람의 꾸러미를 묶습니다.
හිතෙන් දරාගෙන අනත්ත අසාර කර කොහෙද යන්න කියලා අහන කාර දැනගෙනයි නොදැනගි වහයි හින්දුවෙන් දොක තණන් හාම දරාගෙන
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
කොහෙද මේ යන්නේ කියලා අහන කවුරු කිව්වා පොඩිය අහගෙන හින්දයි ගියා ියනේ. කියපු
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
පොඩිය අහගෙන හින්දයි ගියා ියනේ. කියපු කෙනා මොනවර වචනය තමයි කියන්නේ. නමුත් ඒක ගැහු වාදය හරි. ඔය පොඩි තමයි ඇදගෙන යන්නේ.
말한 사람은 무슨 말이든 합니다. 하지만 그 말뜻은 옳습니다. 우리를 끌고 가는 것은 바로 그 꾸러미들입니다.
මොනවා හොය යනවද? කවද හම්බ වෙන්නේ නැන්නේ මොකක්ද? මායා පොඩිට මොනවද ගන්න තියෙන්නේ? එහ ඇයි අපි හිතන්නේ. මායාව මායාව බව දන්න තියෙන්න. ඕක දැනගත්තහම ආයතන සංගතය නත්වනවා. ආ දැනගන්නවා අච්චයක්.
무엇을 찾아 갑니까? 끝내 얻지 못할 것이 무엇입니까? māyā 꾸러미에서 얻을 것이 무엇입니까? 우리는 왜 그렇게 생각합니까? māyā를 māyā로 알아야 합니다. 그것을 알면 āyatiṃ saṃvara에 이르고, accaya를 알게 됩니다.
අච්චයතෝ දිත්වා මේ අට්ඨ කියන්නේ ඉක්මයක්. මේ ඉක්මන මේ ස්වභාවය දකින්න ඕනේ. ඒක දැක පතේ මොකද වෙන්නේ? අන්න ධම්මං පටිරෝති.
'accayato disvā' — 여기서 accaya란 지나가 버림입니다. 이 지나가 버림, 이 바탕을 보아야 합니다. 그것을 보고 나면 어떻게 됩니까? 바로 'yathādhammaṃ paṭikaroti'입니다.
දැන් අනුකරෝති කරන්නේ නැහ දැන් ඒ ධර්මය පංචස්කන්ධ ධර්මයන් අනුකරණය කරන්න කියවොත් තමයි අරගෙන වැකෙන්නේ. දැන් ටික රෝගී
이제는 anukaroti, 곧 따라 하지 않습니다. 그 dhamma들, pañcakkhandha의 dhamma들을 따라 하라고 하면 붙잡고 얽혀 들어갑니다.
තමයි අරගෙන වැකෙන්නේ. දැන් ටික රෝගී වෙනවා. ඒක නවතින ආපහුන බැඳීම අනිකට හැර.
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
එතකොට මොකද ආයතය සංවරං ආපජ්ජය මෙන්න මේ ආයති සංවරය සඳහා දැනගත්තා මේක මේක තමයි මේ ආයතනය වෘද්ධි වුද්ධිය හේසා මහාරාජය පරික්ත විනය කිව්වේ ඕකයි.
그러면 'āyatiṃ saṃvaraṃ āpajjati', 곧 앞으로의 saṃvara를 위해 바로 이것이라는 것을 알았습니다. 'vuddhi hesā mahārāja ariyavinaye'라고 한 것이 바로 이것입니다.
ඉතින් චිත්ත චෛත ටික රූප නිබ්බාන කියන්නේ ඔය කියන ක්ෂණය විග්රහ කරන්න ක්ෂණයක්
그러니 citta, cetasika, rūpa, nibbāna라는 것은 바로 그 khaṇa를 풀어 보기 위한 것입니다.
ඔය කියන ක්ෂණය විග්රහ කරන්න ක්ෂණයක් විග්රහ කරන හඳ කියන්නේ ඔය මේක කියලා විග්රහ කරගන්නකොට ඒ ඒ හඳෙන ක්ෂණයද මොනවා ඒක ඇතුුනේ. චිත්ත චෛතසික රූප සම්බන්ධ වෙලා
(이 대목은 원문을 알아듣지 못해 옮기지 못했습니다.)
ඒක ඇතුුනේ. චිත්ත චෛතසික රූප සම්බන්ධ වෙලා තමයි අර මමත්වය ගොඩනා ගත්තට ක්රියාධානය ආරම්භ කරන්නේ. ක්රියා මාත්රය ආරම්භ කරන.
citta, cetasika, rūpa가 이어져서 저 '나'라는 것을 쌓아 올리는 kiriyā를 시작합니다. 그저 함일 뿐인 것을 시작합니다.
අර භ්රමණ මාත්රයක් හැදුන. එතකොට ඒ මාත්රය හැදුනාට පස්සේ ඒ බැඳීම ඒකේ තියෙන්නේ චඡන්දාලගේ තමයි බැඳීම. ඒක අර්ත්තත්වය දැකලා බැඳීමෙන් නිබ්බයනම් නිබ්බාන නිබ්බාන වල පරලමාත්තයට පත් වෙන්න ඕනේ.
그저 맴돌기만 하는 것이 생겨났습니다. 그것이 생겨난 뒤 거기에 있는 묶임, 그 묶임이 바로 chanda-rāga입니다. 그것의 참모습을 보고 묶임에서 풀려나면 nibbāna입니다. nibbāna의 paramattha에 이르러야 합니다.
චිත්ත අයිච්චික රූපට කියන මාත්රය තමයි සත්වයා ගොන්නාගන්න වෙච්ච ක්රියා මාත්රය.
citta, cetasika, rūpa라는 그저 그것뿐인 것이 바로 산 것을 쌓아 올리게 된 그저 함일 뿐인 것입니다.
ඔය ක්රියා මාත්රය බුට්ියෙන් අල්ලගෙන තමයි ස්කණ්ඩයක් තියලා ගත්තොත්. මම හදාගන්නේ. මුලාව දැක්කට පස්සේ මම හදාගත්තේ මුලාවක් මම කියන්නේ මුලාවක් යථා ෙන්න කියලා දැනගත්තා අන්න ඒක ඉක්ම යනකොට ඒකේ බැඳීමක් නී නිබ්බා ඒක කියලා
그 그저 함일 뿐인 것을 diṭṭhi로 붙잡아 khandha로 세워 두면 '나'를 만들어 냅니다. 헷갈림을 보고 나서, 내가 만든 '나'는 헷갈림이고 '나'라는 것은 헷갈림이라는 것을 있는 그대로 알았을 때, 그것이 지나가 버릴 때 거기에 묶임이 없으니, 그것이 nibbāna라는 말입니다.